Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Drachal Sędzia NSA Joanna Zabłocka Sędzia del. WSA Izabella Janson (spr.) Protokolant Mateusz Rogala po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 sierpnia 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 225/16 w sprawie ze skargi K. S. na decyzję Krajowego Sądu Dyscyplinarnego Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie utraty uprawnień do pełnienia samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od K. S. na rzecz Krajowego Sądu Dyscyplinarnego Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 30 sierpnia 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 225/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K.S. ( dalej także: skarżący, strona) na decyzję Krajowego Sądu Dyscyplinarnego Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa (dalej także: KSD, organ) z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Mazowieckiej Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa (dalej: także OSD) z [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie utraty uprawnień do pełnienia samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przedstawił stan faktyczny sprawy, z którego wynikało, iż decyzją z [...] sierpnia 2004 r. OSD na wniosek Okręgowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej Mazowieckiej Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa (dalej też OROZ) wymierzył stronie, na podstawie art. 96 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego karę upomnienia z jednoczesnym nałożeniem obowiązku złożenia egzaminu ze znajomości przepisów prawnych dotyczących procesu budowlanego oraz umiejętności praktycznego zastosowania wiedzy technicznej. Termin złożenia egzaminu został określony w ciągu roku od dnia, kiedy wydana decyzja stanie się ostateczna. Strona nie wniosła odwołania od powyższej decyzji w związku z czym stała się ona ostateczna. Postanowieniem z [...] grudnia 2005 r., OSD przedłużył stronie termin do złożenia egzaminu do 30 czerwca 2006 r. Jednakże pismem z 8 czerwca 2006 r. pełnomocnik strony wniósł o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z [...] sierpnia 2004 r. oraz o bezterminowe odroczenie, względnie zawieszenie zdawania przez stronę egzaminu, wskazując, że postępowanie toczyło się bez udziału strony, w związku z czym została ona pozbawiona prawa do obrony. Decyzją z [...] lipca 2006 r. OSD odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją z [...] sierpnia 2004 r. Po rozpatrzeniu odwołania od decyzji z [...] lipca 2006 r., KSD decyzją z [...] listopada 2006 r. utrzymał w mocy decyzję OSD odmawiającą wznowienia postępowania zakończonego decyzją OSD z [...] sierpnia 2004 r. Powyższa decyzja z [...] listopada 2006 r. została zaskarżona do WSA w Warszawie, który wyrokiem z 11 kwietnia 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 118/07 oddalił skargę skarżącego. Decyzją z [...] września 2007 r. OSD orzekł w stosunku do strony, na podstawie art. 96 ust. 1 pkt 3, ust. 4 pkt 2 i ust. 5 Prawa budowlanego zakaz wykonywania samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie na okres 2 lat wraz z obowiązkiem złożenia w tym terminie egzaminu ze znajomości procesu budowlanego oraz umiejętności praktycznego zastosowania wiedzy technicznej. Pismem z 31 października 2007 r. pełnomocnik strony wniósł odwołanie od powyższej decyzji. KSD decyzją z [...] grudnia 2007 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Pismem z 31 stycznia 2008 r. skarżący wniósł na decyzję KSD z [...] grudnia 2007 r., skargę do WSA w Warszawie, która została oddalona wyrokiem z 24 września 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 344/08. Decyzją z [...] lutego 2011 r. OSD wyznaczył stronie dodatkowy termin do złożenia egzaminu. Po przystąpieniu do egzaminu strona uzyskała negatywny wynik z egzaminu, od którego nie wniosła odwołania do Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej. Strona uzyskała również negatywny wynik z egzaminu wyznaczonego w kolejnym terminie. Strona nie wskazała przed OSD istotnych powodów usprawiedliwiających dwukrotne niezdanie egzaminu. Wyjaśniła, że przyczyną uzyskania ocen negatywnych było niedostateczne przygotowanie.

W związku z powyższym OSD w decyzji z [...] lutego 2015 r., nr [...], wydanej na podstawie art. 104 k.p.a., art. 25 ust. 1 ustawy o samorządzie zawodowym oraz art. 96 ust. 6 P.b. uznał, że zachodzą przesłanki stwierdzenia w stosunku do strony utraty uprawnień do pełnienia samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie.

Decyzją z [...] czerwca 2015 r. KSD utrzymał w mocy decyzję OSD z [...] lutego 2015 r.

W skardze z 1 sierpnia 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając decyzją KSD z [...] czerwca 2015 r. w całości, skarżący wniósł o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji z [...] sierpnia 2004 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a wskazał, iż pomimo, że podstawową przyczyną nieuwzględnienia skargi jest fakt, że wszystkie zarzuty stanowiące jej podstawę nie dotyczą postępowania administracyjnego, w którym została wydana zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji, lecz postępowania administracyjnego, w którym została wydana decyzja z [...] sierpnia 2004 r., to podniesione zarzuty są niezasadne również ze względów merytorycznych. WSA wskazał, że utrata uprawnień do pełnienia samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie została wobec skarżącego orzeczona dopiero w decyzji z [...] lutego 2015 r., utrzymanej w mocy zaskarżoną w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym, decyzją z [...] czerwca 2015 r., jako skutek dwukrotnego niezdania orzeczonego w decyzji z [...] sierpnia 2004 r. egzaminu, o którym mowa w art. 12 ust. 3 P.b., tj. egzaminu ze znajomości procesu budowlanego oraz umiejętności praktycznego zastosowania wiedzy technicznej. Do orzeczenia wobec skarżącego, utraty uprawnień do pełnienia samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie obligowała norma wynikająca z art. 96 ust. 6 P.b., zgodnie z którą osobie ukaranej z jednoczesnym nałożeniem obowiązku złożenia egzaminu, która w wyznaczonym terminie egzaminu nie zdała, wyznacza się termin dodatkowy, nie krótszy niż 3 miesiące i nie dłuższy niż 6 miesięcy. W przypadku nieuzyskania oceny pozytywnej w terminie dodatkowym, stwierdza się utratę uprawnień do pełnienia samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie. W związku z powyższym nie miał w sprawie zastosowania art. 96 ust. 3 P.b., który stanowi, że o zakazie wykonywania samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie orzeka się w przypadku znacznego społecznego niebezpieczeństwa czynu. Ponadto WSA wskazał, że przepis art. 96 ust. 6 P.b., normuje utratę uprawnień do pełnienia samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie, jako obligatoryjny skutek nieuzyskania oceny pozytywnej z egzaminu w terminie dodatkowym. Odnosząc się do zarzutu wydania decyzji z [...] sierpnia 2004 r. z rażącym naruszeniem prawa w związku z brakiem przesłanki wyszczególnionej w art. 97 ust. 1 P.b., tj. braku wniosku organu nadzoru budowlanego wszczynającego postępowanie w sprawie odpowiedzialności zawodowej w budownictwie, na podstawie tego przepisu, Sąd I instancji zauważył, że w świetle ust. 3 tego artykułu, wniosek, o którym mowa w ust. 1, może złożyć w zakresie swojej właściwości organ samorządu zawodowego. Postępowanie w sprawie odpowiedzialności zawodowej skarżącego zostało wszczęte na wniosek OROZ z 7 czerwca 2004 r., który zgodnie z art. 14 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządzie zawodowym, będąc organem okręgowej izby inżynierów budownictwa, jest organem samorządu zawodowego inżynierów budownictwa. Zgodnie natomiast z art. 25 ust. 1 ustawy o samorządzie zawodowym, okręgowy sąd dyscyplinarny rozpatruje sprawy z zakresu odpowiedzialności zawodowej określonej w ustawie - Prawo budowlane oraz sprawy dyscyplinarne członków okręgowej izby wniesione przez okręgowego rzecznika odpowiedzialności zawodowej lub okręgową radę izby.

Powyższe zdaniem Sądu I instancji oznacza, że do wszczęcia wobec skarżącego postępowania w sprawie odpowiedzialności zawodowej, nie był konieczny wniosek organu nadzoru budowlanego, a postępowanie to zostało prawidłowo wszczęte na wniosek OROZ.

Wszczęcie wobec skarżącego postępowania w sprawie odpowiedzialności zawodowej na wniosek OROZ, zdaniem WSA oznacza również, że w sprawie nie miał zastosowania art. 100 P.b., zgodnie z którym nie można wszcząć postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej w budownictwie po upływie 6 miesięcy od dnia powzięcia przez organy nadzoru budowlanego wiadomości o popełnieniu czynu, powodującego tę odpowiedzialność i nie później niż po upływie 3 lat od dnia zakończenia robót budowlanych albo zawiadomienia o zakończeniu budowy lub wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego. Niezasadny jest zatem w opinii Sądu I instancji zarzut wszczęcia postępowania w sprawie odpowiedzialności zawodowej skarżącego, z naruszeniem tego przepisu w związku z brakiem powzięcia przez organy nadzoru budowlanego wiadomości o popełnieniu czynu, powodującego tę odpowiedzialność. Odnosząc się do zarzutu niedoręczenia skarżącemu decyzji z [...] sierpnia 2004 r. WSA zauważył, że skarżący podniósł ten zarzut dopiero w skardze z 1 sierpnia 2015 r. na decyzję KSD z [...] czerwca 2015 r. Skarżący nie kwestionował doręczenia stronie tej decyzji w żadnym wcześniejszym postępowaniu, zarówno administracyjnym, jak i sądowoadministracyjnym powiązanym z przedmiotową sprawą. Skarżący nie podniósł tego zarzutu również w odwołaniu od decyzji z [...] lutego 2015 r., utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją. Dopiero, gdy KSD zwrócił uwagę w zaskarżonej decyzji, na okoliczność, że decyzja z [...] sierpnia 2004 r., została przesłana na niewłaściwy adres strony, skarżący podniósł przedmiotowy zarzut. Sąd I instancji podkreślił, że w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11 kwietnia 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 118/07, dotyczącym postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie odpowiedzialności zawodowej skarżącego, zakończonego decyzją z [...] sierpnia 2004 r., WSA nie miał wątpliwości co do doręczenia skarżącemu decyzji z [...] sierpnia 2004 r. stwierdzając, że z materiału dowodowego wynika, że decyzja OSD z [...] sierpnia 2004 r. została doręczona skarżącemu 6 września 2004 r., a zatem miesięczny termin do złożenia podania o wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § pkt 4 k.p.a., upłynął 6 października 2004 r. WSA wskazał ponadto w omawianym wyroku, że: "(...) przebieg postępowania w sprawie odpowiedzialności zawodowej skarżącego ewidentnie wskazuje, że brał on w nim udział, składał wnioski dowodowe. Fakt, iż nie brał udziału w rozprawie ( jak twierdzi bez własnej winy) nie jest równoznaczny z pozbawieniem go udziału w całym postępowaniu, a to właśnie jest przesłanką do wznowienia postępowania. Inne uchybienia procesowe w zakresie uczestnictwa strony w postępowaniu mogłyby być ewentualnie uwzględnione w toku postępowania instancyjnego a nie nadzwyczajnego, gdzie przesłanki wznowienia określone są w sposób precyzyjny". Skarżący nie wywiódł od powyższego wyroku skargi kasacyjnej, nie zakwestionował okoliczności doręczenia decyzji z [...] sierpnia 2004 r., na adres siedziby jego firmy. W przedmiotowej sprawie ocena prawna dotyczyła prawidłowego doręczenia skarżącemu decyzji z [...] sierpnia 2004 r., jak i kwestii braku wpływu okoliczności nie brania udziału przez skarżącego w rozprawie poprzedzającej wydanie tej decyzji, na pozbawienie skarżącego udziału w całym postępowaniu. W konsekwencji zdaniem WSA niezasadny jest również na tym etapie sprawy, zarzut dotyczący zmiany podstawy ukarania przedstawionej przez OROZ we wniosku z 7 czerwca 2004 r. z art. 96 ust.1 pkt. 1 na art. 96 ust. 1 pkt. 2 P.b., bez dodatkowych dowodów obciążających, bez wyjaśnień strony i bez jakichkolwiek działań procesowych. Powyższy zarzut zdaniem WSA powinien zostać sformułowany w odwołaniu od decyzji z [...] sierpnia 2004 r. Decyzja ta nie jest natomiast przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego. WSA nie zgodził ze skarżącym, że w sprawie powinny znaleźć zastosowanie przepisy ustawy o samorządzie zawodowym, które nie przewidują wymierzonej skarżącemu kary, a nie przepisy Prawa budowlanego. Zdaniem WSA postępowanie wobec skarżącego zostało wszczęte w trybie art. 97 ust. 3 P.b., było to zatem postępowanie w sprawie odpowiedzialności zawodowej uregulowane w przepisach ustawy Prawo budowlane, a nie postępowanie w sprawie odpowiedzialności dyscyplinarnej uregulowanej w Rozdziale 5 ustawy o samorządzie zawodowym. Przewidziana w art. 97 ust. 3 P.b. możliwość wszczęcia postępowania w sprawie odpowiedzialności zawodowej na wniosek właściwego organu samorządu zawodowego nie oznacza w żadnym razie zmiany rodzaju wszczynanego postępowania na postępowanie dyscyplinarne. Oba rodzaje postępowań stanowią odrębny rodzaj odpowiedzialności podlegającej odrębnemu reżimowi prawnemu.

Wnosząc skargę kasacyjną od powyższego wyroku skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego przez ich niewłaściwą interpretację, tj. art. 96 ust. 6 Prawa budowlanego oraz niezastosowanie § 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 października 2002r, w sprawie szczegółowych zasad i trybu postępowania dyscyplinarnego w stosunku do członków samorządów zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów poprzez przyjęcie, że Okręgowy Sąd Dyscyplinarny uprawniony był do wszczęcia postępowania wobec skarżącego, zakończonego wydaną decyzją z dnia [...] lutego 2015r.

W ocenie skarżącego nie można interpretować art. 96 ust. 6 prawa budowlanego w ten sposób, że sąd dyscyplinarny uprawniony jest do wszczęcia z urzędu postępowania skutkującego wydaniem obligatoryjnej decyzji stwierdzającej utratę uprawnień do pełnienia samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie, a wobec faktu, że jedynym uprawnionym organem samorządu zawodowego do złożenia wniosku w sprawie odpowiedzialności zawodowej w budownictwie jest rzecznik odpowiedzialności zawodowej należy przyjąć, że Okręgowy Sąd Dyscyplinarny naruszył prawo wszczynając postępowanie z urzędu.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie przytoczonych zarzutów.

Krajowy Sąd Dyscyplinarny Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.

Przystępując do oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej należy na wstępie podkreślić, że związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze kasacyjnej. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego uchybił sąd administracyjny, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia przepisów postępowania, wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności.

Odnosząc się do oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) należy na wstępie przypomnieć, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu dlaczego powinien być zastosowany. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że Sąd I instancji nie dopuścił się naruszenia art. 96 ust. 6 Prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem osobie ukaranej z jednoczesnym nałożeniem obowiązku złożenia egzaminu, która w wyznaczonym terminie egzaminu nie zdała, wyznacza się termin dodatkowy, nie krótszy niż 3 miesiące i nie dłuższy niż 6 miesięcy. W przypadku nieuzyskania oceny pozytywnej w terminie dodatkowym, stwierdza się utratę uprawnień do pełnienia samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest to postępowanie w sprawie ukarania w trybie odpowiedzialności zawodowej, a jedynie postępowanie wykonujące ostateczną decyzję o ukaraniu w tym trybie. Decyzja Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Mazowieckiej Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa o utracie uprawnień do pełnienia samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie nie wymagała zatem odrębnego wniosku Okręgowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej. Postępowanie w sprawie odpowiedzialności skarżącego toczyło się w trybie odpowiedzialności zawodowej i zostało zainicjowane wnioskiem Okręgowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej Mazowieckiej Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia 7 czerwca 2004 r. skierowanym do Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Mazowieckiej Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa. Utrata uprawnień do pełnienia samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie na podstawie art. 96 ust. 6 Prawa budowlanego jest konsekwencją (sankcją) dwukrotnego niezdania przez skarżącego orzeczonego w decyzji z [...] sierpnia 2004 r. egzaminu, o którym mowa w art. 12 ust. 3 P.b., tj. egzaminu ze znajomości procesu budowlanego oraz umiejętności praktycznego zastosowania wiedzy technicznej. W tym znaczeniu bowiem mieści się działanie OSD z urzędu z uwagi na treść ust. 6 powołanego powyżej art. 96 P.b w którym zawarto unormowanie "stwierdza się". Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia § 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 października 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu postępowania dyscyplinarnego w stosunku do członków samorządów zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów przez jego niezastosowanie należy wskazać, że postępowanie w sprawie odpowiedzialności zawodowej w budownictwie nie toczy się na podstawie tego rozporządzenia. Postępowanie wobec skarżącego zostało wszczęte w trybie art. 97 ust. 3 P.b., było to zatem postępowanie w sprawie odpowiedzialności zawodowej uregulowane w przepisach ustawy Prawo budowlane., a nie postępowanie w sprawie odpowiedzialności dyscyplinarnej uregulowanej w Rozdziale 5 ustawy o samorządzie zawodowym. Przewidziana w art. 97 ust. 3 P.b. możliwość wszczęcia postępowania w sprawie odpowiedzialności zawodowej na wniosek właściwego organu samorządu zawodowego nie oznacza zmiany rodzaju wszczynanego postępowania na postępowanie dyscyplinarne. Oba rodzaje postępowań stanowią odrębny rodzaj odpowiedzialności podlegającej odrębnemu reżimowi prawnemu. Dlatego też nie można zgodzić się ze skarżącym kasacyjnie, że w sprawie miały zastosowanie przepisy powołanego powyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 października 2002 r, wydanego na podstawie art. 56 ustawy o samorządzie zawodowym, skoro postępowanie dotyczyło odpowiedzialności zawodowej, a nie odpowiedzialności dyscyplinarnej.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) i w zw. z § 14 ust 1pkt 1lit c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265 tj.).