Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Dyrektora Izby Celnej w Katowicach na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 maja 2016 r. sygn. akt III SA/Gl 260/16 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A Sp. z o.o. w T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Katowicach z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 16 maja 2016 r., wydanym na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpoznając wniosek A sp. z o.o. w T. (dalej: spółka) wstrzymał wykonanie decyzji Dyrektora Izby Celnej w Katowicach z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Dyrektor Izby Celnej w Katowicach, wnosząc o jego uchylenie w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez uznanie, że powołanie się przez skarżącego na trudności ekonomiczne w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej stanowi wystarczającą podstawę do wstrzymania wykonania aktu administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Próbę zdefiniowania przesłanki wyrządzenia znacznej szkody podjął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 stwierdzając, że chodzi o taką szkodę, zarówno majątkową jak i niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.

Trudne do odwrócenia skutki to z kolei takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA z dnia 8 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06).

W świetle powyższego przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest zatem uprawdopodobnienie, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym ocena tych przesłanek pozostawiona jest uznaniu Sądu. Ponadto zauważyć należy, że przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki, przy czym przepis art. 61 § 3 zd. 1 in fine p.p.s.a., posługując się zwrotem "zachodzi niebezpieczeństwo", wymaga jedynie zagrożenia ich wystąpienia (por. postanowienie NSA z dnia 30 czerwca 2010 r., sygn. akt I GZ 196/10).

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, powołane przez spółkę okoliczności związane z jej aktualną sytuacją majątkową i prawną, dają podstawę do podzielenia poglądu Sądu I instancji, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki, a zarazem wyrządzić znaczną szkodę w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocenie zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji podlegać winien całokształt przedstawionej przez stronę skarżącą sytuacji finansowej. Zasadnie, w tym względzie Sąd I instancji zwrócił uwagę, że w analizowanej sprawie zabezpieczono na majątku spółki przybliżone kwoty zobowiązań wynoszące:

- w wypadku należności w podatku akcyzowym 537.131,00 zł (zobowiązanie główne) oraz 46.649,00 zł (odsetki);

- w wypadku zobowiązania w opłacie paliwowej 117.899,00 zł (zobowiązanie główne) oraz 10.239,00 zł (odsetki), co oznacza, że w samym tylko postępowaniu dotyczącym miesiąca sierpnia 2014 r. zabezpieczono na majątku podatnika kwotę 711.918,00 zł, podczas gdy spółka zamknęła ubiegły rok ze stratą w wysokości 372.385,56 zł. Nie bez znaczenia jest również fakt, że spółka zaskarżyła 11 tożsamych decyzji Dyrektora Izby Celnej w Katowicach obejmujących okres od lipca 2014 r. do maja 2015 r., którymi to organ dokonał zabezpieczenia na majątku spółki na łączną sumę 9.253.399,00 zł. Uwzględniając powyższe oraz fakt, że spółka w 2015 r. dysponowała krótkoterminowymi aktywami finansowymi jedynie w kwocie 14.922 zł, wskazać należy, że ewentualna realizacja zabezpieczenia na jej majątku będzie wiązać się z bardzo wysokim ryzykiem utraty płynności finansowej, a w dalszej kolejności z koniecznością zakończenia lub znacznego ograniczenia działalności gospodarczej, co w konsekwencji doprowadzi do rozwiązania stosunków pracy z pracownikami spółki.

Reasumując, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, należało zgodzić się z Sądem I instancji, że sytuacja wnioskodawcy uzasadniała udzielenie mu ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym w postaci wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w Katowicach z dnia

21 stycznia 2016 r.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.