Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marek Stojanowski po rozpoznaniu w dniu 6 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W.C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 czerwca 2022 r., sygn. akt II SA/Łd 381/22 o odrzuceniu skargi W.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] lutego 2022 r., nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. .

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 29 czerwca 2022 r., sygn. akt II SA/Łd 381/22, odrzucił skargę W.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] lutego 2022 r., nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji podał, że zarządzeniami z dnia 9 maja 2022 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie pełnomocnictwa procesowego lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi i wskazanie numeru PESEL skarżącego oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 1.500,00 zł. W obydwu zarządzeniach zakreślono termin 7 dni na ich wykonanie, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania te zostały doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 16 maja 2022 r.

W zakreślonym terminie pełnomocnik skarżącego przedłożył uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa oraz wskazał numer PESEL skarżącego, jednak nie uiścił wymaganego wpisu od skargi, co było podstawą odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2022 r., poz. 329 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a.").

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie i odrzucenie skargi pomimo braku wezwania do uiszczenia należnego wpisu sądowego.

Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i skierowanie do skarżącego wezwania do uiszczenia należnego wpisu, a także zasądzenie kosztów postępowania odwoławczego.

W uzasadnieniu zażalenia wskazano, iż w dniu 16 maja 2022 r. do strony skarżącej dotarła przesyłka sądowa zawierająca jedynie datowane na dzień 12 maja 2022 r. wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie aktualnego pełnomocnictwa procesowego lub jego uwierzytelnionego odpisu oraz wskazanie numeru PESEL skarżącego. Nie zawierała ona natomiast wezwania do uiszczenia wpisu sądowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 p.p.s.a. od skargi pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Stosownie natomiast do treści art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.

W rozpoznawanej sprawie przyczyną odrzucenia skargi przez Sąd I instancji było nieuzupełnienie przez skarżącego wpisu od skargi. Natomiast skarżący podnosi, że zaskarżone postanowienie jest niezasadne, albowiem przesyłka Sądu nie zawierała powyższego wezwania.

Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wezwania (podpisanym przez upoważnionego pracownika pełnomocnika skarżącego 16 maja 2022 r., k. 9) jako rodzaj przesyłki wpisano: "Wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi i wezwanie do uiszczenia wpisu." Zważyć jednak należy, że z akt sprawy wnika, iż wezwania zostały sporządzone na oddzielnych drukach (k. 7, 8), co w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego – wobec twierdzeń skarżącego o nieotrzymaniu jednego z nich – nie wyklucza sytuacji, w której omyłkowo do koperty nie zostało włożone wezwanie do usunięcia braku fiskalnego skargi.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w sytuacji gdy przesłano łącznie kilka pism, nie można wykluczyć, że jedno z wezwań omyłkowo nie zostało przez pracownika sekretariatu włożone do koperty adresowanej do strony skarżącej. Podczas pokwitowania odbioru przesyłek u listonosza nie ma wystarczającej ilości czasu na konfrontowanie treści poświadczenia z treścią pism znajdujących się wewnątrz koperty. Tym samym, jedynie z treści zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że w przesyłce (w kopercie) były wszystkie wskazane dokumenty (por. postanowienia NSA z: 25 lutego 2021 r., sygn. akt II GZ 28/21; 25 września 2018 r., II GZ 323/18; 8 maja 2019 r., II GZ 68/19; 20 kwietnia 2009 r. II OSK 544/09).

Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wobec braku dowodów na to, co w istocie zawierała przesyłka z Sądu, przyjąć należy wersję korzystniejszą dla skarżącego i uznać, że nie doręczono mu wezwania do uzupełnienia braków fiskalnych skargi (por. postanowienia NSA z: 27 maja 2021 r., sygn. akt II FZ 13/21, 8 grudnia 2016 r., II OZ 1366/16).

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dominuje pogląd, że jeżeli istnieją wątpliwości co do prawidłowości doręczenia zarządzeń nakładających na stronę określone obowiązki i to pod rygorem formalnego zakończenia sprawy, to uwzględniając okoliczności sprawy, należy kierować się potrzebą doprowadzenia do merytorycznego jej zbadania (por. postanowienia NSA z: 1 września 2011 r., I OSK 1448/11, 24 maja 2013 r., II OSK 1188/13, 3 czerwca 2015 r., I OSK 1388/15, 23 czerwca 2016 r., II OZ 664/16, 25 października 2016 r., I OZ 1015/16).

W kontekście powyższych rozważań uznać należy, że odrzucenie skargi w rozpoznawanej sprawie z powodu nieuzupełnienia braków fiskalnych, w sytuacji, kiedy istnieją uzasadnione wątpliwości co do prawidłowości doręczenia wezwania do uzupełnienia tego braku, stanowi naruszenie art. 220 § 3 p.p.s.a. Z tej przyczyny zaskarżone postanowienie podlega uchyleniu.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.

Odnosząc się do wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego stwierdzić należy, że nie może on być uwzględniony przez Naczelny Sąd Administracyjny, bowiem przepisy art. 203 i 204 p.p.s.a., które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu I instancji.