Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędzia WSA Joanna Kube, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi E. N. na postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę.

Pismem z dnia 7 listopada 2018 r. E. N. zwróciła się do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z prośbą o udzielenie informacji dotyczącej przebiegu służby w okresie od dnia [...] września 1999 r. do dnia [...] maja 2017 r.,

z uwzględnieniem komórek organizacyjnych, w których pełniła służbę oraz wskazaniem okresów wykonywania zadań określonych w art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej, art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej oraz w ustawie z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej.

Wnioskodawczyni, pismem z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] została poinformowana o stwierdzonym, udokumentowanym okresie 3 miesięcy wykonywania tzw. zadań policyjnych.

Następnie pismem z dnia 17 lipca 2019 r. E. N. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy, z uwzględnieniem okresu od dnia [...] lutego 1998 r. do chwili obecnej i zaklasyfikowanie wskazanego okresu do okresu realizacji zadań policyjnych, określonych w ustawie z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej, ustawie z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej oraz w ustawie o Krajowej Administracji Skarbowej.

Pismem z dnia 30 września 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] zwrócił się do wnioskodawczyni z prośbą o udzielenie pisemnej informacji na temat charakteru i zakresu realizowanych zadań.

Następnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] postanowieniem z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...]odmówił wydania zaświadczenia o żądanej przez E. N. treści.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że po przeanalizowaniu dokumentacji dotyczącej przebiegu służby znajdującej się w aktach osobowych wnioskodawczyni oraz zapisów znajdujących się w regulaminach organizacyjnych Izby Celnej w [...], dokonano oceny zadań wykonywanych przez E. N. pod kątem dopuszczalności uznania ich za zadania, o których mowa w art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] stwierdził, iż udokumentowanym okresem wykonywania zadań policyjnych jest okres od dnia [...] marca 2017 r. do dnia [...] maja 2017 r., tj. okres służby w Służbie Celno-Skarbowej. Okres ten wynosi 3 miesiące. W kartach zakresu obowiązków i uprawnień, w kartach opisu stanowiska, w udzielonych upoważnieniach imiennych znajdujących się w aktach osobowych E. N., jak również w postanowieniach regulaminów organizacyjnych jednostki, nie stwierdzono zapisów uprawniających do uznania, że E. N. w okresie pełnienia służby w Służbie Celnej wykonywała zadania określone w art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej i w art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej.

Pismem z dnia 22 stycznia 2020 r. E. N. złożyła zażalenie na ww. postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...], zaskarżając je w całości i wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Następnie Szef Krajowej Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia [...] marca 2020 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256), zwanej dalej "k.p.a.", utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści.

Szef KAS wskazał, że organ weryfikuje żądanie wydania zaświadczenia poprzez pryzmat przesłanek opisanych w art. 217 § 2 k.p.a, Z przepisu tego wynika, iż zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. W drugim przypadku, jak stanowi art. 218 § 1 k.p.a., organ jest zobowiązany wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Z § 2 art. 218 k.p.a. wynika nadto, iż przed wydaniem zaświadczenia organ może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające.

Podał, że w rozpatrywanej sprawie E. N. domaga się wydania rozstrzygnięcia w zakresie realizacji zadań policyjnych, o których mowa w art, 1 ust, 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej, w art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej oraz w ustawie o Krajowej Administracji Skarbowej. Przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie oraz dokonana analiza zgromadzonej dokumentacji nie dały jednak podstaw do potwierdzenia żądanych treści dotyczących realizacji ww. zadań w okresie służby w Służbie Celnej. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] na podstawie ustaleń w powyższym zakresie potwierdził wykonywanie przez Skarżącą zadań policyjnych jedynie w okresie służby w Służbie Celno-Skarbowej, tj. od dnia [...] marca 2017 r. do [...] maja 2017 r., czyli przez okres 3 miesięcy.

Stwierdził, że subiektywne twierdzenia skarżącej, że realizowała zadania policyjne będąc koordynatorem ds. środków polityki handlowej, zakazów i ograniczeń, koordynatorem ds. ograniczeń pozataryfowych, koordynatorem ds. bezpieczeństwa produktów oraz koordynatorem ds. ochrony środowiska, nie mogą świadczyć, że w istocie ww. zadania były przez nią wykonywane.

Organ odwołując się do przepisów ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin, wskazał, że zgodnie z art. 12 ust. 2 pkt 1 i 2 w/wymienionej ustawy, emerytura policyjna przysługuje funkcjonariuszowi Służby Celnej lub Służby Celno-Skarbowej zwolnionemu ze służby, który w dniu zwolnienia posiada 15 lat służby i dodatkowo posiada w stażu służby co najmniej 5 lat przy wykonywaniu zadań określonych w art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej lub w art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej albo 5 lat służby w Służbie Celno-Skarbowej.

Szef Krajowej Administracji Skarbowej stanął na stanowisku, iż nabycie tzw. "wysługi emerytalnej", czyli 5-letniego okresu służby przy realizacji "zadań policyjnych", o którym mowa powyżej, uzasadnione jest szczególnymi warunkami pełnienia służby przez funkcjonariusza. Na potwierdzeniem tego przytoczył stanowisko Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 3 marca 2015 r. sygn. akt K 39/13 uznał podobieństwo pewnych zadań Służby Celnej do zadań policyjnych. Trybunał Konstytucyjny odwołując się do zadań Policji określonych w art. 1 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o Policji, której funkcjonariusze m.in. inicjują i organizują działania mające na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców stwierdził, iż "Funkcjonariusze Służby Celnej, którzy bezpośrednio rozpoznają, wykrywają, zapobiegają i zwalczają określone typy przestępstw i wykroczeń wykonują zadania podobne do ustawowych zadań funkcjonariuszy Policji" i wskazał jednocześnie, iż "To podobieństwo wykonywanych zadań przekłada się na zakres faktycznie podejmowanych czynności i stopień narażenia życia i zdrowia".

W ocenie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej nie oznacza to jednak, iż wszystkie zadania realizowane przez funkcjonariuszy Służby Celnej są zadaniami o charakterze policyjnym. W świetle wyżej powołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego, ustawodawca powierzył Służbie Celnej zadania podobne do zadań Policji. Sytuacja prawna funkcjonariuszy Służby Celnej, tych, którzy je wykonują, jest zatem podobna do sytuacji funkcjonariuszy Policji. W konsekwencji Trybunał uznał, iż prawo do świadczeń emerytalnych służb mundurowych przysługuje tylko tym funkcjonariuszom, którzy realizują zadania określone w art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy o Służbie Celnej - nadając tym zadaniom priorytetowy charakter. Wykonywanie więc zadań o ściśle policyjnym charakterze, a nie fakt pozostawania w stosunku służbowym i realizacja wszystkich zadań powierzonych Służbie Celnej, jest decydującym warunkiem niezbędnym do spełnienia przesłanek nabycia uprawnień emerytalnych.

Szef KAS zwrócił uwagę, że w ramach struktur organizacyjnych Służby Celnej wyodrębnione były różne komórki organizacyjne, którym przypisane były zróżnicowane zadania. Niektóre z nich bezpośrednio rozpoznawały, wykrywały, zapobiegały oraz zajmowały się zwalczaniem przestępczości, inne zaś w sposób pośredni przyczyniały się do realizacji tych zadań. To zróżnicowanie i odmienny charakter zadań realizowanych przez Służbę Celną, w świetle wyroku Trybunału, prowadzi do tezy, iż tylko określonej grupie funkcjonariuszy można przypisać faktyczną realizację zadań ściśle związaną z rozpoznawaniem, wykrywaniem, zapobieganiem oraz zwalczaniem przestępczości. Przyjęcie takiego zakresu podmiotowego art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, jak również poprzez analogię interpretacja przepisu art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej i ograniczenie ich do tych funkcjonariuszy, którzy realizują zadania określone w ww., przepisach w sposób bezpośredni, warunkuje uznanie, że tylko zadania realizowane przez skarżącą w okresie służby w Służbie Celno-Skarbowej, są zadaniami o charakterze policyjnym. W pozostałych okresach służby zadania policyjne nie były natomiast przez E. N. realizowane.

Organ stwierdził, że przedstawione przez wnioskodawczynię argumenty wskazujące, że wykonywała zadania policyjne będąc koordynatorem ds. środków polityki handlowej, zakazów i ograniczeń, koordynatorem ds. ograniczeń pozataryfowych, koordynatorem ds. bezpieczeństwa produktów oraz koordynatorem ds. ochrony środowiska, mogą wskazywać na udział w realizacji zadań określonych w art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej oraz w art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ww. ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej w sposób pośredni. Z uwagi jednak na charakter tych zadań, ściśle powiązany z rozpoznawaniem, wykrywaniem, zapobieganiem i zwalczaniem przestępstw i wykroczeń skarbowych, dla potwierdzenia ich realizacji, konieczna jest ich bezpośrednia i faktyczna realizacja, poparta zapisami wynikającymi z kart zakresu obowiązków i uprawnień, kart opisu stanowisk służbowych w komórkach organizacyjnych bądź z innych dokumentów będących w posiadaniu organu. Analiza zebranych w sprawie materiałów wskazuje, iż Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] takich dokumentów nie posiada. Z uwagi na powyższe, brak zapisów o treści i brzmieniu wskazującym na realizację zadań określonych w art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej lub wart. 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, w ocenie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, stanowi podstawę zasadności odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści.

Organ stanął na stanowisku, że w rozpoznawanej sprawie ustalenia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] zostały oparte o dokumentację będącą w posiadaniu organu, z której wynika, że zadania policyjne E. N. wykonywała jedynie w okresie służby w Służbie Celno-Skarbowej. Przeprowadzenie zaś dodatkowych dowodów oznaczać mogłoby tworzenie nowych faktów, dokonywanie nowych ocen i ich interpretacji, co w ocenie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej jest niedopuszczalne w postępowaniu o wydanie zaświadczenia. Z uwagi bowiem na uproszczony charakter postępowania w sprawach wydawania zaświadczeń, nie można w nim stosować zasady (uregulowanej w art. 75 § 1 k.p.a.) dopuszczania jako dowodu wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Stanowiłoby to bowiem rodzaj substytutu danych wynikających z prowadzonych przez właściwy organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, o których mowa w art. 218 § 1 k.p.a. i na podstawie których organ władny jest do potwierdzenia żądanych treści.

Organ odpowiadając na zarzuty podniesione w odwołaniu wskazał, że postępowanie wyjaśniające prowadzone w oparciu o art. 218 § 2 k.p.a., spełnia pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia, a jego przedmiotem powinny być okoliczności wynikające z już istniejących ewidencji, rejestrów i innych danych znajdujących się w posiadaniu organu. Z literalnej wykładni art. 218 § 2 k.p.a. wynika, iż daje on organowi wyłącznie możliwość, a nie obliguje do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, i to nie w niezbędnym, ale koniecznym zakresie. Konsekwencją takiego założenia jest uznanie, że organ, w celu ustalenia danych niezbędnych do wydania zaświadczenia o treści żądanej przez stronę, nie jest uprawniony do stosowania wprost szczegółowych przepisów k.p.a., a zwłaszcza przepisów o postępowaniu dowodowym. Główną rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia pełnią bowiem dane z ewidencji, rejestrów i zbioru dokumentów będących w posiadaniu organu właściwego do wydania zaświadczenia. Organ wydający zaświadczenie nie prowadzi postępowania dowodowego, lecz potwierdza fakty albo stan prawny wynikający z prowadzonej przez organ dokumentacji znajdującej się w jego posiadaniu. Organ przeprowadza postępowanie wyjaśniające tylko w zakresie koniecznym, który potwierdzi treść, jakiej żąda wnioskodawca. Nie jest zatem dopuszczalne w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń dokonywanie jakichkolwiek ustaleń faktycznych i ocen prawnych, jeśli nie wynikają one z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. W konsekwencji w sytuacji, gdy organ nie posiada w prowadzonej dokumentacji danych, które mogłyby stanowić podstawę wydania zaświadczenia stosownie do żądania wnioskodawcy, oczywistym jest, iż nie może wydać zaświadczenia o żądanej treści.

Z tego też względu zarzut E. N. dotyczący niepodjęcia wszelkich możliwych działań prowadzących do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej, niewyjaśnienie wszystkich niezbędnych okoliczności mających bezpośredni wpływ na rodzaj podjętego rozstrzygnięcia, a także nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący posiadanego materiału dowodowego oraz nieuzupełnienie go w razie potrzeby o inne dowody, np. w postaci przesłuchania świadków, organ uznał za niezasadny.

Postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej nr [...] z dnia [...] marca 2020 r. stało się przedmiotem skargi E. N. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła naruszenie:

1) art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (dalej Konstytucji RP), poprzez nie przestrzeganie zasady sprawiedliwości społecznej,

2) art. 7 Konstytucji RP, poprzez działanie poza granicami prawa,

3) art. 32 Konstytucji RP, poprzez złamanie konstytucyjnej zasady równości wobec prawa,

4) art. 60 Konstytucji RP, poprzez złamanie zasady dostępu do służby publicznej na równych zasadach,

5) art. 83 Konstytucji RP, poprzez nie przestrzeganie przez Szefa KAS Konstytucji RP, 6) art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r, - Kodeks postępowania administracyjnego (zwanego dalej k.p.a.), poprzez akceptację działań organu administracji publicznej poza przepisami prawa,

7) art. 7 k.p.a., poprzez złamanie zasady przestrzegania prawa materialnego i procesowego w postępowaniu,

8) art. 8 k.p.a., poprzez złamanie zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania administracyjnego do władzy publicznej,

9) art. 10 k.p.a., poprzez złamanie zasady czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym,

10) art. 11 k.p.a., poprzez złamanie zasady przekonywania w postępowaniu administracyjnym,

11) art. 77 k.p.a., poprzez nie zebranie w sposób wyczerpujący i rozpatrzenie całego materiału dowodowego,

12) art. 80 k.p.a,, poprzez wadliwą ocenę na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia Szefa KAS oraz postanowienia go poprzedzającego w całości

i orzeczenie nakazu wydania przez DIAS w [...] zaświadczenia o żądanej przez skarżącą treści, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Szef Krajowej Administracji Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią przepisu art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr. Z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotowe postanowienie według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie naruszało ono prawo.

W pierwszej kolejności podkreślenia wymagało to, że zaświadczenie,

w przeciwieństwie do decyzji administracyjnej, nie rozstrzyga indywidualnej sprawy administracyjnej. Jego istotą jest jedynie urzędowe poświadczenie istniejącego stanu prawnego lub faktycznego.

Postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń uregulowane zostało w przepisach działu VII (art. 217 i nast.) k.p.a. Jak wynika z w/w regulacji postępowanie to jest postępowaniem uproszczonym i w znacznym stopniu odformalizowanym. Przepis art. 218 § 2 k.p.a. daje wprawdzie możliwość przeprowadzenia przez organ - przed wydaniem zaświadczenia - postępowania wyjaśniającego, niemniej jednak tylko w koniecznym zakresie. Ogranicza się ono do ustalenia źródeł danych i następnie stwierdzenia, czy posiadane przez organ dane odnoszą się do wnioskodawcy i potwierdzają zaistnienie określonego stanu faktycznego lub też potwierdzają dany stan prawny. Zaświadczenie jest bowiem aktem wiedzy, a nie woli organu. Do postępowania tego nie znajdują zatem zastosowania te same reguły, co do postępowania w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej, a w szczególności przepisy regulujące postępowanie dowodowe związane z dokonywaniem przez organ ustaleń faktycznych. Postępowanie wyjaśniające, zmierzające do wydania zaświadczenia, prowadzone jest jedynie w zakresie pozwalającym na urzędowe stwierdzenie określonych faktów lub stanu prawnego, a zatem nie obejmuje ich ustalenia. Z tego względu organ może wydać jedynie takie zaświadczenie, którego treść wynika z posiadanych dokumentów.

Niedopuszczalne jest natomiast, na przykład w drodze zeznań świadków, tworzenie na potrzeby wydania danego zaświadczenia nowych dokumentów. Zeznania świadków w toku postępowania wyjaśniającego są dopuszczalne jedynie na okoliczność istnienia dokumentacji potwierdzającej określony stan faktyczny.

Przenosząc powyższe uwagi na realia faktyczne niniejszej sprawy uznać należało, iż organ działał w sposób poprawny, nie wykraczając poza granice wyznaczone przepisami prawa. W szczególności za prawidłowe należało uznać postępowanie organu polegające na dokonaniu analizy posiadanej dokumentacji przez pryzmat wytycznych Trybunału Konstytucyjnego zawartych w wyroku z 3 marca 2015r. (sygn. akt K 39/13) a dotyczących rozumienia sformułowania "wykonywanie zadań policyjnych". Tej przecież materii dotyczył wniosek strony inicjujący przedmiotowe postępowanie.

Stąd więc, w sytuacji gdy z posiadanej przez organ dokumentacji, nie wynikały fakty potwierdzające wykonywanie przez skarżącą zadań policyjnych w okresie dłuższym niż ustalono, organ był zmuszony wydać skarżone rozstrzygnięcie.

W ramach tego postępowania nie mógł bowiem tworzyć nowych dokumentów.

W świetle powyższego za nieuzasadnione należało uznać zarzuty skargi, braku przeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego i nie dopuszczeniu dowodu z przesłuchania świadków. Jak już to bowiem wskazano na wstępie niniejszych rozważań postępowanie dowodowe przy rozpoznawaniu wniosku o wydanie zaświadczenia, ma wielce ograniczony zakres.

Nadto, co nie pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie, sama skarżąca nie wskazywała konkretnych dokumentów, z których mogłyby wynikać okoliczności mogące być przedmiotem zaświadczenia. Z tego względu również zarzut naruszenia art. 10 K.p.a nie mógł odnieść zakładanego przez stronę skutku.

Wbrew twierdzeniom skarżącej organ nie mógł też wywodzić pozytywnych dla niej wniosków z faktów, które dotyczyły innych funkcjonariuszy. Postępowanie zaświadczeniowe ma przecież wielce zindywidualizowany charakter. Rozstrzygnięcia organów dotyczące innych funkcjonariuszy nie mogły więc rzutować na niniejszą sprawę.

W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, oraz uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, oraz iż przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.).