Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Sobieralski – spr. po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. B. na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 11 kwietnia 2019 r. w przedmiocie wpisania punktów karnych do ewidencji kierowców postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowe, 2. zasądzić od Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu na rzecz D. B. kwotę 697 zł (słownie złotych: sześćset dziewięćdziesiąt siedem 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem niniejszego postępowania jest skarga D. B. (dalej również skarżący), reprezentowanego przez pełnomocnika adwokata A. B., na czynności Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu (dalej również jako organ) w zakresie ewidencjonowania punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego w dniu 3 maja 2018 r., co w wyniku zsumowania dotychczas otrzymanych, w okresie od dnia 25 września 2017 r. do dnia 3 maja 2018 r., spowodowało przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów karnych (skarżący łącznie otrzymał 25 punktów) i złożenie przez organ wniosku do Starosty [...] o sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdem oraz skierowanie D. B. na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu.

W oparciu o dokumenty przekazane przez Komendanta Wojewódzkiej Policji w Opolu ustalono następujący stan faktyczny sprawy:

Skarżący w dniu 25 września 2017 r. otrzymał 10 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego poprzez przekroczenie prędkości w terenie zabudowanym powyżej 50 km/5, a następnie w dniu 3 maja 2018 r. za wyprzedzanie na przejściu dla pieszych oraz niedostosowanie się do znaku P-4 (tzw. podwójna linia ciągła) otrzymał łącznie 15 punktów karnych. W wyniku ich zsumowania w dniu 15 kwietnia 2019 r. organ wystąpił do Starosty [...], na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1990 z późn. zm.) o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji D. B. do kierowania pojazdem w ramach posiadanych uprawnień oraz odrębnie o skierowanie na badanie psychologiczne.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 21 października 2019 r. na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu pełnomocnik skarżącego zarzucił organowi niezastosowanie § 2 ust. 4 i 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r. poz. 488 z późn. zm.). Następnie wniósł o dopuszczenie dowodów załączonych do skargi oraz o stwierdzenie bezskuteczności dokonanego przez komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu wpisu w ewidencji kierowców, ustalającego dla D. B. 5 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, wskazanych na podstawie mandatu karnego na blankiecie nr [...] oraz o zasadzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazano, że skarżący w dniu 3 maja 2018 r. naruszył przepisy ruchu drogowego w ten sposób, że wyprzedzał na przejściu dla pieszych, czym równocześnie nie dostosował się do znaku drogowego P-4 (tzw. podwójna linia ciągła). Za oba te wykroczenia D. B. został ukarany dwoma mandatami karnymi i odrębnie naliczono mu punkty karne za każde z wykroczeń. Pełnomocnik podniósł, że w zaistniałej sytuacji doszło do popełnienia wykroczenia w zbiegu przepisów ustawy i winien on otrzymać wyłącznie punkty karne za naruszenie, któremu przypisano w rozporządzeniu największą liczbę punktów. W konsekwencji wskazał, że 5 punktów karnych za przekroczenie linii ciągłej zostało naliczone bezpodstawnie. Dalej pełnomocnik wyjaśnił, że w jego ocenie bieg terminu do wniesienia skargi na czynności organu rozpoczął się z dniem zapoznania się z aktami postępowania tj. dnia 30 września 2019 r. na Komisariacie Policji w [...], bowiem dopiero ich analiza przez profesjonalnego pełnomocnika wykazała, że zostały w odniesieniu do D. B. naruszone przepisy postępowania. Zaakcentował, że skutki niedopełnienia obowiązków służbowych czy niewłaściwe prowadzenie postępowania nie może działać na niekorzyść obywateli, powołując przy tym stosowne orzecznictwo sądowoadministracyjne.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Opolu, reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego S. M., wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego oraz o rozpatrzenie skargi w trybie uproszczonym. W uzasadnieniu wskazano, że naliczenie D. B. punktów karnych za przekroczenie podwójnej linii ciągłej było niezasadne, bowiem za naruszenie przepisów ruchu drogowego w dniu 3 maja 2018 r. został ukarany mandatem za wyprzedzanie na przejściu dla pieszych. Dalej podniesiono, że w toku postępowania wyjaśniającego dokonano modyfikacji w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, w ten sposób, że usunięto wpis dotyczący niezastosowania się do znaku P-4. W związku z tym obecnie D. B. nie ma aktywnych punktów karnych i nie podlega kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Stosownie do treści art. 54 § 3 P.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednoznacznie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że uwzględnił kwestie podniesioną przez D. B. i usunął nienależnie naliczone punkty karne z ewidencji, w ten sposób, że skarżący nie podlega kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji.

Zgodnie z przepisem art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z przyczyn innych, niż te wskazane w § 1 pkt 1 i 2. Postępowanie w sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe "z innych przyczyn", gdy w toku tego postępowania, a przed wydaniem wyroku przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Tym samym do okoliczności uzasadniających umorzenie postępowania na podstawie powyższego przepisu należy bez wątpienia uwzględnienie skargi przez organ w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a. (w ramach tzw. autokontroli). Powoduje ono bowiem wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu, co czyni zbędnym dalsze procedowanie w sprawie.

Z tych też względów, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 w związku z art. 54 § 3 P.p.s.a., orzekł w sentencji postanowienia.

Uwzględnienie skargi przez organ w trybie autokontroli uzasadnia pozytywne rozpatrzenie wniosku Skarżącego w przedmiocie zasądzenia kosztów postępowania, które obejmują w rozpoznawanej sprawie uiszczony wpis od skargi w kwocie 200 zł., koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.

Zgodnie z art. 201 § 1 P.p.s.a. zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie uwzględnienia skargi w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 201 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a. postanowiono jak w sentencji postanowienia.