Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] uchyliło decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] o ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w [...] przy ul. [...] oznaczonego w ewidencji gruntów jako działka nr [...] z obrębu [...] o pow. [...], w części ustalającej wielkość udziałów użytkowników wieczystych i w tej części orzekło, że w udziale wynoszącym [...] części gruntu T.S. przypada [...] części, L.D. przypada [...] części i Skarbowi Państwa przypada [...] części, zaś w pozostałej części utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.
Pismem z dnia [...] marca 2017 r. D.M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję z dnia [...] lutego 2017 r. W skardze wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że decyzja dotyczy czynności która ma zostać wykonania w formie aktu notarialnego, co może się okazać skutkiem prawnym nieodwracalnym dla organu administracji publicznej i tym samym uniemożliwić wnioskowane rozstrzygnięcie niniejszej skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Celem przewidzianej w tym przepisie ochrony tymczasowej jest uchronienie skarżącego przed skutkami wykonania zakwestionowanego aktu, które mogą być trudne do odwrócenia, po ewentualnym jego uchyleniu przez Sąd. Z treści tego przepisu wynika więc, że podstawową przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest istniejące realne niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Celem omawianej instytucji jest zatem ochrona strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności. Z konstrukcji ww. normy prawnej wynika, że to na stronie spoczywa obowiązek wykazania przesłanek uzasadniających uwzględnienie wniosku, tj. przedstawienia takich okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego rozstrzygnięcia faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków.
W ocenie Sądu, skarżąca nie wykazała, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wywoła niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Samo wskazanie, że decyzja Kolegium spowoduje nieodwracalne skutki prawne, gdyż jej wykonanie nastąpi w formie aktu notarialnego, jest niewystarczającą podstawą do zastosowania przez Sąd instytucji ochrony tymczasowej. Kwestia ewentualnych czynności faktycznych, których przedmiotem może być opisana nieruchomość nie uzasadnia w żaden sposób wstrzymania wykonania decyzji. Podkreślić należy, że skarżąca obowiązana jest wykazać okoliczności, które w jej ocenie uzasadniają wniosek co do tego, że wykonanie decyzji może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji winien być wnikliwie uzasadniony, zawierać argumentację popartą faktami wraz z odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania objętego skargą aktu. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą nie mogą stanowić podstawy do pozytywnego rozpatrzenia wniosku.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.
