Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Kasprzak (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk - Drozda Protokolant: Asystent Sędziego Tomasz Furmanek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2016 r. sprawy ze skargi B. E. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. T. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia podatku od nieruchomości za 2015 r. uchyla zaskarżoną decyzję.

I SA/Łd 945/15

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza W. z dnia [...] r. ustalającą B E. N. podatek od nieruchomości na rok 2015 w kwocie 1.189,00 zł.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedstawiono następujący stan faktyczny.

Organ podatkowy I instancji ustalił, że przedmiot opodatkowania stanowiły: budynki mieszkalne o pow. użytkowej 74 m2, budynki pozostałe o pow. użytkowej 132 m2; grunty pozostałe do 1.000 m2 o pow. 1.000 m2; grunty pozostałe od 1.001 m2 do 5.000 m2 o pow. 2.129 m2,położone w W..

Naliczenia podatku od nieruchomości dokonano na podstawie złożonej informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych oraz danych z ewidencji gruntów.

Od ww. decyzji odwołali się B E. N. i S. N., nie przedstawiając żadnych zarzutów przeciw decyzji.

Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] r. stwierdziło niedopuszczalność odwołania S. N..

Organ podatkowy I instancji, przesyłając odwołanie B. E. N. celem rozpatrzenia przez Kolegium, w piśmie z dnia 18 marca 2015 r. wskazał, iż B E. N. jest użytkownikiem (posiadaczem) działki nr 439 o powierzchni 0,3129 ha położonej w obrębie 5 w W. przy ul. M. 50. Pod wskazanym adresem skarżąca jest zameldowana na pobyt stały od 1 czerwca 1985 r. W ewidencji gruntów i budynków działka nr 439 figuruje jako władanie samoistne – spadkobiercy J. B. (A.) — czyli osoby nieżyjącej. Zgodnie z danymi ewidencji gruntów przed modernizacją z 2011 r. działka nr 439 stanowiła powierzchnię 0,3342 ha (teren zabudowy mieszkaniowej i teren zurbanizowany niezabudowany). Natomiast po modernizacji powierzchnia działki zmniejszyła się i wynosi do chwili obecnej 0,3129 ha (tereny mieszkaniowe B - 0,1848 ha i zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy Bp - 0,1281 ha). Na działce znajduje się budynek mieszkalny i pozostały budynek niemieszkalny. Organ posiada informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych złożoną przez B. E. N. w dniu 23.02.2004 r., w której zadeklarowany został budynek mieszkalny o pow. użytkowej 74 m2 i budynek pozostały o pow. użytkowej 132 m2 oraz grunty pozostałe o pow. 3.342 m2.

W dniu 14 grudnia 2011 r. wszczęto postępowanie podatkowe w sprawie zmiany wymiaru podatku od nieruchomości za 2011 r., wezwano podatniczkę do złożenia informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych po modernizacji. Podatniczka nie złożyła aktualnej informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych po modernizacji oraz nie zareagowała w żaden inny sposób na wszczęcie postępowania.

Organy wskazały, że o fakcie posiadania przedmiotowej nieruchomości przez B. E. N. oraz spoczywania na niej obowiązku podatkowego, na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, świadczy złożona przez nią w 2004 r. informacja o nieruchomościach i obiektach budowlanych oraz pomocniczo okoliczność zamieszkania przez nią na tej nieruchomości, co zostało potwierdzone zaświadczeniem o zameldowaniu z dnia 17 marca 2015 r.

Podniesiono, że zgodnie z art. 165 § 5 Ordynacji podatkowej nie było potrzeby wszczęcia postępowania podatkowego w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego, gdyż corocznie wydawane były decyzje w oparciu o ten sam stan faktyczny.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołując się na art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 2, art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 849 z późn. zm.) i art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r., poz. 520) oraz art. 336 i art. 339 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U z 2014 r., poz. 121), utrzymało w mocy decyzję organu I instancji i stwierdziło, że dane wynikające z ewidencji gruntów (odnośnie oznaczenia gruntów i ich wielkości) oraz z informacji podatkowej złożonej przez skarżącą w 2004 r. (odnośnie powierzchni użytkowych obiektów budowlanych), stanowią dla organów podatkowych wystarczającą podstawę do opodatkowania przedmiotowej nieruchomości i obiektów budowlanych podatkiem od nieruchomości.

Podniesiono, że z akt sprawy wynika, że skarżąca jest posiadaczem samoistnym zabudowanej nieruchomości o numerze ewid. działki 439 w obrębie 5 m. W. (ul. M. 50) o powierzchni 0,3129 ha, sklasyfikowanej jako tereny mieszkaniowe B - 0,1848 ha i zurbanizowane tereny niezabudowane Bp - 0,1281 ha (wypis z rejestru gruntów wg stanu na dzień 31.12.2013 r., informacja o działce wg stanu na dzień 31.12.2014 r.). Nieruchomość powyższa nie ma uregulowanego stanu prawnego, co wynika z ww. dokumentów. Niemniej jednak skarżąca od 2004 r. nie neguje faktu, iż jest jej posiadaczem samoistnym, co też potwierdziła w informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych z dnia 23.02.2004 r. Wykazała w niej do opodatkowania grunty jako tzw. "pozostałe grunty" o powierzchni 3.342 m2, budynki mieszkalne o powierzchni 74 m2, budynki pozostałe o pow. 132 m2 (po tej dacie w 2011 r., w wyniku modernizacji ewidencji gruntów i budynków, zmieniła się wielkość ogólna działki i wielkość w części nieruchomości oznaczonej symbolem Bp - jak to wskazano wyżej). Z zaświadczenia z dnia 17 marca 2015 r. wynika również, iż skarżąca jest zameldowana na nieruchomości na pobyt stały od dnia 1 czerwca 1985 r.

Zdaniem organu II instancji, materiał dowodowy został w niniejszej sprawie zebrany w sposób zupełny do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Strona miała możliwość wypowiedzenia się co do niego na etapie postępowania odwoławczego, jednak z prawa tego nie skorzystała. Nie przedłożyła również żadnych dowodów, które podważyłyby te, które zebrał organ podatkowy I instancji.

Wskazano, iż organy podatkowe nie mają nieograniczonego obowiązku poszukiwania dowodów, tym bardziej, że strona w swej korespondencji poza ogólnikowymi stwierdzeniami i zarzutami, nie podaje niczego konkretnego, co wskazywałoby, iż ustalony stan faktyczny sprawy jest nieprawidłowy. Podniesiono, że od kilku lat na skarżącą wystawiane są decyzje podatkowe. Stan faktyczny w 2015 r. był taki sam, jak w roku 2014, dlatego też nie było potrzeby wszczynania postępowania podatkowego w formie postanowienia (art. 165 § 5 pkt 1 Ordynacji podatkowej). Stwierdzono, że wbrew zarzutom odwołania, ani organ podatkowy I instancji, ani Kolegium Odwoławcze nie wywierają "szantażu" na skarżącą. Wszystkie działania organów podatkowych, w tym i te zmierzające do wyjaśnienia istoty odwołania, miały na celu poznanie intencji skarżącej, a nie jej zastraszania.

Gdy zaś chodzi o zarzut związany z tym, że w treści decyzji w sposób nieuprawniony przywołano przepis art. 210 § 2a Ordynacji podatkowej, to stanowisko skarżącej i w tym zakresie SKO uznało za niezasadne. Art. 210 Ordynacji podatkowej jest normą prawną adresowaną do organu podatkowego, bowiem wskazuje ona, jakie elementy winna zawierać decyzja podatkowa. Pouczenie, które określa § 2a art. 210 cyt. ustawy nie jest "wymysłem" organów podatkowych, to ustawodawca nakazuje organowi podatkowemu, aby w taki, a nie inny sposób, poinformować podatnika o określonych konsekwencjach prawnych. Stąd też pouczenia takiego nie można odczytywać jako "szantażu".

Wskazano, iż podatek od nieruchomości jest podatkiem majątkowym, związanym z faktem posiadania określonych nieruchomości lub obiektów budowlanych. Akceptacja podatnika, czy też potwierdzenie wysokości podatku przez sądy powszechne, nie ma żadnego znaczenia prawnego.

Reasumując stwierdzono, iż zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości w niniejszej sprawie zostało ustalone w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami prawa. Stawki podatku zostały przyjęte na podstawie uchwały Rady Miejskiej w W. z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości.

Na decyzję SKO w P. z dnia [...] r. wniesiono skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Strona skarżąca nie podnosząc zarzutów naruszenia konkretnych przepisów prawa wskazała, że:

– urzędy cały czas usiłują pozbawić B. E. N. jakiejkolwiek pomocy twierdząc, że pełnomocnik B. E. N. jest osobą nieuprawnioną,

– od żadnej decyzji urzędów B E. N. nie przedstawia zarzutów, gdyż nie jest obowiązana udowadniać swojej niewinności, sam fakt, że się nie zgadza z urzędami powinien być wystarczający,

– zgodnie z art. 6 kc to urząd musi udowodnić, że przedstawione przez urząd roszczenie jest zasadne,

– w kolejnych listach B E. N. nie znajduje dowodów potwierdzających roszczenia urzędów, zaprzecza również wszystkim twierdzeniom urzędów,

– wszystkie odwołania zostały złożone przez B. E. N., na każdym piśmie widnieje podpis B. E. N., niezrozumiałe jest więc twierdzenie Kolegium Odwoławczego "że jakieś odwołanie zostało złożone przez S. N.",

– Samorządowe Kolegium Odwoławcze jest w błędzie twierdząc, iż ustalenia podatku dokonuje się tylko i wyłącznie na podstawie ustawy podatkowej,

– twierdzenie SKO, że kwestie dotyczące postępowania podatkowego reguluje ustawa Ordynacja podatkowa jest absurdalne, przepisy zawarte w Konstytucji RP czy EKPC mają pierwszeństwo nad wszystkimi ustawami krajowymi i stosuje się je bezpośrednio,

– nie jest prawdą, że na B. E. N. są od kilku lat wystawiane decyzje podatkowe, bowiem ta nigdy ich nie zaakceptowała (brak również w tym zakresie prawomocnego wyroku sądu),

– organy podatkowe wywierają "presję psychologiczną" poprzez notoryczne twierdzenie, że "pełnomocnik S. N. nie ma prawa pomagać B E N.", co jest "szantażem i próbą ograniczenia obrony",

– organy podatkowe obu instancji dopuściły się "przestępstwa przekroczenia uprawnień art. 231 § 2 kk, art. 64 i 65 kk za co grozi kara do 15 lat pozbawienia wolności".

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podnosząc argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

W niniejszej sprawie skarga jest uzasadniona, bowiem przy wydawaniu zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia przepisów postępowania (art. 122, 187 § 1 Ordynacji podatkowej) w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W przedmiotowej sprawie, jak wynika z zebranego materiału dowodowego, stan prawny nieruchomości jest nieuregulowany. W ewidencji gruntów i budynków działka nr 439 figuruje we władaniu samoistnym spadkobierców J. B. (A.) — czyli osoby nieżyjącej. Zgodnie z danymi ewidencji gruntów przed modernizacją z 2011 r. działka nr 439 stanowiła powierzchnię 0,3342 ha (teren zabudowy mieszkaniowej B - 0,1949 ha i teren zurbanizowany niezabudowany Bp – 0,1393 ha). Natomiast po modernizacji powierzchnia działki zmniejszyła się i wynosi do chwili obecnej 0,3129 ha (tereny mieszkaniowe B - 0,1848 ha i zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy Bp - 0,1281 ha). Na działce znajduje się budynek mieszkalny i pozostały budynek niemieszkalny. Organ posiada informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych złożoną przez B. E. N. w dniu 23.02.2004 r., w której zadeklarowany został budynek mieszkalny o pow. użytkowej 74 m2 i budynek pozostały o pow. użytkowej 132 m2 oraz grunty pozostałe o pow. 3.342 m2. W dniu 14 grudnia 2011 r. wszczęto postępowanie podatkowe w sprawie zmiany wymiaru podatku od nieruchomości za 2011 r., wezwano podatniczkę do złożenia informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych po modernizacji. Podatniczka nie złożyła aktualnej informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych po modernizacji oraz nie zareagowała w żaden inny sposób na wszczęcie postępowania (w tym zapoznanie z aktami sprawy). Ustalono również, że skarżąca jest zameldowana na przedmiotowej nieruchomości na pobyt stały od 1 czerwca 1985 r.

W tym stanie rzeczy należało rozważyć, czy zebrany materiał dowodowy jest wystarczający do oceny, że skarżąca posiada status podatnika, czyli status posiadacza samoistnego przedmiotowej nieruchomości, czy też tego statusu nie posiada.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity: Dz.U. nr 121 z 2006 r., poz. 844 ze zmianami – dalej u.p.o.l.), podatnikami podatku od nieruchomości są m. in. osoby fizyczne będące posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych. Podstawę opodatkowania dla gruntów stanowi powierzchnia, zaś dla budynków lub ich części powierzchnia użytkowa (art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy). Rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki te nie mogą przekroczyć rocznie określonej w ustawie wysokości (art. 5 ust. 1 ustawy).

Stosownie natomiast do art. 6 ust. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, osoby fizyczne są obowiązane do złożenia właściwemu organowi podatkowemu informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzonej na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia mającego wpływ na wysokość opodatkowania tym podatkiem w trakcie roku podatkowego. Zgodnie zaś z art. 21 § 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., póz. 613 ze zm.), jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji (zeznania, wykazu, informacji), wysokość zobowiązania podatkowego ustala się zgodnie z danymi zawartymi w deklaracji, chyba, że przepisy szczególne przewidują inny sposób ustalania wysokości zobowiązania podatkowego albo w toku postępowania podatkowego stwierdzono, że dane zawarte w deklaracji, mogące mieć wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego, są niezgodne ze stanem faktycznym. Z kolei zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r., poz. 520), dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych.

Ponadto w myśl art. 3 ust. 3 ustawy u.p.o.l., jeżeli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym. Obowiązek podatkowy posiadacza samoistnego wyprzedza zatem obowiązek podatkowy właściciela nieruchomości oraz wyłącza konieczność poszukiwania przez organ podatkowy właściciela (w tym w drodze inicjowania stosownego postępowania w przedmiocie stwierdzenia nabycia praw do spadku po zmarłym właścicielu) w razie, gdy stan prawny danej nieruchomości jest nieuregulowany.

Cytowana ustawa ani prawo podatkowe w ogóle nie zawierają własnej definicji samoistnego posiadania. Dlatego, celem ustalenia jego zakresu pojęciowego należy odwołać się do prawa cywilnego, które je definiuje. Zgodnie z art. 336 kc posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Posiadanie jest stanem faktycznego władztwa nad rzeczą. Na posiadanie składają się dwa elementy: element fizyczny wyrażający się we władaniu rzeczą oraz element psychiczny wyrażający się w psychicznym nastawieniu do wykonywanego władztwa. Posiadanie samoistne tym różni się od posiadania zależnego, że jest władztwem nad rzeczą niezależnym od dyspozycji i woli innej osoby (Kodeks Cywilny Komentarz, tom I, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 796).

Przenosząc powyższe wywody na grunt rozpoznawanej sprawy zauważyć należy, że organy podatkowe w istocie w sposób precyzyjny nie ustaliły kwestii mających zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia, a w konsekwencji dla stwierdzenia czy skarżąca posiada status samoistnego posiadacza nieruchomości, szczególnie że skarżąca niejasno określa swój status, jej wyjaśnienia w tym zakresie nie odnoszą się do zasadniczych dla rozstrzygnięcia kwestii. Natomiast organy przeszły do porządku nad brakiem reakcji skarżącej na wezwania zawarte w pismach kierowanych do niej w niniejszej sprawie oraz nad danymi dotyczącymi osób zameldowanych poza skarżącą na pobyt stały w budynku mieszkalnym znajdującym się na przedmiotowej nieruchomości. Kwestie powyższe wymagają wyjaśnienia, szczególnie co do statusu zarówno skarżącej jak i tych osób na przedmiotowej nieruchomości. W tym zakresie, zdaniem Sądu, wskazane byłoby przesłuchanie skarżącej i osób zameldowanych z nią na okoliczność charakteru posiadania przez skarżącą spornej nieruchomości, zakresu tego posiadania i ewentualnie, czy posiadanie to miało zawsze taki sam charakter, czy w okresie zamieszkiwania skarżącej uległo zmianie. NiE.kluczone jednak, że wobec manifestowanej w dotychczasowym postępowaniu, niechęci skarżącej do uczestniczenia w czynnościach postępowania organ, w celu ustalenia spełnienia przesłanki posiadania przez skarżącą statusu posiadacza nieruchomości i jego charakteru, będzie musiał zadowolić się innymi dowodami przeprowadzonymi z urzędu. Organy rozważyć zatem powinny w celu ewentualnego ustalenia charakteru posiadania przez skarżącą przedmiotowej nieruchomości znaczenie okoliczności takich, jak: zawarcie umowy o wywóz odpadów komunalnych z przedmiotowej nieruchomości, czy też ponoszenie innych kosztów związanych z korzystaniem z nieruchomości.

W ocenie Sądu, powyższe okoliczności mają istotne znaczenie dla ustalenia, czy skarżąca jest, czy też nie jest samoistnym posiadaczem spornej nieruchomości, czy nieruchomość jest przez nią zajmowana bez niczyjej zgody, czy też na podstawie tytułu łączącego ją z inną osobą, co wskazywałoby na posiadanie inne niż samoistne. Zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, powyższe okoliczności mogą stanowić przesłanki uznania danej osoby, bądź nie uznania jej za posiadacza samoistnego w rozumieniu art. 336 kc, którego konsekwencją na gruncie prawa podatkowego jest posiadanie statusu podatnika podatku od nieruchomości, bądź nie posiadanie statusu podatnika.

Reasumując zauważyć należy, że organy podatkowe nie wyjaśniły w sposób dostateczny w toku dotychczasowego postępowania okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia. W tej sytuacji uzasadniony wydaje się pogląd, że stwierdzenie organów wywiedzione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, iż skarżąca jest samoistnym posiadaczem spornej nieruchomości i co za tym idzie, jest podatnikiem podatku od nieruchomości w rozpoznawanej sprawie - jest przedwczesne. Być może wynik dodatkowych ustaleń będzie zbieżny z tym wynikającym z zaskarżonej decyzji, nie mniej jednak wymaga to przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że stan faktyczny w zakresie posiadania przez skarżącą spornej nieruchomości i charakteru tego posiadania w 2015 roku, de facto nie został ustalony w sposób dostateczny. Pole oceny organu odwoławczego w tym zakresie ograniczało się w istocie do stwierdzenia, że wzywano skarżącą do złożenia informacji o nieruchomości, których w efekcie nie złożyła oraz do oceny takiej informacji złożonej przez nią w 2004 r. oraz do wyeksponowania zaświadczenia o zameldowaniu skarżącej na pobyt stały na przedmiotowej nieruchomości. W tej sytuacji nie może być żadnych wątpliwości, że naruszono art. 187 § 1 i art. 122 ordynacji podatkowej poprzez nie wyjaśnienie wszystkich istotnych elementów stanu faktycznego.

Reasumując ponieść należy, że w rozpoznawanej sprawie organy podatkowe nie zachowały reguł prawidłowego procedowania. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy rzeczą organu będzie zatem przeprowadzenie stosownych dowodów z urzędu, ewentualne zgłoszonych przez stronę, w celu poczynienia kompletnych ustaleń dotyczących posiadania przez skarżącą przedmiotowej nieruchomości i charakteru tego posiadania w 2015 roku. Dopiero wówczas, gdy organ podatkowy uniknie przedmiotowych uchybień i uzupełni materiał dowodowy, możliwym stanie się zweryfikowanie zasadności dokonania wymiaru w podatku od nieruchomości za ww. okres. Warunkiem bowiem prawidłowego zastosowania prawa materialnego jest uprzednie właściwe ustalenie faktów w sprawie. Tylko w takiej sytuacji możliwe staje się zbadanie prawidłowości procesu subsumcji określonego stanu faktycznego pod dyspozycję zastosowanego przepisu prawa materialnego.

Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności, na podstawie art. 145 § 1 punkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało orzec o uchyleniu zaskarżonej decyzji. Sąd uznał za wystarczające uchylenie decyzji organu odwoławczego mając na względzie, że organ ten jest w stanie samodzielnie ocenić i zdecydować, czy możliwe jest naprawianie zaistniałych uchybień we własnym zakresie, czy też konieczne stanie się uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. O kosztach postępowania sąd nie orzekał z uwagi na przyznanie skarżącej prawa pomocy w zakresie zwolnienia jej od kosztów sądowych.

P.C.