We wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 5 września 2013 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r., A.G. podał, że nie ma oszczędności oraz nie posiada majątku ruchomego i nieruchomego, a jego miesięczny dochód wynosi 1.118 zł netto. Podniósł, iż nie jest w stanie ponieść kosztów uiszczenia wpisu od skargi. Stwierdził, że jego budżet domowy obciążają koszty utrzymania mieszkania w wysokości 370 zł, spłata kredytu (87 zł) oraz wydatki na leki (150 zł). Odpowiadając na wezwanie referendarza sądowego z 29 listopada 2013 r., skarżący wskazał, że w latach 2012-2013 prowadził gospodarstwo domowe samodzielnie i dlatego nie może przedłożyć dokumentów finansowych osób, z którymi prowadził wspólnie gospodarstwo domowe. Wyjaśnił, iż 19 stycznia 2010 r. zawarł z małżonką umowę o rozdzielności majątkowej. Skarżący przedłożył zaświadczenie o zarobkach, wypis z umowy małżeńskiej majątkowej, zeznanie PIT-37 za 2012 r. wraz z informacją PIT/0 o odliczeniach. Natomiast odpowiadając na wezwanie referendarza sądowego z 16 grudnia 2013 r. poinformował, że z uwagi na istnienie ustroju rozdzielności majątkowej i separację od grudnia 2008 r. nie ma informacji o kondycji majątkowej małżonki w latach 2012-2013. Stwierdził, że oszczędności na rachunku bankowym w kwocie 12.000 zł zostały zablokowane przez urząd skarbowy. Zaznaczył, iż ponosi koszty utrzymania małoletniego syna w kwocie 250 zł miesięcznie. Nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej, a jako jedyne źródło utrzymania wskazał dochód ze stosunku pracy.
Postanowieniem z 8 stycznia 2014 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Na skutek sprzeciwu wniesionego od powyższego orzeczenia sprawa została poddana pod rozpoznanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który postanowieniem z dnia 12 marca 2014 r. odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy. W ocenie Sądu, skarżący nie wykazał, że poniesienie kosztu uzupełnienia wpisu od skargi przekracza jego możliwości finansowe. Skarżący uzyskuje stałe dochody ze stosunku pracy oraz posiada środki na rachunku bankowym. Wnioskodawca nie przedstawił dokumentów, z których wynikałoby zajęcie rachunku bankowego przez organy egzekucyjne. Same zaś twierdzenie skarżącego o zablokowaniu środków na rachunku bankowym nie stwarza podstaw do uznania, że istotnie nie mógł on tymi środkami swobodnie dysponować.
W zażaleniu na powyższe postanowienie Sądu pierwszej instancji skarżący zarzucił naruszenie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), polegające na uznaniu, że wnioskodawca jest w stanie ponieść koszty postępowania w postaci wpisu od skargi. Do zażalenia dołączono odpisy postanowienia Prokuratury Okręgowej w B. z dnia 15 lutego 2011 r. w sprawie o sygn. akt VI Ds.40/07, postanowienia Sądu Rejonowego dla W. z dnia 2 kwietnia 2013 r., sygn. akt III Kp 212/13 i zawiadomienie z dnia 6 lutego 2014 r. o wszczęciu postępowania w celu wykonania zabezpieczenia oraz o zajęciu rachunku bankowego skarżącego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie ma usprawiedliwione podstawy. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący nie wykazał za pomocą stosownych dokumentów, że nie może dysponować kwotą zgromadzonych na rachunku bankowym oszczędności i przeznaczyć środków pochodzących z tego źródła na pokrycie należnego wpisu od skargi. Jakkolwiek w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji wnioskodawca faktycznie takich dowodów nie przedstawił, to jednak dokumenty, wskazujące na zajęcie rachunku bankowego, na którym posiadał zgromadzone oszczędności, dołączono do zażalenia. Ponieważ dokumenty te stanowią istotne źródło dowodowe, którego wykorzystanie – jak wskazał Sąd pierwszej instancji – może mieć wpływ na kształt ustaleń faktycznych w kontrolowanej sprawie wpadkowej, Naczelny Sąd Administracyjny uchyla zaskarżone postanowienie i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Rozpoznając sprawę ponownie, Sąd pierwszej instancji weźmie pod uwagę przy ocenie możliwości płatniczych skarżącego dokumenty stanowiące załącznik do zażalenia, w tym w szczególności zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a.
