Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant ref. staż. Anna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach oddala skargę

Decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2003 r., przedłużoną decyzją nr [...] z dnia [...] października 2009 r., Dyrektor Izby Skarbowej w w. udzielił spółce z ograniczoną odpowiedzialnością J. z siedzibą w R., zwanej dalej "Stroną" lub "Spółką", zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w 205 punktach na terenie województwa [...].

Pismem z dnia [...] stycznia 2013 r. Naczelnik Urzędu Celnego w C. poinformował organ zezwalający, że w punkcie gier na automatach o niskich wygranych, mieszczącym się w M. przy ul. W. lokal [...] strona nie wykonywała działalności. Naczelnik Urzędu Celnego w C. w treści tego pisma wskazał, że strona nie prowadzi działalności w zakresie gier na automatach

o niskich wygranych ww. punkcie od [...] maja 2009 r.

W związku z powyższym Dyrektor Izby Celnej w W. postanowieniem

z dnia [...] stycznia 2013 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia zezwolenia, udzielonego decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2003 r., przedłużonego decyzją z dnia [...] października 2009 r. spółce

z ograniczoną odpowiedzialnością J. z siedzibą w R., na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...], w części dotyczącej punktu gry na automatach

o niskich wygranych mieszczącym się w M. przy ul. W. lokal [...].

Decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w W. cofnął spółce zezwolenie udzielone decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w W. nr [...] z dnia [...] listopada 2009r., przedłużoną decyzją nr [...] z dnia [...] października 2009 r. na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach

o niskich wygranych na terenie województwa [...], w części, dotyczącej punktu mieszczącego się w M. przy ul. W. lokal [...].

W uzasadnieniu organ stwierdził, że strona w punkcie gry na automatach

o niskich wygranych mieszczącym się w M. przy ul. W. lokal [...], nie wykonywała działalności objętej zezwoleniem Dyrektora Izby Skarbowej

w W. z dnia [...] listopada 2003 r., przedłużonym decyzją z dnia [...] października 2009 r. przez okres dłuższy niż 6 miesięcy.

Organ zezwalający I instancji podkreślił, że niewykonywanie działalności wymienionej powyżej nie było następstwem działania siły wyższej, o czym świadczą dokonane przez stronę zgłoszenia zawieszenia eksploatacji:

1) [...] automatu HOT SPOT, nr fabryczny [...], z dnia [...] maja 2009 r.;

2) [...] automatu HOT SPOT, nr fabryczny [...], z dnia [...] maja 2009 r.

Reasumując Dyrektor Izby Celnej w W. (działając jako organ zezwalający I instancji) stwierdził, że w sprawie zaistniały przesłanki określone art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych, skutkujące cofnięciem zezwolenia w części dotyczącej ww. punktu.

Od powyższej decyzji spółka wniosła odwołanie.

Decyzją z dnia Na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, ze zm.) w związku z art. 8 oraz na podstawie art. 59 pkt 4 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540, ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...] kwietnia 2013 r. Spółki z o.o. J. z siedzibą w R. od decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. nr [...] z dnia [...] marca 2013r., Dyrektor Izby Celnej w W., orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540, ze zm.), zwanej dalej "u.g.h." obowiązującej od dnia 1 stycznia 2010 r., do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, chyba że stanowi ona inaczej. W związku

z powyższym, przepisami mającymi zastosowanie w przedmiotowej sprawie są przepisy ww. ustawy - Ordynacja podatkowa. Jednocześnie zgodnie z art. 129 ust. 1 u.g.h. działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej.

W myśl art. 138 ust. 2 u.g.h. do podmiotów, o których mowa w art. 129 ust. 1, stosuje się odpowiednio art. 58 i art. 59, z tym, że organem właściwym jest organ właściwy do udzielania zezwolenia w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy, tj. Dyrektor Izby Celnej w W.

Organ wskazał, że zgodnie z brzmieniem art. 59 u.g.h. organ właściwy

w sprawie udzielania koncesji lub zezwoleń, w drodze decyzji cofa koncesję lub zezwolenie, w całości lub w części, w przypadku:

1) nieusunięcia w wyznaczonym terminie stanu faktycznego lub prawnego niezgodnego z przepisami regulującymi działalność objętą koncesją lub zezwoleniem, lub z warunkami określonymi w koncesji, zezwoleniu lub regulaminie;

2) rażącego naruszenia warunków określonych w koncesji, zezwoleniu lub regulaminie, lub innych określonych przepisami prawa warunków wykonywania działalności, na którą udzielono koncesji lub zezwolenia;

3) obniżenia kapitału spółki poniżej granicy określonej w art. 10 ust. 1;

4) zaprzestania lub niewykonywania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności objętej koncesją lub zezwoleniem, chyba, że niewykonywanie tej działalności jest następstwem działanie siły wyższej;

5) skazania osoby będącej akcjonariuszem (wspólnikiem), członkiem organów zarządzających lub nadzorczych spółki za przestępstwo określone art. 299 kodeksu karnego;

6) dwukrotnego stwierdzenia uczestnictwa w grach hazardowych osoby poniżej 18 roku życia, w tym samym ośrodku gier lub punkcie przyjmowania zakładów wzajemnych.

Jak wynika z akt sprawy strona w punkcie gry na automatach o niskich wygranych mieszczącym się w M. przy ul. W. lokal [...], nie wykonywała działalności objętej zezwoleniem Dyrektora Izby Skarbowej

w W. nr [...] z dnia [...] listopada 2003 r., przedłużonym decyzją nr [...] z dnia [...] października 2009 r. przez okres dłuższy niż 6 miesięcy.

Organ zauważył, iż niewykonywanie działalności wymienionej powyżej nie było następstwem działania siły wyższej, o czym świadczą dokonane przez stronę zgłoszenia zawieszenia eksploatacji:

1) [...] automatu HOT SPOT, nr fabryczny [...], z dnia [...] maja 2009 r.;

2) [...] automatu HOT SPOT, nr fabryczny [...], z dnia [...] maja 2009 r.

Powyższe oznacza, iż w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki określone art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych, skutkujące cofnięciem zezwolenia w części dotyczącej ww. punktu.

Jak wynika z art. 64 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 w związku z art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323, ze zm.) przed rozpoczęciem działalności oraz po przerwie trwającej nie dłużej niż 3 miesiące

w podmiotach prowadzących działalność gospodarczą podlegającą kontroli (tu: gry na automatach o niskich wygranych) przeprowadza się urzędowe sprawdzenie.

Z cytowanego już pisma Naczelnika Urzędu Celnego w C. wynika, że strona nie złożyła w okresie 6 miesięcy i później zgłoszenia dotyczącego wznowienia tej działalności, co potwierdza niewykonywanie działalności

w powyższym zakresie przez okres 6 miesięcy.

Dyrektor Izby Celnej w W. po ponownym rozpatrzeniu sprawy uznał, że Spółka dokonanymi czynnościami niewykonywała działalności objętej zezwoleniem, co potwierdza zgromadzony materiał dowodowy, a Spółka dowodów przeciwnych nie przedstawiła. Dlatego też istnieje podstawa do zastosowania przepisu art. 59 pkt 4 u.g.h., którego konsekwencją jest cofnięcie Spółce zezwolenia udzielonego decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w W. nr [...] z dnia [...] listopada 2003 r., przedłużoną decyzją nr [...] z dnia [...] października 2009 r., na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...], w części dotyczącej wyżej wymienionego punktu gier na automatach o niskich wygranych.

Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia prawa procesowego tj., dotyczącego nieprzeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka, stwierdza, że jest on pozbawiony podstaw gdyż Spółka nie przedstawiła żadnych dowodów uprawdopodobniających prowadzenie działalności w przedmiotowym punkcie gier na automatach o niskich wygranych.

Organ zauważył, że przepis art. 59 pkt 4 u.g.h. jest skonstruowany w ten sposób, że cofnięcie zezwolenia nie zależy od uznania administracyjnego, lecz od zaistnienia przesłanki w postaci niewykonywania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności i jedynym wyjątkiem od obowiązku zastosowania tego przepisu przez organ jest ustalenie, że niewykonywanie tej działalności jest następstwem siły wyższej; ustawodawca nie przewidział drugiego takiego wyjątku np. w postaci nieopłacalności prowadzenia działalności w niektórych punktach gier, bądź problemów natury technicznej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 25 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Ke 242/11; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Gd 43/12).

Pismem z dnia [...] kwietnia 2014r. J. sp. z o.o. z siedzibą w R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła:

1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy,

tj. art. 121 § 1 i 2 w zw. z art. 122 w zw. z art. 124 w zw. z art. 180 § 1 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 188 w zw. z art. 191 ustawy z 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa w zw. ustawy z 19.11.2009 r. o grach hazardowych poprzez niezasadne niedopuszczenie oraz nieprzeprowadzenie w sprawie dowodu z przesłuchania świadka zgłoszonego przez stronę w toku postępowania, w szczególności na okoliczność, iż strona realizowała działalność w zakresie gier na automatach

o niskich wygranych w punkcie gier będącym przedmiotem postępowania

w niniejszej sprawie, w szczególności na okoliczność braku podstaw do przyjęcia,

iż strona zaprzestała oraz nie wykonywała prowadzenia tej działalności, w sytuacji, gdy dowód ten miał podstawowe znaczenie z punktu widzenia przedmiotu postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie,

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 59 pkt 4) w zw. z art. 129 ust. 1 w zw. z art. 138 ust. 2 u.g.h. w zw. z art. 35 ust. 1 ustawy z 29.07.1992 r. o grach

i zakładach wzajemnych poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż:

a) użyte w art. 59 pkt 4) u.g.h. określenie "zaprzestanie" oznacza "zaprzestanie działalności w ogóle w zakresie gier na automatach o niskich wygranych",

b) użyte w art. 59 pkt 4) u.g.h. określenie "niewykonywanie" oznacza "nie urządzanie gier na automatach o niskich wygranych",

podczas gdy prawidłowa wykładnia wskazanych przepisów prowadzi do wniosku, iż brak jest podstaw do przyjęcia wskazanego rozróżnienia, gdyż zarówno określenie "zaprzestanie" jak i określenie "niewykonywanie" dotyczy działalności objętej zezwoleniem na urządzanie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych w ogólności;

3. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 59 pkt 4) w zw. z art. 129 ust. 1 w zw. z art. 138 ust. 2 u.g.h. w zw. z art. 35 ust. 1 u.g.z.w. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż jedynym przejawem aktywności strony posiadającej zezwolenie na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych jest czynna eksploatacja automatów do gier

o niskich wygranych, w sytuacji, gdy przejawy prowadzenia działalności podmiotu posiadającego wspomniane zezwolenie mogą być znacznie szersze, zwłaszcza, że ustawa wprost wskazuje, iż zezwolenie obejmuje "urządzanie i prowadzenie działalności", a nie tylko "prowadzenie działalności", do czego ograniczył je organ rozpoznający sprawę,

4. naruszenie przepisów prawa materialnego, Ij. art. 59 pkt 4) w zw. z art. 129 ust. 1 w zw. z art. 138 ust. 2 w zw. z art. 135 ust. 2 u.g.h. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że z art. 138 ust. 2 u.g.h. wynika, iż art. 59 pkt 4) u.g.h. powinien być stosowany do podmiotów, o których mowa w art. 129 ust. 1 u.g.h., podczas gry prawidłowa wykładnia tego przepisu, z uwzględnieniem konieczności jego "odpowiedniego stosowania" prowadzi do wniosku, iż art. 59 ust. 4) u.g.h. nie powinien być stosowany do podmiotów, o których mowa w art. 129 ust. 1 u.g.h.,

5. z ostrożności naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 59 pkt 4) w zw.

z art. 129 ust. 1 w zw. z art. 138 ust. 2 w zw. z art. 135 ust. 2 u.g.h. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji gdy z art. 138 ust. 2 u.g.h. wynika, iż art. 59 pkt 4) u.g.h. stosowany odpowiednio nie powinien być stosowany do podmiotów,

o których mowa w art. 129 ust. 1 u.g.h.,

6. z ostrożności naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 210 § 1 pkt 6) i § 4 w zw. z art. 121 § 1 i 2 w zw. z art. 122 w zw. z art. 124 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 8 w zw. z art. 59 pkt 4) w zw. z art. 129 ust. 1 w zw. z art. 138 ust. 2 w zw. z art. 135 ust. 2 u.g.h. wskutek braku wskazania oraz wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia sposobu odpowiedniego stosowania art. 59 pkt 4) w zw. z art. 138 ust. 2 u.g.h.,

7. z ostrożności naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 121 § 1 i 2 w zw. z art. 122 w zw. z art. 124 w zw. z art. 180 § 1 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 191 w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p. w zw. z art. 8 u.g.h. w zw. z art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa technicznych (Dz. Urz. UE wydanie specjalne w języku polskim, rozdz. 13, t. 20, s. 337; zm. Dz. Urz. UE wydanie specjalne w języku polskim, rozdz. 13, t. 21, s. 8, dalej dyrektywa 98/34/WE) w zw. z § 2 pkt 3) i 5) rozporządzenia Rady Ministrów z 23.12.2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz.U. Nr 239, poz. 2039 ze z., dalej rozporządzenie w sprawie notyfikacji) wskutek niedokonania przez organ na etapie postępowania administracyjnego weryfikacji tego czy art. 59 pkt 4) u.g.h. stanowi nienotyfikowany przepis techniczny w rozumieniu artykułu 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE oraz w rozumieniu § 2 pkt 3) i 5) rozporządzenia w sprawie notyfikacji, a zatem nie dokonania weryfikacji tego, czy mógł on być stosowany i czy mógł stanowić podstawę rozstrzygnięcia organu w niniejszej sprawie.

W związku z powyższym spółka wniosła o uchylenie decyzji organu w I i II instancji w całości i zasądzenie od organu na rzecz skarżącej obowiązku zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według jednokrotności stawki minimalnej według przepisanych norm oraz kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. W uzasadnieniu skarżący rozwinął powyższe zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1268) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej, przy czym ta kontrola zgodnie z § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej cyt. jako p.p.s.a.).

Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem prawa.

Zgodnie z art. 129 ust. 1 u.g.h. działalność w zakresie gier na automatach

o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej.

W myśl art. 138 ust. 2 u.g.h. do podmiotów, o których mowa w art. 129 ust. 1, do których zalicza się skarżąca, co bezsporne, stosuje się odpowiednio art. 58 i art. 59, z tym, że organem właściwym jest organ właściwy do udzielania zezwolenia w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy, tj. Dyrektor Izby Celnej w W.

Stosownie do art. 59 u.g.h. organ właściwy w sprawie udzielenia koncesji lub zezwolenia, w drodze decyzji, cofa koncesję lub zezwolenie, w całości lub w części, w przypadku:

1) nieusunięcia w wyznaczonym terminie stanu faktycznego lub prawnego niezgodnego z przepisami regulującymi działalność objętą koncesją lub zezwoleniem, lub z warunkami określonymi w koncesji, zezwoleniu lub regulaminie;

2) rażącego naruszenia warunków określonych w koncesji, zezwoleniu lub regulaminie, lub innych określonych przepisami prawa warunków wykonywania działalności, na którą udzielono koncesji lub zezwolenia;

3) obniżenia kapitału zakładowego spółki poniżej granicy określonej w art. 10 ust. 1;

4) zaprzestania lub niewykonywania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności objętej koncesją lub zezwoleniem, chyba że niewykonywanie tej działalności jest następstwem działania siły wyższej;

5) skazania osoby będącej akcjonariuszem (wspólnikiem), członkiem organów zarządzających lub nadzorczych spółki za przestępstwo określone w art. 299 Kodeksu karnego;

6) dwukrotnego stwierdzenia uczestnictwa w grach hazardowych osoby poniżej 18 roku życia, w tym samym ośrodku gier lub punkcie przyjmowania zakładów wzajemnych.

Z konstrukcji przepisu art. 59 u.g.h. wynika, że cofnięcie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych nie zależy w żaden sposób od uznania administracyjnego, lecz od zaistnienia przesłanek w nim określonych, w tym na gruncie niniejszej sprawy przesłanki stypizowanej

w jego pkt 4 tj. - zaprzestania działalności lub niewykonywania jej przez okres dłuższy niż 6 miesięcy. Przy czym jedynym wyjątkiem od obowiązku zastosowania tego przepisu przez organ administracji publicznej jest ustalenie, że zaprzestanie bądź niewykonywanie tej działalności jest następstwem siły wyższej a taki stan rzeczy, co trafnie ustalił organ, a strona w tym zakresie stanowiska organu nie podważa, w sprawie nie zachodzi.

Skoro zatem organ powziął, w związku z pismem Urzędu Celnego

w C. z dnia [...] stycznia 2013 r. informację, że skarżąca we wskazanym punkcie nie prowadzi działalności to był zobligowany do wszczęcia postępowania

w sprawie cofnięcia zezwolenia i rozstrzygnięcia bez konieczności uprzedniej oceny celowości zastosowania powołanego przepisu. Argumentacja skarżącej, że art. 59 pkt 4 u.g.h. nie ma wobec niej zastosowania ze względu na treść art. 135

ust. 2 u.g.h. oraz wobec faktu, że pozostawienie punktów, w których działalność nie jest prowadzona nie powoduje w żadnej sferze, żadnych negatywnych skutków

w ocenie Sądu jest wadliwa, wobec niebudzącej wątpliwości interpretacyjnych treści przepisu art. 59 pkt 4 u.g.h.

Stanowiska tego, zdaniem Sądu w żaden sposób nie zmienia, jak chce tego skarżąca brzmienie przepisu art. 138 ust. 2 u.g.h., który nakazuje odpowiednie stosowanie do podmiotów, o których mowa w art. 129 ust. 1 - art. 59 pkt 4 u.g.h. Odpowiednie stosowanie danego przepisu oznacza, że w pierwszej kolejności uwzględnia się wskazówki zawarte w przepisie nakazującym odpowiednie zastosowanie danego przepisu, a następnie stosuje się dany przepis przy uwzględnieniu zasady, że "odpowiednie" stosowanie przepisu może polegać na zastosowaniu przepisu (lub jego części) wprost, z modyfikacją lub nawet na odmowie zastosowania (por. uchwała SN z dnia 18 grudnia 2001 r., sygn. akt III ZP 25/01). Zdaniem Sądu brzmienie art. 135 ust. 2 u.g.h. zgodnie z którym: "w wyniku zmiany zezwolenia nie może nastąpić zmiana miejsc urządzenia gry, z wyjątkiem zmniejszenia liczby punktów gry na automatach o niskich wygranych" nie uzasadnia stanowiska, że w sytuacji, gdy podmiot o którym mowa w art. 129 ust. 1 u.g.h. przez okres dłuższy niż 6 miesięcy zaprzestał lub nie wykonywał działalności objętej koncesją lub zezwoleniem – to przepis art. 59 pkt 4 u.g.h. nie ma wobec niego zastosowania. Zważyć bowiem należy, że zmiana zezwolenia, w tym nawet polegająca na zmniejszeniu liczby punktów gry wymaga zgody podmiotu, na którego rzecz została wydana. Natomiast przepis art. 59 pkt 4 u.g.h. stanowi podstawę do nałożenia sankcji w postaci cofnięcia koncesji lub zezwolenia w całości lub w części w sytuacji zaistnienia przesłanki w nim określonej.

Skarżąca jak ustalił organ powołujący się na wskazane pismo Urzędu Celnego zaprzestała i nie wykonywała działalności objętej zezwoleniem Dyrektora Izby Skarbowej w W. zezwolenia, udzielonego decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2003 r., przedłużonego decyzją z dnia [...] października 2009 r. przez okres dłuższy niż 6 miesięcy. Niewykonywanie działalności nie było następstwem działania siły wyższej, o czym świadczy dokonane przez skarżącą zgłoszenia zawieszenia eksploatacji:

1) [...] automatu HOT SPOT, nr fabryczny [...],

z dnia [...] maja 2009 r.;

2) [...] automatu HOT SPOT, nr fabryczny [...], z dnia [...] maja 2009 r.

Organ słusznie zatem uznał, że od tej daty należy liczyć 6 miesięczny materialno-prawny termin określony w art. 59 pkt 4 u.g.h.

Podkreślić przy tym należy, że w istocie skarżąca ustaleń faktycznych organu nie kwestionuje. Zarzuca natomiast, że przejawy prowadzenia działalności

w omawianym zakresie mogą być szersze i w braku niezweryfikowania wszystkich tych przejawów dopatruje się wadliwość procesowej decyzji twierdząc, że brak czynnej eksploatacji automatów nie może świadczyć o zaprzestaniu lub niewykonywaniu działalności. Zauważyć jednak należy, że przedmiotem zezwolenia, co bezsporne jest prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, której istotą jest eksploatacja tych automatów, a nie jak uznaje strona np. uiszczanie opłat z tytułu posiadania zezwolenia i podejmowania różnego rodzaju czynności organizacyjnych w punkcie gier. Z tego też względu ustalenia poczynione przez organy w rozpoznawanej sprawie uzasadniały zastosowanie art. 59 pkt 4 u.g.h.

Nie jest także zasadny zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego przejawiający się w niewyjaśnieniu przez organ pojęć "zaprzestanie"

i "niewykonywanie" działalności. Jak wynika z zaskarżonej decyzji, organ powołując się na definicję tych pojęć zamieszczoną w Słowniku współczesnym języka polskiego pod red. prof. dr. hab. B.D., w wyczerpujący sposób wyjaśnił ich znaczenie i wskazał, że użyte w przepisie art. 59 pkt 4 pojęcie "zaprzestania" to zaprzestanie działalności w ogóle w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Natomiast "niewykonywanie" oznacza sytuację, która wystąpiła

w niniejszej sprawie, tzn. ustalono w sposób bezsporny, że skarżąca faktycznie nie urządzała gier na automatach o niskich wygranych w punkcie gry w miejscowości M., a przerwa w nieprowadzeniu tej działalności była dłuższa niż sześć miesięcy.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd

z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia, 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.