V SA/Wa 3409/21 - Wyrok

Data orzeczenia	2021-11-17	
Data wpływu	2021-06-11	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Arkadiusz Tomczak /przewodniczący sprawozdawca/
Beata Blankiewicz-Wóltańska
Michał Podsiadło.	
Symbol z opisem	6049 Inne o symbolu podstawowym 604	
Hasła tematyczne	Inne	
Sygn. powiązane	II GSK 1506/22	
Skarżony organ	Minister Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2019 nr 0 poz 2325; art. 151; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak (spr.), Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Asesor WSA - Michał Podsiadło, , Protokolant - sekretarz sądowy, Magdalena Walkowiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2021 r. sprawy ze skargi S. S.A. w K. na decyzję Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia... marca 2021 r. nr ... w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązków wynikających z ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu oddala skargę.	
Uzasadnienie
Przedmiotem wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi S. S.A. w K. (dalej: "Skarżąca", "Spółka" lub "Strona") jest decyzja Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej (dalej: "Minister") z 26 marca 2021 r., nr IF6.724.1.2020, uchylająca w całości decyzję Generalnego Inspektora Informacji Finansowej z 18 listopada 2020 r., nr IF6.723.12.2020 i po ponownym rozpatrzeniu sprawy nakładająca administracyjną karę pieniężną w wysokości 2.000 zł za niedopełnienie obowiązku zapewnienia udziału pracownika w programach szkoleniowych, o których mowa w art. 52 ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (Dz. U. z 2020 r. poz. 971 z późn. zm.; zwanej dalej: "ustawą").

Kontrolowane rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych:

Generalny Inspektor Informacji Finansowej (dalej: "GIIF") otrzymał pismo Naczelnika P. Urzędu Celno – Skarbowego w P. z 29 lipca 2019 r., zawierające wyniki przeprowadzonej na podstawie art. 130 ust. 2 pkt 1 lit. e ustawy kontroli w Punkcie Przyjmowania Zakładów nr ... przy ul. S. w P. Punkt ten był ówcześnie prowadzony przez S.-T. S. Z. W. Spółka z o.o. w K., która następnie została przekształcona w S. S.A. Kontrolę przeprowadzono od 4 do 12 lipca 2019 r. Objęto nią dzień rozpoczęcia kontroli, tj. 4 lipca 2019 r. oraz okres od 1 do 31 maja 2019 r. W związku z ustaleniami przedstawionymi w protokole z kontroli celno-skarbowej z 12 lipca 2019 r., GIIF postanowieniem z 19 czerwca 2020 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie nałożenia na Spółkę kary administracyjnej za niedopełnienie obowiązków wynikających z art. 50 oraz art. 52 ustawy.

Generalny Inspektor Informacji Finansowej 18 listopada 2020 r. wydał decyzję nakładającą na Spółkę karę administracyjną w postaci kary pieniężnej w wysokości 5.000 zł za niedopełnienie obowiązków: wprowadzenia wewnętrznej procedury instytucji obowiązanej, o której mowa w art. 50 ustawy oraz za niezapewnienie pracownikowi udziału w programach szkoleniowych, o których mowa w art. 52 ustawy.

Skarżąca złożyła odwołanie od tej decyzji, wnosząc o jej uchylenie w całości i o umorzenie postępowania.

Minister przeprowadził postępowanie odwoławcze, w ramach którego przeprowadził postępowanie wyjaśniające w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. Dokonana przez Ministra analiza zgromadzonego materiału dowodowego doprowadziła do odmiennej jego oceny, a w konsekwencji do dokonania odmiennych ustaleń przez organ II instancji w zakresie naruszeń, z powodu których nałożona została na Spółkę kara administracyjna. Minister działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa, po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach, w tym po rozpatrzeniu zarzutów odwołania, uchylił zaskarżoną decyzję Generalnego Inspektora Informacji w całości i po ponownym rozpatrzeniu sprawy nałożyły na Spółkę administracyjną karę pieniężną w wysokości 2.000 zł jedynie z tytułu niedopełnienia obowiązku zapewnienia udziału pracownika w programach szkoleniowych, o których mowa w art. 52 ustawy, uznając jednocześnie, że Skarżąca wypełniła obowiązek wprowadzenia procedury wewnętrznej, o której mowa w art. 50 ustawy. Jako podstawę materialnoprawną wskazano art. 147 pkt 9 ustawy.

Z treści uzasadnienia rozstrzygnięcia organu II instancji wynika, że ustalając rodzaj kary administracyjnej oraz jej wysokość Minister zbadał i dokonał oceny przesłanek określonych w art. 147 pkt 9 w zw. z art. 52 ustawy i w art. 150 ust. 4 ustawy.

Spółka nie zgodziła się z tą decyzją i złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy, tj. art. 52 ust. 1 w związku z art. 147 pkt 9 ustawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, wskutek nałożenia kary pieniężnej w sytuacji braku podstaw umożliwiających jej nałożenie. Strona nie zaskarżyła pozostałej części rozstrzygnięcia wynikającego z decyzji Ministra. Skarżąca wniosła na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 o uchylenie decyzji Ministra w części dotyczącej nałożenia na Spółkę kary administracyjnej w formie kary pieniężnej w wysokości 2.000 zł za niedopełnienie obowiązku zapewnienia udziału pracownika w programach szkoleniowych, o których mowa w art. 52 ustawy oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019, poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) – dalej: "p.p.s.a.".

W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Zdaniem Sądu, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób uzasadniający wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.

Podstawę materialnoprawną wydanej decyzji stanowi przepisy 147 pkt 9 w związku z art. 52 ustawy.

Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z art. 1 ustawa określa zasady i tryb przeciwdziałania praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu. Przepis ten wyznacza ogólnie zakres przedmiotowy ustawy zawierającej przepisy normujące środki bezpośrednio służące przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu, w celu ochrony interesu publicznego, oraz obowiązki instytucji obowiązanych wymienionych enumeratywnie w art.2 ust.1 ustawy. W sprawie nie jest sporne, że Skarżąca spółka jest instytucją obowiązaną w rozumieniu ustawy i ciążą na niej m. in. obowiązki określone w art. 52 zobowiązującym do zapewnienia udziału osób wykonujących obowiązki związane z przeciwdziałaniem praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu w programach szkoleniowych, o których mowa w art.52 ustawy,

Zadania stawiane podmiotom obowiązanym realizują cele, o doniosłym znaczeniu z punktu widzenia Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, zmieniająca rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 i uchylająca dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/60/WE oraz dyrektywę Komisji 2006/70/WE (D.UE. z 5.6.2015 r. L 141/73), w preambule której wskazano, że "przepływy pieniędzy pochodzących z nielegalnych źródeł mogą szkodzić integralności, stabilności i wiarygodności sektora finansowego oraz stanowić zagrożenie dla rynku wewnętrznego Unii, jak również rozwoju międzynarodowego. Pranie pieniędzy, finansowanie terroryzmu i przestępczości zorganizowanej nadal stanowią poważny problem dla krajów Unii Europejskiej. Oprócz dalszego rozwijania instrumentów prawnokarnych na szczeblu Unii niezbędne są ukierunkowane i proporcjonalne działania zapobiegające wykorzystaniu systemu finansowego do prania pieniędzy i finansowania terroryzmu, które to działania mogą przynieść komplementarne wyniki". Jak wskazuje się w piśmiennictwie, w świetle powołanej Dyrektywy jasne staje się, że system przeciwdziałania praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu składa się z dwóch części. Z jednej strony z elementów prawnokarnych tj. odpowiedniego stypizowania przestępstwa prania pieniędzy oraz odrębnego przestępstwa finansowania terroryzmu na poziomie ustawodawstwa karnego. W Polsce pojęcia finansowania terroryzmu oraz prania pieniędzy definiuje art. 2 ust. 2 pkt 6 i 14 ustawy poprzez odesłanie do odpowiednich przepisów części szczególnej Kodeksu karnego. Zarówno pranie pieniędzy, jak i finansowanie terroryzmu są przestępstwami, a nie jedynie deliktami administracyjnoprawnymi. Z drugiej jednak strony do realizacji przez państwa członkowskie UE obowiązku przeciwdziałania tym przestępstwom niezbędne są działania zapobiegające wykorzystywaniu systemu finansowego rozumianego zarówno jako system obrotu gotówkowego, jak i bezgotówkowego. Zgodnie bowiem z motywem 5 preambuły "wykorzystywanie systemu finansowego do kierowania pieniędzy pochodzących z nielegalnego, a nawet z legalnego źródła na cele terrorystyczne stwarza wyraźne ryzyko dla integralności, prawidłowego funkcjonowania, wiarygodności i stabilności systemu finansowego".

Naruszenie obowiązku określonego m. in. w art. 52 ustawy sprawia, że zastosowanie w znajduje art.147 pkt 9 ustawy, zobowiązujący organ, do nałożenia na Stronę jako instytucję obowiązanej kary administracyjnej, o której mowa w ustawie. Karami administracyjnymi zgodnie z art.150 ust.1 ustawy są:

1) publikacja informacji o instytucji obowiązanej oraz zakresie naruszenia przepisów ustawy przez tę instytucję w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych;

2) nakaz zaprzestania podejmowania przez instytucję obowiązaną określonych czynności;

3) cofnięcie koncesji lub zezwolenia albo wykreślenie z rejestru działalności regulowanej;

4) zakaz pełnienia obowiązków na stanowisku kierowniczym przez osobę odpowiedzialną za naruszenie przez instytucję obowiązaną przepisów ustawy, przez okres nie dłuższy niż rok;

5) kara pieniężna.

Zgodnie z art.150 ust. 2 ustawy karę pieniężną nakłada się do wysokości dwukrotności kwoty korzyści osiągniętej lub straty unikniętej przez instytucję obowiązaną w wyniku naruszenia albo - w przypadku gdy nie jest możliwe ustalenie kwoty tej korzyści lub straty - do wysokości równowartości kwoty 1 000 000 euro.

Natomiast według art.150 ust.4 ustawy ustalając rodzaj kary administracyjnej oraz wysokość kary, uwzględnia się:

1) wagę naruszenia i czas jego trwania;

2) zakres odpowiedzialności instytucji obowiązanej;

3) możliwości finansowe instytucji obowiązanej;

4) skalę korzyści osiągniętych lub strat unikniętych przez instytucję obowiązaną, jeżeli można te korzyści lub straty ustalić;

5) straty poniesione przez osoby trzecie w związku z naruszeniem, jeżeli można je ustalić;

6) stopień współpracy instytucji obowiązanej z organami właściwymi w sprawach przeciwdziałania praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu;

7) uprzednie naruszenia przepisów ustawy przez instytucję obowiązaną.

Zgodnie z art.150 ust.5 ustawy w szczególnie uzasadnionych przypadkach, gdy:

1) waga naruszenia przepisów ustawy jest znikoma, a instytucja obowiązana zaprzestała naruszania przepisów ustawy lub

2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na instytucję obowiązaną została uprzednio nałożona kara administracyjna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub instytucja obowiązana została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona kara administracyjna

- organy, o których mowa w art. 151 ust. 1, mogą, w drodze decyzji, odstąpić od nałożenia kary administracyjnej.

Zasadniczą oś sporu w sprawie na jej obecnym etapie postępowania (po wydaniu przez Ministra w II instancji decyzji reformatoryjnej na korzyść Strony) stanowi stwierdzony przez organy obu instancji fakt naruszenia przez Skarżącą obowiązku wynikającego z art. 52 ustawy.

Spółka w całości kwestionuje ustalenia organu, stanowiące powielenie zarzutów kontrolerów P. Urzędu Celno-Skarbowego oraz GIIF, zgodnie z którymi w okresie objętym kontrolą, tj. w okresie od 1 do 31 maja 2019 r. oraz w dniu 4 lipca 2019 r., Skarżąca nie zapewniła swojemu pracownikowi – A. M. wykonującej obowiązki związane z przeciwdziałaniem praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu – udziału w programach szkoleniowych dotyczących realizacji tych obowiązków, którą to powinność wskazano w art. 52 ustawy. Zdaniem Skarżącej z treści art. 52 ust. 1 ustawy wynika, że szkolenia nie powinny obejmować całej materii przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, a jedynie część, która w praktyce będzie miała zastosowanie do charakteru, skali i rozmiaru działalności prowadzonej przez instytucje obowiązaną. Skarżąca podkreśla, że ustawa pozostawia (...) dowolność instytucji obowiązanych w zakresie formy prowadzonych programów szkoleniowych, zaznaczając, że powinny one być dedykowane dla pracowników wykonujących obowiązki związane z przeciwdziałaniem praniu pieniędzy oraz finansowaniem terroryzmu.

Zarzut ten jest bezzasadny. Sąd stwierdza, że Minister dokonując ustaleń faktycznych w tym zakresie i subsumpcji normy prawnej (art. 52 ustawy) nie ograniczył się jedynie powielenia zarzutów kontrolerów P. Urzędu Celno-Skarbowego oraz GIIF, ale w ramach przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego dokonał własnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej części decyzji. W motywach rozstrzygnięcia organ ustosunkował się do poszczególnych dowodów znajdujących się w aktach sprawy. Okoliczność, że wnioski z oceny materiału dowodowego dokonanej przez organ II instancji były zbieżne zarówno z wnioskami kontrolerów P. Urzędu Celno-Skarbowego, jak też z wnioskami wyrażonymi przez Generalnego Inspektora w uchylonej decyzji, nie zmienia faktu, że ocena wyrażona w zaskarżonej decyzji została podjęta samodzielnie przez Ministra w wyniku ponownego przeprowadzenia postępowania zgodnie z zasadami postępowania odwoławczego.

Sąd stwierdza, że o ile ustawa pozostawia dowolność co do formy szkolenia (np. bezpośrednio czy on-line), to w sposób jednoznaczny określa jego zakres wskazując w art. 52 ustawy, że instytucje obowiązane zapewniają "udział" (podkreślenie Sądu) osób wykonujących obowiązki związane z przeciwdziałaniem praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu "w programach szkoleniowych" dotyczących realizacji tych obowiązków.

Z akt sprawy, w tym z protokołu przyjęcia 12 lipca 2019 r. wyjaśnień od A. M. wynika, że jako pracownik Spółki zatrudniony w Punkcie Przyjmowania Zakładów nr 3127, wykonywała obowiązki związane z przeciwdziałaniem praniu pieniędzy i finansowaniem terroryzmu. Z tego powodu Skarżąca zobowiązana była do zapewnienia pracownikowi udziału w programach szkoleniowych. Wobec faktu, że Anna Malinowska nie uczestniczyła w szkoleniu, o którym mowa w art. 52 ustawy, podnoszona przez Skarżącą kwestia zakresu obowiązków wynikających ze znowelizowanych przepisów ustawy pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie wydane przez Ministra.

Zdaniem Skarżącej opublikowanie w ramach ogólnodostępnej sieci wewnętrznej komunikatów, wskazówek, procedur, wytycznych pod nazwą Vademecum pracownika stanowi formę zrealizowania przez Spółkę obowiązku szkoleniowego. Przy każdorazowej zmianie Vademecum pracownika, pracownicy Skarżącej przy logowaniu do Intranetu mieli obowiązek potwierdzić, że zapoznali się ze zmianami ustawy oraz procedurą wewnętrzną, co dotyczyło także A. M..

Odnosząc się do tych zarzutów Sąd akceptuje w pełni stanowisko Ministra opierającego się na wyjaśnieniach pracownika, z których wynika, że dopiero 10 lipca 2019 r. o godz. 16.06 Spółka wysłała m.in. do A. M. mail w sprawie obowiązku odbywania szkoleń w zakresie przeciwdziałania praniu i finansowaniu terroryzmu wraz z linkiem do materiałów dostępnych w sieci Intranet, co miało już po wszczęciu kontroli. Co istotne skan oświadczenia złożonego 22 maja 2018 r. przez Annę Malinowską, potwierdza jedynie fakt przeszkolenia z zakresu nieobowiązującej w okresie objętym kontrolą ustawy z dnia 16 listopada 2000 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu.

Rację miał Minister wskazując, że z treści §10 pkt 5 procedury wewnętrznej jednoznacznie wynika, iż ukończenie szkolenia przez każdego z pracowników jest dokumentowane. Uwaga ta nabiera dodatkowego znaczenia w kontekście wyjaśnień A. M., w których poinformowała, że nie posiada dokumentu potwierdzającego ukończenie szkolenia w zakresie aktualnie obowiązującej ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu.

Sąd akceptuje także stanowisko organu, że opublikowanie przez Spółkę w systemie Intranet Procedury przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu S.- T. S. Z. W. Sp. z o. o. obowiązującej od 13 lipca 2018 r. i jej wprowadzenia w tym w Punktach Przyjmowania Zakładów powinno być oceniane w kontekście realizacji innego obowiązku (wynikającego z art. 50 ustawy) niż obowiązek zapewnienia przez Spółkę udziału osobom wykonującym obowiązki związane z przeciwdziałaniem praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu w programach szkoleniowych dotyczących realizacji tych obowiązków.

Sąd stwierdza, że z punktu widzenia art. 52 ustawy nie ma racji Skarżąca twierdząc, że dopuszczalną formą wprowadzenia do stosowania procedury wewnętrznej jest umieszczenie w dostępnym dla pracowników systemie Spółki (Intranet) z poleceniem zapoznania się i przestrzegania, podobnie jak opublikowanie w ramach ogólnodostępnej sieci wewnętrznej komunikatów, wskazówek oraz procedur, wytycznych pod nazwą Vademecum pracownika, co miało stanowić formę zrealizowania przez Skarżącą obowiązku szkoleniowego. Okoliczność, że przy każdorazowej zmianie Vademecum pracownika, pracownicy Spółki przy logowaniu do Intranetu mieli obowiązek potwierdzić, że zapoznali się ze zmianami ustawy oraz procedurą wewnętrzną nie jest tożsamy z zapewnieniem "udziału" pracowników w "programach szkoleniowych", których celem jest zapewnienie aktualnej wiedzy w zakresie realizacji obowiązków służących przeciwdziałaniu praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu. Literalna i semantyczna wykładnia pojęcia "udział w programie szkoleniowym" zakłada aktywność szkolącego i szkolonego. To coś więcej niż potwierdzenie kliknięciem zapoznania się z przedstawioną treścią przepisów ustawy i wytycznych. Co więcej udział w programach szkoleniowych zgodnie z art. 52 ust. 2 ustawy - ma zapewnić "aktualną" wiedzę pracownikowi w zakresie wykonywania przez niego obowiązków.

Rację ma przy tym organ stojąc na stanowisku, że jakkolwiek ustawa nie nakłada na Spółkę obowiązku wydawania pracownikom, w tym A. M., osobnego dokumentu potwierdzającego ukończenie szkolenia pracowników z zakresu aktualnie obowiązujących przepisów ustawy, to jednak z treści § 10 pkt 5 procedury wewnętrznej jednoznacznie wynika, iż ukończenie szkolenia przez każdego z pracowników jest dokumentowane. Przyjęcie założenia, w ramach którego system informatyczny Spółki "wymuszał" zapoznanie się pracowników Punktów Przyjmowania Zakładów ze zmianami, w tym z obowiązkami wynikającymi z ustawy przy logowaniu do Intranetu, a poszczególne operacje "odkliknięcia" zaznajomienia się z wszystkimi zmianami są odnotowywane w systemie informatycznym Spółki, nie jest równoznaczne z zapewnieniem udziału pracownikowi w programach szkoleniowych określonych w art. 52 ustawy. System ten opiera się bowiem nie tyle na udziale pracownika w programie szkoleniowym, co na "wymuszaniu" na pracowniku zapoznania się we własnym zakresie z odpowiednimi regulacjami prawnymi.

Co istotne przepisy aktualnie obowiązującej ustawy z dnia 1 marca 2018 r. w jeszcze większym stopniu niż dotychczasowe przepisy akcentują podejście oparte na ocenie ryzyka prania pieniędzy i finansowania terroryzmu. Wyrazem tego jest wprowadzenie wielu nowych obowiązków z zakresu przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, w tym dotyczących przypadków stosowania środków bezpieczeństwa finansowego w zakresie obstawiania stawek oraz odbioru wygranych w przypadku instytucji obowiązanych określonych w art. 2 ust. 1 pkt 20 ustawy, do których należy Skarżąca (art. 35 ust. 1 pkt 4 ustawy z 1 marca 2018 r.). Także pracownicy Punktów Przyjmowania Zakładów odgrywają istotną rolę w przeciwdziałaniu praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, ponieważ mogą zdobyć wiedzę na temat klienta, która jest dostępna wyłącznie przy bezpośrednim z nim kontakcie. W tej sytuacji istotne jest zapewnienie tym pracownikom takiej wiedzy, która wykracza poza identyfikację i weryfikację klienta i umożliwi uzyskanie szerszej perspektywy i zrozumienia istoty przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu także w kontekście wykonywania przez nich obowiązków z zakresu przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu w brzmieniu nadanym przez przepisy aktualnie obowiązujące do okresu objętego kontrolą, do czego zobowiązuje art. 52 ustawy.

Z tych przyczyn niezasadny jest podnoszony w skardze zarzut naruszenie przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy, tj. art. 52 ust. 1 w związku z art. 147 pkt 9 ustawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, wskutek nałożenia kary pieniężnej w sytuacji braku podstaw umożliwiających jej nałożenie.

Sąd z urzędu stwierdza, że Minister w motywach decyzji przekonująco odniósł się do ustawowych przesłanek wyboru rodzaju i wymiaru kary administracyjnej uzasadniając swoje rozstrzygnięcie w tym zakresie.

Sąd nie stwierdził też, by w sprawie doszło do naruszenia procedury w stopniu nakazującym wyeliminowanie kontrolowanej decyzji z obrotu prawnego.

Z tych wszystkich względów, zgodnie z art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę jako bezzasadną.