Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Cezary Koziński po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. Z. o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie pełnomocnika z urzędu w sprawie ze skargi G. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2010 r. postanawia: pozostawić wniosek bez rozpoznania.

Wyrokiem z 16 grudnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę G. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2010 r.

Pismem z 5 kwietnia 2016 r. skarżący wystąpił o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika celem sporządzenia i podpisania skargi kasacyjnej od powyższego wyroku. Ponieważ powyższy wniosek nie został złożony na urzędowym formularzu (PPF), Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z 11 kwietnia 2016 r. zobowiązał skarżącego do uzupełniania wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez nadesłanie oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach na urzędowym formularzu, w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie to zostało doręczone 2 maja 2016 r. W zakreślonym terminie, który upłynął 9 maja 2016 r., skarżący nie nadesłał formularza.

Zarządzeniem z 7 czerwca 2016 r. starszy referendarz sądowy pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania. Zarządzenie to skarżący odebrał osobiście 21 czerwca 2016 r.

W sprzeciwie od tego zarządzenia skarżący wniósł o jego uchylenie zarzucając, że jest ono niezgodne z literą i duchem prawa oraz że referendarz nie miał żadnych podstaw prawnych i faktycznych do jego wydania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu. Wzory formularzy wniosku zostały określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r., poz. 1257). Osoba fizyczna ubiegająca się o przyznanie prawa pomocy powinna złożyć wniosek na formularzu urzędowym przeznaczonym dla osoby fizycznej, oznaczonym symbolem "PPF".

Konsekwencje niedochowania tego wymogu zostały jasno wyłożone w art. 257 p.p.s.a. Wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się zatem bez rozpoznania. Podkreślić należy, że ustawodawca nie przewidział innych konsekwencji niezłożenia wniosku na formularzu jak tylko pozostawienie go bez rozpoznania, nie pozostawiając sądowi żadnej swobody w tej materii.

W niniejszej sprawie skarżący złożył swój wniosek o przyznanie prawa pomocy zwykłym pismem skierowanym do sądu. Został zatem prawidłowo wezwany do złożenia owego wniosku w terminie siedmiu dni, we właściwej, prawem przewidzianej formie, przy czym został jednocześnie poinformowany, że pominięcie tego formalnego wymogu spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania. W wyznaczonym terminie skarżący nie zastosował się do wezwania sądu. Referendarz sądowy miał zatem prawo i obowiązek postąpić zgodnie z dyspozycją art. 257 p.p.s.a. i pozostawić przedmiotowy wniosek bez rozpoznania.

Z akt sprawy wynika ponadto, że do dnia rozpoznawania sprzeciwu strona skarżąca nie nadesłała prawidłowo wypełnionego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Prawidłowe wypełnienie przez podmiot zainteresowany wniosku, jak wskazano już wcześniej, jest warunkiem skutecznego prawnie jego rozpoznania. Brak spełnienia przez stronę owego wymogu uniemożliwił sądowi jakąkolwiek ocenę sytuacji majątkowej skarżącego.

Mając na uwadze powyższe, uznając, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki do uwzględnienia wniosku, na podstawie art. 257 w zw. z art. 260 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.

E.J.