II SAB/Wa 201/22 - Wyrok

Data orzeczenia	2022-07-28	
Data wpływu	2022-03-28	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Iwona Maciejuk
Joanna Kruszewska-Grońska
Sławomir Fularski /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
658	
Hasła tematyczne	Przewlekłość postępowania	
Sygn. powiązane	III OSK 2504/22	
Skarżony organ	Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych	
Treść wyniku	Stwierdzono przewlekłość postępowania  administracyjnego i że przewlekłość postępowania  nie miała charakteru rażącego	
Powołane przepisy	Dz.U. 2021 nr 0 poz 735;  art. 35 par. 1 i 3 art. 36 par. 1 i 2; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski (spr.), Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 lipca 2022 r. sprawy ze skargi I. N. na przewlekłe prowadzenie przez Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych postępowania w przedmiocie rozpoznania skargi z dnia [...] lutego 2020 r. 1. stwierdza, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania; 2. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych na rzecz I. N. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.	
Uzasadnienie
W dniu [...] lutego 2020 r. do Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych (dalej: "Prezes UODO", "organ") wpłynęła skarga I. N. (dalej też jako: "skarżąca", "strona") na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jej danych osobowych przez Komendanta Głównego Policji (dalej: "KGP", "Komendant") w związku z uzyskaniem przez funkcjonariusza Komisariatu Policji [...] w [...] wglądu do danych osobowych skarżącej przetwarzanych w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców oraz danych osobowych I. N., M. K. i W. K. przetwarzanych w rejestrze PESEL.

Następnie pismami z [...] i [...] maja 2020 r., strona uzupełniała ww. skargę.

Pismem z dnia [...] czerwca 2020 r. Prezes UODO wezwał KGP do ustosunkowania się do treści skargi oraz złożenia pisemnych wyjaśnień, o czym poinformował skarżącą.

W dniu [...] czerwca 2020r. do organu wpłynęło pismo Komendanta, zawierające wyjaśnienia w sprawie.

W dniu [...] czerwca 2020 r. do organu wpłynął wniosek skarżącej

o udostępnienie kopii dokumentów znajdujących się w aktach sprawy oraz jej pismo uzupełniające ten wniosek.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2020 r. Prezes UODO odmówił uwzględnienia ww. wniosku skarżącej.

W dniu [...] lipca 2020 r. skarżąca zapoznała się z aktami sprawy oraz złożyła skargę na postanowienie z dnia [...] lipca 2020 r.

W dniach [...] i [...] lipca 2020 r. do organu wpłynęły pisma skarżącej uzupełniające ww. skargę oraz pismo z dodatkowymi informacjami i materiałami.

Prezes UODO, przy piśmie z [...] sierpnia 2020 r., przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej też jako "WSA") skargę skarżącej na postanowienie Prezesa UODO z dnia [...] lipca 2020 r. wraz z odpowiedzią Prezesa UODO na tę skargę oraz aktami sprawy.

W dniach [...] i [...] sierpnia 2020 r., [...] i [...] września 2020 r. oraz [...] października 2020 r. wpłynęły do organu kolejne pisma skarżącej w sprawie. Z kolei [...] października 2020 r. skarżąca wystosowała ponaglenie.

Pismami z [...] listopada 2020 r. Prezes UODO wystąpił do Komendanta Miejskiego Policji w [...] i Prokuratury Rejonowej w [...] o wyjaśnienia

w sprawie oraz poinformował skarżącą i Komendanta o podjętych działaniach.

Z kolei w dniach [...] listopada 2020 r. oraz [...] grudnia 2020 r. wpłynęły do organu wyjaśnienia ww. podmiotów.

Następnie, pismem z [...] marca 2021 r. Prezes UODO wystąpił do Prokuratury Rejonowej w [...] prośbą o informację, czy dotyczące sprawy będącej przedmiotem niniejszego postępowania, postanowienie o umorzenie śledztwa jest prawomocne. Jednocześnie Prezes UODO poinformował skarżącą o podjętej czynności. W dniu [...] marca 2021 r. do organu wpłynęła odpowiedź Prokuratury Rejonowej w [...].

W dniu [...] sierpnia 2021 r. do organu wpłynęło pismo WSA za którym przesłano odpis prawomocnego wyroku tego Sądu w sprawie skargi skarżącej na postanowienie Prezesa UODO z dnia [...] lipca 2020 r. oraz zwrócono akta sprawy.

Następnie w dniu [...] sierpnia 2021 r. do organu wpłynęło pismo skarżącej zatytułowane "Wezwanie do wykonania wyroku".

W dniu [...] sierpnia 2021 r. Prezes UODO wydał kolejne postanowienie

w sprawie wniosku skarżącej o udostępnienie akt sprawy.

Następnie pismem z [...] sierpnia 2021 r. Prezes UODO ponownie wystąpił do Prokuratury Rejonowej w [...] z prośbą o informację, a odpowiedź ww. Prokuratury wpłynęła do organu w dniu [...] września 2021 r.

W dniu [...] września 2021 r. do UODO wpłynęła skarga skarżącej do WSA na postanowienie z [...] sierpnia 2021 r., a w dniu [...] września 2021 r. do UODO wpłynął kolejny wniosek skarżącej o udostępnienie dokumentów z akt sprawy. Następnie postanowieniem z [...] października 2021 r. Prezes UODO odmówił uwzględnienia tego wniosku.

Prezes UODO przekazał do WSA skargę skarżącej na postanowienie Prezesa UODO z [...] sierpnia 2021 r. wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy.

Z kolei w dniu [...] października 2021 r. do UODO wpłynęła skarga skarżącej do WSA na postanowienie z [...] października 2021 r., którą to skargę, wraz z odpowiedzią na nią, przekazał organ przy piśmie z [...] listopada 2021r.

Następnie Prezes UODO:

- pismem z [...] grudnia 2021 r. zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji

w [...] o usunięcie braków formalnych pisma z [...] listopada 2020 r.

- pismem z [...] grudnia 2021 r. poinformował skarżącą o podjętej czynności oraz zwrócił się do niej m.in. o wskazanie, czy jej wolą jest, aby Prezes UODO objął niniejszym postępowaniem również kwestie innych nieprawidłowości w procesie przetwarzania danych osobowych przez Komendanta, w tym również nieprawidłowości dotyczących innych osób niż skarżąca.

W dniu [...] grudnia 2021 r. do organu wpłynęła odpowiedź Komendanta Miejskiego Policji w [...], zaś w dniu [...] grudnia 2021 r. wpłynęła korespondencja od skarżącej.

W związku z dalszą korespondencją skarżącej oraz rozszerzeniem przedmiotu postępowania, Prezes UODO pismem z [...] lutego 2022 r. wystąpił do Komendanta

o dodatkowe wyjaśnienia w sprawie. Jednocześnie Prezes UODO poinformował skarżącą o podjętej czynności, jak również o pozostawieniu bez rozpoznania jej skargi w zakresie dotyczącym nieprawidłowości w procesie przetwarzania przez Komendanta danych osobowych W. N.

W dniu [...] lutego 2022 r. do organu wpłynęła drogą elektroniczną korespondencja Komendanta.

Pismami z [...] lutego 2022 r. Prezes UODO poinformował skarżącą oraz Komendanta, że został zgromadzony materiał dowodowy wystarczający do wydania decyzji administracyjnej w przedmiotowej sprawie, jak również o przysługujących im uprawnieniach oraz terminie wyznaczonym na ewentualną realizację tych uprawnień.

W dniu [...] lutego 2022 r. do organu wpłynęła drogą elektroniczną korespondencja Komendanta, zaś w dniu [...] lutego 2022 r. wpłynął kolejny wniosek skarżącej o udostępnienie kopii dokumentów z akt sprawy (udostępnienie nieuwierzytelnionych kopii wyjaśnień Komendanta za pośrednictwem platformy ePUAP).

Pismem z [...] lutego 2022 r. I. N. skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Prezesa UODO, skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania prowadzonego przez organ wszczętego jego skargą z [...] lutego 2020 r. Autor skargi wniósł o:

1) stwierdzenie, że Prezes UODO dopuścił się do bezczynności w załatwieniu sprawy, oraz że bezczynność ta ma charakter rażącego naruszenia prawa,

2) stwierdzenie, że Prezes UODO dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie, oraz że przewlekłość ta ma charakter rażącego naruszenia prawa,

3) stwierdzenie naruszenia przez Prezesa UODO wskazanych przez skarżącą norm prawa,

4) w przypadku stwierdzenia bezczynności Prezesa UODO i/lub przewlekłości postępowania, wymierzenia od Prezesa UODO na rzecz Skarżącej sumy pieniężnej, o której mowa w art. 149 § 2 ppsa w kwocie 10.000 zł,

5) w przypadku uznania bezczynności Prezesa UODO i/lub przewlekłości postępowania, ale nie uwzględnienia wniosku skarżącej z punktu powyżej, wymierzenie Prezesowi UODO grzywny w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 ppsa,

6) skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym,

7) zasądzenie od Prezesa UODO zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

Skarżąca zarzuciła Prezesowi UODO naruszenie:

1. art. 2, art. 7 oraz art. 51 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. 1997.78.483 z dnia 1997.07.16),

2. art. 41 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U.UE.C.2007.303.1 z dnia 2007.12.14),

3. art. 6 - 7a, art. 8-12 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2021.735 t.j. z dnia 2021.04.21; dalej jako "k.p.a.")

w związku z art. 35 § pkt 1 - 3 oraz 37 § 3 pkt 2) i § 8 k.p.a.,

4. art. 75 § 1 k.p.a.,

5. art. 104 k.p.a. w związku z art. 5 ust. 1 pkt 6) i 7) ustawy z dnia z dnia 14 grudnia 2018 r. o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem

i zwalczaniem przestępczości (Dz.U.2019.125 z dnia 2019.01.22),

6. art. 6 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku

z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości oraz

7. w związku z powyższym naruszenie, poprzez zaniechanie działania zmierzającego do załatwienia sprawy w określonym przepisami terminie i akceptację niezgodnego

z prawem działania KGP polegającego na naruszeniu przez niego poprzez dokonanie przez [...] A. S. sprawdzenia w dniu [...] sierpnia 2019 r. pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], a przez to uzyskanie nieuprawnionego dostępu do danych osobowych:

- art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności Dz.U. 1993.61.284 (z dnia 1993.07.10),

- art. 8 pkt 1- 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U.UE.C.2007.303.1

z dnia 2007.12.14),

- art. 4 ust. 1 pkt a) - b) oraz pkt f) oraz art. 8 ust. 1 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego I Rady (UE) 2016/680 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez właściwe organy do celów zapobiegania przestępczości, prowadzenia postępowań przygotowawczych, wykrywania i ścigania czynów zabronionych i wykonywania kar, w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylająca decyzję ramową Rady 2008/977/WSiSW (Dz.U.UE.L.2016.119.89 z dnia 2016.05.04),

- art. 2, art. 47 oraz art. 51 ust. 5 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. 1997.78.483 z dnia 1997.07.16)

- art. 13 ust. 1, art. 36 ust. 5 pkt 1), art. 43 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r.

o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem

i zwalczaniem przestępczości (Dz.U.2019.125 z dnia 2019.01.22),

- art. 20, art. 58 ust. 1, art. 132 ust. 1 - 2, art. 132 ust. 3 pkt 3) ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U.2020.360 t.j. z dnia 2020.03.06) w zw. z § 1 ust. 2, § 2 - 3, § 12, § 23 Załącznika do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji

w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta",

- art. 80c ust. 1 pkt 1) oaz art. 100ah ust. 1 pkt 1) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U.2020.110 t.j. z dnia 2020.01.24).

W odpowiedzi na skargę Prezes UODO wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie, uznając ją za bezzasadną. Organ szczegółowo przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie. Poinformował, że w dniu [...] marca 2022 r. wydał decyzję administracyjną (znak: [...]), mocą której odmówił uwzględnienia wniosku w zakresie dotyczącym niezgodnego z prawem przetwarzania danych osobowych przez Komendanta w związku z uzyskaniem przez funkcjonariusza Komisariatu Policji [...] w [...] wglądu do danych osobowych skarżącej przetwarzanych w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców, a w pozostałym zakresie umorzył postępowanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjny sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym

w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej: "p.p.s.a."), obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Stosownie do art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana

w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Przedmiotem skargi I. N. uczyniła bezczynność Prezesa UODO w sprawie skargi z [...] lutego 2020 r. i przewlekłość prowadzonego przez ww. organ postępowania w tej sprawie.

Na wstępie należy wskazać, że przedmiotowa skarga jest dopuszczalna, gdyż skarżąca przed jej wniesieniem wystąpiła do organu z ponagleniem w trybie art. 37 k.p.a.

Należy również wyjaśnić, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, który podziela Sąd w składzie orzekającym, że zarzucenie w jednym piśmie bezczynności oraz przewlekłości postępowania nie powinno być traktowane jako skumulowanie dwóch skarg, o ile kwestionowana jest terminowość i sprawność działania organu w tej samej sprawie administracyjnej. Objęcie jedną skargą obu form opieszałości organu inicjuje bowiem jedną sprawę sądowoadministracyjną. Pozostaje to w związku z zasadą, że przedmiotem zaskarżenia może być tylko jedna decyzja lub inny akt, którego legalność badana jest przez sąd administracyjny (por. wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2012 r. sygn. akt II OSK 709/12; wyrok NSA z dnia 24 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK 2225/14; publ. CBOSA).

W przypadku wniesienia skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania, to sąd administracyjny - na podstawie okoliczności sprawy,

a zwłaszcza toku postępowania - ocenia, czy w sprawie wystąpiła bezczynność, czy przewlekłe prowadzenie postępowania oraz na podstawie tej oceny podejmuje rozstrzygnięcia, o których mowa w art. 149 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA: z dnia 26 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1360/12; z dnia 4 września 2015 r. sygn. akt II OZ 753/15; publ. j.w.).

Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia, czy też innego aktu lub nie podjął stosownych czynności. Skarga na bezczynność organu ma zasadniczo na celu ochronę procesową strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie.

Z kolei pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" pojmowane jest jako prowadzenie postępowania w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących że formalnie organ nie jest bezczynny (por. J. Drachal, J. Jasielski, R. Stankiewicz. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, str. 69-70). Również

w orzecznictwie sądowym przewlekłe prowadzenie postępowania określane jest jako nieefektywne. Wskazuje się bowiem, że przewlekłość obejmuje opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w krótszym terminie, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy.

Zatem o przewlekłości postępowania przed organem administracji publicznej można mówić wówczas, gdy czas jego trwania przekracza rozsądne granice (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1031/12; postanowienie NSA

z dnia 26 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1360/12; publ. j.w.). W wyroku z dnia 26 października 2012 r. sygn. akt II OSK 1956/12 (publ. j.w.) NSA stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje wówczas, gdy organowi będzie można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. Kontrola Sądu zmierza zatem do ustalenia, czy istotnie organ administracji publicznej postępowanie w sprawie prowadzi przewlekle i bezpodstawnie nie kończy go wydaniem rozstrzygnięcia.

Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 -4, albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu lub na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.).

Od dnia 25 maja 2018 r. w polskim porządku prawnym obowiązuje ustawa

z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1781, dalej: "u.o.d.o."), jak również rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku

z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. U. UE. Seria L. rok 2016 nr 119 str. 1 z dnia 2016.05.04 z późn. zm. – dalej "RODO"), które stosuje się bezpośrednio. Zgodnie z art. 7 ust. 1 u.o.d.o.,

w postępowaniach prowadzonych przez Prezesa UODO, stosuje się przepisy k.p.a. w sprawach nieuregulowanych w u.o.d.o.

Zgodnie z art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Stosownie zaś do art. 35 § 3 k.p.a., załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Ponadto w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie organ powinien podać stronom przyczyny zwłoki i wskazać nowy termin załatwienia sprawy, co wynika z art. 36 § 1 k.p.a., zaś ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.). Podkreślić również należy, że samo informowanie

o niezałatwieniu sprawy w terminie nie chroni organu przed zarzutem przewlekłego prowadzenia postępowania, ponieważ działania organu w tym zakresie również podlegają kontroli sądu administracyjnego.

Oceniając zasadność skargi należy stwierdzić, że postępowanie w sprawie rozpoznania skargi I. N. na niezgodne z prawem przetwarzanie jej danych osobowych przez Komendanta Głównego Policji, prowadzone było w sposób przewlekły.

Z niekwestionowanych przez strony postępowania okoliczności faktycznych sprawy wynika, że postępowanie zainicjowane przez skarżącą trwało ponad dwa lata, bo w okresie od [...] lutego 2020 r. (dzień złożenia skargi do organu) do [...] marca 2022 r. (data wydania przez Prezesa UODO decyzji znak: [...]).

Pierwszą czynność w tej sprawie organ podjął dopiero w dniu [...] czerwca 2020 r. zwracając się do Komendanta o ustosunkowanie się do treści skargi, to jest dopiero po upływie czterech miesięcy od dnia wpływu skargi. Sąd zauważa, że tylko okres od [...] marca 2020 r. do [...] maja 2020 r. nie wlicza się do terminów o których mowa wyżej z uwagi na art. 15zzs i art. 15 zzr ustawy z dnia 2 marca 2020 r.

o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem

i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanym nimi sytuacji kryzysowych, w okresie stanu epidemiologicznego lub stanu epidemii ogłoszonego

z powodu COVID (przepisy te zostały uchylone na mocy art. 46 pkt 20 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych

w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2, Dz.U. z 2020 r., poz. 875). Także już wówczas mamy do czynienia z przekroczeniem terminu załatwienia sprawy, o którym mowa w art. 35 § 3 k.p.a. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno bowiem nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od daty wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.). Konieczność zbadania zasadności podniesionych w skardze kwestii oraz dokonania wnikliwej analizy stanu faktycznego sprawy, nie zwalniają z zarzutu przewlekłego prowadzenia postępowania. Pogląd ten jest zgodny z powszechnie aprobowaną zasadą, że realizacja kompetencji organu administracji publicznej jest jego prawnym obowiązkiem, od którego nie zwalniają go tzw. trudności obiektywne w postaci np. złożoności sprawy.

W ocenie Sądu, sposób procedowania organu w niniejszej sprawie wskazuje na naruszenie zasady szybkości i efektywności postępowania administracyjnego.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że zarzut przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie ze skargi I. N. jest uzasadniony.

Na uwagę zasługuje również fakt, że strona niejako "utrudniała" organowi rozpoznanie wniesionej skargi, z uwagi na wnoszenie licznej korespondencji

i składanie wniosków o udostępnianie kopii dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. Wnioski te, rozpoznawane były przez organ kolejnymi postanowieniami, które stanowiły również przedmiot skarg do sądu administracyjnego. Sąd ma na względzie, że powyższe nie przyspieszyło zakończenia prowadzonego przez Prezesa UODO postępowania. Z tych też względów Sąd stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowania nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Z uwagi na wydanie decyzji w sprawie, Sąd nie miał podstaw do zobowiązania organu do rozpoznania skargi I. N. w myśl art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., stwierdził jednak, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania - stosownie do art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Jednocześnie Sąd uznał, że stwierdzone przewlekłe prowadzenie postępowania nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Użycie w ww. przepisie sformułowania "może" oznacza, że rozstrzygnięcie w przedmiocie wymierzenia grzywny lub przyznania sumy pieniężnej ma charakter fakultatywny. W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd nie stwierdził podstaw do zastosowania ww. instytucji. Sąd uwzględnił w szczególności okoliczność, że na dzień wyrokowania decyzja administracyjna została przez organ wydana.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Warszawie, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a., orzekł jak

w punktach 1 i 2 sentencji wyroku. Sąd oddalił skargę w pozostałym zakresie na podstawie art. 151 p.p.s.a., jak w punkcie 3 sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania, obejmujących uiszczony wpis sądowy w wysokości 100 zł Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., jak w punkcie 4 sentencji wyroku.