Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Sędzia WSA Barbara Rennert (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Joanna Świdłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2019 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2012 rok oddala skargę.

W dniu [...] czerwca 2019 r. [...] Spółka z o.o. z siedzibą w [...] wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] kwietnia 2019 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2018 nr [...], którą odmówiono spółce stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2012 r.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na tle stanu faktycznego sprawy, w której w dniu [...] stycznia 2017 r. spółka zwróciła się z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości m. in. za 2012 r., zmieniając przeznaczenie powierzchni użytkowej budynków ze związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej na mieszkalną oraz dołączając korektę deklaracji za 2012 r. Motywując złożony wniosek i dokonaną korektę deklaracji, spółka powołała się na wyrok Sądu Rejonowego [...] w [...] z [...] maja 2016 r. sygn. akt V C [...] w przedmiocie stawki opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste ww. nieruchomości gruntowej, w którym Sąd ustalił stawkę tej opłaty od [...] stycznia 2014 r. na 1% wartości gruntu oraz wyrok Sądu Okręgowego w [...] z [...] marca 2017 r., sygn. akt XV Ca [...], oddalający wniesioną od ww. wyroku apelację Prezydenta Miasta [...].

Organ pierwszej instancji decyzją z [...] grudnia 2017 r. odmówił stwierdzenia wnioskowanej nadpłaty oraz określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za ww. rok w zakresie budynków kwocie [...]zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] lipca 2018 r. uchylił powyższe rozstrzygnięcie, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia Prezydentowi.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezydent, kierując się dyspozycją art. 79 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm.; dalej: "Ordynacja podatkowa"), decyzją z [...] października 2018 r. odmówił stwierdzenia wnioskowanej nadpłaty. Uzasadniając rozstrzygnięcie, wyjaśnił że z bazy Ewidencji Gruntów i Budynków wynika, iż sporne budynki zostały sklasyfikowane jako budynki niemieszkalne. Zaznaczył, że spółka wyjaśniła, iż budynek położony na działce nr [...] cały czas jest wykorzystywany jako mieszkania zastępcze dla ludzi eksmitowanych, załączając jednocześnie kopię zawartej [...] grudnia 2014 r. z [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] umowy najmu powierzchni od spółki. Ponadto wyjaśniła, że budynek hotelu pracowniczego pozostaje w takim kształcie w jakim został nabyty w 2008 r. z przeznaczeniem na cele mieszkaniowo-socjalne. Wydział Gospodarki Nieruchomościami Urzędu Miasta [...] poinformował, że przedłożone przez skarżącą wyroki dotyczyły zmiany stawki opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej Skarbu Państwa, a nie zmiany klasyfikacji w ewidencji gruntów i budynków z budynków niemieszkalnych na mieszkalne, natomiast spółka nie dostarczyła do Wydziału dokumentów, które ujawniałyby, że sporne budynki są budynkami mieszkalnymi. Z kolei z informacji uzyskanych z Wydziału Urbanistyki wynika, że w elektronicznej bazie danych Wydziału odnaleziono decyzję pozwolenia na budowę budynku stacji kontroli pojazdów z częścią biurowo-socjalną, szczelnego zbiornika na wody opadowe i zbiornika bezodpływowego na ścieki jako obiektu tymczasowego oraz w 2009 r. przyjęto zgłoszenie wykonania prac remontowych w budynku hotelu pracowniczego. Natomiast nie odnotowano żadnego postępowania administracyjnego dotyczącego zmiany sposobu użytkowania obiektów budowlanych położonych przy ul. [...]. W Inspektoracie Nadzoru Budowlanego nie odnotowano jakichkolwiek pozwoleń na użytkowanie obiektów budowlanych na spornej nieruchomości.

Organ pierwszej instancji stwierdził także, że powierzchnia budynków deklarowana przez spółkę jest niższa od rzeczywistej powierzchni użytkowej. Podatnik wyjaśnił, że dokonał pomiarów hotelu i stołówki wskazując, iż powierzchnia użytkowa tych obiektów wynosi [...] m˛ (powierzchnia deklarowana); powierzchnia [...] m˛ (podana w akcie notarialnym i księdze wieczystej) jest powierzchnią całkowitą, powierzchnia użytkowa hotelu wynosi [...] m˛, powierzchnia użytkowa stołówki [...] m˛; wysokość pomieszczeń w stołówce wynosi 2, 48 m i częściowo jest podpiwniczona - nie wskazano wielkości podpiwniczenia. Z operatu szacunkowego sporządzonego na użytek postępowania o podwyższenie opłaty za użytkowanie wieczyste wynika, że nieruchomość zabudowana jest obiektem budowlanym wykorzystywanym na potrzeby bazy noclegowej a na tyłach budynku zlokalizowano powierzchnie magazynowe. Spółka wyjaśniła, że informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych składała w oparciu o dane pochodzące z aktu notarialnego z [...] kwietnia 2008 r., obejmującego umowę sprzedaży nieruchomości przez spółkę [...] S.A., informując jednocześnie, że budynek hotelu nie posiada podpiwniczenia, a obecnie wyłączona jest z programu usług hotelowych łączna powierzchnia pokoi [...] m˛ z uwagi na prowadzone remonty i modernizacje. Zaznaczyła, że nie posiada dokumentacji technicznej i innych dokumentów, ale w całym okresie funkcjonowania nie dokonywano żadnych zmian w użytkowaniu obiektu. Ponadto nadesłała załącznik do umowy, aneksy oraz określiła wysokość pomieszczeń piwnicznych, tj. 2,40 m i wyjaśniła, że podana powierzchnia całkowita i powierzchnia użytkowa jest ściśle związana z wielkościami zawartymi w akcie notarialnym w dniu zakupu obiektu, a rozbieżność podana w powierzchni całkowitej budynków, tj. [...] m˛ i powierzchni użytkowej [...] m˛ ([...] m˛) była podawana w deklaracjach jako remonty budowlane o wartości [...] zł. Załączyła też kserokopię ostatniej umowy najmu (której nie załączył do pisma) wraz z wypowiedzeniem dla pomieszczeń byłej stołówki.

Na podstawie informacji uzyskanych z Zarządu Komunalnych Zasobów Mieszkaniowych w [...] oraz dołączonych kopii umów najmu i aneksów do nich, organ ustalił, że od 2012 do [...] grudnia 2014 r. zawierane były pomiędzy ww. podmiotami umowy o świadczeni usług hotelowych. Nieruchomość zabudowana jest budynkiem dwusegmentowym o łącznej powierzchni 2933,30 m˛, składającym się z budynku głównego o powierzchni 2240,80 m˛ oraz budynku stołówki o powierzchni użytkowej parteru 692,50 m˛ i powierzchni użytkowej piwnicy 692,50 m˛. Informacja o powierzchni budynków wynikała z operatu szacunkowego sporządzonego [...] stycznia 2015 r. na potrzeby postępowania egzekucyjnego.

Spółka przedłożyła kopię wypowiedzenia umowy najmu z informacją, że od tamtej pory pomieszczenia stołówki nie są wynajmowane oraz kopię ewidencji środków trwałych za lata 2012 – 2015, w której powierzchnia użytkowa piwnicy byłej stołówki została określona na 450 m˛, wyjaśniając że w deklaracjach podatkowych jako budowle ujęto remonty 846, 20 m˛ powierzchni o łącznej wartości [...] zł, z informacją, że aktualnie te budowle nie występują. Z wypisu KRS wynika natomiast, że spółka prowadzi m.in. działalność magazynową, hotelową, restauracyjną, wynajem i zarządzanie nieruchomościami. Z jej strony internetowej wynika, że w budynku byłego hotelu pracowniczego nadal jest prowadzona działalność hotelowa o charakterze komercyjnym. Z księgi wieczystej spornej nieruchomości wynika, że znajduje się na niej dwusegmentowy budynek o powierzchni o łącznej powierzchni użytkowej 2933,30 m˛, czyli dwie kondygnacje hotelu (parter i piętro) i stołówki (parter) bez powierzchni piwnicy

W trakcie przeprowadzonych w listopadzie 2017 r. przez organ podatkowy oględziny spornych budynków stwierdzono, że w budynku hotelu prowadzona jest działalność hotelowa a na zewnątrz budynku znajdują się informacje reklamowe świadczące o prowadzonej działalności hotelowej. Ustalono również, że budynek byłej stołówki jest częściowo podpiwniczony - w wyniku dokonanego pomiaru stwierdzono, że powierzchnia użytkowa piwnicy o wysokości powyżej 2,2 m wynosi 416,79 m˛ .

Mając na uwadze powyższe ustalenia, organ - powołując się na art. 1a ust. 1 pkt 1 i 3, art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 4 ust. 1, art. 1a ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. nr 95 poz. 613 ze zm.: dalej: "u.p.o.l.") oraz art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. nr 243 poz. 1623 ze zm.), wskazał że spółka jest właścicielem dwóch budynków w postaci budynku hotelu i byłej stołówki. Powierzchna użytkowa budynku hotelowego (dwóch kondygnacji) wynosi 2240,80 m˛, natomiast powierzchnia użytkowa budynku byłej stołówki na parterze wynosi 692,50 m˛. Dane te zostały ustalone na podstawie operatu szacunkowego sporządzonego [...] stycznia 2015 r. Organ podatkowy dokonał także oględzin m.in. budynku byłej stołówki i stwierdził, że kondygnacja piwniczna nie jest tożsama z kondygnacją parterową budynku byłej stołówki i jej powierzchnia wynosi 416,79 m˛. Spółka w budynku hotelu prowadzi działalność gospodarczą w postaci najmu pokoi m.in. [...] sp. z o.o. Na zewnątrz budynków są reklamy i informacje o prowadzeniu hotelu pracowniczego i oferowaniu przez skarżącą noclegów. W związku z tym organ podatkowy wyjaśnił, że nie mógł uznać, iż powierzchnie te mają charakter mieszkalny. Uznał, że podniesiona we wniosku skarżącej okoliczność dotycząca zmiany stawki opłaty za użytkowanie wieczyste z 3% na 1% nie posiada znaczenia prawnego w rozpatrywanej sprawie i nie może przesądzać o zastosowanych stawkach podatkowych w podatku od nieruchomości. W ocenie organu, zasadnicze znaczenie ma natomiast fakt zawarcia przez skarżącą umowy najmu z [...]. Fakt ten jest przejawem prowadzenia przez spółkę działalności gospodarczej w zakresie wynajmu pokoi w hotelu, co przesądza o opodatkowaniu powierzchni użytkowych budynków najwyższymi stawkami podatkowymi.

Odnosząc się do wniosku spółki o stwierdzenie nadpłaty organ podkreślił, że postępowanie w przedmiocie nadpłaty ograniczone jest treścią wniosku oraz zakresem dokonanej przez wnioskodawcę korekty deklaracji. Postępowanie to nie może przekształcić się w jednak w postępowanie wymiarowe. Zaznaczył, że podatnik w korekcie deklaracji za 2012 r., załączonej do wniosku o stwierdzenie nadpłaty, wykazał: grunty związane z działalnością gospodarczą - [...] m˛, budynki mieszkalne o wysokości powyżej 2,2 m - [...] m˛, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o wartości [...] zł.

Organ podatkowy nie podzielił jednak stanowiska podatnika wyrażonego w korekcie deklaracji, dotyczącego zakwalifikowania powierzchni użytkowej budynków do powierzchni mieszkalnej i z tego względu odmówił spółce stwierdzenie wnioskowanej nadpłaty, uznając że wykazana w korekcie deklaracji powierzchnia użytkowa budynków jest wykorzystywana do prowadzonej przez spółkę działalności gospodarczej i nie może być opodatkowana stawkami podatkowymi takimi jak od budynków mieszkalnych. Stwierdził jednocześnie, że wymiar podatku wynika z korekty deklaracji złożonej przez spółkę w dniu [...] września 2014 r. i po zaokrągleniu wynosi [...] zł. Na wymiar ten składa się [...] m˛ powierzchni użytkowej budynków związanych z działalnością gospodarczą, [...] m˛ powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budowle o wartości [...] zł, co przy zastosowaniu obowiązujących w 2012 r. stawek podatkowych dało kwotę [...]zł. Po dokonaniu analizy konta podatkowego spółki organ stwierdził, że środki finansowe, które zostały wyegzekwowane na poczet podatku od nieruchomości za 2012 r. w kwocie [...]zł zostały zaliczone na poczet wyżej wskazanej należności głównej oraz na odsetki i koszty upomnienia w kwocie [...]zł.

W odwołaniu od powyższego rozstrzygnięcia, spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy przez stwierdzenie żądanej nadpłaty, względnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art.75 § 4a zd.2; art. 210 § 4 i art. 191 Ordynacji podatkowej oraz błędne ustalenie stanu faktycznego przez nieuzasadnione stwierdzenie, iż sporne budynki nie stanowią budynków mieszkalnych, a także poprzez brak uwzględnienia, że jeden z nich nie jest i nie może być wykorzystany do prowadzenia działalności gospodarczej z uwagi na względy techniczne w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję, Kolegium podzieliło stanowisko Prezydenta [...], że z uwagi na upływ terminu przedawnienia co do zobowiązania podatkowego za rok 2012, postępowanie podatkowe należało ograniczyć tylko do treści wniosku podatnika, w związku z czym mogło ono dotyczyć tylko tych podstaw opodatkowania, które podatnik wskazał w korekcie deklaracji z [...] września 2014 r., z której to korekty wynika wymiar podatku od nieruchomości za 2012 r., tj. [...] m˛ powierzchni użytkowej budynków, [...] m˛ powierzchni gruntów oraz 2% wartości budowli w kwocie [...]zł. Łączna wysokość zobowiązania podatkowego za rok 2012 wyniosła [...] zł. Dotychczasowe wpłaty dokonane na poczet tego zobowiązania wskazują, że nie występuje nadpłata.

Ponadto Kolegium podkreśliło, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego brak jest podstaw do uznania, iż sam fakt wykorzystywania pomieszczeń hotelowych na terenie spornej nieruchomości na realizację wyroków eksmisyjnych przesądza o opodatkowaniu tej nieruchomości najniższymi stawkami podatkowymi. Podatnik prowadzi bowiem działalność gospodarczą, w ramach której wynajmuje również pomieszczenia lokalowe umieszczone w spornej nieruchomości. W tym celu zawarł z ZKZL umowę najmu, w ramach której są realizowane zadania Gminy [...] co do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych mieszkańców [...]. Działalność w postaci oferowania a następnie wynajmu lokalu za odpłatnością będzie prowadzona w sposób zorganizowany, jest nakierowana na przysporzenie zysku i stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r. nr 220, poz. 1447 ze zm.; dalej: "u.s.d.g.") i nie ma przy tym znaczenia, że objęte korektą deklaracji dołączoną do wniosku lokale, umiejscowione w spornej nieruchomości, przeznaczone są faktycznie na pobyt ludzi. Organ odwoławczy stwierdził również, że w sytuacji braku możliwości określenia skarżącej wysokości zobowiązania podatkowego za ww. rok, wysokość zobowiązania za ten rok wynika z korekty z dnia [...] września 2014 r. i wynosi [...] zł. Kwota ta została w całości wyegzekwowana. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wyświetla wszystkie okoliczności faktyczne niezbędne do dokonania merytorycznego rozstrzygnięcia i pozwala na ocenę o braku podstaw do stwierdzenia nadpłaty.

W skardze na powyższą decyzję spółka wniosła o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. § 1 ust. 2 pkt 2 uchwały nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] listopada 2011 r. w sprawie wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2012 r. (dalej: "uchwała RMP") w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l przez ich błędne zastosowanie, zamiast prawidłowo § 1 ust. 2 pkt 1 ww. uchwały w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l. i bezzasadne zastosowanie przy rozstrzyganiu sprawy wyższej stawki podatkowej, zamiast niższej, przewidzianej dla budynków mieszkalnych;

2. naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 75 § 4a zd. 2 Ordynacji podatkowej przez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy decyzji odmawiającej stwierdzenia nadpłaty, zamiast prawidłowego zastosowania art. 233 § 1 pkt 2 lit. a w zw. z art. 75 § 4a zd. 1 Ordynacji podatkowej polegające na uchyleniu zaskarżonej decyzji i wydaniu decyzji stwierdzającej nadpłatę zgodnie z wnioskiem podatnika,

- art. 191 Ordynacji podatkowej przez wybiórczą i nieobiektywną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w konsekwencji błędne ustalenia stanu faktycznego poprzez niezasadne stwierdzenie, że sporne budynki nie stanowią budynków mieszkalnych oraz niezasadne przyjęcie, że są one związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, a tym bardziej, że są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej.

Na wstępie spółka wskazała, że wszystkie ustalenia faktyczne w niniejszej sprawie poczynił organ pierwszej instancji - a następnie zaakceptował organ II instancji w zaskarżonej decyzji - na podstawie oględzin przeprowadzonych w 2017 r., czyli 5 lat później niż okres objęty niniejszym postępowaniem. Oględziny zostały przeprowadzone bardzo pobieżnie, co zapewne było efektem zbliżającego się terminu przedawnienia. Uwidocznione wówczas banery reklamowe, jak również informacje dla osób zakwaterowanych organ odniósł wprost do stanu nieruchomości i sposobu jej wykorzystywania w 2012 r. Podobnie jak znajdujące się w 2017 r. informacje zawarte na stronie internetowej. Mimo, że podatnik kwestionował powyższe ustalenia, a także kategorycznie zaprzeczał, aby ww. informacje i oferty można odnosić do 2012 r., kiedy cała dostępna część nieruchomości znajdowała się w posiadaniu zależnym ZKZL, organ przyjął - bez oparcia w jakichkolwiek innych dowodach - że tożsamy był stan i wykorzystanie nieruchomości w 2012 r., co jest całkowicie błędne. Organ także błędnie przyjął, na zasadzie analogi z rokiem 2017, że ZKZL działał w 2012 r. jako spółka z o.o., zamiast prawidłowo, iż był zakładem budżetowym Gminy [...]. W związku z powyższym naruszył art. 191 Ordynacji podatkowej przez wyciągnięcie z materiału dowodowego wniosków z niego nie wynikających. Bezrefleksyjne odniesienie stanu i sposobu wykorzystania nieruchomości z 2017 r. do jej stanu z 2012 r. nie było prawidłowe. Konsekwencją było błędne ustalenie stanu faktycznego. Organ podatkowy błędnie bowiem potraktował ww. budynki jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, względnie jako budynki mieszkalne zajęte na prowadzenia działalności gospodarczej, zamiast po prostu jako budynki mieszkalne niezwiązane z taką działalnością. Ponadto z decyzji organu pierwszej instancji nie wynika jednoznacznie, którą kategorię organ podatkowy przypisał do spornych budynków, względnie w jakiej ich części (organ posługuje się obiema kategoriami), zaś zupełnie brak stanowiska SKO na ww. rozróżnienie, które jedynie w sposób kategoryczny wykluczyło potraktowanie i opodatkowanie spornych budynków jako mieszkalnych, które nie są zajęte na prowadzenia działalności gospodarczej.

Spółka wyjaśniła, że nie prowadziła na nieruchomości jakiekolwiek innej aktywności, niż udostępnienie (odpłatne) nieruchomości ZKZL na potrzeby osób eksmitowanych, zaś organ podatkowy nie miał podstaw i dowodów, aby przyjąć, iż w 2012 r. wykorzystanie nieruchomości odbiegało od tego przedstawionego przez podatnika, w szczególności, aby podatnik wynajmował pomieszczenia podmiotom innym niż ZKZL lub wykorzystywał nieruchomość na inne, własne cele. W 2012 r. na nieruchomości znajdowały się dwa budynki, tzw. "[...]", którego wszystkie dostępne pomieszczenia były przedmiotem umowy z ZKZL oraz "dawna stołówka", która jednak ze względu na stan techniczny była całkowicie wyłączona z użytkowania. Przy tym ZKZL funkcjonował w 2012 r. jako zakład budżetowy Miasta [...], czyli samorządowa jednostka organizacyjna należąca do sektora finansów publicznych (samorządowych), która nawet nie posiadała odrębnej osobowości prawnej. Stąd też uzasadnione jest traktowanie ww. umowy, jako zawartej de facto z Gminą [...]. Tym samym sporne budynki były wykorzystywane wyłącznie na cele mieszkalne, z tym zastrzeżeniem, że w części nie były użytkowane z uwagi na tzw. względy techniczne. Nie były wykorzystywane do innej działalności, niż kierowanie do nich przez Gminę osób eksmitowanych z dotychczasowych lokali z obszaru [...] którym nie przysługiwało prawo do lokalu socjalnego lub zamiennego. Nieruchomość w całości służyła realizacji zadań własnych gminy, w związku z czym budynek powinien być niewątpliwie zakwalifikowany jako budynek służący celom mieszkalnym, skoro sam Prezydent Miasta, poprzez ZKZL, właśnie na tej nieruchomości postanowił realizować zadania własne gminy związane z mieszkalnictwem socjalnym.

W ocenie spółki, potwierdzeniem powyższego stanowisko są wyroki Sądu Rejonowego i Okręgowego w [...], w których przesądzono, że nieruchomość jest wykorzystywana na cele mieszkaniowe. Sądy całkowicie zakwestionowały ustalenia Prezydenta poczynione w ramach postępowania aktualizacyjnego, że na nieruchomości znajdowały się budynki związane z działalnością gospodarczą. Udostępniane pomieszczeń zaspokajających potrzeby mieszkaniowe osób eksmitowanych, stanowiące przejaw realizowanych przez Gminę [...] zadań własnych, wynikających z ustawy o ochronie praw lokatorów, doprowadziło do słusznej konkluzji, że cała sporna nieruchomość jest wykorzystywana na cele mieszkaniowe i to na cele publiczne, a więc nawet nie jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Sporne budynki były zajęte na potrzeby zakładu budżetowego właściwej miejscowo gminy, w celu realizacji jej zadań własnych (zapewnienie lokali tymczasowych osobom bezdomnym).

Ponadto powołując się na orzecznictwo administracyjne spółka wskazała, że istotne jest nie to, iż lokale znajdujące się na spornej nieruchomości były w 2012 r. pewnym "towarem" i zarazem przedmiotem odpłatnej umowy cywilnoprawnej, ale to, że nie były zajęte przez spółkę na prowadzenie działalności gospodarczej (np. hotel, restauracja), lecz były zajęta na potrzeby zakładu budżetowego właściwej miejscowo gminy, w celu realizacji jej zadań własnych (zapewnienie lokali tymczasowych osobom bezdomnym). Tym samym budynki powinny zostać zakwalifikowane dla celów prawnopodatkowych jako "pozostałe budynki mieszkalne" i zostać opodatkowane wg właściwej im stawki. Tym bardziej, że przecież oddanie nieruchomości na takie cele, racjonalnie rzecz ujmując, wykluczało inne komercyjne wykorzystanie budynków - nie sposób wyobrazić sobie hotel prowadzony wspólnie z pomieszczeniami dla osób bezdomnych.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Sąd zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W rozpatrywanej sprawie kwestią sporną jest ocena sposobu opodatkowania pomieszczeń wskazanych we wniosku skarżącej o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2012. Zdaniem spółki, zwarcie umowy z ZKLM na wynajem pomieszczeń znajdujących się w należącym do spółki budynku na mieszkania zastępcze (miejskie) dla ludzi eksmitowanych, jest wystarczającym warunkiem zakwalifikowania całego tego budynku jako mieszkalnego (jak uczyniła skarżąca w dołączonej do wniosku o stwierdzenie nadpłaty korekcie z [...] stycznia 2017 r.) i takie jego opodatkowanie. Natomiast organy podatkowe mając na uwadze, że podatnik jest przedsiębiorcą i wynajmuje te pomieszczenia w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, uznały że wskazane w korekcie deklaracji pomieszczenia powinny być opodatkowane najwyższymi stawkami podatkowymi, zgodnie z korektą deklaracji podatkowej za 2012 r., złożoną [...] września 2014 r.

Przystępując do rozstrzygnięcia sporu wskazać należy, że podatnikiem podatku od nieruchomości na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3 u.p.o.l. są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadąjące osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, użytkownikami wieczystymi gruntów. Przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości reguluje art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l., zgodnie z którym opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają między innymi grunty oraz budynki lub ich części, przy czym, jeżeli te grunty lub budynki są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, to wówczas stawka podatku od nieruchomości w odniesieniu do gruntów, bez względu na sposób ich zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków oraz od budynków lub ich części jest ustalana – na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. - w wyższej kwocie niż od innych gruntów i budynków lub ich części. Taką samą wyższą stawkę należy stosować – na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. - od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Stosownie do art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b (grunty pod jeziorami oraz zajęte na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych), chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

Dokonując wykładni ww. przepisów, należy przede wszystkim podkreślić, że podatek od nieruchomości jest podatkiem od majątku. Konstrukcja przepisów ustawy wskazuje, że ustawodawca uznał, iż majątek, który związany jest z działalnością gospodarczą, powinien być opodatkowany w sposób bardziej restrykcyjny niż majątek, który związku z taką działalnością nie wykazuje. Zróżnicowanie stawek podatku od nieruchomości pozostaje w związku z celami, którym służy majątek nieruchomy znajdujący się we władaniu podatnika. Ustawodawca stosuje wyższą stawkę podatku w sytuacji, gdy uznaje, że jest to majątek służący celom gospodarczym podatnika, a niższą, gdy ma on zaspakajać inne jego potrzeby, np. mieszkaniowe. Istota opodatkowania wyższą stawką podatku tych nieruchomości, które znajdują się we władaniu podatnika będącego przedsiębiorcą, sprowadza się zatem do tego, że stawkę tę stosuje się w odniesieniu do nieruchomości, które przeznaczone są na cele prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej, a więc do nieruchomości służących uzyskiwaniu zarobku. Dotyczy to również budynków przeznaczonych lub zajmowanych na cele mieszkalne, jeżeli budynek taki jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą, a zatem jest źródłem przychodu podatnika z tej działalności. Ponadto art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. stanowi o ustanawianiu stawek podatku od budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, zatem stawki podatku w powołanym przepisie zostały uzależnione od zajęcia nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej, podkreślając konieczność wykorzystywania danej nieruchomości, choćby w sposób pośredni, dla celów przedsiębiorstwa (por. wyrok NSA z 17 września 2019 r., II FSK 3360/17- wyrok dostępny w bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że organy podatkowe w trakcie prowadzonego postępowania ustaliły cel wykorzystywania przez spółkę spornej nieruchomości. Było to ich obowiązkiem, ponieważ wnosząc o stwierdzenie nadpłaty skarżąca skorygowała dotychczasową deklarację podatkową jedynie w zakresie przeznaczenia budynku ze związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynku mieszkalnego zajętego na prowadzenie działalności gospodarczej na budynek mieszkalny. Powierzchnia tego budynku w skorygowanej w dniu [...] stycznia 2017 r. deklaracji nie uległa zmianie, jak również nie zmieniła się powierzchnia gruntu, jak i wskazanie go jako związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej. Bez zmian spółka pozostawiła także deklarację dotyczącą budowli.

Na podstawie zgromadzonych w aktach dokumentów, w tym również tych przedłożonych przez skarżącą, organ stwierdził, że skarżąca w poszczególnych latach – w tym w 2012 r. - zawierała umowy Zarząd Komunalnych Zasobów Lokalowych, na podstawie których świadczyła usługi hotelowe, wykorzystując pokoje w budynku dawnego hotelu pracowniczego. Ze znajdującej się w aktach kopii umowy zawartej [...] kwietnia 2012 r. z Miastem [...] reprezentowanym przez Dyrektora ZKZL w [...], wynika że Zakład zlecił skarżącej a skarżąca (określana w umowie jako "[...] przyjęła zamówienie na usługi hotelowe w zakresie zapewnienia pokoi hotelowych na najem jako pomieszczenia tymczasowe dla osób, w stosunku do których sąd nakazał opuszczenie i opróżnienie lokalu dotychczas zajmowanego. Spółka oświadczyła jakimi pokojami dysponuje, zobowiązując się jednocześnie do zapewnienia miejsc hotelowych dla minimum 35 osób przez cały okres trwania umowy, zaś Zakład zobowiązał się uiszczać ryczałtowe comiesięczne wynagrodzenie (ściśle w umowie określone), także w sytuacji, gdy w okresie miesiąca ilość zakwaterowanych na zlecenie ZKZL osób będzie mniejsza. Za świadczone usługi spółce przysługiwało wynagrodzenie brutto w wysokości [...] zł za osobo-dobę rzeczywiście wykorzystaną, na podstawie faktury VAT, wystawianej na koniec każdego kolejnego miesiąca trwania umowy. W umowie zaznaczono (§ 7), że ZKZL opłaca usługę polegającą na zapewnieniu noclegu i dziennego pobytu dla dłużnika przez okres wskazany w umowie najmu tymczasowego pomieszczenia. Powyższe okoliczności świadczą o wykonywaniu będącego własnością spółki budynku hotelowego wprost w prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, generującej dochody, co zasadne stwierdziły organy podatkowe obu instancji.

Należy przypomnieć, że w myśl art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. działalność gospodarcza to działalność, o której mowa w przepisach u.s.d.g. z zastrzeżeniem ust. 2, który z tej działalności wyłącza działalność rolniczą, leśną oraz wynajem turystom pokoi gościnnych w budynkach mieszkalnych znajdujących się na obszarach wiejskich przez osoby ze stałym miejscem pobytu w gminie położonej na tym terenie, jeżeli liczba pokoi przeznaczonych do wynajęcia nie przekracza 5. Zgodnie natomiast z art. 2 u.s.d.g. działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że przyjęcie od ZKZL zamówienia na świadczenie usług hotelowych w zakresie zapewnienia pokoi hotelowych z przeznaczeniem na najem jako pomieszczenia tymczasowe dla osób eksmitowanych, jest prowadzeniem działalności gospodarczej, o której mowa w powołanym wyżej przepisie. Skarżąca tę usługową na rzecz ZKZL działalność prowadziła w sposób zorganizowany i ciągły, była ona również działalnością zarobkową. Sąd zgadza się zatem ze stanowiskiem organów podatkowych, które stwierdziły, że opisana wyżej umowa jest przejawem działalności gospodarczej spółki, która działalność tę prowadzi m. in. w zakresie hoteli i wynajmu.

Tym samym za prawidłowe Sąd uznał również stanowisko organów, że sporny budynek nie ma charakteru mieszkalnego. O takim jego charakterze nie świadczy zawarcie umowy z jednostką organizacyjną reprezentującą Miasto [...]. Okoliczność, że w spornym budynku zamieszkują w ramach najmu tymczasowego osoby eksmitowane, którym jednostka samorządu terytorialnego zobowiązana jest zapewnić pomieszczenia tymczasowe nie kwalifikują tego budynku jako mieszkalnego. To Miasto, zawierając umowę ze skarżącą świadczącą usługi hotelowe i usługi najmu, realizowało swoje zadania własne, lecz okoliczność ta pozostaje bez wpływu na działalność gospodarczą prowadzoną przez skarżącą. Również fakt, że w pomieszczeniach znajdujących się w budynku swoje cele mieszkaniowe realizują osoby eksmitowane, nie zmienia tego, że budynek przeznaczony został przez spółkę na cele prowadzonej przez nią działalności gospodarczej i w tej działalności jest przez nią wykorzystywany. Jest to zatem ten składnik majątku podatnika, który ma w założeniu przynosić mu przychód z prowadzonej działalności, tym samym pozostaje związany z tą działalnością.

Podkreślenia wymaga, że zastosowanie niższej stawki podatku w odniesieniu do budynku znajdującego się we władaniu podatnika przedsiębiorcy nie następuje wyłącznie z tej przyczyny, że budynek, z uwagi na pełnioną przez niego funkcję użytkową, tj. zaspokajanie potrzeb bytowych jego mieszkańców, może zostać zakwalifikowany do kategorii budynku mieszkalnego. Istotą zastosowania niższej stawki podatku w odniesieniu do budynku mieszkalnego stanowiącego składnik majątku podatnika przedsiębiorcy jest to, że mając taką cechę budynek nie pozostaje związany z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, a zatem służy zaspakajaniu potrzeb mieszkaniowych podatnika i ewentualnie jego rodziny. Natomiast każda nieruchomość stanowiąca składnik majątku podatnika, wykorzystywana w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, opodatkowana jest wyższą stawką podatku od nieruchomości (por. wyrok NSA z [...] września 2019 r., II FSK [...]; wyroki WSA - w [...] z [...] lutego 2015 r., I SA/Gd [...]; w [...] z [...] grudnia 2018 r., I SA/Po [...]).

Rozstrzygając zaistniały spór podkreślenia również wymaga, że organy podatkowe ustalając wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji (por. m.in. uchwały NSA z: 27 kwietnia 2009 r., II FPS 1/09 oraz 18 listopada 2013 r., II FPS 2/13). Zatem dokonana w ewidencji klasyfikacja ma podstawowe znaczenie w kontekście prawidłowego wymiaru podatku, co wynika również z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. nr 193, poz. 1287 ze zm.; dalej: "P.g.k."), bowiem to na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków organ podatkowy wymierza odpowiedni podatek i tymi danymi jest związany. Stanowią one podstawę wymiaru podatków. Oznacza to, że co do zasady o sposobie kwalifikacji gruntu (budynku), dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości decyduje nie tyle sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcje (przeznaczenie) wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają bowiem walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej, stanowiąc dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Wskazać zatem należy, że w myśl art. 20 ust. 1 pkt 2 P.g.k. ewidencja gruntów i budynków obejmuje m.in. informacje dotyczące budynków - ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych. W celu zaś wykonania delegacji zawartej w art. 26 ust. 2 P.g.k. wydano rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r. nr 38, poz. 454 ze zm.; dalej: "rozporządzenie"). Jak wynika ze znajdujących się w aktach sprawy danych zawartych w bazie Ewidencji Gruntów i Budynków działka, na której posadowiony jest sporny budynek, posiada przeznaczenie "tereny przemysłowe", zaś podstawowa funkcja budynku (§ 63 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia) została opisana jako "inny niemieszkalny". Z dokumentu urzędowego jakim jest ww. Ewidencja wynika więc niemieszkalny charakter budynku, zaś dane zawarte w aktach sprawy nie pozwalają podważyć prawdziwości takich zapisów. Trzeba bowiem wskazać, że hotel w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych został przyporządkowany do klasy 1211 PKOB i określony jako budynek niemieszkalny w grupie hotele i budynki zakwaterowania turystycznego [rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (Dz. U. z 1999 r. nr 112, poz. 1316 z zm.)], które z mocy § 63 ust.1 pkt 5 rozporządzenia będzie miało zastosowanie w sprawie określenia klasy budynku. Ponieważ nie jest kwestionowane, że budynek jest wykorzystywany jako hotel, jego niemieszkalne przeznaczenie w rozumieniu u.p.o.l. nie może być kwestionowane. Konsekwencją takiego stanowiska jest uznanie, że do przyjęcia najwyższej stawki podatku od nieruchomości wystarczające będzie wykazanie, że jest on związany z działalnością gospodarczą, czyli - jest w posiadaniu przedsiębiorcy. Okoliczność, że ww. budynek jest w posiadaniu spółki, która jest przedsiębiorcą, nie jest sporna. Co więcej, z akt sprawy wynika również, że jest ona przedsiębiorcą prowadzącym działalność w zakresie usług hotelowych. Jak bowiem wykazały organy podatkowe w budynku należącym do spółki w 2012 r. (jak i w latach późniejszych) prowadziła ona działalność gospodarczą polegającą na wynajmie pokoi. Udzielanie zakwaterowania, z którego korzystają osoby eksmitowane powoduje, że pomieszczenia tego budynku spełniają – przez okres najmu - funkcję mieszkalną dla tych osób. Jednak korzystanie z tej funkcji pomieszczeń znajdujących się w budynku przez ww. osoby nie wyłącza możliwości ustalenia, że budynek ten jest związany z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością gospodarczą, polegającą na najmie pomieszczeń tymczasowych, co w istocie stanowi prowadzeniu hotelu na uregulowanych umową z ZKZL zasadach. Skarżąca, jak z umowy tej wynika, przyjęła od Miasta właśnie zamówienie na usługi hotelowe i w 2012 r. je - co sama podkreśla - realizowała. Oznacza to bezsprzecznie, że zapewnienie osobom eksmitowanym miejsca zamieszkania jest usługą przedsiębiorcy prowadzącego działalność w zakresie wynajmu pomieszczeń tymczasowych.

W związku z powyższym budynek wykorzystywany przez przedsiębiorcę na cele prowadzenia działalności gospodarczej (usług hotelowych dla osób eksmitowanych) nie może być opodatkowany jak budynek mieszkalny. Fakt zamieszkiwania w nim osób eksmitowanych nie sprawia, że budynek ten należy opodatkować stawką właściwą dla budynków mieszkalnych, bowiem przedsiębiorca prowadząc tego rodzaju działalność hotelarską uzyskuje przychód z wynajmowania pomieszczeń osobom eksmitowanym i nie ma przy tym znaczenia, że zapłatę za świadczone usługi otrzymuje od jednostki samorządu terytorialnego, a nie osób korzystających z usług wynajmu pomieszczeń tymczasowych. W związku z tym Sąd stwierdza, że sporny budynek, jako związany z prowadzeniem działalności gospodarczej, powinien być opodatkowany podwyższoną stawką, wynikającą z art. 5 ust.1 pkt 2 lit. b u.p.o.l.

Na powyższe stanowisko nie mogą mieć wpływu powołane przez skarżącą wyroki Sądów Rejonowego i Okręgowego w [...], bowiem: po pierwsze – ustalają one stawkę opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej od [...] stycznia 2014 r. (sporny podatek dotyczy 2012 r.), po drugie – należna od użytkownika wieczystego opłata roczna jest opłata z tytułu tego użytkowania, a zatem nie ma bezpośredniego przełożenia na kwestię opodatkowania nieruchomości. Przepisy u.p.o.l. regulują odrębnie kryteria oceny wykorzystywania nieruchomości przez przedsiębiorcę w prowadzonej działalności gospodarczej, nie odwołując się przy tym do przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. nr 102, poz. 651 ze zm.), określających warunki ustalania opat rocznych z tytułu użytkowania wieczystego.

Kontrolując prawidłowość przeprowadzonego w sprawie postępowania podatkowego należy mieć na uwadze, że toczyło się ono z uwzględnieniem przepisów art. 75 Ordynacji podatkowej wskutek złożonego przez skarżącą wniosku o stwierdzenie nadpłaty, do którego skarżąca dołączyła skorygowaną deklarację podatkową. Zatem to dane wynikające z tej korekty stanowiły przedmiot oceny organów podatkowych. Jak już wyżej wspomniano, skarżąca skorygowała dotychczasową deklarację podatkową jedynie w zakresie przeznaczenia budynku ze związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynku mieszkalnego zajętego na prowadzenie działalności gospodarczej na budynek mieszkalny i z tego tytułu żądała zwrotu nadpłaty. Organy podatkowe nie miały zatem obowiązku dokonywania ustaleń dotyczących powierzchni ww. budynku, chyba że budziłaby ona zastrzeżenia. W kontrolowanej sprawie takie ustalenia były jednak czynione i wynika z nich, że spółka jest właścicielem dwóch budynków (w niektórych dokumentach znajdujących się w aktach sprawy określanych jako budynek dwusegmentowy) – hotelowego i byłej stołówki. Powierzchnia użytkowa budynku hotelowego to [...] m˛, a budynku byłej stołówki to [...] m˛, choć przeprowadzone w 2017 r. oględziny wykazały, że wynosi ona [...] m˛. Ostatecznie jednak organy przyjęły, że powierzchnia użytkowa spornego budynku wynosiła [...] m˛, a zatem była zgodna zarówno z przyjętą w podstawie rozstrzygnięcia deklaracją z września 2014 r., jak i z zakwestionowaną w zaskarżonej decyzji deklaracją ze stycznia 2017 r. Należy zauważyć, że wobec przedawnienia się zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2012 r. z końcem 2017 r., żadne ustalenia powodujące podwyższenie zobowiązania w tym podatku nie mogły być brane pod uwagę.

Wbrew zarzutom skargi, organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne czynności dla prawidłowego i obiektywnego ustalenia zasadności żądania skarżącej, a tym samym stawki podatku właściwej dla spornego budynku. W sprawie przeprowadzono niezbędne dowody, w oparciu o które prawidłowo ustalono stan faktyczny. Z ustaleń tych wynika, że spornego budynku nie można uznać za budynek mieszkalny. Przeprowadzona przez organy ocena materiału dowodowego, niewątpliwie mieści się w granicach wyznaczonych przez art. 191 Ordynacji podatkowej. Przeprowadzone przez organ pierwszej instancji oględziny nie miały istotnego znaczenia w sprawie, albowiem okolicznością bezsporną w niej był fakt wynajmowania pomieszczeń tymczasowych osobom eksmitowanym w oparciu o zawartą z ZKZL umową o świadczenie usług hotelowych. Ocena tej właśnie okoliczności miała zasadnicze znaczenie w sprawie. Wydruk z KRS i strony internetowej spółki, uzyskane w 2017 r., potwierdzają jedynie, że skarżąca nadal prowadzi działalność polegającą na świadczeniu usług hotelowych, choć ustalenie to nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia zasadności żądanej nadpłaty. Podobnie jak podkreślanie przez skarżącą błędnego ustalenia, że umowa o świadczenie tych usług w 2012 r. została zawarta z ZKZL sp. z o.o. a nie Zarządem Komunalnych zasobów Lokalowych, którego dyrektor reprezentował przy zawieraniu umowy Miasto. Nie można natomiast zgodzić się ze skarżącą, że organ niezasadnie potraktował sporny budynek jako związany z działalnością gospodarczą. Ustalenia w tym zakresie dokonane zostały prawidłowo. Nie ma także istotnego znaczenia, czy organ określił kategorię do której przypisał sporny budynek. Określona w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. kategoria budynków i ich części, bez względu na to czy są one związane z działalnością gospodarczą, czy są budynkami mieszkalnymi zajętymi naprowadzenie działalności gospodarczej, jest opodatkowana tą samą stawką podatkową. Należy przypomnieć, że to skarżąca we wrześniu 2014 r. zadeklarowała sporny budynek do opodatkowania jako przynależny do kategorii wymienionej w powołanym wyżej przepisie, nie precyzując, czy jest on związany z działalnością gospodarczą, czy jest budynkiem mieszkalnym zajętym na prowadzenie tej działalności. Rozpatrując wniosek skarżącej o stwierdzenie nadpłaty i badając jednocześnie załączoną do niego korektę deklaracji, organ podatkowy był zobowiązany przede wszystkim do ustalenia, czy sporny budynek jest budynkiem mieszkalnym. Ustalenia tego dokonał, stwierdzając że nie może uznać, iż powierzchnie budynku hotelowego mają charakter mieszkalny. Należy też zaznaczyć, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, odpowiadały wymaganiom stawianym przez art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.

W związku z powyższym Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, albowiem jest wynikiem prawidłowo przeprowadzonego procesu jego stosowania. Stan faktyczny sprawy został należycie ustalony w oparciu o wyczerpująco zebrany i rozpatrzony materiał dowodowy. Organ dokonał wyboru właściwych przepisów prawa i prawidłowo je zinterpretował. Nie popełnił również błędu na etapie subsumpcji, zasadnie uznając że ani w odniesieniu do spornego budynku nie może zostać przyjęta stawka jak dla budynków mieszkalnych, lecz zastosowanie znajdzie najwyższa stawka – określona w art.5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. oraz w uchwale RMP.

Zważywszy powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) oddalił skargę.