Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie Sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dyrektora Zarządu Zlewni w G. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 lutego 2021 r. sygn. akt III SA/Gd 855/20 w sprawie ze skargi Skarbu Państwa - Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe - Nadleśnictwa K. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w G. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...] w przedmiocie określenia opłaty stałej za usługi wodne I. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, II. zasądza od Skarbu Państwa – Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe – Nadleśnictwa K. na rzecz Dyrektora Zarządu Zlewni w G. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 11 lutego 2021 r. sygn. akt III SA/Gd 855/20, po rozpoznaniu skargi Skarbu Państwa - Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe - Nadleśnictwa K. (dalej jako skarżący lub Nadleśnictwo K.), uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w G. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej jako Dyrektor Zarządu Zlewni w G.) z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...], określającą Nadleśnictwu K. opłatę stałą za okres od 1 stycznia 2020 r. - 31 grudnia 2020 r.

w wysokości 102 zł za pobór wód podziemnych.

W motywach orzeczenia Sąd pierwszej instancji wskazał, że nałożenie na Nadleśnictwo K. obowiązku poniesienia opłaty stałej za pobór wód podziemnych

z ujęcia usytuowanego na działce nr [...], obr.R., gm. [...] jest co najmniej przedwczesne, gdyż organ w toku postępowania nie wyjaśnił i nie poddał rozwadze wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy okoliczności. Nie zbadano w istocie na jaki cel pobierana jest faktycznie woda z ujęcia będącego przedmiotem sprawy (czy pobór ten spełnia przesłanki zwykłego korzystania z wód).

W tym zakresie nie przeprowadzono żadnego szerszego postępowania dowodowego, przyjmując z jednej strony, że prowadzenie działalności gospodarczej przez

właściciela gruntu wyklucza w każdej sytuacji korzystanie z wód na tym gruncie w ramach korzystania zwykłego, a z drugiej strony, że zwykłe korzystanie z wód wiąże

się tylko i wyłącznie z osobą właściciela (czy też stosownie do art. 17 ust. 1 pkt 1

ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2020 r. poz. 310 z późn. zm.) dalej w skrócie P.w., posiadacza samoistnego oraz użytkownika wieczystego. Tymczasem, jak Sąd wskazał, Skarbowi Państwa jako właścicielowi, a w konsekwencji Lasom Państwowym jako państwowej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, reprezentującej Skarb Państwa w zakresie zarządzanego mienia

(i w konsekwencji Nadleśnictwu, jako jednostce organizacyjnej wchodzącej w skład Lasów Państwowych), przysługuje prawo właściciela gruntu do zwykłego korzystania

z wód podziemnych znajdujących się w jego gruncie (art. 33 ust. 1 P.w.), zaś

działalność Lasów Państwowych nie polega wyłącznie na podejmowaniu działalności gospodarczej, ale również na pełnieniu funkcji organów administracji, zaś mienie

Lasów może służyć różnym celom, w tym mieszkalnym, związanym z zaspokajaniem potrzeb własnego gospodarstwa domowego (art. 33 ust. 3 P.w.), na co w istocie wskazywało Nadleśnictwo w piśmie wyjaśniającym z dnia 29 maja 2020 r., a co – z uwagi na błędną wykładnię art. 33 P.w. – organ całkowicie zignorował jako okoliczność mającą znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Z punktu widzenia natomiast treści art. 270 ust. 2 i ust. 2a P.w. ważne jest, by organ dodatkowo rozpoznając sprawę

określenia opłaty stałej za pobór wód – tak jak ma to miejsce w niniejszym przypadku

– wyjaśnił, czy pobór ten następuje w celach określonych powołanymi przepisami, tj.

czy jest on dokonywany do celów rolniczych lub leśnych na potrzeby nawadniania gruntów i upraw oraz na potrzeby chowu i hodowli ryb, ochrony przyrody w lasach lub ochrony przeciwpożarowej lasu, tym bardziej w sytuacji podnoszenia takich

argumentów przez stronę, co miało miejsce w złożonej przez skarżącą reklamacji w rozpoznawanej sprawie, a co w istocie nie zostało w pełni wyjaśnione przez organ

przed wydaniem zaskarżonej decyzji.

Brak zatem wyjaśnienia kluczowych dla sprawy kwestii, tj. funkcjonowania budynku leśniczówki jako służbowego lokalu mieszkalnego pracownika Nadleśnictwa, którego mieszkańcy dokonują poboru wody podziemnej być może w ramach zwykłego korzystania z wód oraz celów, jakim faktycznie służy pobierana tam woda stanowi, zdaniem Sądu pierwszej instancji, naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r.

poz. 1257 z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie K.p.a., które mogło mieć istotny wpływ

na wynik sprawy.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Dyrektor Zarządu Zlewni w G., zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:

I. naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez uwzględnienie skargi i przyjęcie, iż organ nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie, mimo że podstawą ustalenia opłaty stałej za pobór wód były niebudzące wątpliwości ustalenia organu, że pobór

wód przez mieszkańców Leśniczówki jest w istocie dokonywany jest przez Skarb Państwa - Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe w ramach prowadzonej przez podmiot działalności gospodarczej;

II. naruszenie prawa materialnego:

1) art. 33 ust. 1 w związku z art. 33 ust. 3 P.w. poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że pobór wód dokonywany przez osobę prawną może zostać zakwalifikowany jako pobór wód na potrzeby własnego gospodarstwa domowego, podczas gdy prawidłowe rozumienie wskazanych norm powinno sprowadzać się do uznania, że zawarte jest w nich zastrzeżenie, iż właścicielowi gruntu przysługuje prawo do zwykłego korzystania

z wód (ust. 1) po warunkiem, że odbywa się ono celem zaspokojenia potrzeb własnego gospodarstwa domowego lub gospodarstwa rolnego (ust. 3);

.310) w

|

oz. 162)

.310) w

|

oz. 162)

2) art. 33 ust. 3 P.w. w związku z art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2021 r. poz. 162) w związku z art. 4 ust. 1 i art. 32 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. 2020 r. poz. 1463) poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że Skarb Państwa Państwowe Gospodarstwo Leśne (zwane

także w skrócie SP PGL) Lasy Państwowe jest uprawione do zwykłego korzystania z wód, mimo iż jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą, co z kolei świadczy, że korzystanie z wód zaspakaja cele działalności gospodarczej podmiotu i jako takie podlega obowiązkowi opłatowemu;

3) art. 271 ust. 2 P.w. poprzez jego niezastosowanie, mimo że strona posiadając pozwolenie wodnoprawne na pobór wód wydane przez Starostę K. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] podlega obowiązkowi opłatowemu i wbrew stanowisku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku istnieją podstawy do ustalenia wysokości opłaty stałej za pobór wód przez SP PGL Lasy Państwowe, z tego powodu, że zakres korzystania z wód przez stronę wykracza poza ramy zwykłego korzystania z wód.

W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny, albowiem istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona oraz zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania podług norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Nadleśnictwo K. wniosło o jej

oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

W tej sprawie Sąd nie stwierdza wystąpienia jakiejkolwiek przesłanki

nieważności postępowania, a tym samym rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA

2010 z. 1 poz. 1).

Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji

i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania

i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną.

Sprawa ta podlega na podstawie art. 182 § 2 P.p.s.a. rozpoznaniu na

posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna po doręczeniu odpisu skargi kasacyjnej nie zarządzała

jej przeprowadzenia.

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie

zarzuty są trafne.

Uzasadnionym jest zarzut dokonania błędnej wykładni art. 271 ust. 2 P.w. Zgodnie z tym przepisem określony został sposób obliczenia wysokości opłaty stałej

za pobór wód podziemnych. Wysokość tej opłaty ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i maksymalnej ilości wody podziemnej wyrażonej w m3/s, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego, z uwzględnieniem stosunku ilości wody podziemnej, która może być pobrana na podstawie tych pozwoleń do dostępnych zasobów wód podziemnych. Tym samym powołany przepis wprost odwołuje się do "maksymalnej ilości wody podziemnej wyrażonej w m3/s, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego", a nie do rzeczywiście pobranej wody. To treść

pozwolenia wodnoprawnego określająca maksymalną ilość wody która na jego podstawie może być pobierana, stanowi jedną ze składowych pozwalających na jej obliczenie. Opłata stała za usługi wodne ma charakter niezmiennej, ryczałtowej kwoty

o ustalonej wysokości i wynika ona z możliwej do realizacji presji na środowisko, powstającej podczas korzystania z wód, określonego w pozwoleniu wodnoprawnym.

W przypadku poboru wód podziemnych wynika ona z maksymalnej możliwej do pobrania ilości wód podziemnych wyrażonej w m3/s, w związku z czym jest odzwierciedleniem gotowości środowiska wodnego do udostępnienia zasobów

wodnych w ramach usług wodnych w ciągu roku. Wprowadzenie takiej opłaty służy uzyskaniu zwrotu kosztów ponoszonych w związku z dostępnością i ochroną zasobów wodnych oraz rozwijaniem, zarzadzaniem i utrzymywaniem wód i urządzeń wodnych służących realizacji usług wodnych. Opłata stała pobierana jest za potencjalną możliwość poboru wody i stanowi ekwiwalent za gotowość środowiska do świadczenia usług określonych w pozwoleniu wodnoprawnym (wyrok NSA z 20 stycznia 2022 r. III OSK 4431/21).

Rzeczywista ilość pobranych wód podziemnych stanowi z kolej wyznacznik obliczenia opłaty zmiennej. Wynika to wprost z art. 270 ust. 1 i art. 272 ust. 1 P.w., zgodnie z którymi opłata za usługi wodne za pobór wód składa się z opłaty stałej oraz opłaty zmiennej uzależnionej od ilości wód pobranych, a wysokość opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty i ilości rzeczywiście pobranych wód podziemnych wyrażonej w m3. Tym samym do obliczenia opłaty stałej za pobór wód podziemnych uwzględnia się wielkość tego poboru

wyrażoną w pozwoleniu wodnoprawnym, a nie rzeczywisty pobór wody.

Osią sporu w tej sprawie jest ocena treści pozwolenia wodnoprawnego

wydanego przez Starostę K. z dnia [...] marca 2013 r. nr

[...], na podstawie którego Nadleśnictwo K. uzyskało prawo

do poboru w ilościach określonych w tym pozwoleniu wód podziemnych z utworów czwartorzędowych na potrzeby zaopatrzenia w wodę z ujęcia w postaci jednej studni wierconej na działce nr [...]. Jak wynika wprost z uzasadnienia ww. pozwolenia wodnoprawnego, pobierana woda miała być wykorzystywana na cele bytowe, na cele gospodarcze, do zraszania upraw oraz do zabezpieczenia potrzeb na wypadek pożaru lasu. Mimo wielości ww. celów, w zaskarżonej do Sądu pierwszej instancji decyzji wskazany został tylko taki cel poboru wód, którym był pobór wód na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej.

Trafnie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że dopuszczalnym jest

zakwalifikowanie Nadleśnictwa K. stanowiącego jednostkę organizacyjną Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe reprezentującego Skarb Państwa w zakresie zarządzanego mienia do podmiotów, którym a priori może przysługiwać prawo do zwykłego korzystania z wód stanowiących własność Skarbu Państwa lub znajdujących się na gruncie Skarbu Państwa. Warunkiem takiego zakwalifikowania jest jednak wykazanie, że korzystanie z wody służy do zaspokojenia potrzeb własnego gospodarstwa domowego lub własnego gospodarstwa rolnego (art.

33 ust. 3 P.w.) i jednocześnie mieści się w granicach objętych art. 33 ust. 5 ww. ustawy. Ograniczenie zakresu zwykłego korzystania z wód do zaspokojenia potrzeb własnego gospodarstwa domowego (lub własnego gospodarstwa rolnego, które nie występuje w stanie faktycznym tej sprawy) należy rozumieć w ten sposób, że woda jest pobierana

do zaspokojenia potrzeb gospodarstwa domowego z woli i za wiedzą właściciela

terenu, na którym takie gospodarstwo domowe zostało zlokalizowane. Wbrew twierdzeniom organu wnoszącego skargę kasacyjną w art. 33 ust. 3 P.w. kwestia własności gruntu nie jest utożsamiana z osobistym prowadzeniem gospodarstwa domowego przez właściciela tego gruntu. Wprawdzie art. 33 ust. 3 P.w. wskazuje na właściciela jako podmiot uprawniony do zwykłego korzystania z wód, tym niemniej z takiej regulacji nie można wyciągać wniosku, że właściciel, aby jego korzystanie z wód zakwalifikować jako zwykłe, musi osobiście prowadzić gospodarstwo domowe na należącym do niego gruncie. Prawo do zwykłego korzystania z wody przysługuje każdemu właścicielowi gruntu, niezależnie od tego czy zamieszkuje on na swoim gruncie, czy powierza swój grunt w zarząd innym osobom. Powołany art. 33 ust. 3 P.w. nie różnicuje uprawnień do zwykłego korzystania z wód w zależności od tego, czy właścicielem jest osoba fizyczna, czy osoba prawna. Skarb Państwa posiada osobowość prawną wynikającą bezpośrednio z ustawy (art. 33 i art. 34 k.c.). Zgodnie zaś z art. 67 § 2 Kodeksu postępowania cywilnego czynności procesowe za Skarb Państwa podejmuje organ państwowej jednostki organizacyjnej (stationes fisci), z

której działalnością wiąże się dochodzone roszczenie, lub organ jednostki nadrzędnej. Stosownie do treści art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2020 r. poz. 6) nadleśniczy reprezentuje Skarb Państwa w stosunkach cywilnoprawnych, w zakresie swojego działania. Tym samym nie można wykluczyć,

że leśniczówka może być miejscem zamieszkiwania pracownika Lasów Państwowych stanowiąc jego gospodarstwo domowe, w której będzie skupiać się centrum życiowe danej osoby. Tym samym, jak trafnie kierunkowo wskazał w zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji, że w każdym przypadku korzystania z leśniczówki należy oceniać, czy taki obiekt stanowi miejsce zamieszkania danej osoby stanowiąc jej gospodarstwo domowe. Nie każda leśniczówka będzie stanowić gospodarstwo domowe, ale też nie można takiej możliwości wykluczyć, w szczególności wówczas, gdy w leśniczówce zamieszkuje na stałe np. rodzina pracownika Lasów Państwowych stanowiąc dla nich centrum życiowe. Pojęcie "własnego gospodarstwa" należy rozumieć szeroko, a więc nie tylko jako zaspokojenie potrzeb osobistych właściciela gruntu prowadzącego gospodarstwo domowe, ale wystarczające jest zaspokojenie potrzeb gospodarstwa domowego prowadzonego przez inną osobę z woli i za wiedzą właściciela terenu, na którym gospodarstwo domowe jest zlokalizowane (por. wyrok NSA z 21 września 2017 r. sygn. akt II OSK 2919/16).

Przechodząc do kontroli skargi kasacyjnej w zakresie zarzutu błędnej wykładni art. 33 ust. 1 w związku z art. 33 ust. 3 P.w. należy stwierdzić, że nie jest trafnym w okolicznościach tej sprawy stanowisko Sądu pierwszej instancji, zgodnie z którym ustaleniu przez organ administracyjny wymaga okoliczność zakwalifikowania korzystania z ujęcia wody podziemnej objętej ww. pozwoleniem wodnoprawnym jako zwykłe korzystanie z wód.

O ile bowiem zgodnie z art. 33 ust. 3 P.w. zwykłe korzystanie z wód służy zaspokojeniu potrzeb własnego gospodarstwa domowego, to art. 33 ust. 4 tej ustawy wyraźnie określono, że zwykłe korzystanie z wód obejmuje: 1) pobór wód

podziemnych lub wód powierzchniowych w ilości średniorocznie nieprzekraczającej 5 m3 na dobę; 2) wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi w ilości nieprzekraczającej łącznie 5 m3 na dobę. Tym samym w ramach zwykłego korzystania z wód

podziemnych dopuszczalny jest ich pobór w ilości średniorocznie nieprzekraczającej

5 m3 na dobę. Większy pobór pozbawia możliwość jego zakwalifikowania jako

zwykłego korzystania z wód. Przy czym pod pojęciem poboru – z uwagi na charakter opłaty stałej niezależnej od ilości faktycznie pobieranej wody – należy rozumieć taki pobór, jaki wynika z treści pozwolenia wodnoprawnego (lub pozwolenia zintegrowanego). Skoro w pozwoleniu wodnoprawnym z dnia 12 marca 2013 r. średnioroczny pobór wód podziemnych został określony na 6 m3 na dobę, to wielkość

ta przekracza przesłankę wynikającą z art. 33 ust. 4 pkt 1 P.w. Tym samym nawet wówczas, gdyby sama leśniczówka stanowiła gospodarstwo domowe pracownika

Lasów Państwowych, to wielkość poboru wody uniemożliwia zakwalifikowanie takiego poboru do zwykłego korzystania z wód.

Okoliczność, że pozwolenie wodnoprawne z 12 marca 2013 r. obejmowało kilka celów poboru tych wód, wśród których były także cele zwolnione z opłat (art. 271 ust.

2 i ust. 2a P.w.) nie stanowi przesłanki zakazującej obliczenia opłaty stałej. Jeżeli bowiem w pozwoleniu wodnoprawnym przynajmniej jeden cel poboru wód

podziemnych nie został zwolniony spod tej opłaty, to opłata ta jest należna.

Zasadnym jest także zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 §

1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez przyjęcie, że organ nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie.

Nietrafnie Sąd pierwszej instancji zarzucił w tej sprawie Dyrektorowi Zarządu Zlewni w G. naruszenie ww. przepisów postępowania w zakresie dotyczącym braku ustalenia okoliczności dotyczących celów poboru wód podziemnych objętych

ww. pozwoleniem wodnoprawnym z 12 marca 2013 r., tak jak i nie miało podstaw wskazanie na naruszenie w toku postępowania administracyjnego przepisów poprzez brak ustalenia rzeczywistego poboru wód podziemnych było wadliwe.

Wskazane wyżej przez Naczelny Sąd Administracyjny motywy i przyjęte oceny stanowią wystarczającą podstawę do uwzględnienia skargi kasacyjnej Dyrektora Zarządu Zlewni w G. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie i uchylenia zaskarżonego wyroku. Ponieważ sama istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, to działając na podstawie art. 188 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę Skarbu Państwa Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy

Polskie Nadleśnictwo K. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w G. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie określenia opłaty stałej za usługi wodne. Kontrolując

zaskarżoną decyzję Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga jest niezasadna i organ administracyjny nie naruszył w tej sprawie zarówno przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Tym samym w punkcie pierwszym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i stosując art. 151 w związku z art. 193 P.p.s.a., oddalił skargę

Skarbu Państwa Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Polskie Nadleśnictwo K.

W punkcie drugim Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o kosztach

postępowania na podstawie art. 203 pkt 2 P.p.s., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, stronie która wniosła tę skargę należy się zwrot poniesionych przez nią niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego od skarżącego, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej został uchylony wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę. W związku z tym w tej sprawie

należało od Skarbu Państwa Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Polskie Nadleśnictwo K. zasądzić na rzecz Dyrektora Zarządu Zlewni w G. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie kwotę 340 złotych stanowiącą zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. Koszty te obejmują zwrot kwoty wpisu od skargi kasacyjnej (100 zł) oraz wynagrodzenie radcy prawnego będącego pełnomocnikiem strony skarżącej kasacyjnie obliczone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 2

lit. b w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018

r. poz. 265).