Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka (spr.), sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Protokolant spec. Iwona Hoga, sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej A. w W., Wspólnoty Mieszkaniowej A w W., Wspólnoty Mieszkaniowej P. w W. i Wspólnoty Mieszkaniowej Z. w W. po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 marca 2017 r. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Zarządu [...] z dnia[...]lutego 2016 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]na rzecz skarżących Wspólnoty Mieszkaniowej A. w W., Wspólnoty Mieszkaniowej A w W., Wspólnoty Mieszkaniowej P. w W. i Wspólnoty Mieszkaniowej Z. w W. kwotę po 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z [...] listopada 2016 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. na podstawie art. 131 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] m. W. z [...] lutego 2016 r., Nr [...], orzekającej o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z funkcją usługowo-biurową w parterze oraz wielopoziomowym garażem podziemnym i wjazdem na działkę od strony ul. [...] wraz z niezbędną infrastrukturą i zagospodarowaniem terenu na działkach oznaczonych nr [...], [...], [...] i [...] w obrębie [...] w Dzielnicy [...] m. W.

Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.

W dniu 31 lipca 2013 r. W. sp. z o.o. wystąpiła z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z funkcją usługowo-rekreacyjną w parterze oraz garażem podziemnym i wjazdem na działkę od strony ul. [...] wraz z niezbędną infrastrukturą i zagospodarowaniem terenu na działkach oznaczonych nr [...], [...],[...] i [...] w obrębie [...] w Dzielnicy [...] m. W.

W dniu 23 czerwca 2015 r. W. sp. z o.o. zmodyfikowała wniosek, wnosząc o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z funkcją usługowo-biurową w parterze oraz wielopoziomowym garażem podziemnym i wjazdem na działkę od strony ul. [...] wraz z niezbędną infrastrukturą i zagospodarowaniem terenu na działkach oznaczonych nr [...], [...], [...] i [...] w obrębie [...] w Dzielnicy [...] m. W.

Zarząd Dzielnicy [...] m. W. decyzją z [...] lutego 2016 r., Nr [...], ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji.

Odwołania od decyzji Zarządu Dzieliny [...] m. W. z [...] lutego 2016 r. wniosły Wspólnoty Mieszkaniowe [...], [...], [...] i [...], podnosząc, że realizacja inwestycji spowoduje zniszczenie pomnika przyrody - alei bożodrzewów gruczołkowatych, istnieje zagrożenie dla okolicznych budynków, planowany siedmiopiętrowy budynek pozbawi światła dziennego mieszkańców okolicznych budynków i koliduje z okoliczną niską zabudową, prace budowlane negatywnie wpłyną na zdrowie ludzi zamieszkujących w sąsiedztwie, doprowadzą do bezczeszczenia zwłok ofiar holokaustu oraz utrudnią dostęp do Muzeum [...]. Inwestycja zaburzy ład przestrzenny na danym obszarze. Podniesiono, że Zarząd Dróg Miejskich zajął negatywne stanowisko do projektu decyzji. W ocenie skarżących stronami postępowania powinni być wszyscy właściciele lokali znajdujących się w sąsiedztwie inwestycji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. rozpatrując wniesione odwołania wskazało na obowiązujące przepisy prawne przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy, tj. art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588).

W ocenie Kolegium organ pierwszej instancji prawidłowo dokonał wykreślenia terenu analizowanego w obszarze nie mniejszym niż 50 m licząc od środka terenu inwestycji. Ponieważ szerokość frontu działki wynosi 71 m, obszar analizowany wyznaczono w odległości 213 m od środka działki.

Ze sporządzonej analizy zagospodarowania obszaru wynika, że teren inwestycji posiada regularny kształt i usytuowany jest w obszarze z dominującą funkcją mieszkaniową. Analiza sąsiedztwa pozwala stwierdzić, że inwestycja będzie stanowić kontynuację funkcji zabudowy, tj. zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna z usługami. Działka ma dostęp do drogi publicznej oraz leży na terenie uzbrojonym w sieci infrastruktury technicznej.

Obowiązującą linię zabudowy na działce inwestycyjnej wyznaczono równolegle do osi jezdni ul. [...] w odległości 15 m od zewnętrznej krawędzi pni drzew alei bożodrzewów gruczołkowatych objętych ochroną jako pomnik przyrody na podstawie art. 44 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2015 r., poz. 1651 ze zm.) oraz uchwały Rady m. W. Nr [...] z [...] lipca 2015 r. w sprawie pomników przyrody, położonych na terenie Dzielnicy [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. z [...] lipca 2015 r., poz. [...]).

Natomiast wskaźnik powierzchni zabudowy w obszarze analizowanym jest zróżnicowany i wynosi od 0,15 do 1,0, zaś średni wynosi 0,86. W zaskarżonej decyzji organ ustalił ten wskaźnik zgodnie z wnioskiem, tj. na poziomie 0,43. Z analizy graficznej wynika, że nowy budynek będzie odpowiednio wkomponowany w istniejącą zabudowę.

Odnośnie parametru dot. szerokości elewacji frontowej Kolegium wskazało, że jest on również zróżnicowany i wynosi od 10 m do 157 m, przy średnim wskaźniku - ok. 50 m. Wyznaczenie tego parametru na poziomie 60 m odpowiada szerokościom elewacji frontowych budynków znajdujących się w najbliższym otoczeniu i współgra z szerokością działki wynoszącą 71 m.

W obszarze analizowanym znajdują się budynki I - X kondygnacyjne, od ok. 7 m do ok. 32 m. Z uwagi na fakt, że w najbliższym otoczeniu znajdują się budynki VI - V kondygnacyjne o wysokość ok. 15-17 m, dla wnioskowanej inwestycji ustalono wysokość elewacji frontowej od ul. [...] do 17,5 m i VII kondygnacji nadziemnych.

Dla inwestycji przyjęto dach płaski o maksymalnym kącie spadku 10°, co wynika z przeprowadzonej w sprawie analizy.

Powierzchnię biologicznie czynną przyjęto na poziomie 30%.

W ocenie Kolegium przeprowadzona w sprawie analiza funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania przestrzennego spełnia wymagania, o jakich mowa w ww. rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. Najbliższe otoczenie nowej inwestycji stanowi bardzo dobry wyznacznik co do wszystkich jej parametrów.

Analiza wskazuje, iż zamierzenie inwestycyjne spełnia wszystkie warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 - 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Istnieje odniesienie w zabudowie na działkach objętych analizą do określenia wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i form architektonicznej, obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Teren ma dostęp do drogi publicznej, istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, Kolegium wskazało, że inwestor został zobowiązany do zachowania szczególnej ostrożności w zakresie ochrony pomnika przyrody alei bożodrzewów gruczołkowatych - stąd też w warunkach zabudowy ustalono konieczność odsunięcia inwestycji o 15 m od korony drzew, a wszelkie prace budowlane nie mogą prowadzić do ich uszkodzenia.

W postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy nie są rozpatrywane kwestie związane ze stanem technicznym innych budynków znajdujących się w sąsiedztwie nowej inwestycji, wpływu inwestycji na zdrowie mieszkańców sąsiedztwa, możliwości odkopania ciał ofiar holokaustu czy utrudnień w dostępie do muzeum.

W kwestii podmiotów, którym przysługuje prawo do bycia stroną postępowania, Kolegium powołało się na ukształtowany w orzecznictwie pogląd, że zasadą jest występowanie w sprawie wspólnot mieszkaniowych reprezentowanych przez swój organ, obok których mogą wystąpić jednak również właściciele poszczególnych lokali, w przypadku wykazania przez te osoby okoliczności uzasadniających przyjęcie, iż mają oni przymiot strony i to niezależnie od występujących w ich imieniu wspólnot. Warunkiem uzyskania przymiotu strony przez indywidualnego członka wspólnoty w sprawie, której przedmiotem rozstrzygnięcia organów administracji publicznej są warunki zabudowy (w przypadku tzw. dużej wspólnoty reprezentowanej przez zarząd) jest wykazanie przez ten podmiot naruszenia jego indywidualnego interesu prawnego mającego umocowanie w określonej normie prawnej (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 maja 2009 r. sygn. akt II OSK 852/08, LEX nr 574325).

W przedmiotowej sprawie nikt takim interesem się nie wykazał, zatem nie można zarzucić organowi I instancji naruszenie art. 28 k.p.a.

Ponadto Kolegium wskazało, że decyzja organu I instancji zabezpiecza interesy osób trzecich m.in. w zakresie dostępu światła dziennego, dostępu do drogi publicznej, uciążliwości powodowanych przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie oraz zanieczyszczenie powietrza, wody i gleby, poprzez nałożenie na inwestora obowiązku ochrony interesów osób trzecich, do których to wymogów inwestor jest zobligowany się dostosować przy projektowaniu planowanej inwestycji. Badanie ewentualnych niezgodności planowanego zamierzenia oraz jego rozwiązań technicznych z przepisami budowlanymi w tym w szczególności z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.) nie stanowi elementu postępowania w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] listopada 2016 r. wniosły Wspólnoty Mieszkaniowe: [...] w W., [...] w W., [...] w W. i [...] w W. zarzucając zaskarżonej decyzji:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.: art. 61 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 pkt 14 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r. poz. 778 ze zm.), dalej: "u.p.z.p." poprzez błędne przyjęcie, iż nieruchomość na której ma być realizowana inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej,

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.: art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz § 3 ust. 1 i 2 Rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1588), poprzez uznanie, że obszar analizowany może zostać wyznaczony przez organ w sposób dowolny, a analiza może zostać przeprowadzona przez ten organ w sposób wybiórczy,

3. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.: art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p, poprzez przyjęcie, że projektowana zabudowa kontynuuje cechy i funkcje zabudowy jakie występują na działkach sąsiednich, podczas gdy przeprowadzona analiza urbanistyczna nie odzwierciedla, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy w odniesieniu do zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich w obszarze analizowanym,

4. naruszenie przepisów prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego tj.: art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 w zw. z art. 53 ust. 5 u.p.z.p. oraz art. 106 § 1 k.p.a., poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy bez uzgodnienia jej treści z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska, mimo że uzgodnienie takie było konieczne ze względu na istniejący - na nieruchomości, na której ma być realizowana inwestycja - pomnik przyrody, aleję bożodrzewów gruczołkowatych,

5. naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 107 § 3 w zw. z art. 8 w zw. z art. 11 k.p.a. polegające na zawarciu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wybiórczej oceny co do zaistniałego w sprawie stanu faktycznego, braku pełnego odzwierciedlenia oceny zgromadzonego materiału dowodowego w uzasadnieniu wydanej decyzji oraz lakonicznego, niepełnego odniesienia się w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu, co w konsekwencji narusza zasadę pogłębiania obywateli do organów władzy publicznej,

6. naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 107 § 3 w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., polegające na nierozpoznaniu sprawy w sposób wszechstronny i wyczerpujący, niedostatecznym wyjaśnieniu podstaw i przesłanek wydanej decyzji, błędnej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, braku wszechstronnego rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, które to naruszenia skutkowały błędnymi ustaleniami faktycznymi przyjętymi za podstawę rozstrzygnięcia i prowadziły do rozstrzygnięcia naruszającego słuszny interes Skarżących oraz podważającego zaufanie do organów państwowych,

7. naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, mimo że zaszły przesłanki uzasadniające jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

W konsekwencji powyższych zarzutów skarżące Wspólnoty Mieszkaniowe wniosły o zaskarżonej decyzji oraz utrzymującej nią w mocy decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.) dalej "p.p.s.a.", uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej ma stwierdzić, że doszło nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Sąd dokonując kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz. U. 2016 r., poz. 778, ze zm.) w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Doprecyzowanie powyższej normy stanowi art. 59 ust. 1 cyt. ustawy, zgodnie z którym zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Przepis art. 61 ust. 1 powoływanej ustawy stanowi z kolei, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Sposób ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego został określony w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588), zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Przepis § 9 ust. 1 – 3 rozporządzenia stanowi natomiast, że warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. Wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii.

Skoro w przedmiotowej sprawie, w dacie wydania zaskarżonej decyzji brak było na danym terenie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, przedmiotem postępowania o ustalenie warunków zabudowy była ocena, czy planowany sposób zagospodarowania terenu nie naruszy zasady "dobrego sąsiedztwa" i gwarantuje zachowanie na danym terenie ładu przestrzennego określonego w art. 2 pkt 1 u.p.z.p. Przesłanki, jakie muszą być spełnione przy dokonywaniu tej oceny, określa powołany art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu musi być więc poprzedzone przeprowadzeniem przez właściwy organ postępowania wyjaśniającego w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przy zachowaniu warunków określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Mając na względzie treść art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., nie można odmówić wydania decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnym. Należy też podkreślić, iż decyzja o warunkach zabudowy ma charakter związany. Zatem jeśli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy inwestycji, której ustalenie pozostaje w zgodzie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i z unormowaniami przewidzianymi w przepisach szczególnych oraz czyni zadość warunkom formalnym, obowiązkiem organu właściwego w sprawie jest wydanie decyzji pozytywnej.

Orzekające w sprawie organy uznały, że w sprawie jest spełniony warunek wynikający z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., gdyż planowana inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi, w tym przypadku z art. 45 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie przyrody w związku z § 1 ust. 1 i § 5 Uchwały Nr [...] Rady Miasta W. z dnia [...] lipca 2015 r. w sprawie pomników przyrody, położonych na terenie Dzielnicy [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. Z 2015 r., poz. [...]).

Zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzję o warunkach zabudowy wydaje (z wyjątkiem terenów zamkniętych) wójt, burmistrz, prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. W myśl art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymagane jest uzgodnienie z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż park narodowy i jego otulina obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Uzgodnienia dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a. o czym mówi ust. 5 art. 53 cyt. ustawy.

W rozpoznawanej sprawie wskazane przepisy znajdują zastosowanie, albowiem na działkach inwestycyjnych znajduje się pomnik przyrody w postaci alei drzew bożodrzewów gruczołkowatych.

Formami ochrony przyrody, jak stanowi art. 6 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 2134, ze zm.) są m.in. pomniki przyrody.

Z § 4 Uchwały Rady Miasta W. z dnia [...] lipca 2015 r. w sprawie pomników przyrody, położonych na terenie Dzielnicy [...] wynika, że w stosunku do pomników przyrody, o których mowa w § 1, w ramach czynnej ochrony, ustala się:

1) obowiązek stałego monitorowania i utrzymywania stanu właściwego, wykonywanie zabiegów pielęgnacyjnych i zabezpieczających oraz realizacji celów ochrony,

2) obowiązek zachowania ciągłości układów alejowych poprzez wykonywanie nasadzeń zastępczych i uzupełniających,

3) obowiązek stałego monitorowania oznakowania i uzupełnianie jego braków;

4) ochronę drzew w obszarze obejmującym zasięg korony i systemu korzeniowego nie mniejszym niż w promieniu 15 metrów od zewnętrznej krawędzi pnia drzewa.

Jednocześnie zadania te w ramach czynnej ochrony należą do obowiązków sprawującego nadzór nad pomnikami przyrody, tj. Prezydenta Miasta W., o czym stanowi § 4 ust. 2 w związku z § 2.

Prezydenta Miasta W. wykonując swoje obowiązki w tym zakresie, w decyzji ustalającej warunki zabudowy dla planowanej inwestycji, wyznaczył obowiązującą linię zabudowy, od strony ul. [...], równolegle do osi ulicy [...], w odległości 15,00 m od zewnętrznej krawędzi pni drzew alei bożodrzewów. Ponadto realizacja planowanego zamierzenia w zakresie infrastruktury i realizacji ew. wjazdów i wyjazdów oraz dojść w promieniu 15,00 m od zewnętrznej krawędzi pnia drzew pomnika przyrody (strefie ochrony drzew), nie może spowodować:

1. zniszczenia, uszkodzenia lub przekształcenia drzew,

2. trwałego zniekształcenia rzeźby terenu,

3. uszkodzenia i zanieczyszczenia gleby,

4. zmiany stosunków wodnych.

Zgodnie z art. 44 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie przyrody ustanowienie pomnika przyrody następuje w drodze uchwały rady gminy. Uchwała rady gminy określa nazwę danego obiektu lub obszaru, jego położenie, sprawującego nadzór, szczególne cele ochrony, w razie potrzeby ustalenia dotyczące jego czynnej ochrony oraz zakazy właściwe dla tego obiektu, obszaru lub jego części, wybrane spośród zakazów wymienionych w art. 45 ust. 1.

Art. 45 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody wymienia zakazy, które mogą być wprowadzone w stosunku do pomnika przyrody.

Natomiast w § 5 Uchwały Rady Miasta W. z dnia [...] lipca 2015 r. w sprawie pomników przyrody, położonych na terenie Dzielnicy [...], spośród zakazów wymienionych w art. 45 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, w stosunku do pomników przyrody, o których mowa w § 1, wprowadzone zostały następujące zakazy:

1) niszczenia, uszkadzania lub przekształcania obiektu lub obszaru;

2) wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwpowodziowym albo budową, odbudową, utrzymywaniem, remontem lub naprawą urządzeń wodnych;

3) uszkadzania i zanieczyszczania gleby;

4) dokonywania zmian stosunków wodnych, jeżeli zmiany te nie służą ochronie przyrody albo racjonalnej gospodarce rolnej, leśnej, wodnej lub rybackiej;

5) wylewania gnojowicy, z wyjątkiem nawożenia użytkowanych gruntów rolnych;

6) zmiany sposobu użytkowania ziemi;

7) umieszczania tablic reklamowych.

Zakazy te wykraczają poza ramy czynnej ochrony nad pomnikami przyrody, o której mowa w § 4 Uchwały Rady Miasta W. z [...] lipca 2015 r., która należy do obowiązków Prezydenta Miasta W. sprawującego nadzór nad pomnikami przyrody.

Organy orzekające w sprawie uznając, że planowana inwestycja nie narusza przepisów Uchwały Rady Miasta W. z dnia [...] lipca 2015 r. w sprawie pomników przyrody, położonych na terenie Dzielnicy [...] w zakresie zakazów obowiązujących w stosunku do pomnika przyrody jakim jest aleja drzew bożodrzewów gruczołkowatych na działkach inwestycyjnych naruszyły obowiązek uzgodnienia projektu decyzji z wyspecjalizowanym organem, tj. regionalnym dyrektorem ochrony środowiska i wkroczyły w kompetencje tego organu.

Wobec powyższego, należy uznać, że skoro projekt decyzji nie został przedstawiony do uzgodnienia zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p., to w zakresie tym została nieprawidłowo przeprowadzona analiza zagospodarowania obszaru.

Uchybienia te wskazują na zasadność skargi i konieczność powtórzenia postępowania administracyjnego w sprawie. Jednocześnie, z uwagi na powyższe, badanie zasadności pozostałych zarzutów skargi jest przedwczesne.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 ww. ustawy.