Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Sędzia WSA Krzysztof Szydłowski po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym w dniu 2 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi D. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 29 października 2025 r. nr SKO.WD.470/1730/2024 w przedmiocie odmowy wydania prawa jazdy oddala skargę.

Decyzją z 5 stycznia 2025 r., na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. 2021 r. poz. 1212 – j.t.), dalej "u.k.p." oraz art. 11 ust. 4 dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (Dz. U. UE.L.2006.403.18), dalej jako "dyrektywa", Starosta [...] orzekł o odmowie wydania D. B., dalej jako "wnioskodawca", "skarżący", prawa jazdy kategorii B.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, iż wnioskodawca pouczony o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań (art. 233 § 1 k.k.) oświadczył, że na dzień złożenia wniosku nie miał zatrzymanego prawa jazdy, nie ma cofniętego uprawnienia do kierowania pojazdami oraz nie został orzeczony wobec niego wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów. Dodatkowo wnioskodawca oświadczył, że przebywa na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej co najmniej 185 dni w każdym roku kalendarzowym, z zamiarem stałego pobytu, wyłącznie ze względu na swoje więzi osobiste.

Dalej organ I instancji wskazał, że skorzystał z systemu EUCARIS, tj. Europejskiego Systemu Informacyjnego o Pojazdach i Prawach Jazdy, umożliwiającego państwom uczestniczącym w programie wymianę danych na temat m. in. praw jazdy i otrzymał informację zwrotną z [...] potwierdzającą, że wnioskodawca posiada nieważny dokument prawa jazdy, wydany przez [...] urząd transportu samochodowego.

Z Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego we F. organ uzyskał z kolei informację, z której wynika, że wnioskodawca nie posiada ważnego [...] prawa jazdy. Uprawnienia do kierowania pojazdami zostały cofnięte na okres 7 miesięcy decyzją sądu w S. z 30 listopada 2017 r., w związku z prowadzeniem przez niego pojazdu pod wpływem alkoholu. Ponadto sąd w M. 21 lipca 2021 r. orzekł o zakazie prowadzenia pojazdów wobec wnioskodawcy na okres 6 miesięcy, tj. do dnia 9 lutego 2022 r., w związku z prowadzeniem pojazdu bez uprawnień. [...] organ wskazał, że skutkiem tych wykroczeń oraz orzeczonego zakazu jest utrata uprawnień, dlatego [...] sąd zobowiązał organ ds. praw jazdy do odmowy wydania prawa jazdy, do czasu zakończenia zakazu prowadzenia pojazdów.

Dodatkowo organ otrzymał informację, że miejscem zamieszkania wnioskodawcy od 1 stycznia 2020 r. jest [...], [...] w [...].

Zebrane w postępowaniu informacje potwierdziły, zdaniem organu, iż ziściły się przesłanki z art. 12 ust. 1 pkt 2 u.k.p., tj. prawo jazdy nie może być wydane osobie, w stosunku do której został orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych - w okresie i zakresie obowiązywania tego zakazu.

Ponadto organ wskazał na art. 11 ust. 4 dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20.12.2005 r. w sprawie praw jazdy, zgodnie z którym państwo członkowskie odmawia wydania prawa jazdy osobie, której prawo jazdy podlega ograniczeniu, zawieszeniu lub cofnięciu w innym państwie.

Na skutek wniesionego przez skarżącego odwołania, Samorządowego Kolegium Odwoławcze orzekło o uchyleniu decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Po uzupełnieniu materiału dowodowego, organ I instancji, decyzją z 25 kwietnia 2025 r., na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 – j.t.), dalej jako "k.p.a." oraz art.. 11 ust. 4 dyrektywy orzekł o odmowie wydania wnioskodawcy prawa jazdy kategorii B.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji zrelacjonował dotychczasowy przebieg postępowania i wskazał, że w związku z uchyleniem poprzednio wydanej decyzji przez SKO w S. ponownie – pismem z 11 marca 2024 r., wystąpił do Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego we F. , domagając się udzielenia informacji na temat orzeczonych wobec wnioskodawcy zakazów, w szczególności wskazania daty zakończenia zakazu, daty wykreślenia z Centralnego Rejestru Zdolności do Prowadzenia Pojazdów, a także podania jakie przesłanki musiałby wnioskodawca spełnić, aby prawo jazdy mogło mu zostać ponownie wydane.

W odpowiedzi uzyskał informację, iż prawo jazdy wnioskodawcy zostało cofnięte z uwagi na prowadzenie pojazdu pod wpływem alkoholu, a następnie prowadzenie pojazdu bez uprawnień. Wnioskodawca został zarejestrowany w Centralnym Rejestrze Zdolności do Prowadzenia Pojazdów do dnia 17 kwietnia 2033 r., a warunkiem uzyskania prawa jazdy jest przedstawienie odpowiedniej opinii medyczno-psychologicznej.

Zwrócono się również do Komendanta Powiatowego Policji w S. z prośbą o ustalenie, czy wnioskodawca zamieszkuje pod adresem W. [...] i uzyskano informację, że pod wskazanym adresem zastano właścicielkę, która oświadczyła, że w lokalu zamieszkuje razem z mężem i nie zna wnioskodawcy.

Dokonując oceny zgromadzonego materiału dowodowego organ I instancji uznał, że wnioskodawca posiadał wydane przez [...] organ prawo jazdy, które zostało mu odebrane, a uprawnienia do kierowania pojazdami cofnięte. Uzyskanie prawa jazdy na terenie [...] jest możliwe po wykreśleniu skarżącego z Centralnego Rejestru Zdolności do Prowadzenia Pojazdów, bądź przedłożeniu opinii medyczno-psychologicznej.

Zdaniem organu właściwą ścieżką odzyskania prawa jazdy przez wnioskodawcę jest zastosowanie się do przepisów dotyczących przywrócenia uprawnień do kierowania pojazdami w ojczystym kraju.

D. B., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł odwołanie od decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które decyzją z 29 października 2025 r. orzekło o utrzymaniu zaskarżonego aktu w mocy.

Kolegium przypomniało, że w postępowaniu o wydanie prawa jazdy zakres ustaleń organu obejmuje badanie m. in. czy wnioskodawca uzyskał prawo jazdy za granicą oraz czy to prawo jazdy podlega ograniczeniu, zawieszeniu lub cofnięciu na terytorium wydającego państwa. Przy czym za istotny przyjmuje się okres, w którym obowiązują nałożone restrykcje, bowiem tylko w tym okresie nie jest możliwe wydanie prawa jazdy w ogóle albo też jego wydanie na warunkach powszechnych, a zatem z pominięciem skutków wynikających z powyższych restrykcji.

Dalej organ wyjaśnił, że przez posiadanie ważnego prawa jazdy należy rozumieć i takie sytuacje, gdy prawo jazdy w danym momencie nie jest ważne, ale po spełnieniu przewidzianych prawem okoliczności jego ważność może zostać ponownie przywrócona. Jak wskazuje się w orzecznictwie, prawodawca unijny w art. 7 ust. 5 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy 2006/126/WE, z uwagi na cele przyświecające wprowadzeniu wspólnych unormowań w zakresie prawa jazdy, nie ograniczył się do odniesienia tylko do ważnych praw jazdy sensu stricte, ale także do takich praw jazdy, które pomimo, iż nie stanowią ważnego uprawnienia do kierowania pojazdami w danym momencie, to po spełnieniu określonych warunków formalnych mogą takie uprawnienia ponownie stanowić. Powyższa regulacja miała na celu uniknięcie rozbieżności w rozumieniu pojęcia "ważność dokumentu" (prawa jazdy) przez Państwa. Prawodawca unijny zawęził zatem wykładnię tego pojęcia poprzez przyjęcia założenia, że chodzi o takie sytuacje, w których kierujący posiada prawo jazdy, ale nie może aktywnie korzystać z uprawnienia zeń wynikającego, z uwagi na zastosowane wobec kierowcy sankcje administracyjnoprawne. W orzecznictwie wskazuje się, że przez sytuacje, gdy prawo jazdy w danym momencie nie jest ważne, ale po spełnieniu przewidzianych prawem czynności jego ważność może zostać ponownie przywrócona należy rozumieć takie sytuacje i zdarzenia, jak np. upływ ważności samego dokumentu czy badań lekarskich, a także czasowe odebranie dokumentu lub czasowe pozbawienie uprawnień do kierowania pojazdami. Nie sposób zatem uznać, że kierujący nie posiada ważnego prawa jazdy. Z sytuacją odmienną pod względem skutków prawnych - tj. nieposiadania prawa jazdy mamy natomiast do czynienia wtedy, gdy osoba nigdy nie posiadała takiego uprawnienia lub też została go pozbawiona na stałe na mocy obowiązujących przepisów prawa i w trybie w nich przewidzianym.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę na to, że w obecnym brzmieniu przepisu art. 12 ustawy o kierujących pojazdami wyeliminowana została przeszkoda w postaci cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami, co wydaje się stanowić oczywistą konsekwencję założenia ustawodawcy o konieczności przywrócenia uprawnienia do kierowania pojazdami, w sytuacji jego wcześniejszego cofnięcia, za wyjątkiem sytuacji uwzględnionej przepisem art. 104 ustawy o kierujących pojazdami.

Wskazał, że w procesie wykładni art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy w kontekście jego aspektu celowościowego, pamiętać należy, iż motywem wprowadzenia do porządku wspólnotowego, a w konsekwencji także krajowego państw członkowskich normy art. 11 ust. 4 Dyrektywy 2006/126/WE, jest uniemożliwienie osobom, które zostały wykluczone z uczestnictwa w ruchu drogowym na terytorium jednego z krajów Wspólnoty, ominięcia nałożonych sankcji i nie dopuszczenie ich do ruchu drogowego bez uprzedniego spełnienia określonych przepisami prawa warunków do odzyskania uprawnień do kierowania pojazdami. Służy to zapewnieniu bezpieczeństwa na drogach we wszystkich państwach członkowskich.

W aktualnym stanie prawnym przepis art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami nie może więc stanowić podstawy odmowy wydania prawa jazdy z powodu cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami, albowiem warunek ten został wyeliminowany w tego przepisu. Nie oznacza to jednak, że osoba, której cofnięto uprawnienia do kierowania pojazdami w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej może uzyskać to prawo jazdy w Polsce, w trybie art. 10 ustawy o kierujących pojazdami. Jak wyżej podkreślono w takiej sytuacji konieczny jest tryb przywrócenia uprawnienia do kierowania pojazdami, przy uwzględnieniu konkretnej przyczyny cofnięcia uprawnienia, jak też wynikających stąd warunków przywrócenia uprawnienia.

Organ odwoławczy, w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uznał, że skarżący posiadał wydane na terenie [...] ważne prawo jazdy, jednakże zostało mu ono odebrane w dniu 30 listopada 2017 r. na okres 7 miesięcy do dnia 8 listopada 2018 r. Kolejno, z powodu prowadzenia pojazdu bez prawa jazdy decyzją Sądu w M. z 21 lipca 2021 r. skarżący został ukarany grzywną i zakazem na 6 miesięcy do dnia 9 lutego 2022 r. Wpisano go do Centralnego Rejestru Zdolności do Prowadzenia Pojazdów z informacją negatywną do 17 kwietnia 2033 r. Aby uzyskać prawo jazdy w [...] musi przejść z wynikiem pozytywnym lekarskie badania psychologiczne.

W ocenie organu dokumenty uzyskane od strony niemieckiej wiarygodnie potwierdzają, iż skarżący nie może nabyć uprawnień do kierowania pojazdami w zwykłym trybie, gdyż podlega ustanowionym w odniesieniu do niego ograniczeniom i obowiązkom. Właściwą ścieżką uzyskania uprawnień jest tryb ich przywrócenia, po spełnieniu warunków określonych przez organy, które uprawnienia cofnęły.

W tych okolicznościach Kolegium przyjęło, że wobec skarżącego zasadnie zastosowano restrykcje, które na gruncie prawa [...] wypełniają dyspozycję art. 11 ust. 4 Dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (Dz. U. L 403 z 30.12.2006, str. 18-60 z późn. zm.), zgodnie z którym państwo członkowskie odmawia wydania prawa jazdy osobie, której prawo jazdy podlega ograniczeniu, zawieszeniu lub cofnięciu w innym państwie członkowskim. Za drugorzędne i nieistotne w realiach niniejszej sprawy uznało Kolegium kwestie związane z zameldowaniem i przebywaniem skarżącego na terytorium RP.

D. B., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie ze skargą na decyzję organu odwoławczego, zarzucając:

- naruszenie prawa materialnego, a to art. 4 ust. 3 i art. 12 ust. 1 pkt. 5 ustawy o kierujących pojazdami poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że skarżący pozostaje w okresie obowiązywania zatrzymania prawa jazdy, podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że okres stosowania środka karnego wobec skarżącego upłynął, zaś warunkiem uzyskania uprawnień do kierowania pojazdami przez skarżącego, jest przeprowadzenie w toku postępowania administracyjnego badania psychologiczno- lekarskiego;

- naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a to art. 138 § 2 kpa, art. 75 § 1 kpa, art. 77 § 1 kpa, art. 84 § 1 kpa w zw. z art. 7 kpa poprzez utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy pomimo zaniechania przez organ I instancji inicjatywy dowodowej zmierzającej do powołania biegłego (biegłych) z zakresu psychologii i nauk medycznych w celu ustalenia braku przeszkód do wydania skarżącemu prawa jazdy.

Skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji podnosząc, że ustalone w sprawie okoliczności wskazują, iż okres obowiązywania środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych upłynął, zaś w okresie do 17 kwietnia 2033 r. warunkiem uzyskania przez skarżącego uprawnień do kierowania pojazdami, jest pozytywny wynik badania lekarsko-psychologicznego.

Podniósł, że z uwagi na to, iż aktualnie mieszka w Polsce i tu koncentrują się jego życiowe interesy, wobec wymogu uzyskania pozytywnego wyniku badania lekarsko- psychologicznego nie ma żadnych przeszkód, aby badania takie zostało przeprowadzone w kraju jego zamieszkania, tj. w Polsce, w toku prowadzonego postępowania administracyjnego. W tych okolicznościach celem całościowego wyjaśnienia stanu sprawy konieczne było, jego zdaniem, powołanie przez organ biegłego lub biegłych i przeprowadzenie badań lekarsko- psychologicznych w celu ustalenia, czy istnieje przeszkoda do wydania skarżącemu dokumentu prawa jazdy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, a także o rozpoznanie sprawy z trybie uproszczonym, czemu skarżący się nie sprzeciwił.

Na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 – j.t.), dalej jako "p.p.s.a.", sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna, bowiem sądowa kontrola zaskarżonej decyzji, dokonana – zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 – j.t.), według kryterium legalności wykazała, że akt ten nie narusza prawa.

Przedmiotem skargi uczyniono decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...], w przedmiocie odmowy wydania skarżącemu prawa jazdy kategorii B.

Organy obu instancji uznały, że skarżący posiada wydane na terenie [...] prawo jazdy, jednak uprawnienie do kierowania pojazdami zostało cofnięte, a warunkiem jego odzyskania jest upływ terminu wynikającego z Centralnego Rejestru Zdolności do Prowadzenia Pojazdów, to jest 17 kwietnia 2033 r., bądź przedłożenie opinii medyczno-psychologicznej.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 11 ust. 4 dyrektywy, który stanowi, że państwo członkowskie odmawia wydania prawa jazdy osobie, której prawo jazdy podlega ograniczeniu, zawieszeniu lub cofnięciu w innym państwie członkowskim. Państwo członkowskie odmawia uznania ważności jakiegokolwiek prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie osobie, której prawo jazdy podlega ograniczeniu, zawieszeniu lub cofnięciu na terytorium wydającego państwa członkowskiego. Państwo członkowskie może także odmówić wydania prawa jazdy osobie ubiegającej się o prawo jazdy, której prawo jazdy zostało w innym państwie członkowskim unieważnione.

Regulacja powyższa ma na celu uniknięcie sytuacji, w której kierowca, na którego nałożono różnego rodzaju sankcje, ograniczenia bądź warunki, w celu uniknięcia konieczności zastosowania się do nich ubiega się i otrzymuje bez przeszkód prawo jazdy w innym kraju członkowskim.

Istotne znaczenie ma, zdaniem Sądu, również regulacja zawarta w art. 7 ust. 5 lit. a dyrektywy, z której wynika, że jedna osoba może posiadać tylko jedno prawo jazdy, co oznacza, że w wypadku, gdy kierowca posiada uprawnienia wydane w innym kraju, nie może skutecznie ubiegać się o wydanie kolejnych uprawnień w innym kraju członkowskim. Norma ta znajduje odzwierciedlenie w art. 4 ust. 2 u.k.p., który stanowi, że kierowca może posiadać tylko jedno ważne prawo jazdy. Przepis ten nie dotyczy międzynarodowego prawa jazdy, krajowego prawa jazdy osoby, o której mowa w art. 10 ust. 3, oraz tymczasowego elektronicznego prawa jazdy.

Z powyższego a contrario wynika w sposób oczywisty, że skoro skarżący posiada już jedno ważne prawo jazdy, to nie może mu zostać wydane drugie. Wprost zostało to zresztą wyrażone w art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p., w myśl którego prawo jazdy nie może być wydane osobie, która uzyskała za granicą prawo jazdy, a to prawo jazdy zostało zatrzymane - w okresie obowiązywania zatrzymania prawa jazdy.

W świetle przywołanych regulacji nie ulega zatem wątpliwości, że kierujący może posiadać tylko jedno ważne krajowe prawo jazdy, jak również, że przez krajowe prawo jazdy należy rozumieć dokument o takim charakterze wydany przez którekolwiek z Państw Członkowskich UE. Wynika to zarówno z przepisów prawa krajowego, jak i unijnego.

W toku postępowania o wydanie prawa jazdy ważnym jest zatem ustalenie, czy ubiegający się o wydanie dokumentu posiada prawo jazdy wydane w innym kraju członkowskim, a także, czy uprawnienia te nie zostały mu odebrane, cofnięte, ograniczone, unieważnione.

Dalej należy zaznaczyć, że posiadanie prawa jazdy nie oznacza wyłącznie fizycznego posiadania dokumentu i wynikających z niego uprawnień, które kierowca posiada w pełnym zakresie, ale – zdaniem Sądu, pojęcie to obejmuje również takie sytuacje, w których kierowca dokumentu i uprawnień nie posiada z uwagi na różnego rodzaju ograniczenia, które zostały na niego nałożone przez właściwe sądy i organy, ale istnieje możliwość ich przywrócenia, po spełnieniu określonych warunków.

W omawianej sprawie ponad wszelką wątpliwość, w oparciu o dokumentację pozyskaną od strony [...], ustalono, że skarżący posiada prawo jazdy, jednak wynikające z niego uprawnienia zostały mu cofnięte do 17 kwietnia 2033 r. Warunkiem ich odzyskania jest upływ wskazanego terminu, ewentualnie przedłożenie opinii medyczno-psychologicznej.

Skarżący nie jest zatem osobą ubiegającą się o wydanie prawa jazdy po raz pierwszy, ale domaga się od organów polskich wydania dokumentu, ignorując okoliczność, iż prawo jazdy zostało mu już wydane przez władze [...], a jego odzyskanie wiąże się z koniecznością spełnienia określonych warunków.

Rację ma zatem organ wywodząc, że właściwym w tych okolicznościach postępowaniem jest spełnienie warunków określonych przez władze [...]. Nie chodzi bowiem o wydanie prawa jazdy po raz pierwszy, ale odzyskanie utraconych czasowo uprawnień, a właściwym do podjęcia decyzji w tej sprawie i dokonania oceny, czy skarżący spełnił nałożone warunki organem jest organ państwa, który prawo jazdy wydał.

Nie doszło do wskazywanego w skardze naruszenia art. 4 ust. 3 i art. 12 ust. 1 pkt. 5 u.k.p. Należy bowiem zwrócić uwagę na to, że przepisy ustawy o kierujących pojazdami przewidują sytuacje, w których prawo jazdy zostało cofnięte, bądź zawieszone, a także warunki, które kierowca musi spełnić, aby cofnięte bądź zawieszone uprawnienia odzyskać (art. 140 i nast. u.k.p.). Cofnięcie lub zawieszenie prawa jazdy stanowi zatem przeszkodę do jego wydania na terytorium RP również wówczas, gdy zostało ono dokonane na terenie innego kraju członkowskiego.

Sąd nie podzielił wyrażonej w skardze opinii, iż organ prowadzący postępowanie winien powołać biegłego, celem wydania stosownej opinii medyczno-psychologicznej, przede wszystkim z przyczyn wyżej wskazanych. Niezależnie od tego należy podkreślić, że to na skarżącym spoczywa obowiązek wykazania, że jest zdolny do prowadzenia pojazdów i opinię winien wykonać we własnym zakresie, a następnie przedstawić ją właściwemu organowi w kraju ojczystym.

Niezależnie od powyższego należy zwrócić uwagę na to, że skarżący nie wykazał, aby jego centrum życiowe znajdowało się na terenie RP, a z pozyskanych w sprawie od strony [...] informacji wynika, że posiada on adres zameldowania na terenie [...] i tam zamieszkuje, co również – poza wskazanymi wyżej okolicznościami przesądza o braku możliwości pozytywnego załatwienia jego wniosku przez polskie organy administracji publicznej.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.