VII SA/Wa 1480/12 - Postanowienie

Data orzeczenia	2012-09-28	
Data wpływu	2012-06-21	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Katarzyna Pakuła-Getka /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652	
Hasła tematyczne	Prawo pomocy	
Skarżony organ	Prezydent Miasta	
Treść wyniku	Przyznano prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych	
Powołane przepisy	Dz.U. 2012 nr 0 poz 270;  art. 246 par. 1 pkt 2 w zw. z art. 258 par. 2 pkt 7; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.	
Sentencja
Referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła -Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 września 2012 r. po rozpoznaniu wniosku T. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi T. G. na działanie Prezydenta W. postanawia: przyznać T. G. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.	
Uzasadnienie
W dniu 17 września 2012 r. do Sądu wpłynął na uzupełnionym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy T. G. , w którym wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych.

Z nadesłanego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawca jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, utrzymującą się ze zbieractwa surowców wtórnych. Mieszka w lokalu socjalnym do którego został eksmitowany. Podał, że opłaty za czynsz w mieszkaniu i wodę opłaca pomoc społeczna, on zaś ponosi jedynie koszty związane z opłatami za energię elektryczną w wysokości około 40,00 złotych miesięcznie.

Wskazał, że kwota jaką uzyskuje ze zbieractwa surowców wtórnych wynosi 150,00 złotych miesięcznie. Wnioskodawca zaznaczył, że na żywność pozostaje mu około 1 euro dziennie.

W niniejszej sprawie zważono, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia z kosztów sądowych jest wnioskiem

o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 ww. ustawy.)

Podkreślić należy, że prawo pomocy jest instytucją wyjątkową, stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasady odpłatności postępowania wyrażonej w art. 199 ww. ustawy. Może być więc przyznane jedynie wtedy, gdy strona nie posiada żadnych możliwości finansowych zapłaty kosztów sądowych bądź też zapłata przez nią kosztów związanych z postępowaniem sądowym spowodowałaby utratę płynności finansowej i mogłaby przyczynić się do uszczerbku w koniecznym utrzymaniu wnioskodawcy i jego rodziny.

Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy.

W niniejszej sprawie mając na względzie dane przedstawione w formularzu uznano, iż wnioskodawca wykazał w nim, że spełnia ustawowe przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych .

Z podanych danych przez wnioskodawcę w niniejszej sprawie wynika, że samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Podał, że jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, obecnie utrzymuje się jedynie z niewielkich dochodów uzyskiwanych ze zbioru surowców wtórnych oraz przy pomocy opieki społecznej. Nie posiada żadnego majątku i oszczędności pieniężnych.

Biorąc pod uwagę sytuację materialną wnioskodawcy, a w szczególności brak stałych dochodów stwierdzono, że obecnie nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów sądowych. Tym samym uznano, że wnioskodawca kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie tj. zwolnienia od kosztów sądowych.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ww. ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.