Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Semiczek (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Protokolant: sekretarz sądowy Daria Laskowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2016 r. przy udziale sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej z/s we W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania w podatku od towarów i usług za 2010 r. oraz orzeczenia o zabezpieczeniu na majątku podatnika oddala skargę w całości.

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego we W. z dnia [...] r. Nr [...], określające:) "A" sp. z o.o. (Podatnik, Strona) przybliżoną kwotę zobowiązania w podatku od towarów i usług za poszczególnie miesiące 2010 r wraz z odsetkami i orzekająca o ich zabezpieczeniu na majątku Podatnika.

W dniu 22 lipca 2014 r. postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] zostało wobec Strony wszczęte postepowanie kontrolne w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób prawnych za 2010 r. oraz podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2010 r.,

W dniu 18 marca 2015 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w L. wniósł o wydanie decyzji zabezpieczającej na majątku "A". Wskazał także przesłanki zabezpieczenia, mianowicie fakt, że Spółka:

przez zamierzone działania uchylała się od opodatkowania i w ustawowym terminie nie uiściła wymagalnego zobowiązania podatkowego,

ogranicza prowadzoną działalność gospodarczą, o czym świadczą dane w deklaracjach VAT-7 za miesiące od października do grudnia 2014 r.,

dokonała czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą udaremnić egzekucję.

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego we W. uwzględnił wniosek Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. i zaskarżoną decyzją określił Stronie przybliżoną kwotę zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2010 r. w łącznej kwocie 1.411.163,00 zł, oraz odsetki za zwłokę od zaległości z tytułu podatku od towarów i usług na dzień wydania decyzji w łącznej kwocie 763.023,00 zł, i orzekł o ich zabezpieczeniu na majątku Strony.

W odwołaniu od tej decyzji Strona zarzuciła naruszenie:

art. 187 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1996 Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2012 r poz. 749) przez zaniechanie zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w szczególności przez zaniechanie ustalenia możliwości finansowych spółki, uzyskiwanych dochodów, a tym samym posiadania zdolności do spłaty należności podatkowych,

art. 120, art. 121 § 1 i art. 122 w zw. z art. 122, art. 180, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, przez brak wskazania okoliczności uzasadniających, iż zobowiązanie nie zostanie wykonane,

art. 33 § 1, § 2 pkt 2, § 3, § 4 pkt 2 Ordynacji podatkowej przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym uznaniu, że w sprawie zachodzą przesłanki do dokonania zabezpieczenia na majątku Strony, podczas gdy w rzeczywistości nie zachodzi uzasadniona obawa nieuiszczenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2010 r., nadto nieprawidłowe uznanie, iż skala stwierdzonych w postępowaniu kontrolnym nieprawidłowości, w zakresie podatku od towarów i usług oraz wysokości przybliżonych zobowiązań podatkowych, a także sytuacja finansowa Spółki uzasadniają przypuszczenie, że w przyszłości będzie utrudnione, a nawet niemożliwe zaspokojenie przewidywanych do uregulowania spornych należności podatkowych.

W ocenie Strony, ponieważ nie przedłożyła kompletnej dokumentacji źródłowej i nie można zweryfikować prawidłowości danych wskazanych w deklaracjach VAT-7, niezasadne jest przyjęcie, iż nie było podstaw do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a podatek naliczony został zawyżony. Natomiast, że analiza sytuacji finansowej nie wskazuje, aby Spółka dążyła do niewykonania przedmiotowych należności podatkowych. Obawa organu podatkowego niewykonania zobowiązania, zdaniem Spółki nie jest realna, a wynika jedynie z rozmiarów przybliżonego zobowiązania, jak również z rodzaju stwierdzonych nieprawidłowości. Odnosząc się do ustalań organu I instancji podniosła, że podział nie jest powodowany chęcią wyzbycia się majątku, a jest normalnym, dopuszczalnym przez przepisy prawa działaniem wynikającym z prowadzonej działalności gospodarczej. Nadto brak jest uzasadnienia, że zmiana formy prawnej w jakikolwiek sposób wpłynie na zdolności finansowe spółki.

Dyrektor Izby Skarbowej utrzymując w mocy decyzje organu I instancji wywodził, że pomimo wielokrotnych wezwań Strona nie udostępniła kontrolującym jakiejkolwiek dokumentacji za badany okres, co uniemożliwiło weryfikację danych zawartych w deklaracjach VAT-7 oraz poddało w wątpliwość rzetelność tych danych. Twierdzenie spółki, że dokumentacja ta może zostać jeszcze przedłożona nie zmienia faktu, że w wyznaczonym terminie spółka dokumentacji nie przedłożyła. Słusznie, zatem organ podatkowy uznał, że dało to podstawę określenia na podstawie art. 33 § 4 Ordynacji podatkowej, przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego oraz kwotę odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu. Ponieważ Spółka nie przedłożyła dokumentów potwierdzających prawo do odliczenia podatku naliczonego, uznano, iż brak jest podstaw do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Określając przybliżoną kwotę zobowiązania organ podatkowy przyjął wynikające z deklaracji VAT-7 wielkości podstaw opodatkowania oraz podatku należnego, nie uwzględniając natomiast wykazanych kwot podatku naliczonego do odliczenia.

Analizując istnienie przesłanki zabezpieczenia z art. 33 § 1 organ wskazał, że uporczywe uchylanie się od przedłożenia żądanych dokumentów może wskazywać na chęć ukrycia nierzetelności w zapisach odzwierciedlonych w urządzeniach podatkowych lub na nie prowadzenie tych urządzeń w ogóle, tym samym na zamiar uniknięcia opodatkowania swojej działalności zgodnie z przepisami prawa podatkowego. Okoliczność ta, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej we W., już sama w sobie rodzi uzasadnioną obawę, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane.

Niezależnie od tego analiza sprawozdań finansowych Strony za lata 2012-2014 wskazuje - w ocenie Organu - na pogorszającą się sytuację finansową. Organ wskazał, że w okresie 3 lat tylko w jednym przypadku uzyskała wskaźnik pożądany, a mianowicie wskaźnik szybkiej płynności na koniec 2013 r. (1,18). Natomiast w pozostałych przypadkach, szczególnie na koniec 2014 r. Spółka wykazuje wysoki poziom zadłużenia i ryzyka finansowego, niską zdolność do spłaty krótkoterminowych zobowiązań z zasobów obrotowych i bardzo niski stopień pokrycia zobowiązań bieżących środkami pieniężnymi i ich ekwiwalentami. Analizując sytuację majątkowo-finansową "A" Sp. z o.o., nie można również nie zauważyć danych obrazujących niekorzystne tendencje związane z drastycznym spadkiem aktywów, kapitału własnego, przychodów i dochodów.

Dyrektor Izby Skarbowej wskazał także, że po wszczęciu postępowania kontrolnego za lata 2012 i 2013 aktem notarialnym z dnia [...] 2013 r. repertorium A [...]/2013 "A" Sp. z o.o. sprzedała "B" Sp. z o.o. z siedzibą w Wa., zabudowaną stacją paliw nieruchomość położoną w Wa., gmina G., powiat g[...], województwo [...] oznaczoną numerem działki [...] i [...] o łącznej pow. 2.7600 ha.

Ponadto z dniem [...] 2014 r. dokonany został podział Spółki w trybie art. 529 § 1 pkt 4 ustawy Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1030 z późn. zm.) tj. w drodze wydzielenia części majątku w postaci trzech zorganizowanych części przedsiębiorstwa w formie wyodrębnionych wydziałów i przeniesienia tego majątku na Spółki:

nowo zawiązaną Spółkę "C" Sp. z o. o. oraz

nowo zawiązaną Spółkę "D" Sp. z o. o. oraz

na przejmującą Spółkę "E" Sp. z o. o.

Ponadto wobec Strony prowadzona jest zarówno egzekucja administracyjna z powodu nieuregulowanych zobowiązań podatkowych jak i egzekucja sądowa.

Wobec tego w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej należy uznać, że sytuacja ekonomiczna Spółki i podjęte działania polegające na wyzbywaniu się majątku potwierdzają uzasadnioną obawę, że zobowiązania podatkowe objęte zaskarżoną decyzją mogą nie zostać wykonane, a przyszła egzekucja może być utrudniona lub udaremniona.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego Skarżąca podtrzymała zarzuty i wywody odwołania.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Na wstępie należy podkreślić, iż zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2015r poz.1224 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 poz. 718. Ze zm.– w skrócie u.p.s.a). Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) u.p.s.a.

Należy również podkreślić, iż zgodnie z art. 134 § 1 upsa, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W tak określonym zakresie kognicji Sąd ocenił, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a w szczególności powołanych w skardze przepisów o postępowaniu.

Kontroli Sądu poddana została decyzja Dyrektora Izby Skarbowej utrzymująca w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji określającą skarżącej przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2010 r wraz z odsetkami za zwłokę oraz orzekającą o zabezpieczeniu na majątku skarżącej wykonania powyższego zobowiązania podatkowego. Podstawą prawną wydania tej decyzji były przepisy art. 33 § 1 - 4 Ordynacji podatkowej, a zatem kluczowym jest wyjaśnienie celu zastosowania owych przepisów w sprawie, a przede wszystkim tego, czy zasadne było ich zastosowanie w stosunku do skarżącej.

Zgodnie z brzmieniem § 1 art. 33 zd. pierwsze Ordynacji podatkowej, zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim także na majątku wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności, gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Z kolei w myśl § 2 pkt 1 – 3, zabezpieczenia w okolicznościach wymienionych w § 1, można dokonać również w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, przed wydaniem decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, określającej wysokość zobowiązania podatkowego albo określającej wysokość zwrotu podatku. Wedle zaś § 3, w przypadku, o którym mowa w § 2 pkt 2 (dot. zabezpieczenia przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego), zabezpieczeniu, z zastrzeżeniem art. 54 § 1 pkt 1, podlega również kwota odsetek za zwłokę należnych od zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu. Natomiast § 4 pkt 2 określa, że w przypadku, o którym mowa w § 2, organ podatkowy na podstawie posiadanych danych co do wysokości podstawy opodatkowania określa w decyzji o zabezpieczeniu przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu, jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji, o której mowa w § 2 pkt 2 (określającej wysokość zobowiązania podatkowego).

Wyjaśnić należy, że przywołany przepis art. 33 Ordynacji podatkowej reguluje szczególne postępowanie, które pozwala organom na zabezpieczenie zobowiązania, a więc zabezpieczenie przyszłych interesów wierzyciela podatkowego, jeszcze przed wydaniem właściwej decyzji określającej zobowiązanie podatkowe. Postępowanie zabezpieczające ma zatem charakter pomocniczy względem postępowania egzekucyjnego. Przy czym nie dąży ono do wykonania zobowiązania podatkowego, gdyż jego celem jest zagwarantowanie środków na zaspokojenie należności podatkowych, których właściwa wysokość na tym etapie nie jest jeszcze znana. Organ podatkowy ma natomiast prawo do określenia przybliżonej kwoty owego zobowiązania. Stosownie do art. 33 § 4 Ordynacji podatkowej, określenie tejże kwoty odbywa się, jak wskazuje przepis, na podstawie posiadanych danych co do wysokości podstawy opodatkowania. To zaś oznacza, że organ podatkowy ma obowiązek uprawdopodobnienia, że zobowiązanie w przybliżonej wysokości istnieje, z tym zastrzeżeniem, że postępowanie zabezpieczające nie ma charakteru zastępczego wobec postępowania wymiarowego. Sformułowanie "na podstawie posiadanych danych" przesądza bowiem o charakterze i zakresie ustaleń dokonywanych przez organ podatkowy w postępowaniu zabezpieczającym, zawężając zakres tych ustaleń właśnie do posiadanych danych. Przy czym, zakres ich weryfikacji również jest zawężony. W jego toku nie przeprowadza się więc pełnego postępowania dowodowego. W konsekwencji, określenie w decyzji zabezpieczającej przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego ma charakter informacyjny w tym znaczeniu, że wskazuje kwotę podlegającą zabezpieczeniu na majątku podatnika. Nie oznacza to jednak, co podyktowane jest ograniczonym zakresem ustaleń, że jest to kwota rzeczywiście obciążającego go zobowiązania, to bowiem określi dopiero decyzja wymiarowa po przeprowadzeniu postępowania podatkowego, do którego mają zastosowanie w sposób kompleksowy, w przeciwieństwie do postępowania zabezpieczającego, przepisy Działu IV Ordynacji podatkowej "Postępowania podatkowe", w szczególności w zakresie postępowania dowodowego. Tak ukształtowany charakter postępowania zabezpieczającego skutkuje natomiast tym, że podatnik nie może w toku tego postępowania domagać się od organu je prowadzącego, przeprowadzenia wszystkich dowodów. Również Sąd kontrolując tego rodzaju decyzję nie może poddawać ocenie postępowania dowodowego w takim zakresie, jak ma to miejsce w postępowaniu zwykłym (wymiarowym). To zaś oznacza, że kwestie związane z wymiarem podatku nie mogą być przedmiotem szczegółowej analizy w postępowaniu dotyczącym zabezpieczenia zobowiązania. W konsekwencji, wszystkie zarzuty skargi i ich argumentacja, podważające stanowisko organów podatkowych odnośnie do oceny transakcji skarżącej i znamion udziału w tzw. karuzeli podatkowej, uznać należy za pozostające bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Jak bowiem wskazano powyżej, w decyzji wydanej w trybie art. 33 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy określa jedynie przybliżoną wysokość zobowiązania podatkowego wraz z odsetkami za zwłokę.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie określenie przybliżonej kwoty zobowiązania nastąpiło w sposób prawidłowy. Należy zauważyć, że organ powołując się na ustalenia poczynione w toku kontroli podatkowej wykazał, że skarżąca w badanym okresie zaniżyła swoje zobowiązanie podatkowe przez uwzględnienie w swoim rozliczeniu podatku naliczonego nie potwierdzonego posiadanymi fakturami. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że strona pomimo kilkukrotnych wezwań nie przedstawiła dokumentów źródłowych ani nie udzieliła wyjaśnień, co uzasadnia wniosek, że dokumentów takich w ogóle nie posiada. Jak słusznie wskazał organ w świetle art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a), art. 109 ust. 3 art. 112 ustawy o podatku od towarów i usług oraz rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których mają zastosowanie zwolnienia od podatku od towarów i usług pozbawia to Stronę prawa do obniżenia podatku należnego o naliczony, a tym samym znaczne podwyższenie zobowiązania do zapłaty.

Zdaniem Sądu, wymienione okoliczności, niewątpliwie stanowiły wystarczającą podstawę do przyjęcia, że została uprawdopodobniona, stosownie do art. 33 § 4 pkt 2 Ordynacji podatkowej, przybliżona wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za marzec 2014 r. wraz z odsetkami za zwłokę.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził również, że organ odwoławczy wypełnił także wymóg wynikający z art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej, tj. wykazał przesłankę zaistnienia uzasadnionej obawy, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że choć wskazana obawa niewykonania zobowiązania podatkowego, nie została przez ustawodawcę zdefiniowana, to – jak słusznie zauważył organ odwoławczy – zdarzenia wymienione w art. 33 § 1 in fine Ordynacji podatkowej są, przez określenie "w szczególności", jedynie przykładami zachowania sugerujące zaistnienie przesłanki ustawowej. Są nimi: "trwałe zaprzestanie regulowania wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym" lub "dokonywanie czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję". Co za tym idzie - skoro ustawodawca tak sformułował treść owego przepisu (została ona już przytoczona), organ podatkowy może w istocie przytaczać także inną argumentację i wykazywać inne okoliczności, które w jego ocenie, na gruncie konkretnej sprawy, będą wskazywać na wystąpienie obawy niezapłacenia podatku przez podatnika, uzasadniającej sięgnięcie do instytucji zabezpieczenia zobowiązania podatkowego. Tak też przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych. Wynika z niego, że decyzja o zabezpieczeniu może być wydana np. wówczas, gdy podatnik nierzetelnie prowadzi księgę przychodów i rozchodów, gdy dokonuje oszustw podatkowych, np. w zakresie nieuprawnionego zwrotu podatku VAT, gdy nierzetelnie prowadzi ewidencje służące do kontroli wykonania przez niego obowiązków podatkowych (por. np. wyroki: WSA w Poznaniu z 4 września 2012 r. sygn. akt III SA/Po 15/12, WSA w Bydgoszczy z 16 listopada 2011 r. sygn. akt I SA/Bd 724/11, NSA z 27 marca 2013 r. sygn. akt I FSK 761/12 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (CBOSA) na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślenia przy tym wymaga, że ocenę, czy w konkretnym przypadku istnieje obawa niewykonania zobowiązania, ustawodawca pozostawił uznaniu organu podatkowego. Ustawodawca w art. 33 Ordynacji podatkowej wskazuje, bowiem, że zobowiązanie podatkowe "może być zabezpieczone" (§ 1), czy "zabezpieczenia (...) można dokonać) (§ 2). Podkreślić również trzeba, że uznanie to nie może oznaczać dowolności działania, lecz powinno być oparte na takich okolicznościach, które w sposób przekonujący potwierdzają wystąpienie obawy, o jakiej mowa wyżej.

W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie organ podatkowy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przytoczył okoliczności faktyczne na potwierdzenie istnienia przesłanki "uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania". Nie można więc zgodzić się z zarzutem skargi co do naruszenia art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej przez – jak określiła to skarżąca – przyjęcie w sposób dowolny przesłanek uprawdopodabniających obawę, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane, w tym błędną ocenę jej aktualnej sytuacji finansowej. Podkreślić bowiem należy, że organ odwoławczy przytoczył szereg okoliczności ustalonych w toku kontroli podatkowej, mianowicie: wskazał na ustalenia kontroli podatkowej przeprowadzonej u skarżącej, z których wynika, że wysokość nieuregulowanego zobowiązania w podatku od towarów i usług jest wysoka i wynosi ponad 1.400.000,00 zł plus odsetki za zwłokę, a skarżąca dokonała rozliczenia podatku od towarów i usług w sposób nierzetelny, gdyż bezpodstawnie odliczyła podatek naliczony, w konsekwencji czego skarżąca zaniżyła kwotę podatku należnego. Już samo unikanie kontroli i nieprzedstawienie dokumentów źródłowych niewątpliwie mogło stanowić przesłankę zabezpieczenia wykonania zobowiązania podatkowego. Ponadto, skarżąca nie regulowała w terminie innych zobowiązań podatkowych, co spowodowało wszczęcie i prowadzenie wobec niej egzekucji administracyjnej. Skarżąca po terminie wpłacała również inne należności podatkowe, w tym podatek dochodowy od osób prawnych. Z ustaleń wynika również, że skarżąca nie posiada majątku.

Ponadto- jak słusznie wskazał organ- w wypadku skarżącej zachodzą okoliczności wprost wymienione w art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej. Skarżąca po wszczęciu postępowania kontrolnego za inne okresy podjęła czynności w celu wyzbycia się majątku. Mianowicie aktem notarialnym z dnia [...] 2013 r. repertorium A [...]/2013 "A" Sp. z o.o. sprzedała "B" Sp. z o.o. z siedzibą w Wa., zabudowaną stacją paliw nieruchomość położoną w Wa., gmina G., powiat g[...], województwo [...] oznaczoną numerem działki [...] i [...] o łącznej pow. 2.7600 ha.

Ponadto zapisy w Krajowym Rejestrze Sądowym wskazują, że z dniem [...] 2014 r. dokonany został podział "A" Sp. z o.o. w trybie art. 529 § 1 pkt 4 ustawy Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1030 z późn. zm.) tj. w drodze wydzielenia części majątku w postaci trzech zorganizowanych części przedsiębiorstwa w formie wyodrębnionych wydziałów i przeniesienia tego majątku na Spółki:

nowo zawiązaną Spółkę "C" Sp. z o. o. oraz

nowo zawiązaną Spółkę "D" Sp. z o. o. oraz

na przejmującą Spółkę "E" Sp. z o. o.

Wbrew twierdzeniom Skarżącej trudno tego rodzaju działania uznać za przejaw normalnej działalności gospodarczej. Przedmiotem działania Strony nie jest bowiem ani obrót nieruchomościami ani obrót (zarządzanie) papierami wartościowymi i prawami majątkowymi. Opisane czynności mają niewątpliwie charakter wyjątkowy a jednocześnie powodują drastyczne obniżenie majątku Strony.

Także przeprowadzona przez organ analiza sprawozdań finansowych strony wskazywała na pogarszającą się sytuację ekonomiczną Strony, w szczególności w zakresie możliwości spłaty narastających zobowiązań. Prawidłowość tej oceny potwierdza późniejsze ogłoszenie przez Skarżącą upadłości likwidacyjnej.

Okoliczności te były wystarczające do skutecznego wykazania, że istniała "uzasadniona obawa" stanowiąca przesłankę zastosowania art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej. Na całokształt tych okoliczności nie miały więc wpływu, zdaniem Sądu, podnoszone przez skarżącą w odwołaniu i skardze okoliczności możliwości późniejszego przedstawienia żądanych dokumentów.

Podsumowując, organ odwoławczy, utrzymując w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji, prawidłowo uznał na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, że istnieje obawa co do tego, że wysokie, prognozowane zobowiązanie podatkowe wraz z odsetkami za zwłokę, nie zostanie przez skarżącą wykonane. Przede wszystkim świadczy o tym charakter dokonanych czynności leżący u podstaw prowadzonej u skarżącej kontroli skarbowej oraz przedstawiona analiza sytuacji finansowo-majątkowej skarżącej, z uwzględnieniem okoliczności podziału Spółki i wyzbywania się majątku. Organ podjął więc wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w zakresie koniecznym do wydania zaskarżonej decyzji. Dokonana ocena materiału dowodowego i przedstawiona argumentacja jest logiczna i zgodna z zasadami doświadczenia życiowego. Organ odwoławczy działał więc kierując się zasadami określonymi w art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej W konsekwencji, w ocenie Sądu, wyszczególnione przez organ okoliczności dostatecznie uzasadniały przyjęcie, że w stanie faktycznym sprawy istniała uzasadniona obawa, że przewidywane zobowiązanie podatkowe może nie zostać przez skarżącą wykonane, co w konsekwencji czyniło zasadnym wydanie wobec skarżącej decyzji o zabezpieczeniu, zgodnie z art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej.

Reasumując zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, w związku z czym skargę – na podstawie art. 151 u.p.s.a należało oddalić.