Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański, Sędzia WSA Jacek Kuza, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 marca 2018 r. sprawy ze skargi A. W. i S. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 listopada 2017 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 28.11.2017 r. znak: [...], po rozpatrzeniu zażalenia A. i S. W. od postanowienia Prezydenta Miasta z dnia 21.09.2017 r. o odmowie wydania zaświadczenia o samodzielności czterech lokali mieszkalnych oznaczonych Nr 1A, Nr 2A, Nr 1B, Nr 2B w budynku mieszkalnym jednorodzinnym położonym na działce nr ewid. 403/39 obręb 0025, przy ul. P. 290 w K., zaskarżone postanowienie utrzymało w mocy.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy omówił regulacje art. 219, art. 217 § 2 oraz art. 218 § 1 i § 2 k.p.a., stwierdzając, że wydanie zaświadczenia przez organ administracji publicznej może być poprzedzone przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym. Spełnia ono jedynie pomocniczą rolę w ustaleniu treści zaświadczenia, albowiem główną rolę przepis art. 218 k.p.a. przypisuje danym wynikającym z ewidencji, rejestru, wykazu, zbioru dokumentów lub zbioru danych utrwalanych innymi technikami, a będących w posiadaniu organu. W postępowaniu tym organ nie może, rozpoznając wniosek o wydanie zaświadczenia, tworzyć nowych dokumentów i na nowo ustalać fakty, które winny wynikać z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Użyty w art. 218 § 2 k.p.a. zwrot "w koniecznym zakresie" wskazuje na ograniczenie postępowania dowodowego w stosunku do ram określonych w art. 75-86 k.p.a. Postępowanie wyjaśniające może zatem polegać na ustaleniu faktów wynikających z dostępnych organowi dokumentów. Jak bowiem wynika z treści art. 217 k.p.a. zaświadczenie jest pochodną istniejących faktów lub stanu prawnego.

Powołując się na poglądy wyrażane w orzecznictwie Kolegium wskazało, że w sytuacji, gdy organ administracji stwierdzi, że sprawy mające stanowić przedmiot zaświadczenia są sporne, jest zobowiązany odmówić wydania zaświadczenia.

W ocenie Kolegium, analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że stanowisko organu I instancji w zakresie odmowy wydania przedmiotowego zaświadczenia jest prawidłowe. Bezspornie A. i S. W. nabyli w drodze warunkowej umowy sprzedaży a następnie umowy przeniesienia własności (dowód: Akt notarialny Rep A [...] z 2.11.2006 r. oraz Akt notarialny Rep A [...] z 10.01.2007 r. ) od A. D. działkę nr 403 zabudowaną budynkiem mieszkalnym murowanym, wzniesionym w 1980 r. o pow. użytkowej 190m2, do remontu.

W oparciu o wyjaśnienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: PINB) ustalono, że kontrola przy ul. P. 290 w K. ujawniła samowolę budowlaną w postaci nadbudowy i przebudowy budynku mieszkalnego na działce 403/39. Stwierdzono użytkowanie jednego mieszkania dwuizbowego. W pozostałej części budynku wykonywane były roboty budowlane związane z wykończeniem pozostałych lokali mieszkalnych (rozmieszczeniem ścian działowych i wewnętrznej instalacji gazowej). W trakcie wykonywania była wewnętrzna instalacja elektryczna oraz instalacja centralnego ogrzewania. Z uwagi na to, że jak stwierdził PINB (K. nr 4) A. i S. W. przystąpili do nadbudowy oraz przebudowy budynku mieszkalnego bez wymaganego przepisami pozwolenia na budowę, organ ten wszczął i przeprowadził dwa odrębne postępowania naprawcze w dwóch sprawach jednocześnie, tj. w sprawie nadbudowy budynku mieszkalnego oraz w sprawie jego przebudowy. Postępowania te zostały zakończone odrębnymi decyzjami ostatecznymi:

Decyzją PINB z dnia 11.10.2016r. znak: [...], którą udzielono A. i S. W. pozwolenia na użytkowanie nadbudowanej części istniejącego budynku mieszkalnego obejmującego lokal mieszkalny nr 2b na terenie działki nr 403/39 obręb 0025, przy ul. P. 290, w K. poprzedzoną decyzją tego organu z dnia 20.11.2015r. znak: [...], którą zatwierdzono projekt budowlany samowolnie wykonanej nadbudowy wschodniej części istniejącego budynku mieszkalnego z czterema lokalami mieszkalnymi na działce nr ewid. 403/39 przy ul. P. nr 290 w K. wraz z instalacjami wewnętrznymi: wody, kanalizacji sanitarnej, gazu, centralnego ogrzewania, elektryczna i wentylacji mechanicznej oraz

II. Decyzją PINB z dnia 23.08.2016r. znak: [...], którą stwierdzono wykonanie przez A. i S. W. obowiązku doprowadzenia budynku mieszkalnego na terenie działki nr ewid. 403/39 w obrębie 0025 przy ul. P. nr 290 w K. do stanu zgodnego z prawem i obowiązującymi przepisami techniczno- budowlanymi. W uzasadnieniu tej decyzji stwierdzono, że obie części budynku zarówno wschodnia jak i zachodnia stanowią funkcjonalną całość jako budynek wielorodzinny z siedmioma lokalami mieszkalnymi, a w dalszej części uzasadnienia stwierdzono, że w budynku mieszkalnym znajdują się cztery lokale mieszkalne.

Zdaniem Kolegium, analiza ww. decyzji organu nadzoru budowlanego wykazała sprzeczne ustalenia co do stanu faktycznego. Z przedłożonych przez inwestorów wypisów z ewidencji gruntów wynika, że budynek oznaczony nr 503, wybudowany w 1980 r. ma obecnie powierzchnię 306m2 łączną powierzchnię użytkową 308m2 a powierzchnię pomieszczeń przynależną 46m2. Z przedłożonych dokumentów nie wynika, aby budynek ten powstał na podstawie pozwolenia na budowę, obejmującego cztery lokale mieszkalne. Ustalenia w tym zakresie organ nadzoru budowlanego oparł wyłącznie na oświadczeniu poprzedniej właścicielki obiektu A. D., która nie przedłożyła żadnych dowodów na tę okoliczność. Rozbieżności w podanych wyżej wielkościach powierzchni użytkowej budynku, wskazujące na jego rozbudowę po zmianie właściciela nie były przedmiotem ustaleń organu nadzoru. Jednocześnie z ustaleń organu nadzoru budowlanego wynika, że wydzielenie czterech lokali mieszkalnych nastąpiło w ramach samowolnej przebudowy (a nie rozbudowy) budynku, dokonanej po zmianie właściciela budynku. Stąd wszczęte i zakończone ww. decyzjami postępowanie naprawcze, przeprowadzone przez organ nadzoru budowlanego. Powyższe decyzje PINB zostały poprzedzone wydaniem przez Prezydenta Miasta, na wniosek Państwa W., ostatecznej decyzji nr [...] z dnia 10.05.2011 r. znak: [...], którą ustalono warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie nadbudowy części istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr 403/39 obręb 0025, przy ul. P., w K., oznaczonej na załączniku graficznym literami ABCDEF-A. Inwestorzy uzupełniając wniosek podkreślili, że wnioskowany do rozbudowy budynek mieszkalny jednorodzinny, będzie również budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym z dwoma lokalami mieszkalnymi.

Kolegium zauważyło, że w rozstrzygnięciu decyzji o warunkach zabudowy nie wskazano ilości lokali mieszkalnych, na które wskazał organ nadzoru, legalizując w oparciu o tę decyzję, samowolę budowlaną. Nie określono także zwiększenia wskaźnika zabudowy. Z uwagi na niespójność ustaleń zawartych w decyzjach organu nadzoru budowlanego Kolegium uznało za celowe skierowanie sprawy dotyczącej ww. samowoli budowlanej do organu nadrzędnego, jakim jest Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, dla zbadania zgodności z prawem wyżej wskazanych rozstrzygnięć.

W ocenie organu odwoławczego, przedstawione wyżej rozbieżności czynią niemożliwym wydanie zaświadczenia o treści żądanej przez Wnioskodawców. Swoje stanowisko Kolegium oparło na linii orzeczniczej sądów administracyjnych, zgodnie z którą, jeżeli problematyka, której dotyczy zaświadczenie jest sporna, wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem strony jest niemożliwe. Zaświadczenie nie może rozstrzygać bowiem żadnych kwestii spornych. Wydaje się je wówczas, gdy fakt powstania skutków prawnych jest oczywisty i organ nie musi czegokolwiek rozstrzygać.

W skardze na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28.11.2017 r. A. i S. W. wnieśli o jego uchylenie w całości oraz poprzedzającego je postanowienia Prezydenta Miasta z dnia 21.09.2017 r. oraz zasądzenie kosztów postepowania. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów postępowania, a to.:

art. 6 k.p.a. poprzez działanie nie w oparciu o przepisy prawa, a ich dowolną interpretację;

art. 8 § 1 k.p.a. poprzez działanie w sposób burzący zaufanie uczestników postępowania do władzy publicznej, w szczególności poprzez utrzymanie w mocy postanowienia Prezydenta Miasta z dnia 21 września 2017 r. znak: [...] pomimo tego, iż uprzednio w sprawie znak: [...] organ II instancji uznał postanowienie Prezydenta Miasta o tej samej treści i wydane w tej samej sprawie za wadliwe i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia;

3 art. 124 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez brak zawarcia w treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia jego uzasadnienia prawnego - w szczególności wyjaśnienia podstawy materialnoprawnej, z przytoczeniem przepisów prawa, które pozwalałyby na merytoryczną odmowę wydania wnioskowanego przez skarżących zaświadczenia.

4. art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia Prezydenta Miasta z dnia 21 września 2017 r. znak: [...] pomimo tego, iż uprzednio w sprawie znak: [...] organ II instancji uznał postanowienie Prezydenta Miasta o tej samej treści i wydane w tej samej sprawie za wadliwe i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Skarżący wskazują, że wbrew twierdzeniom organu, nie toczą żadnego sporu dotyczącego samodzielności lokali w przedmiotowym budynku. Wszystkie sprawy administracyjne dotyczące zalegalizowania samowoli budowlanych w przedmiotowym budynku zostały zakończone ostatecznymi decyzjami PINB, a więc przysługuje im domniemanie zgodności z prawem. Przedmiotowy budynek został wzniesiony w 1974 r. przez poprzedników prawnych wnioskodawców – A. D. wraz z mężem Z. D., którzy wybudowali wielopokoleniowy dom w oparciu o udzielone przez Gromadzką Radę Narodową w S. pozwolenie na budowę. Budynek ten posiadał już wtedy cztery lokale mieszkalne, o powierzchni 60-80 m2 każdy. Zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. Prawo lokalowe – (Dz.U.1974.14.84) oraz § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 czerwca 1974 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów Prawa lokalowego – (Dz.U.1974.26.152), budynek ten spełniał kryteria małego domu mieszkalnego (zaliczonego do domów jednorodzinnych), w którym dopuszczano wydzielenie 2-4 samodzielnych lokali mieszkalnych. Budynek ten od początku swojego istnienia posiadał więc 4 samodzielne lokale mieszkalne i było to zgodne z obowiązującymi wówczas przepisami. Powyższa okoliczność została potwierdzona w drodze decyzji PINB z dnia 11 października 2016 r. znak: [...], na mocy której organ ten udzielił wnioskodawcom pozwolenia na użytkowanie nadbudowanej części istniejącego budynku mieszkalnego obejmującej lokal mieszkalny nr 2B na terenie działki nr ewid. 403/39, obręb 0025 przy ul. P. nr 290 w K.. W uzasadnieniu tejże decyzji (strona 3) organ wskazał co następuje: "Inwestorzy zrezygnowali z przebudowy zmierzającej do zwiększenia ilości lokali mieszkalnych z czterech do siedmiu a tym samym przekształcenia budynku jednorodzinnego na budynek wielorodzinny i przywrócili poprzednią liczbę lokali mieszkalnych, tj. cztery. Zatem po samowolnej nadbudowie wschodniej części budynku mieszkalnego przy ul. P. 290 w K. ilość lokali mieszkalnych nie uległa zmianie".

W opinii skarżących, wydzielenie czterech samodzielnych lokali mieszkalnych jest faktem przez nich zastanym, odbyło się zgodnie z obowiązującymi przepisami, a ten stan rzeczy został usankcjonowany i zatwierdzony w drodze kolejnych decyzji organu nadzoru budowlanego. Obecnie budynek spełnia więc wszystkie wymogi przewidziane przepisami techniczno-budowlanymi.

Nadto podkreślono brak w zaskarżonym postanowieniu uzasadnienia dla stwierdzenia, że wydanie wnioskowanego przez skarżących zaświadczenia musiałoby prowadzić do naruszenia prawa lub pozostawać niezgodne z prawem. Wszystkie działania wnioskodawców były prowadzone zgodnie z prawem, co potwierdził organ nadzoru budowlanego w wydanych decyzjach. Zastany stan faktyczny odpowiada więc stanowi prawnemu i stanowi podstawę do wydania wnioskowanego zaświadczenia.

Zdaniem skarżących, organ II instancji pominął także okoliczność, że podstawą przedmiotowego wniosku o wydanie zaświadczenia był art. 2 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. Treść przytoczonych przepisów nakłada na organ wydający zaświadczenie obowiązek stwierdzenia wyłącznie tego, czy doszło do wydzielenia pomieszczeń, spełniających kryterium "samodzielnego lokalu mieszkalnego". Konsekwencją uznania, że lokale zostały wydzielone w sposób określony w art. 2 ust. 2 cyt. ustawy, jest obowiązek wydania przewidzianego prawem zaświadczenia (art. 217 §1 i 2 k.p.a.). Organ nie był więc w ogóle uprawniony do dodatkowego badania, czy i jakie skutki może ewentualnie wywołać stwierdzenie samodzielności lokali mieszkalnych. Dla potwierdzenia spełnienia wynikających z niech przesłanek, do wniosku o wydanie stosownego zaświadczenia załącza się:

• rzut kondygnacji z dokumentacji technicznej budynku z zaznaczonym lokalem i pomieszczeniami przynależnymi - wraz z oświadczeniem osoby posiadającej uprawnienia budowlane lub rzeczoznawcy majątkowego, że dany lokal spełnia warunki samodzielności w rozumieniu ustawy o własności lokali;

• decyzję o pozwoleniu na użytkowanie obiektu lub zaświadczenie właściwego organu o braku sprzeciwu wobec zawiadomienia o zakończeniu budowy.

Skoro powyższe dokumenty zostały przez skarżących przedłożone, a wątpliwości organu I i II instancji nie budzi sam fakt wyodrębnienia samodzielnych lokali, to organ nie miał podstaw prawnych do odmowy wydania żądanego zaświadczenia.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentacje podniesioną w treści zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 217 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się, gdy urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Zaświadczenie stanowi więc urzędowe potwierdzenie, w formie pisemnej, okoliczności faktycznych lub prawnych. Jest ono aktem wiedzy, a nie aktem woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego – nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani też nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego.

Skarżący złożyli wniosek o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu. Stosownie do treści art. 2 ust. 1a ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2015.1892), ustanowienie odrębnej własności samodzielnego lokalu mieszkalnego następuje zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zgodnie z pozwoleniem na budowę albo skutecznie dokonanym zgłoszeniem i zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie. Odrębną nieruchomość w budynku mieszkalnym jednorodzinnym mogą stanowić co najwyżej dwa samodzielne lokale mieszkalne. Na podstawie art. 2 ust. 2 tejże ustawy, samodzielnym lokalem mieszkalnym jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Zgodnie z art. 2 ust. 3 ustawy, spełnienie tychże wymagań stwierdza starosta w formie zaświadczenia.

Zaświadczenie o samodzielności lokalu jest więc dokumentem urzędowym potwierdzającym, że dany lokal spełnia wymogi samodzielności lokalu. Jest ono niezbędne dla dokonania czynności wydzielenia lokalu, jako samodzielnej nieruchomości lokalowej z nieruchomości głównej. Wydzielenie zaś lokalu jako odrębnej nieruchomości jest niezbędne do ustanowienia dla danego lokalu prawa odrębnej własności.

Pod pojęciem budynku mieszkalnego jednorodzinnego przepisy ustawy Prawo budowlane nakazują rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspakajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielna całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nie przekraczającej 30% całkowitej powierzchni budynku (art. 3 pkt 2a).

Warunek dotyczący możliwości wydzielenia nie więcej niż dwóch lokali w budynku jednorodzinnym koresponduje z treścią art. 2 ust. 1a ustawy o własności lokali. Jak już bowiem podniesiono, z regulacji tej wynika, że odrębną nieruchomość w budynku mieszkalnym jednorodzinnym mogą stanowić co najwyżej dwa samodzielne lokale mieszkalne.

Skarżący twierdzą że budynek, w odniesieniu do którego wnioskują o wydanie zaświadczenia, od początku swego istnienia posiadał 4 samodzielne lokale mieszkalne, zgodnie z obowiązującymi przepisami. Nadto przedstawiona przez nich dokumentacja w postaci decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego potwierdza, że wspomniany budynek został doprowadzony do stanu zgodnego z prawem i obowiązującymi przepisami techniczno-budowlanymi.

W ocenie Sądu argumentacja skarżących nie stanowi podstawy do wydania wnioskowanego zaświadczenia i nie uzasadnia uchylenia zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia organu I instancji.

Wydanie zaświadczenia w niniejszej sprawie zależy w istocie od ustalenia, czy budynek, w odniesieniu do którego skarżący żądają wydania zaświadczenia o samodzielności 4 lokali, jest budynkiem jednorodzinnym, czy też wielorodzinnym. Stwierdzenie bowiem, że przedmiotowy budynek jest domem mieszkalnym jednorodzinnym, uniemożliwia skuteczne żądanie skarżących we wskazanym zakresie.

Rację ma Kolegium, że skarżący nie przedstawili żadnych dowodów wskazujących, iż przedmiotowy budynek znajdujący się na działce nr 403/39 przy ul. P. 290 w K. jest budynkiem wielorodzinnym. Sam fakt użytkowania 4 lokali mieszkalnych w budynku, nie daje podstaw do twierdzenia, że staje się on automatycznie domem wielorodzinnym. Z przedłożonych przez skarżących dokumentów sprzedaży w postaci aktu notarialnego z dnia 2.11.2006 r. Rep. A [...] wynika, że A. W. i S. W. nabyli nieruchomość rolną składającą się z działki nr 402 nie zabudowanej i działki nr 403 zabudowanej budynkiem mieszkalnym murowanym, wzniesionym w 1980 r. o pow. użytkowej 190m2, do remontu. Okoliczność, że na działce nr ewid. 403 znajduje się dwukondygnacyjny budynek mieszkalny, w którym nie wyodrębniono nieruchomości lokalowych ani pozostałych lokali potwierdza także wypis z rejestru gruntów z dnia 24.10.2006 r. K. nr 79 akt adm.).

Bezspornie skarżący dokonali samowolnie przebudowy i nadbudowy istniejącego na działce nr 403/39 budynku. Wbrew twierdzeniom skarżących, nie można uznać, że przedmiotowy budynek od początku był budynkiem wielorodzinnym, a kolejne decyzje organu nadzoru zapadłe w toku dwóch postępowań naprawczych doprowadziły do usankcjonowania wydzielenia czterech samodzielnych lokali mieszkalnych. Wydana w wyniku procedury legalizacyjnej w trybie art. 48 ustawy Prawo budowlane decyzja PINB z dnia 11 października 2016 r. znak: [...], na mocy której organ ten udzielił wnioskodawcom pozwolenia na użytkowanie nadbudowanej części istniejącego budynku mieszkalnego obejmującej lokal mieszkalny nr 2B na terenie działki nr ewid. 403/39, przy ul. P. nr 290 w K. nie oznacza, że doszło do zmiany charakteru tego budynku: z budynku jednorodzinnego na budynek wielorodzinny. Takie stanowisko potwierdza PINB w piśmie z dnia 20.06.2017 r. znak: [...] (K. nr 16 akt adm.) wskazując, że Inspektorat nie zatwierdził projektu budowlanego całego budynku, a jedynie projekt budowlany części nadbudowanej (decyzja PINB z 20.11.2015 r. znak: [...]). Również pozwolenie na użytkowanie dotyczyło wyłącznie przedmiotu postępowania legalizacyjnego, a więc samowolnie wykonanej nadbudowy, a nie całego budynku. Nadto w oparciu o wspomniany wyżej wypis z rejestru gruntów stwierdzono, że budynek mieszkalny na posesji przy ul. P. nr 290 był tzw. małym domem mieszkalnym zaliczanym do domów jednorodzinnych.

Zauważyć również należy, że skarżący w toku procedury legalizacyjnej wystąpili w dniu 3.02.2011 r. z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla zamierzenia polegającego na nadbudowie części budynku mieszkalnego, precyzując że rozbudowywany budynek mieszkalny będzie budynkiem jednorodzinnym z dwoma lokalami mieszkalnymi (K. nr 40 akt adm.). Uwzględniając powyższy wniosek Prezydent Miasta decyzją nr [...] z dnia 10.05.2011 r. znak: [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie części istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ew. 403/39 przy ul. P. 290 w K.. Zatem słusznie organ I instancji dowodzi, że zatwierdzenie decyzją PINB z dnia 20.11.2015 r. projektu budowlanego samowolnie wykonanej nadbudowy wschodniej części istniejącego budynku mieszkalnego z czterema lokalami mieszkalnymi na działce nr ew. 403/39 przy ul. P. nr 290 w K. nie mogło dotyczyć budynku mieszkalnego jednorodzinnego objętego decyzją o warunkach zabudowy, o jakiej mowa wyżej. Ostatecznie zaś, PINB decyzją z dnia 11 października 2016 r. udzielił wnioskodawcom pozwolenia na użytkowanie nadbudowanej części istniejącego budynku mieszkalnego obejmującej jeden lokal mieszkalny o nr 2B. W kontekście wymogów niezbędnych do ustanowienia odrębnej własności lokali określonych w art. 2, ten ostatni dokument ma istotne znaczenie. Sankcjonuje bowiem wydzielenie jednego lokalu mieszkalnego w nadbudowanej części budynku położonego na działce nr ew. 403/39, nie zmieniając charakteru pozostałej części budynku jako domu mieszkalnego jednorodzinnego.

W realiach niniejszej sprawy prawidłowe jest stwierdzenie organu II instancji odnośnie braku dokumentów formalno-prawnych pozwalających na określenie, że budynek powstał na podstawie pozwolenia na budowę obejmującego cztery lokale mieszkalne. Nie można również uznać, żeby inwestorzy uzyskali w takim zakresie pozwolenie na użytkowanie budynku mieszkalnego, jak wskazywał w uzasadnieniu postanowienia organ I instancji. Wprawdzie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w treści zaskarżonego postanowienia eksponowało inne okoliczności, które uzasadniały odmowę wydania zaświadczenia, a mianowicie rozbieżności w dokumentacji dotyczącej legalizacji nadbudowy i przebudowy spornego budynku np. co do ilości lokali mieszkalnych w budynku, nie mniej jednak utrzymując w mocy postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 21.09.2017 r. zaakceptowało w całości stanowisko organu I instancji co do braku zasadności żądania skarżących.

Wynikające z akt okoliczności potwierdzające niespełnienie wymogów odnośnie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu objęte art. 2 ust. 1a ustawy o własności lokali, dają podstawę do uznania, że rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem.

Wynikający z powołanego wyżej przepisu warunek dotyczący możliwości wydzielenia nie więcej niż dwóch lokali w budynku jednorodzinnym oznacza, że odrębną nieruchomość w budynku mieszkalnym jednorodzinnym mogą stanowić co najwyżej dwa samodzielne lokale mieszkalne. Dopóki zatem budynek skarżących w świetle przepisów prawa budowlanego jest budynkiem jednorodzinnym, uznać należy za niedopuszczalne wydanie zaświadczenia o samodzielności dla czterech lokali mieszkalnych. Żądanie skarżących wydania zaświadczenia tej treści stanowi próbę obejścia przepisów Prawa budowlanego i ustawy o własności lokali.

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd skargę oddalił