Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, , , po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 czerwca 2016 r. sygn. akt I SA/Po 1717/15 w przedmiocie wniosku R. P. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 7 lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r. postanawia: oddalić zażalenie.

W piśmie z dnia 7 sierpnia 2015 r. pełnomocnik M. P. (dalej: "Skarżący") – R. P. – działając w imieniu własnym (rubryka 2.1 wniosku – wnioskodawca i jego adres, rubryka 15 wniosku – podpis wnioskodawcy), wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, ustanowienie radcy prawnego, ustanowienie adwokata.

Postanowieniem z dnia 13 maja 2016 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu umorzył postępowanie w przedmiocie prawa pomocy, wskazując, że wniosek o przyznanie prawa pomocy może dotyczyć wyłącznie osoby Skarżącego, a nie pełnomocnika, który nie jest stroną postępowania.

Na skutek sprzeciwu wniesionego na powyższe rozstrzygnięcie sprawa została poddana pod rozpoznanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który zaskarżonym postanowieniem z dnia 13 czerwca 2016 r. umorzył postępowanie z wniosku R. P. o przyznanie prawa pomocy wskazując, że R. P. nie jest stroną postępowania sądowoadministracyjnego w związku z czym osobie tej nie może zostać przyznane prawo pomocy.

Powyższe postanowienie Skarżący zaskarżył zażaleniem.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie w sposób oczywisty pozbawione jest usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu.

Jak słusznie wskazał Sąd administracyjny pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, w realiach rozpoznawanej sprawy znalazła zastosowanie norma zawarta w przepisie art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), a postępowanie zainicjowane wnioskiem R. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, ustanowienie radcy prawnego, ustanowienie adwokata, należało umorzyć. Ponadto treść art. 243 § 1 p.p.s.a. jednoznacznie przesądza, że prawo pomocy może być przyznane jedynie stronie postępowania na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Nie budzi wątpliwości, że przyznanie wskazanego uprawnienia procesowego nie może dotyczyć pełnomocnika strony, w związku z czym Sąd pierwszej instancji zasadnie umorzył postępowanie z wniosku R. P. o przyznanie prawa pomocy.

Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a.