Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Janusz Zubrzycki po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia "U." sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lutego 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 3548/15 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "U." sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 14 października 2015 r., nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty oraz zabezpieczenia na majątku podatnika zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe czerwiec, lipiec i sierpień 2014 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 3 lutego 2016 r. w sprawie sygn. akt III SA/Wa 3548/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił "U." sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Spółka") wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Spółka pismem z dnia 17 listopada 2015 r. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 14 października 2015 r. w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty oraz zabezpieczenia na majątku podatnika zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe czerwiec, lipiec i sierpień 2014 r. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek wskazała, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest niezbędne z uwagi na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ponieważ w chwili obecnej nie posiada wolnych środków finansowych, które wystarczyłyby na zaspokojenie przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego. Dodała, że przymusowe wyegzekwowanie tej należności może doprowadzić do poważnych utrudnień w prowadzeniu działalności gospodarczej, co może się przełożyć m.in. na zmniejszenie poziomu zatrudnienia w Spółce. Wyjaśniła, że w branży w jakiej działa istotne jest terminowe regulowanie zobowiązań a z uwagi na wysoką konkurencyjność zajęcie wierzytelności przysługujących od odbiorców może zniechęcić te podmioty do kontynuowania współpracy, ponieważ może wpływać to negatywnie na ocenę rzetelności prowadzenia przez nią działalności gospodarczej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przywołał treść art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "P.p.s.a."), i wyjaśnił, że przesłankami warunkującymi wstrzymanie wykonania aktu nie są jakiekolwiek skutki i jakakolwiek szkoda, ale szkoda i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu. Wskazano także, że strona skarżąca jest zobligowana do przedstawienia argumentów i uzasadniających je dokumentów pozwalających Sądowi na wszechstronną analizę przesłanek skorzystania z art. 61 § 3 P.p.s.a.

Sąd odnosząc się do rozpoznawanej sprawy stwierdził, że Spółka nie wykazała istnienia przesłanek, warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Podkreślił, że uzasadnienie wniosku sprowadzało się do stwierdzenia, że wykonanie decyzji zagraża dalszemu prowadzeniu działalności gospodarczej, co może przełożyć się na zmniejszenie poziomu zatrudnienia w Spółce. W konsekwencji, w ocenie Sądu Spółka w złożonym wniosku nie wykazała w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wobec tego brak było podstaw do udzielenia ochrony tymczasowej.

Spółka wniosła zażalenie na powyższe postanowienie i zaskarżyła go w całości zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji pomimo, że w rozpoznawanej sprawie wykazano, że zachodzi niebezpieczeństwo zaistnienia trudnych do odwrócenia skutków.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. przewiduje możliwość wstrzymania przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie, przeważa stanowisko, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Dla przykładu, w postanowieniu z 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 661/14 NSA stwierdził, że "obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonywujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/06).

Naczelny Sąd Administracyjny podzielając powyższe stanowisko stwierdza, że Sąd pierwszej instancji rozpatrując wniosek strony o wstrzymanie wykonania zaskarżonej w tej sprawie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej trafnie uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Lakoniczne wyjaśnienia, że Spółka nie posiada wolnych środków finansowych na zaspokojenie przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego i wskazanie, że przymusowe wyegzekwowanie tej należności może doprowadzić do poważnych utrudnień w prowadzeniu działalności gospodarczej nie może stanowić o udzieleniu skarżącej ochrony tymczasowej.

Sam fakt istnienia obowiązku wykonania aktu lub czynności organu administracyjnego nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Strona składając wniosek w przedmiocie wstrzymania zaskarżonego aktu powinna wykazać, że wykonanie ciążącego na niej zobowiązania, wypełnia przesłanki wskazane w powołanym na wstępie przepisie. Może to uczynić poprzez przedłożenie do sądu odpowiedniej dokumentacji. Tymczasem Spółka nie przedstawiła Sądowi pierwszej instancji żadnych dokumentów obrazujących jej obecną sytuację finansową, a które mogłyby pomóc temu Sądowi przy badaniu zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.