Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 10 lutego 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Mirella Ławniczak Sędzia WSA Walentyna Długaszewska (spr.) Sędzia WSA Marek Sachajko Protokolant: st. sekretarz sądowy Marta Ziewińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2026 roku przy udziale P. K. ze skargi F. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2025 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę.

I SA/Po 45/26

Uzasadnienie

Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną decyzją z 4 września 2025 r. (znak: [...]) utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia 14 lipca 2025 r. r. (znak: [...]) w przedmiocie cofnięcia F. P. uprawnień do kierowania pojazdami.

Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym:

Decyzją Starosty z dnia z dnia 14 lipca 2025 r., wydana na podstawie art. 103 ust 1 pkt 1 lit. A ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami ( Dz.U. z 2024 r., poz. 1210 ze zm.) dalej u. k. p. oraz art. 104 k.p.a cofnięto F. P. uprawnienia do kierowania pojazdami kat. [...],[...],[...] kat. [...] , potwierdzone dokumentem prawa jazdy wydanym w dniu 28 sierpnia 2018 r.

W uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji wskazał, że podstawą wszczęcia postępowania i następnie wydania decyzji w sprawie był wniosek P. K. z dnia 21 czerwca 2024 r. oraz opinia sądowo – psychologiczno – psychiatryczna z dnia 1 października 2023 r., wydana przez biegłych lekarzy psychiatrów i psychologa, którzy rozpoznali u F. P. pogranicze upośledzenia umysłowego, [...], zaburzenia [...].

F. P. wniósł odwołanie od decyzji organu I instancji, w którym domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji, wniósł o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów: zaświadczenia od psychologa z dnia 14.07.2025 r. i od psychiatry z dnia 3.07.2025 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując w mocy decyzję organu I instancji w uzasadnieniu wskazało, że decyzja w przedmiocie cofnięcia uprawnień wydawana jest po zakończeniu postępowania diagnostyczno – orzeczniczego, jeżeli w ostatecznym orzeczeniu lekarskim stwierdzono istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Organy prowadzące postępowanie administracyjne, zmierzające do wydania decyzji, o której stanowi art. 103 ust 1 pkt 1 lit a u.k.p, nie maja prawnej możliwości weryfikacji wydanego orzeczenia lekarskiego , pod względem jego treści. Są związane takim orzeczeniem lekarskim i nie maja podstaw do kwestionowania okoliczności objętych jego treścią. Z treści ww. przepisu wynika obowiązek starosty wydania decyzji o pozbawieniu uprawnień do kierowania pojazdami, jeżeli w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami zostanie wydane orzeczenie lekarskie stwierdzające istnienie przeciwwskazań u konkretnej osoby do kierowania przez nią pojazdami.

W przedmiotowej sprawie jest bezsporne, że F. P. otrzymał decyzje Starosty z dnia 8 lipca 2024 r. o skierowaniu go na podstawie art. 99 ust 1 pkt 2 u.k.p. na badanie lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

Badanie lekarskie zostało przeprowadzone dwukrotnie w trybie art. 75 ust 1 pkt 5 u.k.p. W obu orzeczeniach stwierdzone został istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

Dokonując oceny przedstawionych przez odwołującego zaświadczeń lekarskich , organ odwoławczy wskazał, że żaden z przedłożonych dowodów nie stanowi nowego orzeczenia lekarskiego wydanego na podstawie przepisów u.k.p. i rozporządzenia o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Dokumenty te nie zostały wydane w wyniku badania lekarskiego przeprowadzonego na skutek skierowania starosty w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

Organ uznał zatem, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był dostateczny do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami.

F. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, w której wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ja decyzji organu I instancji, zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 6, art. 7, art. 8, art.9 i art. 77 §1 k.p.a poprzez brak podjęcia wszystkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz do jej załatwienia, poprzez brak wszechstronnego przeanalizowania materiału sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Natomiast w świetle art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub jego wydania z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ organy nie naruszyły przepisów prawa.

Zgodnie z art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.k.p. starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem.

W kontrolowanej przez Sąd sprawie skarżący został skierowany na badania lekarskie decyzją Starosty wydaną w dniu 8 lipca 2024 r. , na skutek wniosku P. K. o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie skierowania skarżącego na badanie lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami ( decyzja k. [...] akt adm.). W piśmie tym wskazano, że w toku postępowania prowadzonego przez Ośrodek Zamiejscowy prokuratury Rejonowej w [...] F. P. został poddany jednorazowemu badaniu sądowo – psychiatrycznemu, a z opinii z dnia 1 października 2023 r. wynika, że u wyżej wymienionego rozpoznano pogranicze upośledzenia umysłowego, [...] , [...] oraz zaburzenia [...].

Stosownie do brzmienia art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p. badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań podlega osoba posiadająca prawo jazdy, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia. W przypadku istnienia uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia, zgodnie z art. 99 ust 1 pkt 2 ww. ustawy starosta wydaje decyzję o skierowaniu kierowcy na badanie lekarskie.

W związku z powyższym, skarżący poddany został dwukrotnie badaniu lekarskiemu. W orzeczeniu lekarskim z dnia 26 września 2024 r. wydanym w wyniku badania w W. C. M. P. w P. stwierdzono istnienie u badanego przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami bezterminowo. Wskutek odwołania wniesionego przez skarżącego I. M. P. w Ł. orzeczeniem z dnia 17 czerwca 2023 r. potwierdził istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami oraz nie wyznaczył nowego terminu badania

Wobec przedstawionych wyżej okoliczności, zdaniem Sądu, zarówno organ odwoławczy jak i organ I instancji prawidłowo stwierdziły że nie były uprawnione do dokonywania merytorycznej oceny orzeczeń lekarskich.

Jak słusznie wskazano w zaskarżonych decyzjach, ww. przepis art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a) nakłada na starostę obowiązek wydania decyzji o pozbawieniu uprawnień do kierowania pojazdami w przypadku, gdy w postępowaniu wyjaśniającym, poprzedzającym wydanie takiej decyzji, zostanie wydane orzeczenie lekarskie stwierdzające istnienie przeciwwskazań u danej osoby do kierowania pojazdami.

Decyzja w przedmiocie cofnięcia prawa jazdy jest decyzją związaną, co powoduje, że wobec istnienia przesłanki faktycznej w postaci orzeczenia o przeciwwskazaniach zdrowotnych do kierowania pojazdami organ nie może w drodze uznania odstąpić od wydania takiej decyzji (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 sierpnia 2018 r., sygn. akt: I OSK 733/18, z 4 maja 2021 r., sygn. akt: I OSK 3243/18; wszystkie orzeczenia dostępne w internetowej bazie orzeczeń CBOSA, publ. w bazie).

Ponadto, postępowanie, którego celem jest ocena stanu zdrowia kierowcy, prowadzone jest przez uprawnionych lekarzy posiadających szczególne uprawnienia i kwalifikacje. Na tym etapie strona może kwestionować wynik badań, przedstawiać posiadane dokumenty lekarskie i opinie medyczne, a także posiadane wyniki innych badań. Przesłanie do organu kopii ostatecznego orzeczenia lekarskiego kończy pierwszy diagnostyczno-orzeczniczy etap postępowania w przedmiocie weryfikacji uprawnień kierowcy ze względu na stan jego zdrowia. Organy prowadzące postępowanie administracyjne zmierzające do wydania decyzji, o której stanowi art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy o kierujących pojazdami, nie mają prawnej możliwości weryfikacji wydanego orzeczenia lekarskiego pod względem jego treści. Organy są związane orzeczeniem lekarskim i nie mają jakichkolwiek podstaw do kwestionowania okoliczności objętych jego treścią (zob. wyrok NSA z 8 września 2017 r., sygn. akt: I OSK 362/17).

Odnosząc się do wniosku zgłoszonego w skardze o przeprowadzenie postępowania dowodowego z przedstawionych tam dokumentów, należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W przedmiotowej sprawie, przede wszystkim należy wskazać na to , na co zwrócił uwagę organ odwoławczy, że żaden z przedłożonych dowodów nie stanowi nowego orzeczenia lekarskiego, wydanego na podstawie przepisów u.k.p. i rozporządzenia o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Dokumenty te nie zostały wydane w wyniku badania lekarskiego przeprowadzonego na skutek skierowania starosty w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

Ponadto zaś, również w ocenie Sądu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był dostateczny do wydania decyzji o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę