Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Niedźwiedź Sędziowie WSA Urszula Zięba Asesor WSA Magdalena Gawlikowska (spr.) Protokolant starszy referent Dominika Duda-Malik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2026 r. sprawy ze skargi A. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 22 maja 2025 r., nr SKO.PS/4110/135/2025 w przedmiocie zmiany decyzji określającej odpłatność za przyznane usługi opiekuńcze skargę oddala.

Decyzją z 22 maja 2025 r., nr SKO.PS/4110/135/2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy W. z 30 stycznia 2025 r., nr GOPS.5122.2.2.2024 orzekającą o zmianie decyzji nr GOPS.5122.2.2024 z 2 stycznia 2024 r. ze zmianami, przyznającej pomoc w formie usług opiekuńczych, w części dotyczącej odpłatności, w ten sposób, że pkt. 4 otrzymał brzmienie "4. Ustalić odpłatność za świadczone usługi za okres od 1- 30 kwietnia 2024 r. w wysokości 70% całości kosztów usługi, tj. 2 352 zł oraz za okres od 1 maja 2024 r. do 31 grudnia 2024r. w wysokości 100% całości kosztów usługi tj. 3 360 zł miesięcznie.

Zaskarżona decyzja za padła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Decyzją z 2 stycznia 2024 r. przyznano A. K. (dalej matka skarżącej) pomoc w formie usług opiekuńczych, świadczonych na okres od 2 stycznia 2024 r. do 31 grudnia 2024 r., w wymiarze 40 godzin miesięcznie. W decyzji określono wysokość odpłatności przy zastosowaniu zwolnienia do 10% kosztu całości świadczonych usług na kwotę 168 zł miesięcznie.

W dniu 28 sierpnia 2024 r. matka skarżącej złożyła wniosek o zwiększenie liczby godzin opieki. Wobec powyższego organ dokonał zmiany decyzji i decyzją z 2 września 2024 r. przyznał dodatkowo 40 godzin usług opiekuńczych od 2 września 2024 r. do 31 grudnia 2024 r. oraz ustalił wysokość odpłatności, przy zastosowaniu zwolnienia do 10% kosztu całości usług, na kwotę 336 zł miesięcznie.

Następnie ustalono, że zmienił się dochód matki skarżącej. Od 4 marca 2024 r. nabyła ona prawo do świadczenia wspierającego, które zostało jej przyznane na okres od 4-31.03.2024 r. w wysokości 3 539,80 zł oraz na okres od 1.04.2024 r. do 31.03. 2031 r., w wysokości 3 919 zł miesięcznie. Świadczenie za okres od 4.03.2024 r. do 30.09. 2024 r. zostało stronie wypłacone we wrześniu 2024 r., w łącznej kwocie 27 053,80 zł. Zatem dochód strony za marzec 2024 r., który ma wpływ na ustalenie odpłatności wynosił w kwietniu 2024 r. - 6 018,10 zł, natomiast dochód od kwietnia 2024 r., który ma wpływ na ustalenie odpłatności od maja 2024 r. - wynosił 6 397,30 zł.

Następnie organ I instancji dokonał szczegółowych obliczeń ustalając, że wysokość odpłatności za kwiecień 2024 r. wynosi - 1 176 zł, następnie od maja 2024 r. do sierpnia 2024 r.- wynosi 1680 zł miesięcznie od września do 2024 r. do października 2024 r. - wynosi 3 360 zł miesięcznie, w listopadzie 2024 r. wynosi 2 940 zł, a w grudniu 2024 r. wynosi - 3 360 zł.

Od powyższej decyzji matka skarżącej wniosła odwołanie, zarzucając błędne wskazanie w podstawie prawnej numeru uchwały Rady Gminy W. dot. przyznawania i odpłatności za usługi opiekuńcze, nie podano podstawy prawnej dla żądania zwrotu na rzecz organu kwoty 18.774 zł oraz niewskazanie podstawy poczynionych ustaleń faktycznych.

Decyzją z 22 maja 2025 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W motywach rozstrzygnięcia, opierając się na ustaleniach organu I instancji co do wysokości dochodu matki skarżącej wskazano, że skoro dochód za marzec 2024 r. wyniósł 6018,10 zł, a więc przekroczył 700% kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, to wysokość odpłatności za świadczone usługi powinna wynosić 70% całości kosztów usługi. Cena godziny usługi na terenie Gminy W. wynosi 42 zł, a podstawą prawną sposobu ustalenia wysokości odpłatności za usługi opiekuńcze jest uchwała nr XLVIII/511/23 Rady Gminy W. z dnia 19 grudnia 2023 r. w sprawie określenia szczegółowych warunków przyznawania i odpłatności za usługi opiekuńcze w tym usługi sąsiedzkie z wyłączeniem specjalistycznych usług opiekuńczych dla osób z zaburzeniami psychicznymi oraz szczegółowych warunków częściowego lub całkowitego zwolnienia od opłat, jak również trybu ich pobierania (Dz. Urz. Woj. Małop. z 2023r poz. 9043).

Zdaniem organu odwoławczego, obliczenie wygląda następująco: 42 zł x 70% x 40 godzin (tj. liczba godzin usług zrealizowanych w kwietniu). Opłata zrealizowanych usług za kwiecień wynosi zatem 1 176 zł. Z kolei dochód strony od maja 2024 r. wynosi 6 397,30 zł, a więc przekracza 800% kryterium dochodowego, a zatem wysokość odpłatności za świadczone usługi powinna wynosić 100% całości kosztu usługi. Wysokość tej odpłatności zgodnie z wzorem (42 zł x 100% x 40h) wynosi 1680 zł miesięcznie, natomiast od września 2024 r. do sierpnia 2024 r. (42 zł x 100% x 80h) wynosi 3 360 zł miesięcznie, w listopadzie 2024 r. (42 zł x 100 % x 70h) - 2 940 zł oraz w grudniu 2024 r. (42 x 100%x 80h) – 3 360 zł.

Tym samym organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji w sposób prawidłowy ustalił wysokość odpłatności za usługi opiekuńcze należne od matki skarżącej.

Na powyższą decyzję matka skarżącej wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze zaskarżonej decyzji zarzuciła:

I. Naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, a to:

1. art. 106 ust. 5 w zw. z art. 8 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, poprzez błędne przyjęcie wysokości kryterium dochodowego strony, co doprowadziło do nieprawidłowego rozstrzygnięcia w zakresie zmiany decyzji z 2 stycznia 2024 r. nr GOPS.5122.2.2024 o przyznaniu pomocy z formie usług opiekuńczych;

2. art. 106 ust. 5 u.p.s. w zw. z uchwałą Nr XLVIII/511/23 Rady Gminy W. z dnia 19 grudnia 2023 r. w sprawie: określenia szczegółowych warunków przyznawania i odpłatności za usługi opiekuńcze, w tym usługi sąsiedzkie i specjalistyczne usługi opiekuńcze, z wyłączeniem specjalistycznych usług opiekuńczych dla osób z zaburzeniami psychicznymi oraz szczegółowych warunków częściowego lub całkowitego zwolnienia od opłat, jak również trybu ich pobierania poprzez błędne przyjęcie, że skarżąca w marcu 2024 r. przekroczyła kryterium dochodowe o 775,53 %, gdy w rzeczywistości było to o 595,85 %, od kwietnia 2024 r. przekroczyła kryterium o 824,39 %, gdy faktycznie było to o 633,40 %, co spowodowało nieuzasadnione zawyżenie w zaskarżonej decyzji odpłatności za usługi opiekuńcze, w kosztach, których winna partycypować skarżąca;

II. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

1. art. 7 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na niewyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy;

2. art 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji bez właściwej podstawy prawnej, a to poprzez wskazanie jako podstawy prawnej Uchwały Nr XLVIII/139/16 Rady Gminy W. z dnia 19 grudnia 2023 r., która to uchwała w rzeczywistości nie istnieje. Późniejsze sprostowanie treści decyzji nie ma znaczenia w sprawie, bowiem zaskarżona decyzja w chwili wydania miała wadę skutkującą jej nieważnością.

3. art. 6 i art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 8 ust 1 pkt 1 u.p.s. poprzez dopuszczenie się błędu w ustaleniach faktycznych przy wydawaniu zaskarżonej decyzji polegającego na przyjęciu w zaskarżonej decyzji kryterium dochodowego w wysokości 776 zł, gdy tymczasem w dniu wydawania decyzji kryterium dochodowe wynosiło 1.010 zł, co miało bezpośredni wpływ na treść wydanej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

W toku postępowania przed sądem, w związku ze śmiercią matki skarżącej, postanowieniem z 14 listopada 2025 r. Sąd zawiesił postępowanie sądowe, a następnie postanowieniem z 12 marca 2026 r. podjął zawieszone postępowanie sądowe z udziałem A. A., jako następcą prawnym po zmarłej A. K.

W piśmie z 5 maja 2026 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał dotychczasowe zarzuty i uzupełnił stanowisko wyrażone w skardze. Zaskarżonej decyzji zarzucił nieprawidłowość w postaci zmiany wysokości odpłatności ze skutkiem wstecznym, podczas gdy decyzja wydana na podstawie art. 106 ust. 5 u.p.s. ma charakter konstytutywny i może wywierać skutki prawne wyłącznie na przyszłość. Zdaniem pełnomocnika skarżącej organy dokonały niedopuszczalnego przeniesienia logiki rozliczeń stosowanej przy świadczeniach pieniężnych na sferę świadczeń niepieniężnych. Zarzucono również naruszenie zasady zaufania obywateli do organów państwa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Skarga okazała się bezzasadna.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1627) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143) dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Stosownie do treści art. 151 p.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.

W kontrolowanej sprawie zasadnicze materialnoprawne ramy prawne dla zaskarżonej decyzji Kolegium wyznaczają przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2024 r. poz. 1283, z późn. zm.) - dalej jako: "u.p.s.".

Zgodnie z art. 50 ust. 2 u.p.s. usługi opiekuńcze lub specjalistyczne usługi opiekuńcze mogą być przyznane m.in. osobie, która wymaga pomocy innych osób, a rodzina, a także wspólnie niezamieszkujący małżonek, wstępni, zstępni nie mogą takiej pomocy zapewnić.

W art. 50 ust. 6 u.p.s. zawarto delegację ustawową do wydania aktu prawa miejscowego dla rady gminy. Na tej podstawie została wydana uchwała Nr XLVIII/511/23 Rady Gminy W. z dnia 19 grudnia 2023 r. w sprawie: określenia szczegółowych warunków przyznawania i odpłatności za usługi opiekuńcze, w tym usługi sąsiedzkie i specjalistyczne usługi opiekuńcze, z wyłączeniem specjalistycznych usług opiekuńczych dla osób z zaburzeniami psychicznymi oraz szczegółowych warunków częściowego lub całkowitego zwolnienia od opłat, jak również trybu ich pobierania (Dz. Urz. Woj. Małopol. z 2023 r. poz. 9043). Zgodnie z § 5 ust. 4 Załącznika do tej uchwały (tabela) jeżeli dochód osoby samotnie gospodarującej w stosunku do kryterium dochodowego określonego w art. 8 ust. 1 pkt 1-2 ustawy o pomocy społecznej wyrażony w % jest na poziomie 700%-800% to wysokość odpłatności obliczona w % od kosztu usługi dla osoby samotnie gospodarującej wynosi 70 %, a jeżeli dochód przekracza 800% - to wysokość odpłatności obliczona w % od kosztu usługi dla osoby samotnie gospodarującej wynosi 100 %.

Podkreślenia wymaga, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca zostały wydane na podstawie art. 106 ust. 5 u.p.s. Zgodnie z jego treścią decyzję administracyjną zmienia się lub uchyla na niekorzyść strony bez jej zgody w przypadku zmiany przepisów prawa, zmiany sytuacji dochodowej lub osobistej strony, pobrania nienależnego świadczenia, a także można zmienić lub uchylić decyzję, jeżeli wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 11, art. 12 i art. 107 ust. 5. Zmiana decyzji administracyjnej na korzyść strony nie wymaga jej zgody.

Stan faktyczny sprawy zasadniczo nie był w sprawie sporny. W związku z faktem, że matka skarżącej uzyskała dochód w postaci świadczenia wspierającego w trakcie korzystania z usług opiekuńczych (przyznanych jej pierwotnie z 90 % bonifikatą) organ, na podstawie art. 106 ust. 5 u.p.s., zmienił dotychczasową decyzję o przyznaniu usług opiekuńczych, w zakresie odpłatności za te usługi od momentu uzyskania dochodu. Ustalając stopień przekroczenia kryterium dochodowego przez matkę skarżącej, organ przyjął kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej na poziomie 776 zł.

Istota sprawy sprowadzała się do rozstrzygnięcia dwóch kwestii: czy organ prawidłowo dokonał zmiany decyzji w zakresie odpłatności za usługi opiekuńcze ze skutkiem ex tunc oraz czy przy określaniu w procentach stopnia przekroczenia kryterium dochodowego - prawidłowo zastosował kryterium dochodowe w wysokości 776 zł.

Zdaniem Sądu na oba te pytania należy odpowiedzieć twierdząco.

Odnośnie pierwszego z ww. zagadnień Sąd wskazuje, że regulacja zawarta w art. 16 ust. 5 u.p.s. była wielokrotnie przedmiotem wykładni, dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Orzekający w niniejszej sprawie Sąd podziela stanowisko, że decyzja zmieniająca decyzję ustalającą opłatność za usługi opiekuńcze ma charakter konstytutywny. Deklaratoryjność czy konstytutywność decyzji nie przesądza jednak o skutkach z niej wynikających. W doktrynie i judykaturze dominuje pogląd, że kwestia jaki skutek - ex tunc, czy ex nunc ma określone orzeczenie, wynika nie z samego podziału orzeczeń na konstytutywne oraz deklaratoryjne, ale zależy też od właściwości stosunku materialnoprawnego oraz stanu faktycznego konkretnej sprawy. Każdy akt stosowania prawa odnosi się do określonego stanu faktycznego i w związku z tym jego skutki prawne mogą być powiązane w czasie z zaistnieniem danego stanu faktycznego. Akt konstytutywny, kreujący określone prawa i obowiązki, pozostaje zawsze w związku z zaistnieniem przesłanek faktycznych, stanowiących podstawę powstania określonych skutków prawnych. W konsekwencji konstytutywna decyzja może działać zarówno z mocą na przyszłość, jak i z mocą wsteczną, a o temporalnej skuteczności decyzji nie przesądza jej deklaratoryjność lub konstytutywność.

Norma zawarta w art. 106 ust. 5 u.p.s. wyraźnie wiąże konieczność ingerencji w treść ukształtowanego stosunku prawnego z zajściem określonego stanu prawnego lub faktycznego, w tym w szczególności ze zmianą sytuacji dochodowej strony. Nie można zatem zgodzić się z taką wykładnią art. 106 ust. 5 u.p.s., która moment zmian sytuacji prawnej i faktycznej wskazanej w owym przepisie uznawałaby za prawnie indyferentny. Pomijanie powyższych elementów dyspozycji owego przepisu kłóciłoby się z wyrażoną w art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 3 u.p.s. generalną zasadą, że pomoc społeczna, stanowiąc element polityki społecznej państwa, winna być stosowana wyłącznie w czasie i zakresie, w którym strona spełnia warunki jej przyznania. Zmiany sytuacji prawnej lub faktycznej mające wpływ na istnienie lub rozmiar owej pomocy winny być zatem uwzględnione od momentu ich wystąpienia. Tym samym trafne jest stanowisko, iż zmiana decyzji ustalającej odpłatność za usługi opiekuńcze winna wywołać skutek prawny od tych dat, w których następowały kolejne zmiany sytuacji dochodowej osoby zobowiązanej do uiszczania opłaty za te usługi. Okoliczność, że owe zmiany miały miejsce przed datą wydania decyzji w trybie art. 106 ust. 5 u.p.s., pozostaje bez znaczenia dla oceny legalności decyzji zmieniającej (por. wyrok NSA 7 listopada 2023 r. I OSK 2638/20 i przywołane w nim orzecznictwo). Przywołany wyrok został wydany na kanwie sprawy dotyczącej odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej, jednak z uwagi na tożsamy charakter regulacji znajduje zastosowanie do realiów niniejszej sprawy.

Również w wyroku NSA z 1 grudnia 2021 r., sygn. akt I OSK 1746/19 stwierdzono, że deklaratoryjność czy konstytutywność decyzji nie przesądza o skutkach z niej wynikających. W doktrynie i judykaturze dominuje pogląd, że kwestia, jaki skutek - ex tunc, czy ex nunc, ma określone orzeczenie, wynika nie z samego podziału orzeczeń na konstytutywne oraz deklaratoryjne, ale zależy od właściwości stosunku materialnoprawnego oraz stanu faktycznego konkretnej sprawy (M. Kamiński, Teoretyczne problemy podziału decyzji administracyjnych na deklaratoryjne i konstytutywne a zagadnienie ich skuteczności temporalnej, PPP 2008/5, s. 47 i nast.; wyrok SN z 19.2.2009 r. III PO 7/08, OSNP 2010/17-18/222). Każdy akt stosowania prawa odnosi się do określonego stanu faktycznego i w związku z tym jego skutki prawne mogą być powiązane w czasie z zaistnieniem tego stanu faktycznego. Należy uznać, że akt konstytutywny, kreujący określone prawa i obowiązki, pozostaje w związku z zaistnieniem przesłanek faktycznych, stanowiących podstawę powstania określonych skutków prawnych. W takiej sytuacji konstytutywna decyzja (akt) może działać zarówno z mocą na przyszłość, jak i z mocą wsteczną (wyroki NSA z: 2.3.2016 r. sygn. akt. I OSK 221/16; 5.7.2016 r., sygn. akt I OSK 922/16; 12.10.2016 r. I OSK 855/16). Zasada niedziałania prawa wstecz dotyczy stanowienia prawa, a nie jego stosowania. Odnosi się do stanowienia reguł prawnych, a nie konkretnych decyzji. Nie dotyczy zatem decyzji, która może być decyzją niekorzystną.

Nieretroaktywność prawa nie jest zasadą absolutną, ustawodawca może wprost ustanowić wyjątek od tej zasady. Również z uchwały I OPS 7/17 wynika analogiczny wniosek. W uzasadnieniu tej uchwały podkreślono, że wydanie decyzji w celu ustalenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej może obejmować okres przed wydaniem decyzji, bowiem decyzja ta konkretyzuje obowiązek powstający z mocy prawa z dniem zaistnienia takiego zdarzenia prawnego, jak umieszczenie osoby uprawnionej w domu pomocy społecznej (ONSAiWSA 2018/5/77, s. 31).

W tym miejscu podkreślić też należy, że ustawodawca w art. 109 u.p.s. nałożył na osoby i rodziny korzystające ze świadczeń z pomocy społecznej obowiązek niezwłocznego informowania organu, który przyznał świadczenie, o każdej zmianie w ich sytuacji osobistej, dochodowej i majątkowej, która wiąże się z podstawą do przyznania świadczeń. W realiach kontrolowanej sprawy, zarówno w decyzji z 2 stycznia 2024 r., jaki i decyzji z 2 września 2024 pouczono matkę skarżącej o treści ww. przepisu (k. 17 i k. 49 a.a.). W ocenie Sądu, aprobując stanowisko trony skarżącej dochodziłoby do naruszenia konstytucyjnej zasady równości wobec prawa (art. 32 ust. 2 Konstytucji RP). Możliwa była by bowiem taka sytuacja, w której osoba bezzwłocznie powiadamiająca organ administracji o zmianie swojej sytuacji życiowej (majątkowej lub osobistej) byłaby w gorszej sytuacji prawnej niż osoba, która o takiej zmianie powiadomi organ dopiero po pewnym, nieraz dłuższym okresie czasu. Przy wykładni przedstawionej przez stronę skarżącą, orzekając na podstawie art. 106 ust. 5 u.p.s. organ mógłby bowiem wydać decyzję zmieniającą, ale jedynie ze skutkiem na przyszłość.

Z powyższych względów za bezpodstawny należało uznać zarzut skargi dotyczący braku podstaw do zmiany decyzji przyznającej pomoc w formie usług opiekuńczych w zakresie odpłatności za te usługi – z mocą wsteczną, tj. również za okres sprzed daty wydania decyzji zmieniającej.

Sąd nie uznał też za zasadny zarzut przyjęcia przez organ błędnego kryterium dochodowego w wysokości 776 zł zamiast obowiązującego od dnia 1 stycznia 2025 r. – w wysokości 1010 zł.

Podkreślić należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym pojęcie dochodu określone w art. 8 ust. 3 u.p.s. zostało jednolicie zdefiniowane na potrzeby ustalania wszelkich świadczeń z pomocy społecznej, a więc zarówno pieniężnych jak i niepieniężnych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2020 r. sygn. akt I OSK 1653/20 oraz z dnia 2 czerwca 2022 r. sygn. akt I OSK 1575/20)

Jak wynika z treści art. 8 ust. 1 u.p.s. kwestia kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej uzależniona jest od dochodu, o którym mowa w art. 8 ust. 3 u.p.s., za który uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku. Oznacza to, że skoro do wyliczeń został przyjęty dochód skarżącej osiągnięty w marcu 2024 r. (odnośnie ustalenia odpłatności za kwiecień 2024 r.) oraz dochód skarżącej osiągany od kwietnia 2024 r. (odnośnie ustalenia odpłatności za maj - grudzień 2024 r.), a przy tym usługi opiekuńcze przyznane zostały wyłącznie na okres do 31 grudnia 2024 r., zatem kryterium dochodowe również powinno odnosić się do tego okresu (por. wyrok WSA w Szczecinie z 6 listopada 2025 r., sygn. akt II SA/Sz 619/25, wyrok WSA w Gliwicach z 11 grudnia 2025 r., sygn. akt II SA/Gl 1069/25).

W ocenie Sądu, ustalenie w oparciu o aktualne kryteria dochodowe odpłatności za usługi opiekuńcze, obejmujące okres sprzed wejścia w życie nowych przepisów (tj. sprzed 1 stycznia 2025 r.) stawiałoby w lepszej sytuacji skarżącą w stosunku do pozostałych klientów pomocy społecznej, którzy na bieżąco zgłaszali organowi zmianę swojej sytuacji materialnej (por. wyrok WSA w Gliwicach z 19 marca 2014 r., sygn. akt. IV SA/Gl 669/13).

W konsekwencji za niezasadny należało uznać zarzut błędnego ustalenia procentowego stopnia przekroczenia kryterium dochodowego na potrzeby ustalenia wysokości odpłatności za przyznane usługi opiekuńcze. Organy prawidłowo ustaliły dochód matki skarżącej za poszczególne miesiące w okresie objętym decyzją, przyjęły prawidłowe kryterium dochodowe, prawidłowo określiły w procentach stopień jego przekroczenia, a w konsekwencji wysokość odpłatności. Szczegółowe wyliczenia zostały zawarte w rozstrzygnięciach organów obu instancji i są one prawidłowe.

Sąd nie podzielił też zarzutu oparcia rozstrzygnięcia o nieistniejącą uchwałę Nr XLVIII/139/23 Rady Gminy W. z dnia 19 grudnia 2023 r. w sprawie określenia szczegółowych warunków przyznawania i odpłatności za usługi opiekuńcze. Sąd zauważa, że podanie błędnego oznaczenia uchwały przez organ I instancji jako XLVIII/139/23 zamiast prawidłowego XLVIII/511/23 należy traktować w kategoriach oczywistej omyłki pisarskiej, zwłaszcza, że: zgadzała się data uchwały, podany przez organ identyfikator - (Dz. Urz. Woj. Małopol. z 2023 r. poz. 9043), a także zastosowane regulacje. Omyłka ta została sprostowana postanowieniem z 17 marca 2025 r. (k. 77 a.a.).

W związku z powyższym skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone z uwzględnieniem wymogów z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a uzasadnienie zaskarżonego aktu sporządzone zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., ponieważ pozwala zapoznać się z dokonanymi ustaleniami faktycznymi, mającymi zastosowanie przepisami prawa, a także motywami podjętych przez organ rozstrzygnięć. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia zasady zaufania obywateli do organów państwa.

Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 p.p.s.a.