Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Kosowska (sprawozdawca) Sędzia WSA Iwona Tchórzewska Protokolant Referent Elwira Szymaniuk-Szkodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 25 listopada 2025 r., nr [...] w przedmiocie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w ramach Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 na rok 2024 oddala skargę.

Sygn. III SA/Lu 54/26

UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa Nr [...] z 25 listopada 2025 r. w sprawie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w ramach Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 na rok 2024.

Stan sprawy przedstawia się następująco.

E. S. (dalej jako "skarżący") 1 lipca 2024 r., złożył wniosek o przyznanie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na 2024 rok w ramach wariantu 2.6.2 Torfowiska - wymogi obowiązkowe i uzupełniające - działki rolne o łącznej powierzchni 7,70 ha, wariantu 6.1.2.1 Bydło polskie czerwone (użytkowanie mięsne) - 36 sztuk oraz wariantu 6.2.1.1 Zachowanie lokalnych ras koni - samice (konie małopolskie) - 3 sztuki.

W wyniku przeprowadzonej kontroli administracyjnej Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Białej Podlaskiej (dalej jako "organ I instancji") stwierdził, że do wniosku nie zostały dołączone oświadczenia zawierające wskazanie zwierząt, które zakwalifikowane są do programu ochrony zasobów genetycznych ras lokalnych potwierdzone przez Instytut Zootechniki. Wobec powyższego pismem z 15 lipca 2024 r. wezwał skarżącego do usunięcia braków w tym zakresie w terminie do 26 lipca 2024 r. Organ I instancji pouczył jednocześnie, że zgodnie z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 8 lutego 2023 r. o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 (Dz. U. z 2024 r., poz. 1741 ze zm., dalej jako "ustawa o Planie Strategicznym") w przypadku nieusunięcia braków w terminie, w jakim można dokonać zmiany wniosku o przyznanie pomocy, wniosek o przyznanie tej pomocy jest rozpatrywany w zakresie, w jakim został prawidłowo wypełniony oraz na podstawie dołączonych do niego prawidłowych dokumentów. Przedmiotowe wezwanie było dwukrotnie awizowane, po czym organ uznał je za doręczone z 31 lipca 2024 r. na podstawie art. 44 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r., poz. 1691, dalej jako "k.p.a.").

Skarżący stosowne oświadczenia, potwierdzone przez Instytut Zootechniki złożył 31 lipca 2024 r. ograniczając jednocześnie wniosek w ramach wariantu 6.1.2.1 Bydło polskie czerwone (użytkowanie mięsne) z 36 sztuk do 29 sztuk.

Decyzją Nr [...] z 17 września 2025 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Białej Podlaskiej umorzył postępowanie w części dotyczącej 7 sztuk zwierząt wycofanych wnioskiem z 31 lipca 2024 r., przyznał płatności rolno-środowiskowo-klimatyczne na rok 2024 w łącznej wysokości 12 695,20 zł, w tym do wariantu 2.6.2 Torfowiska - wymogi obowiązkowe i uzupełniające w wysokości 12 695,20 zł, przyznał kwotę przeznaczoną na refundację kosztów transakcyjnych poniesionych z tytułu sporządzenia dokumentacji przyrodniczej w łącznej wysokości 2 620 zł, ustalił obszar gruntów objętych zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym w wariancie 2.6.2 Torfowiska - wymogi obowiązkowe i uzupełniające do powierzchni 7,68 ha oraz ustalił zwierzęta objęte zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym - Bydło polskie czerwone (użytkowanie mięsne) do 1 sztuki.

Jednocześnie przedmiotową decyzją organ I instancji odmówił przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznych do wariantu - Bydło polskie czerwone (użytkowanie mięsne) oraz wariantu - Zachowanie lokalnych ras koni - samice (konie małopolskie).

W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego - Dyrektor Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej jako "organ odwoławczy") decyzją z 25 listopada 2025 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przywołał treść m.in. art. 20, art. 22, art. 10 ust. 2, art. 51 ust. 1, ust. 2 i ust. 4, art. 100 ustawy o Planie Strategicznym oraz § 2, § 3, § 6, § 7 ust. 1 i ust. 8, § 19, § 21, § 25 ust. 5 pkt 3, § 37 ust. 1, § 41 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 31 marca 2023 r. w sprawie szczegółowych warunków i szczegółowego trybu przyznawania i wypłaty płatności rolno-środowiskowo-klimatycznych w ramach Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 (Dz. U. z 2025 r. poz. 114 ze zm., dalej jako "rozporządzenie rolno-środowiskowo-klimatyczne") i wyjaśnił, że działka AT z uprawą TUZ przekracza granice wektorowe, tj. granice obszaru kwalifikowanego do płatności o 0,02 ha. Powierzchnia stwierdzona w toku prowadzonego postępowania wyniosła 7,68 ha. Zgodnie jednak z § 45 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 marca 2023 r. w sprawie szczegółowych warunków i szczegółowego trybu przyznawania i wypłaty podstawowego wsparcia dochodów, płatności redystrybucyjnej, płatności dla młodych rolników, płatności związanych z produkcją do powierzchni upraw i płatności związanych z produkcją do zwierząt i przejściowego wsparcia krajowego w ramach Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 (Dz. U. z 2025 r., poz. 1186 ze zm.) jeżeli różnica między powierzchnią gruntów, do których rolnik ubiega się o przyznanie płatności obszarowych, a obszarem zatwierdzonym do tych płatności nie przekracza 20% powierzchni obszaru zatwierdzonego do płatności obszarowych i nie przekracza 0,1 ha - za powierzchnię obszaru zatwierdzonego do tych płatności służącą do ustalenia wysokości tych płatności uznaje się powierzchnię gruntów, do których rolnik ubiega się o przyznanie tych płatności. Zatem powierzchnia zakwalifikowana do przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznych wyniosła 7,70 ha. Wysokość stawki płatności dla wariantu 2.6.2 Torfowiska - wymogi obowiązkowe i uzupełniające wynosi – zgodnie z załącznikiem nr 5 do rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego - 1536 zł/ha. Wobec tego płatność wyniosła 11 827,20 zł (7,70 ha x 1 536,00 zł).

Organ odwoławczy wyjaśnił również, że rolnikowi może zostać przyznana kwota przeznaczona na refundację kosztów transakcyjnych w drugim roku realizacji zobowiązania rolno-środowiskowo-klimatycznego, jeżeli ta kwota nie została przyznana w pierwszym roku. Zgodnie z załącznikiem nr 6 do rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego wysokość kwoty przeznaczonej na refundację kosztów związanym ze sporządzeniem dokumentacji przyrodniczej dla siedliska przyrodniczego lub siedliska lęgowego ptaków o powierzchni powyżej 5 ha do 20 ha wynosi 1 834 zł, a kosztów związanym ze sporządzeniem szczegółowej części planu działalności rolnośrodowiskowej dla siedliska przyrodniczego lub siedliska lęgowego ptaków o powierzchni powyżej 5 ha do 20 ha wynosi 786 zł. Zatem łączna kwota kosztów transakcyjnych wyniosła 2 620,00 zł (1 834,00 zł + 786,00 zł).

Z uwagi na powyższe początkowa kwota płatności w ramach wariantu 2.6.2 Torfowiska – wymogi obowiązkowe i uzupełniające wraz z kwotą kosztów transakcyjnych wyniosła 14 447,20 zł (11 827,20 zł + 2 620,00 zł).

W dalszej kolejności organ odwoławczy wskazał, że decyzją Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Białej Podlaskiej z 24 kwietnia 2024 r. przyznana została skarżącemu płatność rolno-środowiskowo-klimatyczna na rok 2023 w wysokości 1 752,00 zł w ramach wariantu: 6.1.2.1 Bydło polskie czerwone (użytkowanie mięsne) do jednej sztuki. Tym samym jedno zwierzę objęte zostało 5-letnim zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym. Natomiast skarżący za rok 2024 zmniejszył liczbę zwierząt objętych zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym. Bowiem we wniosku ubiegał się o przyznanie płatności w ramach wariantów: 6.1.2.1 Bydło polskie czerwone (użytkowanie mięsne) oraz 6.2.1.1 Zachowanie lokalnych ras koni - samice (konie małopolskie) - nowe zobowiązania w ramach Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027, jednakże nie dołączył stosownego oświadczenia zawierającego wskazanie zwierząt, które zostały zakwalifikowane do programu ochrony zasobów genetycznych ras lokalnych potwierdzone przez Instytut Zootechniki. Zgodnie natomiast z § 25 ust. 5 pkt 3 rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego do wniosku o przyznanie pierwszej i kolejnych płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej dołącza się kopię dokumentu obejmującego oświadczenia podmiotu realizującego i koordynującego działania w zakresie ochrony zasobów genetycznych - Instytutu Zootechniki - Państwowego Instytutu Badawczego - w przypadku bydła domowego (Bos taunts), koni domowych (Ecjuus caballus) - zawierające wskazanie zwierząt ras lokalnych, które zostały zakwalifikowane do programu ochrony zasobów genetycznych ras lokalnych. Złożenie oświadczenia decyduje o kwalifikowalności wniosku, zatem bez niego nie można mówić o poprawnym złożeniu wniosku. Oświadczenie zawierające wskazanie zwierząt, które zostały zakwalifikowane do programu ochrony zasobów genetycznych ras lokalnych potwierdzone przez Instytut Zootechniki skarżący dołączył 31 lipca 2024 r., jednak po ostatecznym terminie na złożenie wniosku o przyznanie płatności, przypadającym na 26 lipca 2024 r.

Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy stwierdził, że odmowa przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w ramach wariantu: Bydło polskie czerwone (użytkowanie mięsne) oraz wariantu: Zachowanie lokalnych ras koni - samice (konie małopolskie) była zasadna i prawidłowa.

Organ odwoławczy wyjaśnił nadto, że w przypadku nieprzestrzegania przez rolnika ubiegającego się o przyznanie pomocy przepisów prawa nakłada się kary. Karę nakłada się w decyzji w sprawie o przyznanie danej pomocy i z tytułu nałożenia tej kary pomniejsza się wysokość przyznanej pomocy. Jeżeli zostanie stwierdzone uchybienie polegające na tym, że zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne nie jest realizowane w całości lub rolnik nie spełnia innych warunków przyznania płatności wysokość kar stanowi kwotę płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej przyznaną za realizację tego zobowiązania w roku poprzedzającym, w którym stwierdzono dane uchybienie.

W przypadku zatem płatności do wariantu: 2.6.2 Torfowiska – wymogi obowiązkowe i uzupełniające należało pomniejszyć przyznaną płatność, tj. 14 447,20 zł o kwotę w wysokości 1 752,00 zł, tj. o kwotę płatności przyznanej z tytułu wariantu 6.1.2.1 Bydło polskie czerwone (użytkowanie mięsne) za 2023 rok z uwagi na niedotrzymanie zobowiązania rolno-środowiskowo-klimatycznego w ramach tego wariantu.

Mając na uwadze powyższe, ostateczna kwota płatności w ramach wariantu 2.6.2 Torfowiska - wymogi obowiązkowe i uzupełniające wyniosła 12 695,20 zł (14 447,20 zł – 1 752,00 zł). Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne obejmuje wariant: 2.6.2 Torfowiska do powierzchni 7,68 ha oraz wariant Bydło polskie czerwone w liczbie równej 1 szt.

Odnosząc się natomiast do zarzutów odwołania – Dyrektor Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARiMR wyjaśnił, że wniosek o przyznanie pomocy rozpatrywany jest jedynie w zakresie, w jakim został prawidłowo wypełniony i złożony w terminie do dnia 26 lipca 2024 r. oraz na podstawie dołączonych do niego prawidłowych załączników. Braki we wniosku oraz w załącznikach, uzupełnione po 26 lipca 2024 r., nie są uwzględniane w prowadzonym postępowaniu administracyjnym w sprawie przyznania płatności. W przedmiotowej sprawie podczas kontroli kompletności wniosku organ I instancji stwierdził błąd dotyczący braku oświadczeń zawierających wskazanie zwierząt, które zostały zakwalifikowane do programu ochrony zasobów genetycznych ras lokalnych potwierdzone przez Instytut Zootechniki. Mając na uwadze powyższe, 16 lipca 2024 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Białej Podlaskiej wysłał do skarżącego w trybie art. 62 ustawy o Planie Strategicznym wezwanie do usunięcia braków we wniosku. W wezwaniu organ I instancji pouczył także skarżącego, że zgodnie z art. 62 ust. 2 ustawy o Planie Strategicznym w przypadku nieusunięcia braków w terminie, w jakim można dokonać zmiany wniosku o przyznanie pomocy, wniosek o przyznanie tej pomocy jest rozpatrywany w zakresie, w jakim został prawidłowo wypełniony oraz na podstawie dołączonych do niego prawidłowych dokumentów. Wezwanie doręczone zostało 31 lipca 2024 r. w trybie art. 44 § k.p.a. Skarżący nie usunął braków, tj. nie dołączył w odpowiednim terminie prawa materialnego oświadczeń zawierających wskazanie zwierząt, które zostały zakwalifikowane do programu ochrony zasobów genetycznych ras lokalnych potwierdzone przez Instytut Zootechniki. Obligatoryjne załączniki do wniosku skarżący złożył poza terminem składania wniosku o przyznanie płatności, tj. w dniu 31 lipca 2024 r. Natomiast wniosek o przyznanie płatności na rok 2024 można było składać w terminie od dnia 15 marca do dnia 26 lipca 2024 r. i termin ten nie podlegał przywróceniu. Uchybienie terminowi materialnemu wywołuje skutek prawny wygaśnięcia praw lub obowiązków o charakterze materialnym.

E. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję organu odwoławczego zaskarżając ją w całości i zarzucając naruszenie przepisów postępowania oraz prawa materialnego, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, mianowicie:

1. art. 7, art. 8 § 1, art. 9, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 5 ustawy o Planie Strategicznym, polegające na prowadzeniu postępowania w sposób nadmiernie formalistyczny, niebudzący zaufania do organów administracji publicznej, bez zapewnienia stronie realnego wpływu na tok postępowania oraz bez rzetelnego i pełnego uzasadnienia przyczyn odmowy przyznania płatności;

2. art. 136 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organ odwoławczy przeprowadzenia postępowania uzupełniającego i naprawienia wad postępowania pierwszo-instancyjnego, mimo że zarzuty dotyczące opóźnionego wezwania do uzupełnienia braków były podniesione w odwołaniu;

3. zastosowanie konstrukcji skutków zbliżonych do art. 64 § 2 k.p.a., mimo że przepis ten nie ma zastosowania do postępowań prowadzonych na podstawie ustawy o Planie Strategicznym, a art. 62 tej ustawy wprowadza odrębny, gwarancyjny tryb usuwania braków wniosku;

4. art. 44 § 1, § 2 k.p.a. w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. poprzez wyznaczenie terminu do uzupełnienia braków formalnych w sposób uniemożliwiający skarżącemu realne skorzystanie z przysługującego terminu, a w konsekwencji bezpodstawne uznanie, że skarżący uchybił terminowi do złożenia wymaganych dokumentów;

5. nierozpoznanie istoty sprawy w zakresie wariantów zwierzęcych, polegające na zaniechaniu merytorycznej oceny spełnienia warunków przyznania płatności i poprzestaniu wyłącznie na formalnej przesłance braku dokumentu, który mógł zostać uzupełniony przy prawidłowym zastosowaniu art. 62 ustawy o Planie Strategicznym;

6. art. 62 ust. 1 i 2 ustawy o Planie Strategicznym poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że skarżący nie usunął braków wniosku w terminie, podczas gdy organ nie dopełnił obowiązku niezwłocznego poinformowania o brakach po otrzymaniu wniosku, a wezwanie do uzupełnienia braków zostało wysłane z istotnym opóźnieniem, co w praktyce pozbawiło skarżącego realnej możliwości skutecznego uzupełnienia wniosku w terminie, w jakim możliwe było dokonanie zmian lub uzupełnień;

7. art. 66 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o Planie Strategicznym poprzez przerzucenie na stronę negatywnych skutków własnej zwłoki organu oraz poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału sprawy i nieuwzględnienie skutków proceduralnych naruszenia art. 62 tej ustawy.

Wobec tak postawionych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającej ją decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Białej Podlaskiej. Wniósł również o zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżący podkreślił, że braki formalne w dokumentacji polegające na braku oświadczeń wymaganych dla uzyskania płatności do zwierząt ras chronionych były konsekwencją błędu doradcy rolnośrodowiskowego z Ośrodka Doradztwa Rolniczego (ODR), który pomagał sporządzać wniosek. Doradca ten pominął pewne elementy, co spowodowało, że złożony formularz miał braki. Skarżący działał w pełnym zaufaniu do wskazówek doradcy (instytucjonalnego eksperta) i w dobrej wierze. Przekonany był, że wniosek jest kompletny. Co więcej, o kompletności wniosku był zapewniany przez doradcę.

Skarżący podkreślił również, że organ I instancji wyznaczył termin na uzupełnienie braków niezgodnie z art. 44 i 64 k.p.a., faktycznie pozbawiając rolnika możliwości dotrzymania tego terminu.

W ocenie skarżącego istota sporu nie dotyczy samego istnienia obowiązku złożenia określonych dokumentów, lecz sposobu działania organu I instancji w trybie art. 62 ustawy o Planie Strategicznym. Przepis ten nakłada na organ obowiązek niezwłocznego poinformowania wnioskodawcy o brakach wniosku po jego otrzymaniu oraz o skutkach ich nieusunięcia w terminie, w jakim możliwe jest dokonanie zmiany wniosku. Obowiązek ten ma charakter gwarancyjny i służy temu, aby strona miała realną możliwość usunięcia braków w czasie, w którym prawo jeszcze na to pozwala. Natomiast w przedmiotowej sprawie wezwanie do uzupełnienia braków nie zostało wysłane niezwłocznie po złożeniu wniosku. Z akt sprawy wynika, że wezwanie sporządzono i wysłano dopiero po upływie piętnastu dni od złożenia wniosku. Organ następnie uznał, że uzupełnienie, które wpłynęło po terminie na dokonanie zmian wniosku, nie może zostać uwzględnione. Organy całkowicie pominęły znaczenie zwłoki w wysłaniu wezwania, przyjmując automatyczne założenie, że brak dokumentu w terminie w znaczeniu materialnoprawnym musi skutkować odmową przyznania płatności. Takie podejście prowadzi do niedopuszczalnego przerzucenia na stronę konsekwencji uchybień organu i stanowi naruszenie zasady zaufania do organów administracji publicznej.

Ponadto organ odwoławczy nie odniósł się w sposób merytoryczny do zarzutów podniesionych w odwołaniu, ograniczając się do aprobaty stanowiska organu I instancji.

Skarżący zaznaczył również, że przeprowadzona kontrola na miejscu nie wykazała nieprawidłowości w zakresie objętym kontrolą. Okoliczność ta ma istotne znaczenie dla oceny proporcjonalności i prawidłowości rozstrzygnięcia, ponieważ potwierdza, że po stronie skarżącego nie stwierdzono uchybień materialnych dotyczących faktycznego wykonywania zobowiązań rolno-środowiskowo-klimatycznych, utrzymywania zwierząt, ani realizacji obowiązków w gospodarstwie. Pomimo braku stwierdzonych nieprawidłowości w toku czynności kontrolnych organ odmówił przyznania płatności dla wariantów zwierzęcych wyłącznie z przyczyn formalnych, tj. z powodu niedołączenia w terminie oświadczeń potwierdzonych przez Instytut Zootechniki, przy czym – co jest kluczowe - organ uruchomił procedurę z art. 62 ustawy o Planie Strategicznym ze zwłoką, a następnie wywiódł dla strony najdalej idący, dolegliwy skutek w postaci odmowy płatności. Takie działanie stanowi nadmierny formalizm i narusza zasadę zaufania (art. 8 § 1 k.p.a.) oraz obowiązek prowadzenia postępowania w sposób uwzględniający słuszny interes strony (art. 7 k.p.a.), zwłaszcza że obowiązek niezwłocznego informowania o brakach ma charakter gwarancyjny i ma zapewnić stronie realną możliwość uzupełnienia w czasie dopuszczalnych zmian. Jeżeli kontrola na miejscu nie wykazała nieprawidłowości, to tym bardziej organ powinien był dążyć do merytorycznego rozpoznania sprawy i usunięcia braków zamiast sankcjonować stronę za skutki zwłoki organu.

Dodatkowo skarżący zauważył, że kara finansowa (zwrot całorocznej płatności) wobec rolnika, który działał w zaufaniu do państwowego doradcy i padł ofiarą splotu niekorzystnych okoliczności proceduralnych, niweczy zaufanie obywatela do instytucji publicznych.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje.

Skarga jest niezasadna.

Należy na wstępie wyjaśnić, że szczegółowe warunki i tryb przyznawania i wypłaty płatności rolno-środowiskowo-klimatycznych uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 31 marca 2023 r. w sprawie szczegółowych warunków i szczegółowego trybu przyznawania i wypłaty płatności rolno-środowiskowo-klimatycznych w ramach Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027.

Zgodnie z § 6 ust. 2 w zw. z § 2 pkt 1 wskazanego rozporządzenia rolnik realizuje zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne przez 5 lat począwszy od dnia 15 marca roku, w którym złożył wniosek o przyznanie pierwszej płatności. Zatem beneficjent biorąc udział w programie rolno-środowisko-klimatycznym z zasady ma świadomość, że jest to program wieloletni, zobowiązujący do prowadzenia działalności rolniczej zgodnie z wymogami w ramach określonych pakietów i wariantów.

W przedmiotowej sprawie decyzją Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Białej Podlaskiej z 24 kwietnia 2024 r. przyznane zostały skarżącemu płatności rolno-środowiskowo-klimatyczne na rok 2023 w ramach wariantu: 6.1.2.1 Bydło polskie czerwone (użytkowanie mięsne) do jednej sztuki w wysokości 1 752,00 zł. Zatem jedno zwierzę objęte zostało 5-letnim zobowiązaniem. Zgodnie bowiem z art. 42 ust. 7 ustawy o Planie Strategicznym w decyzji w sprawie o przyznanie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznych ustala się również liczbę zwierząt objętych tym zobowiązaniem.

Wobec tego skarżący zobowiązany był do kontynuacji pojętego zobowiązania również w roku 2024.

Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że we wniosku z 1 lipca 2024 r. skarżący ubiegał się o przyznanie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w ramach m.in. wariantu 6.1.2.1 Bydło polskie czerwone (użytkowanie mięsne) – do 36 sztuk oraz wariantu 6.2.1.1 Zachowanie lokalnych ras koni - samice (konie małopolskie) – do 3 sztuk.

Następnie w dniu 31 lipca 2024 r. zmodyfikował wniosek w zakresie ilości zwierząt w wariancie 6.1.2.1 – z 36 do 29 sztuk.

Bezspornie również wniosek złożony 1 lipca 2024 r. nie zawierał oświadczeń potwierdzonych przez Instytut Zootechniki, wskazujących zwierzęta, które zostały zakwalifikowane do programu ochrony zasobów genetycznych ras lokalnych.

Takie oświadczenia zasłały przedłożone przez skarżącego dopiero 31 lipca 2024 r. Zgodnie natomiast z § 25 ust. 5 pkt 3 rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego do wniosku o przyznanie pierwszej i kolejnych płatności rolno-środowiskowo-klimatycznych w ramach wariantów interwencji wymienionej w § 3 pkt 6 dołącza się kopię sporządzonego na formularzu udostępnionym przez Agencję dokumentu obejmującego oświadczenia podmiotu realizującego i koordynującego działania w zakresie ochrony zasobów genetycznych - Instytutu Zootechniki - Państwowego Instytutu Badawczego - w przypadku bydła domowego (Bos taurus), koni domowych (Equus caballus), świń (Sus scrofa), owiec domowych (Ovis aries) matek i kóz domowych (Capra hircus) matek - zawierające wskazanie zwierząt ras lokalnych, które zostały zakwalifikowane do programu ochrony zasobów genetycznych ras lokalnych.

Należy podzielić stanowisko organów, że złożenie oświadczenia decyduje o kwalifikowalności wniosku, a więc bez niego nie można mówić o poprawnym złożeniu wniosku. Wykaz zwierząt ras lokalnych, które zostały zakwalifikowane do programu ochrony zasobów genetycznych potwierdzony przez Instytut Zootechniki - Państwowy Instytut Badawczy jest bowiem kluczowym dokumentem potwierdzającym, że konkretne zwierzęta spełniają wymogi programu ochrony zasobów genetycznych. Jak wynika bowiem z Programu hodowlanego ochrony zasobów genetycznych bydła polskiego czerwonego (https://bioroznorodnosc.izoo.krakow.pl/archiwum/dokumenty) Bydło polskie czerwone jest jedną z nielicznych autochtonicznych ras europejskiego bydła czerwonego. Programem hodowlanym ochrony zasobów genetycznych bydła polskiego czerwonego mogą być objęte zwierzęta wpisane do księgi lub spełniające wymogi wpisu do księgi poddane ocenie wartości użytkowej zgodnie z obowiązującymi przepisami, które charakteryzują się umaszczeniem i cechami budowy zgodnymi ze wzorcem rasy oraz spełniają jeden z następujących warunków (1) zostały zakwalifikowane do udziału w programie ochrony przed dniem 30 czerwca 2004 r; (2) pochodzą po rodzicach objętych programem ochrony; (3) pochodzą po matce o znanym rodowodzie nie objętej programem i buhaju zakwalifikowanym do udziału w programie; (4) przy znanym pochodzeniu – posiadają minimum 50% udziału genotypu rasy polskiej czerwonej; (5) w przypadku zwierząt bez pochodzenia – posiadają potwierdzoną badaniami odrębnością genetyczną.

Projekt programu został przyjęty przez Radę Naukową Instytutu Zootechniki na posiedzeniu w dniu 10 grudnia 2003 r., późniejsze zmiany związane z wdrażaniem programów rolno-środowiskowych zostały przyjęte przez Grupę Roboczą ds. ochrony zasobów genetycznych bydła działająca przy Instytucie Zootechniki na spotkaniu w dniu 3 listopada 2004 r. Program uzyskał akceptację dyrektora Instytutu Zootechniki.

Natomiast z Programu Ochrony Zasobów Genetycznych Bydła Rasy

Polskiej Czerwonej stanowiącego załącznika nr 2 do Zarządzenia Dyrektora

Instytutu Zootechniki PIB nr 10/26 z dnia 27 marca 2026 r. (https://biobydlo.izoo.krakow.pl/rasy/polska-czerwona) wynika m.in., że wszelkie nowe sztuki zgłaszane do programu ochrony od 2023 r. muszą mieć potwierdzone obustronne pochodzenie. W wyjątkowych przypadkach (brak materiału do badań od matki) dopuszcza się jednostronne potwierdzenie pochodzenia tylko po ojcu. Stwierdzenie niezgodności pochodzenia po wskazanym ojcu i określenie innego ojca lub brak możliwości ustalenia ojca, będzie powodowało niespełnienie wymagań programu i będzie stanowiło podstawę do wykluczenia sztuki z programu ochrony lub odmowy kwalifikacji nowej sztuki (https://biobydlo.izoo.krakow.pl/programy-ochrony/index, dostęp: kwiecień 2026 r.).

W związku z tym nie wystarczy we wniosku podać ilość sztuk zwierząt, do których rolnik ubiega się o przyznanie płatności. Konieczne jest jeszcze potwierdzenie przez powołany do tego Państwowy Instytut Badawczy, że zgłoszone zwierzęta faktycznie zostały zakwalifikowane do programu ochrony zasobów genetycznych ras lokalnych. Jest to warunek sine qua non przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w ramach interwencji dotyczących zachowania zagrożonych gatunków zwierząt w rolnictwie.

Podobnie w przypadku ochrony zasobów genetycznych koni rasy małopolskiej. Przyznanie płatności uzależnione jest bowiem od przedłożenia wykazu zwierząt zgłaszanych do uczestnictwa w Programie ochrony zasobów genetycznych zatwierdzonego przez Instytut Zootechniki - Państwowy Instytut Badawczy.

W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy o Planie Strategicznym wniosek o przyznanie pomocy, m.in. rolno-środowiskowo-klimatycznej składa się w terminie od dnia 15 marca do dnia 15 maja. Wniosek ten można złożyć po upływie tego terminu, ale nie później niż w dniu, w którym upływa 25 dni od dnia upływu tego terminu z tym, że w takim przypadku na podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy nakłada się karę w wysokości 1% danej pomocy za każdy dzień opóźnienia, nie licząc dni ustawowo wolnych od pracy oraz sobót.

Jednocześnie zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 maja 2024 r. w sprawie określenia dłuższego terminu składania wniosków o przyznanie pomocy finansowej w ramach Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 oraz zgłaszania zmian do tych wniosków w 2024 r. (Dz. U. z 2024 r., poz. 723) – wydanym na podstawie art. art. 60 ust. 5 ustawy o Planie Strategicznym – w 2024 r. wnioski o przyznanie pomocy składa się w terminie do dnia 1 lipca, a z zastosowaniem kary, o której mowa w art. 60 ust. 1 zdanie drugie ustawy - do dnia 26 lipca. Natomiast zmiany wniosków dokonuje się w terminie do dnia 16 lipca, a z zastosowaniem kary, o której mowa w art. 60 ust. 2 pkt 1 ustawy - do dnia 26 lipca.

Z powyższego wynika, że wnioski na 2024 rok mogły być składane od 15 marca do dnia 26 lipca, czyli przez okres ponad 3 miesięcy.

Skarżący złożył natomiast wniosek w ostatnim możliwym dniu (bez zastosowania kary) – czyli 1 lipca 2024 r.

Jednocześnie z akt sprawy wynika, że wykazem klaczy zakwalifikowanych do programu ochrony zasobów genetycznych potwierdzonym 19 kwietnia 2024 r. przez Dyrektora Instytutu Zootechniki Państwowego Instytutu Badawczego w Krakowie - skarżący dysponował już w kwietniu 2024 r., co sam przyznał w piśmie z 16 stycznia 2025 r. (k. 495 akt adm.) oraz na co wskazuje datownik (23 04 2024) na kopercie zawierającej korespondencję z Instytutu (k. 493-492 akt adm.) - przedłożonej przez skarżącego do akt sprawy.

Również pierwszy wykaz bydła zakwalifikowanego do programu ochrony zasobów genetycznych – potwierdzony 4 czerwca 2024 r. przez Dyrektora Instytutu Zootechniki Państwowego Instytutu Badawczego w Krakowie – jak wynika z akt sprawy (k. 490 i 489 akt adm.) nadany został listem poleconym w dniu 5 czerwca 2024 r. Przy czym z wykazu wynikało, że na 15 marca 2024 r. zakwalifikowano 19 sztuk krów rasy Polska czerwona w ocenie mięsnej.

Z akt administracyjnych wynika nadto, że przesyłką poleconą nadaną 5 lipca 2024 r. (k. 483-484 akt adm.) przez Instytut Zootechniki, przesłano skarżącemu ponownie wykaz bydła zakwalifikowanego do programu ochrony zasobów genetycznych – potwierdzony dnia 5 lipca 2024 r., w którym na 15 marca 2024 r. zakwalifikowano 26 sztuk bydła.

Należy również zwrócić uwagę, że skarżący otrzymał kolejny raz wykaz bydła zakwalifikowanego do programu ochrony zasobów genetycznych – z ponownego odwołania - potwierdzony dnia 22 lipca 2024 r., w którym na 15 marca 2024 r. zakwalifikowano 29 sztuk bydła. Korespondencja zawierająca przedmiotowy wykaz została nadana listem polecony w dniu 22 lipca 2024 r. (k. 479-478 akt adm.).

Jednocześnie jak wynika z rejestru śledzenia przesyłek Poczty Polskiej S.A. dostępnej na stronie https://emonitoring.poczta-polska.pl/ korespondencja nadana przesyłką poleconą 5 lipca 2024 r. (piątek) została odebrana przez skarżącego w Urzędzie Pocztowym R. już 7 lipca 2024 r. (wtorek). Przesyłka natomiast nadana listem poleconym 22 lipca 2024 r. została odebrana przez skarżącego już następnego dnia, czyli 23 lipca 2024 r. w Urzędzie Pocztowym R. .

Zatem już w dniu 23 lipca 2024 r. (wtorek) skarżący posiadał wymagane prawem oświadczenie Instytutu Zootechniki - Państwowego Instytutu Badawczego, które mógł przedłożyć jeszcze do 26 lipca 2024 r. (piątek).

Wobec powyższego argumentacja skarżącego w zakresie błędu popełnionego przez doradcę rolnośrodowiskowego – w ocenie sądu – jest niewiarygodna. Po pierwsze we wniosku z 1 lipca 2024 r. w ramach wariantu 6.1.2.1 Bydło polskie czerwone zadeklarowano 36 szt. zwierząt, podczas gdy w tej dacie zgodnie z wykazem potwierdzonym przez Instytut Zootechniki zakwalifikowanych zostało tylko 19 sztuk zwierząt. Zatem już 1 lipca wiadomo było, że ilość zwierząt zadeklarowana we wniosku jest większa niż ilość zwierząt zatwierdzonych przez Instytut Zootechniki. Po drugie 7 lipca 2024 r. skarżący odebrał korespondencję z Instytutu Zootechniki o zakwalifikowaniu 26 szt. bydła. Ilość ta w dalszym ciągu była niższa niż zadeklarowana we wniosku. Skoro skarżący odebrał nowy wykaz zwierząt, to co najmniej od 7 lipca 2024 r. wiedział już, że zmianie uległa ilość bydła zaklasyfikowana przez Instytut Zootechniki w ramach ochrony gatunku. Zmianę wniosku mógł zatem dokonać do 16 lipca bez sankcji

Kolejny wykaz – tym razem z 29 szt. zwierząt zakwalifikowanych przez Instytut Zootechniki do programu ochrony gatunku – został przez skarżącego odebrany w dniu 23 lipca 2024 r.

Mając zatem powyższe na uwadze – zdaniem sądu – niewiarygodne są twierdzenia skarżącego, że odpowiedzialność za brak złożenia wykazu zwierząt obciąża doradcę rolnośrodowiskowego. Nawet zakładając, że faktycznie tak było w dacie 1 lipca 2024 r., to skarżący dwukrotnie jeszcze otrzymywał nowe wykazy zwierząt już po złożeniu wniosku. Nie było zatem żadnych przeszkód, aby złożyć te wykazy do organu, skoro liczba zwierząt ulegała zmianie.

Pamiętać należy że zgodnie z art. 60 ust. 4 ustawy o Planie Strategicznym termin złożenia wniosku o przyznanie pomocy, o której mowa w art. 20 pkt 1-4, oraz termin dokonania zmiany albo wycofania tego wniosku nie podlegają przywróceniu. Skoro skarżący zmodyfikował wniosek w zakresie liczby zwierząt deklarowanych pierwotnie oraz załączył wymagane prawem wykazy zwierząt zakwalifikowanych do programu ochrony zasobów genetycznych ras lokalnych potwierdzone przez Instytut Zootechniki - Państwowy Instytut Badawczy już po ostatecznym terminie przewidzianym dla zmian to jego wniosek o przyznanie płatności został rozpatrzony w zakresie, w jakim był prawidłowo wypełniony, oraz na podstawie dołączonych do niego prawidłowych dokumentów.

Zgodnie bowiem z art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy o Planie Strategicznym w postępowaniu w sprawie o przyznanie pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zatem co do zasady rola organów sprowadza się do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i na organie nie ciąży obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co oznacza, że organ nie jest obowiązany do aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie żądania wnioskodawcy. Jednocześnie strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek. Ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (art. 66 ust. 2 ustawy).

Sąd, w związku z tym, podziela stanowisko organów, że to rolnik ponosi wyłączną odpowiedzialność za złożony wniosek o płatność oraz ewentualne skutki nieprawidłowości takiego wniosku. W tym zakresie orzecznictwo sądów administracyjnych jest jednolite. Występując o przyznanie płatności beneficjent oświadcza, że znane są mu zasady i warunki otrzymania płatności, czego nie może zmienić okoliczność korzystania z fachowej pomocy czy też wypełnienie wniosku w oparciu o dane spersonalizowane przygotowane przez organy Agencji, bowiem ich poprawność i prawidłowość winien był sprawdzić wnioskodawca i ewentualnie skorygować przed złożeniem podpisu. Ryzyko związane z błędnym wypełnieniem wniosku obciąża samego wnioskodawcę (zob. wyrok NSA z 14 lipca 2015 r., sygn. akt II GSK 1481/14, z dnia 5 października 2021 r., sygn. I GSK 470/21).

Kluczowym zarzutem skargi jest argument, że organy wzywając skarżącego, na podstawie art. 62 ustawy o Planie Strategicznym, do uzupełnienia braków wniosku, naruszyły obowiązek niezwłocznego poinformowania wnioskodawcy o brakach. Wezwanie zostało bowiem wysłane dopiero po 15 dniach, a zatem nie zostało wysłane niezwłocznie po złożeniu wniosku. Natomiast ostateczny termin do uzupełnienia braków wniosku, przypadał jeszcze przed doręczeniem wezwania.

Zgodnie z art. 66 ustawy o Planie Strategicznym w przypadku gdy wniosek o przyznanie pomocy, o której mowa w art. 20 pkt 1-4, nie czyni zadość wymaganiom innym niż wskazane w art. 64 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, kierownik biura powiatowego Agencji niezwłocznie po otrzymaniu tego wniosku informuje podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy o stwierdzonych brakach oraz o skutkach ich nieusunięcia w terminie, w jakim można dokonać zmiany wniosku o przyznanie tej pomocy, chyba że ten termin upłynął. Przepisu art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się (ust. 1). W przypadku nieusunięcia braków, o których mowa w ust. 1, w terminie, w jakim można dokonać zmiany wniosku o przyznanie pomocy, o której mowa w art. 20 pkt 1-4, wniosek o przyznanie tej pomocy jest rozpatrywany w zakresie, w jakim został prawidłowo wypełniony, oraz na podstawie dołączonych do niego prawidłowych dokumentów (ust. 2).

Należy zauważyć, iż ustawa o Planie Strategicznym zawiera modyfikację w stosunku do przepisu art. 64 k.p.a., a zgodnie z art. 5 powołanej ustawy

- z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa

w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, chyba że niniejsza ustawa stanowi inaczej. Zatem termin do usunięcia braków wniosku zawsze upływa z ostatnim dniem terminu, w jakim można dokonać zmiany wniosku, czyli w tym przypadku do 26 lipca 2024 r.

W ustawie o Planie Strategicznym brak jest definicji legalnej pojęcia "niezwłocznie". W tym zakresie można posłużyć się regułami wypracowanymi na gruncie orzecznictwa. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 13 grudnia 2006 r. (sygn. akt II CSK 293/06) stwierdził, że terminu "niezwłocznie" nie należy utożsamiać z terminem natychmiastowym, termin "niezwłocznie" oznacza bowiem termin realny, mający na względzie okoliczności miejsca i czasu (podobne stanowisko zajął Sąd Najwyższy np. w wyroku z dnia 22 marca 2001 r. sygn. akt V CKN 769/00 oraz wyroku z dnia 28 kwietnia 2004 r. sygn. akt V CK 461/03).

Powyższe pozwala przyjąć, że termin "niezwłocznie" należy interpretować jako termin realny w okolicznościach sprawy. Ewentualne zatem naruszenie "niezwłocznego" poinformowania o stwierdzonych brakach wniosku oceniać trzeba w świetle konkretnego stanu faktycznego. Nakaz niezwłocznego poinformowania nie jest tożsamy z nakazem działania organu od ręki. Chodzi natomiast o to, aby sprawa została załatwiona tak szybko, jak to jest możliwe. Różnorakie okoliczności mogą powodować niemożność natychmiastowego załatwienia sprawy. Dla przykładu, sprawy powinny być załatwiane w kolejności wpływu, dlatego strona nie może się domagać załatwienia jej sprawy przed innymi sprawami. Również ilość złożonych wniosków w krótkim czasie i konieczność ich wstępnego zweryfikowania spowoduje, że niezwłocznie nie zawsze będzie oznaczać szybko. Pamiętać również należy, że im później złożony został wniosek o przyznanie płatności, tym mniej czasu pozostaje na ewentualne uzupełnienie braków.

W przedmiotowej sprawie korespondencja zawierająca informację o brakach wniosku wysłana do skarżącego listem poleconym 16 lipca 2024 r. – była dwukrotnie awizowana.

Jednak zdaniem sądu – w okolicznościach sprawy – nie mamy do czynienia z sytuacją, w której organy naruszyły obowiązek określony w art. 66 ust. 1 ustawy o Planie Strategicznym. Należy bowiem podkreślić, że wnioski w ramach płatności bezpośrednich, przejściowego wsparcia krajowego, płatności w ramach interwencji związanych ze środowiskiem, klimatem i innych zobowiązań w dziedzinie zarządzania, płatności ONW, wsparcia inwestycji leśnych lub zadrzewieniowych oraz narzędzi zarządzania ryzykiem w formie wkładów finansowych na rzecz składek w ramach systemów ubezpieczeń składane są w tym samym czasie.

Jak wynika natomiast ze Sprawozdania rocznego z realizacji PS WPR za 2025 rok (https://www.gov.pl/web/rolnictwo/sprawozdania-roczne-z-realizacji-celow) w ramach płatności bezpośrednich (kampania 2024) w okresie sprawozdawczym zrealizowano płatności bezpośrednie dla 1,207 mln beneficjentów na kwotę 14,996 mld zł, oraz przejściowe wsparcie krajowe dla 1,008 mln beneficjentów na kwotę 677,16 mln zł.

Należy również podkreślić, że wezwanie do usunięcia braków wniosku z 15 lipca 2024 r. nie uniemożliwiało skarżącemu poprawienia wniosku. Bowiem termin na dokonywanie zmian we wniosku upływał dopiero z dniem 26 lipca 2024 r., co wynikało wprost z przepisów prawa. Ponadto dopiero 23 lipca 2024 r. skarżący otrzymał ostatni wykaz zwierząt, który również mógł złożyć do tego dnia. Zaniechania w tym zakresie niestety obciążają skarżącego.

Prawidłowo również organy przyznały skarżącemu płatność rolno-środowiskowo-klimatyczną na rok 2024 do wariantu 2.6.2 Torfowiska – wymogi obowiązkowe i uzupełniające w łącznej wysokości 12 695,20 zł. Sąd w tym zakresie podziela w całości ustalenia faktyczne i ocenę prawną zawartą w zaskarżonej decyzji. W tym zakresie skarżący nie kwestionował rozstrzygnięcia organów. Jedynie – w jego ocenie – zwrot całorocznej płatności za 2023 rok niweczy zaufanie obywatela do instytucji publicznych. Jednak pamiętać należy, że prawo do uzyskiwania płatności rolniczych związanych z gospodarowaniem gruntami rolnymi nie jest podmiotowym prawem konstytucyjnym. Uprawnienie to wynika z regulacji prawnych wytyczonych szczegółowymi regulacjami prawa Unii Europejskiej. Wymaga to od beneficjentów tych płatności profesjonalnej wiedzy, w tym m.in. zasad dotyczących przyznawania pomocy, z której mogą, ale nie muszą korzystać. Nakłada to na beneficjentów również obowiązki w zakresie działania odpowiednio starannego i zgodnego z prawem. Beneficjent bowiem, składając wniosek o przyznanie płatności składa również oświadczenie o znajomości prawa i reguł związanych z przyznawaniem płatności. Złożenie takiej deklaracji pozwala organom przyjąć, że rolnik zna przepisy prawa i reguły dotyczące uzyskiwania płatności. Tak więc beneficjent we własnym imieniu, świadomie i odpowiedzialnie deklaruje spełnienie warunków do uzyskania płatności.

Nie są również zasadne pozostałe zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Organ prawidłowo ocenił materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego mające zastosowanie oraz wydał decyzję, której uzasadnienie spełnia wymogi przewidziane w art. 107 § 1 k.p.a.

Wobec powyższego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę.