Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Jadwiga Danuta Mróz (sprawozdawca.), Sędziowie: Sędzia WSA - Katarzyna Radom, Sędzia WSA - Maria Tkacz-Rutkowska, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 października 2016 r. sprawy ze skargi: S. R. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie: uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę w całości.

Zaskarżonym postanowieniem Nr [...] z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej we W. stwierdził, że odwołanie S. R. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L. z [...] nr [...] określającej zobowiązanie w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego marki [...] nr nadwozia [...] rok produkcji 2006 zostało wniesione z uchybieniem terminu.

Jak wynikało z akt sprawy ww. decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w L. z [...] określająca skarżącemu zobowiązanie w podatku akcyzowym została doręczona na adres strony w trybie art. 150 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm., dalej powoływana jako O.p.), ze skutkiem na 26 sierpnia 2015 r. Skarżący odwołanie od ww. decyzji datowane na 23 października 2015 r. złożył w tym samym dniu. Wraz z odwołaniem strona wnosiła o przywrócenie terminu do jego złożenia. Uzasadniając ten wniosek wskazywała, że nie otrzymała zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym (awiza). W związku z tym skarżący złożył reklamację. O wysłaniu mu decyzji dowiedział się przypadkowo przeglądając 16 października 2015 r. akta podatkowe w Urzędzie Celnym w L. W związku z tym w opinii strony uchybienie terminowi do złożenia odwołania nastąpiło bez jej winy.

Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Celnej we W. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L. z [...]. W uzasadnieniu przywołał okoliczności faktyczne sprawy podkreślając, że doręczenie ww. decyzji nastąpiło w trybie zastępczym ze skutkiem na 26 sierpnia 2015 r. Wskazał, że zgodnie z art. 223 § 2 pkt 1 O.p. odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, termin ten w odniesieniu do spornej decyzji upływał 9 września 2016 r. Zatem odwołanie wniesione 23 października 2016 r. należało ocenić jako spóźnione, co zgodnie z art. 228 § 1 pkt 2 O.p. skutkuje wydaniem postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do jego wniesienia. Dalej organ podatkowy wyjaśniał, że takie działanie nie zależy od swobodnego uznania lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej. Końcowo wskazał, że tylko wówczas gdy wraz z odwołaniem złożonym po terminie strona złoży wniosek o jego przywrócenie organ podatkowy nie może wydać postanowienia o uchybieniu terminu, uprawnienie takie uzyska po rozpoznaniu wniosku w sprawie przywrócenia terminu.

W skardze strona wnioskowała o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zarzucając bezzasadność twierdzenia, że wniesiono je z uchybieniem terminu.

W uzasadnieniu kwestionowała pogląd organu podatkowego, że odwołanie winna wnieść najpóźniej 16 października 2015 r. Skarżący przyznał, że 9 października 2015 r. otrzymał zawiadomienie o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych wynikających z decyzji z [...], jednakże na podstawie tego pisma nie wiedział co to za decyzje, z czego wynikają, jaka jest ich podstawa prawna i uzasadnienie. Mógł się jedynie domyślać, że dotyczą one zobowiązań podatkowych, ale z zawiadomienia nie wynikało nic innego. Dopiero 16 października 2015 r. przeglądając akta sprawy w siedzibie organu I instancji zapoznał się z treścią ww. decyzji, zatem od tej daty winien być liczony termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wyjaśnił, że postanowieniem z 8 stycznia 2016 r. odmówił stronie przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu.

Istota sporu sprowadza się do oceny czy zasadnie organ podatkowy stwierdził, że odwołanie skarżącego od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L. z [...] zostało wniesione z uchybieniem terminu.

Stanowisko skarżącego prezentowane w toku postępowania nie jest w tym względzie spójne. Z jednej strony wskazuje on, że nie doszło do prawidłowego doręczenia przesyłki zawierającej ww. decyzję, gdyż w skrzynce pocztowej adresata nie było zawiadomienia o jej pozostawieniu w Urzędzie Pocztowym w L. (awiza), a zatem nie mógł jej odebrać. Celem wyjaśnienia tej kwestii skarżący złożył reklamację. Z drugiej zaś strony skarżący wnosi o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, potwierdzając tym samym, że nie dochował 14 dniowego terminu wynikającego z ustawy Ordynacja podatkowa.

Organ podatkowy wskazując na prawidłowe doręczenie pisma oraz przepisy art. 223 § 2 pkt 1 i art. 228 § 1 pkt 2 O.p. stwierdził, że odwołanie wniesiono z uchybieniem terminu.

Oceniając legalność zaskarżonego postanowienia należy stwierdzić, że pomimo pewnych nieprawidłowości w jego uzasadnieniu, nie narusza ono przepisów prawa w stopniu warunkującym jego uchylenie.

Jak wynika z akt sprawy niespornie [...] organ I instancji wydał wobec strony decyzję określającą Stronie zobowiązanie w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego marki [...] , którą wyekspediował na prawidłowy adres skarżącego. W aktach sprawy znajduje się koperta zawierająca m.in. ww. decyzję wraz z dokumentem potwierdzenia odbioru przesyłki, z którego wynika, że była ona dwukrotnie awizowana (pierwsze awizowanie 12 sierpnia 2015 r., kolejne - powtórne awizo – było dokonane 19 sierpnia 2015 r.). W treści dokumentu potwierdzenia odbioru zaznaczono, że z powodu niemożności doręczenia przesyłki w sposób opisany w pkt 1) pozostawiono ją na okres 14 dni w Urzędzie Pocztowym, zawiadomienie o tym fakcie pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Dalej wskazano, że z powodu niepodjęcia przesyłki w terminie 7 dni awizowano ją powtórnie 29 sierpnia 2015 r., co odnotowano także na kopercie zawierającej decyzję. Z dalszych zapisów ww. dokumentu wynika, że adresat nie podjął awizowanej przesyłki, w związku z czym zwrócono ją nadawcy ze skutkiem doręczenia na dzień 26 sierpnia 2015 r.

Zgodnie z art. 148 O.p. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy (art. 148 § 1). Pisma mogą być również doręczane: 1) w siedzibie organu podatkowego; 2) w miejscu pracy adresata - osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji (art. 148 § 2). W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w innych uzasadnionych przypadkach pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie (art. 148 § 3). Dalsze przepisy ww. ustawy stanowią, że w przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu pisma doręcza się za pokwitowaniem pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Zawiadomienie o doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy domu umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub na drzwiach mieszkania adresata lub w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. (art. 149 O.p.).

Kolejny przepis stanowiący o doręczeniach - art. 150 O.p. wskazuje, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę. (art. 150 § 1 O.p.). Adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni. (art. 150 § 1a O.p.). Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. (art. 150 § 2 O.p.).

Jak wynika z przedstawionych faktów, mających odzwierciedlenie w aktach sprawy, organy podatkowe zachowały opisane w ww. przepisach wymogi, starając się doręczyć pismo adresatowi. Także czynności podjęte przez operatora pocztowego nie budzą zastrzeżeń, co wynika z opisanych dokumentów. Nie budzi zatem zastrzeżeń stanowisko organu podatkowego, że doręczenie pisma stronie nastąpiło skutecznie w trybie art. 150 O.p., zaś termin doręczenia ustalony zgodnie z ww. przepisem przypadał na 26 sierpnia 2015 r. Od tej daty należy zatem liczyć termin, o którym mowa w art. 223 § 2 pkt 1 O.p. do wniesienia odwołania od decyzji. Słusznie w tych okolicznościach przyjmuje organ podatkowy, że upłynął on 9 września 2015 r. Tym samym odwołanie wniesione po tej dacie nastąpiło z uchybieniem terminu.

Skarżący w toku postępowania wskazywał, że nie otrzymał awiza i nie wiedział o istnieniu przesyłki zawierającej ww. decyzję. Celem wyjaśnienia tych nieprawidłowości wystąpił do Poczty Polskiej z reklamacją. W piśmie z 2 listopada 2015 r. kierowanym do organu podatkowego skarżący wskazał, że 22 października 2015 r. uzyskał odpowiedź na swoją reklamację, z której wynika, że zajęcie jednoznacznego stanowiska w tej sprawie nie jest możliwe, co uprawdopodabnia, że uchybienie terminu w złożeniu odwołania nastąpiło bez winy strony. Do pisma skarżący załączył odpowiedź operatora pocztowego.

Odnosząc się do tych okoliczności po pierwsze wskazać trzeba, że ww. pismo Poczty Polskiej informuje, że w sprawie dokonano dwukrotnego awizowania przesyłki (12 sierpnia 2015 r. i powtórnie 19 sierpnia 2015 r. przekazano przesyłkę do doręczenia). Wskazano, że w świetle wyjaśnień listonosza, który obsługuje ten rejon, po stwierdzeniu nieobecności osoby uprawnionej do odbioru przesyłki 12 sierpnia 2015 r. doręczyciel sporządził zawiadomienie o jej nadejściu. Zarówno pierwsze jak i drugie zawiadomienie listonosz pozostawił w skrzynce oddawczej. W dalszej treści ww. pisma stwierdzono, że jakkolwiek w przedmiotowej sprawie zajęcie jednoznacznego stanowiska nie jest możliwe, listonosza zobowiązano do rzetelnego wykonywania obowiązków służbowych, przepraszając adresata za wszelkie nieprawidłowości.

W opinii Sądu treść ww. pisma potwierdza fakty wynikające z dokumentów opisujących doręczenie spornej przesyłki, a znajdujących się w aktach sprawy, co z kolei potwierdza prawidłowość dokonanych przez operatora pocztowego czynności oraz wnioski organu podatkowego zawarte w zaskarżonym akcie. Fakt, że pismo zawiera przeprosiny i informuje o braku możliwości zajęcia jednoznacznego stanowiska w tej sprawie – w kontekście dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy – nie może uchylać ww. oceny.

Twierdzenia strony nie zostały poparte żadnymi dowodami, a prawidłowość podjętych czynności doręczenia przesyłki potwierdza dokumentacja znajdująca się aktach sprawy oraz – wbrew twierdzeniom strony – zawarta w piśmie Poczty Polskiej z 22 października 2015 r.

Końcowo Sąd stwierdza, że nie podziela poglądu organów podatkowych zawartego w zaskarżonym postanowieniu, a stwierdzającego, że wydanie postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania nie jest możliwe dopóki organ podatkowy nie rozpozna wniosku o przywrócenie terminu (o ile taki zostanie złożony). Wykładnia odnosząca się do relacji obu tych postanowień (w przedmiocie przywrócenia terminu oraz uchybienia terminu do złożenia odwołania została przedstawiona w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 14 października 2016 r. sygn. akt I SA/Wr 212//16 rozpoznającym skargę na postanowienie w przedmiocie odmowy przywrócenia skarżącemu terminu do wniesienia odwołania od decyzji z [...]. Ponieważ jednak niezaakceptowane przez Sąd tezy organu podatkowego co do zależności obu postanowień (w zakresie uchybienia terminu i jego przywrócenia) nie wpływają na wynik rozpoznawanej sprawy – Sąd nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Uznając zatem, że organy podatkowe nie naruszyły przepisów prawa procesowego jak i materialnego w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego aktu, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) - skargę oddalił.