Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 14 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. M. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 stycznia 2021 r. sygn. akt II SA/Gd 829/20 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi B. M. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zmiany decyzji dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: 1. oddalić zażalenie; 2. sprostować zaskarżone postanowienie, w ten sposób, że w miejsce słów "na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku", wpisać słowa "na decyzję Wojewody Pomorskiego".

Postanowieniem z dnia 21 stycznia 2021 r. sygn. akt II SA/Gd 829/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę B. M. (dalej "skarżąca") na decyzję Wojewody Pomorskiego (dalej "Wojewoda") z dnia [...] sierpnia 2020 r. w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zmiany decyzji dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II (pismo z 16 listopada 2020 r.) pełnomocnik skarżącej została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podanie numeru PESEL skarżącej, wskazanie jej miejsca zamieszkania oraz złożenie pełnomocnictwa - w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone [...] grudnia 2020 r. Termin do uzupełnienia braków upływał [...] grudnia 2020 r. Jednakże, w zakreślonym terminie, pełnomocnik nie uzupełniła ww. braków formalnych skargi. W piśmie z [...] grudnia 2020 r. pełnomocnik skarżącej złożyła wniosek o wydłużenie terminu do uzupełnienia braków do dnia [...] stycznia 2021 r. Do wniosku załączono zaświadczenie lekarskie nr [...] z [...] grudnia 2020 r. Odrzucając skargę Sąd wskazał, że 7-dniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi jest terminem ustawowym, który nie może być skracany ani przedłużany. Przekroczenie terminu natomiast ma miejsce wtedy, gdy strona w ogóle nie podejmuje czynności uzupełniających lub podejmuje je bezskutecznie, tzn. braki nie zostaną uzupełnione w całości lub części, co też miało miejsce w niniejszej sprawie.

Od powyższego postanowienia skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła zażalenie, domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu pełnomocnik zarzuciła naruszenie:

1. art. 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej p.p.s.a.), poprzez jego zastosowanie w sytuacji wezwania pełnomocnika do uzupełniania braku skargi w postaci pełnomocnictwa skarżącej którego to braku nie było,

2. art. 49 § 1 ww. ustawy, poprzez nieuwzględnienie wniosku pełnomocnika strony o przedłużenie terminu do wykonania zobowiązania pomimo istnienia zasadnych podstaw w postaci zwolnienia lekarskiego pełnomocnika uniemożliwiającego mu wykonywanie czynności w toku postępowania,

3. art. 39 p.p.s.a., poprzez zignorowanie znajdującego się już w aktach sprawy pełnomocnictwa do reprezentowania strony przed sądem administracyjnym w tej samej sprawie (dotyczącej tego samego przedmiotu i tej samej strony).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

W myśl art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.

Przechodząc do analizy zarzutów podniesionych w zażaleniu z dnia [...] lutego 2021 r. należy wskazać, że zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Należy przypomnieć, że od nowelizacji z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2015, poz. 658), która weszła w życie 15 sierpnia 2015 r., złożenie pełnomocnictwa w postępowaniu administracyjnym nie zwalnia z obowiązku złożenia go w postępowaniu sądowoadministracyjnym i nie czyni zadość wymaganiom przewidzianym w art. 37 § 1 oraz art. 46 § 3 p.p.s.a. W takiej sytuacji strona jest obowiązana uzupełnić ten brak formalny skargi i złożyć pełnomocnictwo, względnie jego wierzytelny odpis (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 czerwca 2017 r., II OZ 690/17, LEX nr 2320915 oraz z 19 lipca 2018 r., I OZ 688/18, LEX nr 2529057). Również złożenie pełnomocnictwa do innej sprawy sądowej lub administracyjnej, z którego treści wynika upoważnienie dla pełnomocnika do występowania w innej sprawie, nie czyni zadość wymaganiom przewidzianym w art. 37 § 1 oraz art. 46 § 3 p.p.s.a.

Pełnomocnik skarżącej nie precyzuje gdzie dokładnie znajduje się pełnomocnictwo do reprezentowania w "niniejszej sprawie", jednak Sąd zakłada, że chodzi o pełnomocnictwo znajdujące się w aktach administracyjnych. W świetle powyższego wywodu istnienie takiego pełnomocnictwa nie zwalniało strony z obowiązku wykonania wezwania Sądu. Dokładnie ten sam obowiązek ma pełnomocnik, który złożył pełnomocnictwo do sprawy opatrzonej inną sygnaturą. Powoduje to, że zarzuty zażalenia dotyczące nieuprawnionego wezwania o uzupełnienie pełnomocnictwa są niezasadne.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego zwolnienia lekarskiego należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że 7-dniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi jest terminem ustawowym, który nie może być skracany ani przedłużany. W przypadku niezawinionego uchybienia terminowi do dokonania czynności środkiem właściwym jest wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności, a nie wniosek o wydłużenie terminu ustawowego.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.

Ponadto, na podstawie art. 156 § 1 i 3 w zw. z art. 166 p.p.s.a., NSA sprostował oczywistą omyłkę w postanowieniu Sądu pierwszej instancji dotyczącą organu, który wydał zaskarżony do sądu akt.