Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lipca 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 1881/22 w sprawie ze skargi B. P. na akt Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] czerwca 2022 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia konkursu na stanowisko Dyrektora Państwowej Szkoły [...] im. [...] w [...] 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz B. P. kwotę 377 (trzysta siedemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 lipca 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 1881/22, po rozpoznaniu sprawy ze skargi B. P. na akt Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] czerwca 2022 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia konkursu na stanowisko Dyrektora Państwowej Szkoły Muzycznej [...] i [...] stopnia im. [...] w [...], uchylił zaskarżony akt (pkt 1), a także zasądził od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania (pkt 2).

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją z dnia [...] maja 2022 r. nr [...] powołał Komisję do przeprowadzenia konkursu na stanowisko dyrektora Państwowej Szkoły Muzycznej [...] i [...] stopnia im. [...] w [...].

W trakcie posiedzenia w dniu 6 czerwca 2022 r. Komisja Konkursowa podjęła uchwałę o odmowie dopuszczenia kandydatki B. P. do udziału w konkursie. Za przyjęciem ww. uchwały głosowało 6 członków Komisji, 3 członków głosowało przeciw i 3 wstrzymało się od głosu.

Na posiedzeniu tym Komisja Konkursowa wyłoniła kandydata na stanowisko dyrektora Państwowej Szkoły Muzycznej [...] i [...] stopnia im. [...] w [...].

Pismem z dnia 7 czerwca 2022 r. B. P. zwróciła się do Przewodniczącej Komisji Konkursowej o podanie przyczyny odmowy dopuszczenia jej do postępowania konkursowego wskazując, że w dniu 6 czerwca 2022 r. otrzymała jedynie ustną informację o odmowie dopuszczenia jej do konkursu.

Pismem z dnia 10 czerwca 2022 r. Przewodnicząca Komisji Konkursowej poinformowała B. P., że Komisja Konkursowa podjęła uchwałę o odmowie dopuszczenia jej do postępowania konkursowego na podstawie § 4 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 29 marca 2018 r. w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora publicznej szkoły artystycznej lub publicznej placówki zapewniającej opiekę i wychowanie uczniom w okresie pobierania nauki poza miejscem stałego zamieszkania oraz trybu pracy komisji konkursowej (Dz. U. poz. 694 z późn. zm., zwane dalej: "rozporządzenie") w związku z brakiem w złożonej ofercie konkursowej zaświadczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowniczym wydanego przez uprawnionego lekarza. Wyjaśniła jednocześnie, że wskazanie w rozporządzeniu w sprawie regulaminu konkursu na dyrektora, kwalifikacji lekarza wydającego zaświadczenie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowniczym przekraczałoby zakres upoważnienia ustawowego. Zatem należy uznać, że kwalifikacje lekarza określa § 7 rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 30 maja 1996 r. w sprawie przeprowadzenia badań lekarskich pracowników, zakresu profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami oraz orzeczeń lekarskich wydawanych do celów przewidzianych w Kodeksie pracy (Dz. U. z 2016 r. poz. 2067), czyniąc uprawnionymi do wydawania ww. zaświadczenia wszystkich lekarzy uprawnionych do wykonywania badań profilaktycznych.

W odpowiedzi na powyższe pismo, B. P. w piśmie z dnia 23 czerwca 2022 r. skierowanym do Przewodniczącej Komisji Konkursowej stwierdziła, że nie zgadza się z treścią uchwały Komisji Konkursowej. Zaznaczyła, że kopia zaświadczenia lekarskiego wydanego przez lekarza rodzinnego (poświadczona przez nią za zgodność z oryginałem) została przez nią załączona do wymaganych dokumentów w ofercie konkursowej. Powołała się jednocześnie na stanowisko judykatury, że w praktyce prowadzonego postępowania konkursowego nie będzie miało znaczenia prawnego to, czy osoba ubiegająca się o stanowisko dyrektora szkoły przedstawi wymagane zaświadczenie (lekarza medycyny pracy, medycyny ogólnej lub rodzinnej). Podniosła jednocześnie że doszło do nieuzasadnionej odmowy dopuszczenia jej do konkursu, co powinno skutkować jego unieważnieniem.

Dokumentacja z przeprowadzonego konkursu na stanowisko dyrektora Państwowej Szkoły Muzycznej [...] i [...] stopnia im. [...] w [...] została przekazana przez Przewodniczącą Komisji Konkursowej, przy piśmie przewodnim z dnia 23 czerwca 2022 r., Ministrowi Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego aktem z dnia [...] czerwca 2022 r., nr [...], wydanym na podstawie § 8 ust. 2 rozporządzenia, zatwierdził m. in. wyniki konkursu dla kandydatów na dyrektora Państwowej Szkoły Muzycznej [...] i [...] stopnia im. [...] w [...] oraz wskazał wyłonionego kandydata – E. P..

Przewodnicząca Komisji Konkursowej w piśmie z dnia 8 lipca 2022 r. skierowanym do B. P., podtrzymała stanowisko wyrażone we wcześniejszym piśmie z dnia 10 czerwca 2022 r., jednocześnie informując, że dokumentacja konkursowa została przekazana organowi prowadzącemu szkołę.

Wobec powyższego B. P. pismem z dnia 18 lipca 2022 r. zwróciła się do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego o podjęcie uchwały unieważniającej konkurs na stanowisko dyrektora Państwowej Szkoły Muzycznej [...] i [...] stopnia im. [...] w [...], przytaczając argumentację podniesioną wcześniej w piśmie z dnia 23 czerwca 2022 r. skierowanym do Przewodniczącej Komisji Konkursowej.

Pismem z dnia 25 lipca 2022 r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego poinformował B. P., że nie znalazł przesłanek do unieważnienia konkursu, podtrzymując stanowisko Przewodniczącej Komisji Konkursowej, co do wymogów zaświadczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowniczym.

W dniu 18 sierpnia 2022 r. B. P. zwróciła się do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego o udostępnienie informacji publicznej odnośnie zatwierdzenia bądź unieważnienia konkursu na dyrektora Państwowej Szkoły Muzycznej [...] i [...] stopnia im. [...] w [...], wskazanie daty i formy tego rozstrzygnięcia, a także pouczenie o środkach prawnych przysługujących jej w przypadku zatwierdzenia konkursu.

Pismem z dnia 5 września 2022 r. (doręczonym w dniu 13 września 2022 r.) Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego poinformował B. P., że pismem z dnia 29 czerwca 2022 r. zatwierdził wynik konkursu, pouczając ją jednocześnie o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, nie informując jednak o terminie na wywiedzenie skargi i nie wskazując, jaką formę prawną miało zatwierdzenie konkursu.

Na zatwierdzony akt Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w dniu 20 września 2022 r. B. P. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o nieuwzględnienie wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi i w związku z tym odrzucenie skargi, a w przypadku nieuwzględnienia przez Sąd tego argumentu, o jej oddalenie.

Postanowieniem z dnia 2 grudnia 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniosek B. P. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi jako niedopuszczalny uznając, że skarżąca nie uchybiła terminowi do wniesienia skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w powołanym wyżej wyroku uznał, że skarga była zasadna i zasługiwała na uwzględnienie.

Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji wskazał, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy w ogłoszeniu o konkursie na dyrektora Państwowej Szkoły Muzycznej [...] i [...] stopnia im. [...] w [...] organ prowadzący szkołę nie sformułował wymogu, że zaświadczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowniczym ma pochodzić od lekarza uprawnionego do wykonywania badań profilaktycznych pracowników. Nie ma natomiast podstaw do uznania, że w takiej sytuacji ma wprost zastosowanie wydane na podstawie art. 179 § 4 i art. 229 § 8 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy rozporządzenie Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 30 maja 1996 r. w sprawie przeprowadzania badań lekarskich pracowników, zakresu profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami oraz orzeczeń lekarskich wydawanych do celów przewidzianych w Kodeksie pracy (Dz. U z 2016 r. poz. 2067 ze zm.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że w związku z tym złożenie przez skarżącą kopii zaświadczenia lekarskiego wydanego przez lekarza medycyny rodzinnej (poświadczonej przez nią za zgodność z oryginałem) nie mogło skutkować odmową dopuszczenia do udziału w konkursie na podstawie § 4 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia, z tego powodu, że oferta nie zawierała wszystkich dokumentów wskazanych w ogłoszeniu konkursu. W zaistniałej sytuacji, Minister oceniając prawidłowość przebiegu postępowania konkursowego powinien zatem stosownie do § 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia unieważnić konkurs i zarządzić ponowne jego przeprowadzenie z uwagi na nieuzasadnione niedopuszczenie kandydatki do postępowania konkursowego.

Sąd I instancji podkreślił, że odnosząc się do argumentacji organu, że zgodnie z art. 63 ust. 10 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz. U. z 2021 r. poz. 1082 z późn. zm., zwana dalej: "ustawa Prawo oświatowe") kandydatowi wyłonionemu w drodze konkursu nie można odmówić powierzenia stanowiska dyrektora, należy wyjaśnić, że odnosi się to wyłącznie do kandydata wyłonionego w wyniku prawidłowo przeprowadzonego konkursu.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, zwana dalej: "p.p.s.a."):

I. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. poprzez brak wskazania w treści uzasadnienia wyroku wytycznych dla organu co do dalszego toku postępowania, które to naruszenie uniemożliwia wykonanie wyroku, istotnie wpływając na wynik sprawy.

II. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie tj.:

1. art. 63 ust. 1, ust. 10 i ust. 21 ustawy Prawo oświatowe poprzez uznanie, że organ prowadzący jest uprawniony do rozpoczęcia procedury naboru na stanowisko kierownicze w szkole, poprzez ponowne przeprowadzenie konkursu na kandydata na stanowisko dyrektora szkoły, w sytuacji gdy jest ono stanowiskiem obsadzonym na ściśle określony czas,

2. art. 63 ust. 10 i art. 66 ust. 1 ustawy Prawo oświatowe poprzez ich błędne zastosowanie i przyjęcie, że błędy procedury w przeprowadzeniu konkursu mogą stanowić podstawę do odwołania powołanego dyrektora szkoły.

Mając powyższe na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Pismem procesowym uzupełniającym skargę kasacyjną z dnia 6 września 2023 r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego oświadczył, że zrzeka się rozpoznania sprawy na rozprawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną B. P. wniosła o jej oddalenie, zasądzenie zwrotu niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów reprezentacji przez adwokata według norm prawem przepisanych, a także zrzekła się przeprowadzenia rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skoro w niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej.

Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.

Na wstępie rozważań podkreślić należy, że wbrew twierdzeniu zawartemu na str. 3 skargi kasacyjnej, sąd administracyjny dokonuje kontroli aktu uwzględniając stan faktyczny i prawny na moment jego wydania (zasada aktualności). Tym samym dalsze wywody i wnioski zawarte w skardze kasacyjnej oparte na błędnym założeniu, że "wyrok powinien uwzględniać stan faktyczny i prawny istniejący w chwili wyrokowania" są co do zasady niewłaściwe.

Odnośnie zarzutów naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie tj. art. 63 ust. 1, ust. 10 i ust. 21 ustawy Prawo oświatowe "poprzez uznanie, że organ prowadzący jest uprawniony do rozpoczęcia procedury naboru na stanowisko kierownicze w szkole, poprzez ponowne przeprowadzenie konkursu na kandydata na stanowisko dyrektora szkoły, w sytuacji gdy jest ono stanowiskiem obsadzonym na ściśle określony czas" oraz art. 63 ust. 10 i art. 66 ust. 1 ustawy Prawo oświatowe "poprzez ich błędne zastosowanie i przyjęcie, że błędy procedury w przeprowadzeniu konkursu mogą stanowić podstawę do odwołania powołanego dyrektora szkoły", to nie zasługują one na uwzględnienie.

Po pierwsze stwierdzić należy, że Sąd I instancji nie stosował, ani się nie odwoływał do art. 63 ust. 1 i ust. 21 oraz art. 66 ust. 1 ustawy Prawo oświatowe, ani tym bardziej nie dokonywał wykładni tych przepisów. Zatem czynienie WSA w Warszawie zarzutu naruszenia tych przepisów poprzez ich błędną wykładnię lub nieprawidłowe zastosowanie jest bezzasadne.

Po drugie Sąd I instancji jedynie ubocznie, na końcu uzasadnienia zaskarżonego wyroku, odnosząc się do argumentacji organu zawartej w odpowiedzi na skargę wskazał, że "zgodnie z art. 63 ust. 10 ustawy Prawo oświatowe kandydatowi wyłonionemu w drodze konkursu nie można odmówić powierzenia stanowiska dyrektora, należy wyjaśnić, że odnosi się to wyłącznie do kandydata wyłonionego w wyniku prawidłowo przeprowadzonego konkursu". Zauważyć należy, że przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie był akt Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] czerwca 2022 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia konkursu na stanowisko Dyrektora Państwowej Szkoły Muzycznej [...] i [...] stopnia im. [...] w [...], a nie akt powierzenia stanowiska dyrektora określonej osobie (jest to odrębny akt, podlegający ewentualnie odrębnej kontroli sądowej). Zatem kwestie związane z wydaniem aktu powierzenia stanowiska dyrektora szkoły nie stanowiły przedmiotu kontroli sądowej w tym postępowaniu, a więc art. 63 ust. 10 ustawy Prawo oświatowe nie stanowił w tym zakresie podstawy prawnej wydania zaskarżonego aktu Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] czerwca 2022 r., ani tym bardziej orzekania przez Sąd I instancji.

Po trzecie nie jest wystarczające wskazanie w treści zarzutu samej numeracji przepisów i ogólne powołanie się ich naruszenie przez Sąd I instancji. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie podkreślano, że w przypadku skargi kasacyjnej – będącej kwalifikowanym środkiem zaskarżenia – czytelność sformułowanego w niej komunikatu jest o tyle istotna, że ustawa wiąże powstanie określonych skutków procesowych nie tylko z samym faktem wniesienia tego pisma (jak w przypadku skargi czy zażalenia), ale także z jego treścią (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2017 r., II FSK 3133/16). Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do jakiego naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mimo że przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionych podstaw kasacyjnych, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonych podstaw kasacyjnych (por. wyroki NSA z dnia: 5 sierpnia 2004 r., FSK 299/04 z glosą A. Skoczylasa OSP 2005, Nr 3, poz. 36; 9 marca 2005 r., GSK 1423/04; 10 maja 2005 r., FSK 1657/04; 12 października 2005 r., I FSK 155/05; 23 maja 2006 r., II GSK 18/06; 4 października 2006 r., I OSK 459/06, z dnia 24 września 2021 r., I GSK 290/21). Naczelny Sąd Administracyjny podziela także stanowisko NSA zawarte w wyroku z dnia 22 października 2021 r., sygn. akt II GSK 879/21, w którym podniesiono, że "autor skargi kasacyjnej nie może ograniczyć się tylko do powołania przepisu prawa, który w jego ocenie został naruszony, ma bowiem obowiązek uzasadnić w czym upatruje uchybienia temu przepisowi. Koniecznym elementem prawidłowo sporządzonej skargi kasacyjnej jest zatem uzasadnienie podstaw kasacyjnych, które polega na wykazaniu, że stawiane zarzuty mają usprawiedliwioną podstawę. Musi ono zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonych podstaw kasacyjnych". Tymczasem uzasadnienie skargi kasacyjnej zawiera jedynie argumentację odwołującą się do art. 66 ust. 1 ustawy Prawo oświatowe, który to przepis, jak wskazano wyżej nie był przedmiotem stosowania, czy też wykładni Sądu I instancji, ani nawet nie stanowił podstawy prawnej zaskarżonego aktu

Na uwzględnienie nie zasługują także zarzut naruszenia przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. Otóż uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie można zarzucić, że nie realizuje ono niezbędnych elementów uzasadnienia określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a., a których zamieszczenie pozwala odtworzyć sposób rozumowania Sądu. Sporządzenie uzasadnienia jest czynnością następczą w stosunku do podjętego rozstrzygnięcia, stąd też tylko w nielicznych sytuacjach naruszenie tej normy prawnej może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej. Pamiętać bowiem należy, że usprawiedliwiony będzie zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a tylko wówczas, gdy pomiędzy tym uchybieniem a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego będzie istniał potencjalny związek przyczynowy. Do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2009 r. I OSK 487/08). Co więcej Sąd ma obowiązek zwięzłego przedstawienia stanu sprawy, co obejmuje nie tylko przytoczenie ustaleń dokonanych przez organ administracji publicznej, ale także ich ocenę pod względem zgodności z prawem. Tymczasem te wszystkie elementy znajdują się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, a uzasadnienie części prawnej wyroku jest wystarczające dla uzyskania informacji o przesłankach rozstrzygnięcia. Sąd I instancji wyrokował na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. uchylając zaskarżony akt. W przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z postępowaniem jurysdykcyjnym, a więc uchylenie zaskarżonego aktu nie wiąże się z koniecznością powtórzenia postępowania konkursowego. Jak wynika z akt sprawy organ ma zapewnioną profesjonalną obsługę prawną, a więc uwzględniając ocenę prawną przyjętą przez WSA w Warszawie, powinien autonomicznie podjąć decyzję co do podjęcia przez siebie ewentualnych dalszych kroków. Nie jest zadaniem sądu administracyjnego wskazywać co ma zrobić organ administracyjny i wyręczać go w ten sposób w procesie decyzyjnym. Tym samym zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. jest niezasadny.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego zostało wydane w oparciu o przepis art. 204 pkt 2 p.p.s.a.