Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędzia WSA Leszek Kamiński, Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), Protokolant ref. staż. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2011r. sprawy ze skargi H. S. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2011r. znak [...] w przedmiocie odmowy sprostowania błędu pisarskiego i oczywistej omyłki skargę oddala

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem znak [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. działając na podstawie art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. nr 98 z 2000 poz. 1071) po rozpatrzeniu wniosku H. S. o sprostowanie oczywistego błędu w postanowieniu [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] stycznia 2011 r. znak [...] odmówił sprostowania błędu pisarskiego i oczywistej omyłki.

W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że wniosek dotyczył sprostowania błędu polegającego na zmianie nazewnictwa budynku na działce nr ewid. [...] w M. przy ul. [...] jako, że jest to błąd oczywisty iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. od 13 lipca 2001 r. prowadzi postępowanie w sprawie samowolnej rozbudowy, przebudowy i nadbudowy budynku warsztatowo-mieszkalnego, a nie gospodarczego.

Wnioskująca podniosła, że na parterze budynku od dnia 15 kwietnia 1998 r. prowadzony jest nielegalnie warsztat samochodowy z wymianą ogumienia, a na piętrze również od 13 lat mieszka nielegalnie właściciel samowoli W. M.. Wnioskująca twierdziła, że w dokumentach zgromadzonych w aktach sprawy ustalono jednoznacznie, że przedmiotowy budynek jest budynkiem warsztatowo-mieszkalnym powołując jako dowód postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. znak: [...], decyzję organu I instancji nr [...] z dnia [...] października 205 r., znak: [...], decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2003 r. znak: [...], z dnia [...] stycznia 2005 r. znak: [...] oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w R. z dnia 18 grudnia 8 grudnia 2005 r., sygn. akt II SA/Rz 317/05.

Wnioskująca uważa, że ponieważ "nazewnictwo to zostało prawomocnie stwierdzone przez Sąd, to nie podlega podważeniu przez organy administracji publicznej (art. 153 p.p.s.a.)", a ponadto twierdzi, że okazane dowody jednoznacznie wskazują, że jest to budynek warsztatowo-mieszkalny, a nie jak nazwał go [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w postanowieniu z dnia [...] stycznia 2011 r., znak: [...] budynek gospodarczy.

Odnosząc się do wniosku organ stwierdził, że z akt sprawy jednoznacznie wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. prowadzi postępowanie w sprawie samowolnej rozbudowy i nadbudowy budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce o nr ewid. [...] w M. i przytoczył przebieg tego postępowania.

Następnie organ podniósł, że zgodnie z przepisem art. 113 § 1 Kpa sprostowanie w drodze postanowienia może dotyczyć jedynie błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek i nie może wykraczać poza granice określone tym przepisem.

Wnioskodawczyni zaś domaga się zmiany określenia obejmującego przedmiot postępowania co nie stanowi błędu pisarskiego czy oczywistej omyłki, a dotyczy ustaleń faktycznych przyjętych przez organ.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł też, że wbrew twierdzeniom wnioskującej Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 grudnia 2005 r. sygn. akt II SA/Rz 317/05 nie przesądził o nazwie i funkcji przedmiotowego budynku.

Po rozpatrzeniu zażalenia H. S. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem znak [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Organ odwoławczy podzielając stanowisko organu I instancji dodatkowo podniósł, że nie ulega wątpliwości, że kwestia związana z oznaczeniem budynku zlokalizowanego na działce nr [...] wyznacza zakres i przedmiot postępowania prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego, a tym samym rozstrzygnięcie w tej mierze ma charakter merytoryczny.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie H. S. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, a także postanowienia organu I instancji, podnosząc że organy nie wskazują prawidłowego nazewnictwa budynku zgodnego z jego funkcją i ustalonym przedmiotem sprawy.

Skarżąca zaznaczyła, że podanie właściwego nazewnictwa budynku, jako warsztatowo-mieszkalnego jest konieczne dla ustalenia właściwej opłaty legalizacyjnej dla inwestora samowoli budowlanej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, jak w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami skargi oraz powołana podstawa prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm zwana dalej ppsa.).

Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ppsa). Zaskarżone postanowienie prawa nie narusza dlatego też skarga została oddalona. Skarżąca dochodziła przed organem sprostowania postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 20011 r., znak: [...] którym organ stwierdził niedopuszczalność wniesienia zażalenia na postanowienie zmieniające postanowienie dowodowe wydane w oparciu o art. 48 ustt. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowane, które może być zaskarżone tylko w odwołaniu od decyzji co do meritum sprawy.

Żądanie skarżącej dotyczyło sprostowania oczywistej omyłki poprzez zmianę określenia budynku będącego przedmiotem postępowania z budynku gospodarczego na budynek warsztatowo-mieszkalny.

Należy zgodzić się z organami, że przedmiotem sprostowania na podstawie art. 113 § 1 Kpa nie mogą być mylne ustalenia faktyczne organu.

Tryb sprostowania oczywistych omyłek w treści postanowienia nie może bowiem służyć weryfikacji merytorycznego rozstrzygnięcia kwestii, której dotyczy to postanowienie. Tryb ten nie może bowiem zastępować postępowania instancyjnego (wyrok NSA w Warszawie z 26. 09. 08, sygn. akt II FSK 943/07).

Skarżąca poprzez odmowę sprostowania postanowienia incydentalnego dotyczącego kwestii proceduralnych postępowania legalizacyjnego nie została pozbawiona możliwości podnoszenia zarzutów merytorycznych dotyczących błędnych ustaleń faktycznych organu. Trybem właściwym w tym przypadku jest bowiem wniesienie odwołania od decyzji kończącej postępowanie przed organem. i wydanej co do istoty sprawy.

Podnoszone przez skarżącą argumenty, że niewłaściwe oznaczenie budynku przez organ wpłynie na wysokość opłaty legalizacyjnej dotyczą kwestionowania przez skarżącą poczynionych przez organ ustaleń faktycznych, a nie oczywistej omyłki pisarskiej organu.

Do kwestii merytorycznych w niniejszym postępowaniu również i Sąd nie może się odnieść, bowiem przedmiotem kontroli Sądu jest tylko i wyłącznie prawidłowość zastosowania przez organ przepisu art. 113 § 1 Kpa będącego podstawa prawną wydanych postanowień.

Reasumując należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, natomiast żądania skarżącej wykraczają poza granice dopuszczalności sprostowania bowiem sprostowanie aktu administracyjnego w trybie art. 113 § 1 Kpa nie może prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji (wyrok NSA z 11. 08. 1999 r., sygn. akt II SA 1072/99 i z 24. 09. 1999 r., sygn. akt IV SA 1184/99).

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 z póżn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.