Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędzia NSA Teresa Zyglewska (spr.) Sędzia del. WSA Dariusz Chaciński po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 czerwca 2020 r. sygn. akt II SA/Po 1059/19 w sprawie ze skargi K.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2019 r., nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 17 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Po 1059/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę K.K. (skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego.

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się skarżąca zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie:

-przepisów prawa materialnego, to jest:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 ust. 1, 1a oraz art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2133 ze zm.), dalej "u.d.m.", poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 2 ust. 1 pkt 4 u.d.m., a w konsekwencji niesłuszne oddalenie przez Sąd I instancji skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego, pomimo, że skarżąca - wbrew odmiennej opinii Sądu na skutek błędnej wykładni normy art. 2 ust. 1 pkt 4 u.d.m. - posiada tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponosi wydatki związane z jego zajmowaniem;

2. art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 134 p.p.s.a. poprzez niekompletne, niedostateczne, wybiórcze uzasadnienie skarżonego wyroku, brak dokonania oceny zgodności zaskarżonego aktu administracyjnego ze wszystkimi przepisami wchodzącymi w grę w danej sprawie, tj. brak wnikliwego i pełnego rozpoznania wszystkich zarzutów skargi, a w szczególności braku szczegółowego i merytorycznego ustosunkowania się do kwestii dotyczących tytułu prawnego do zajmowanego lokalu mieszkalnego, wynikającego z podpisanej umowy użyczenia lokalu oraz brak odniesienia się do zarzutów dotyczących prawidłowości prowadzonego postępowania administracyjnego;

- naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy:

3. art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 141 § 4 w zw. z art. 134 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], która zasługiwała na uwzględnienie z uwagi na fakt, iż organy administracyjne zarówno I jak i II instancji naruszyły przepisy postępowania administracyjnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

• art. 9 i 11 k.p.a. poprzez brak sądowej kontroli w zakresie niedostatecznego wyjaśnienia podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], które nie przeprowadziło w tym zakresie jakiejkolwiek kontroli instancyjnej, a dokonana wykładnia przepisów nie została poparta jakimkolwiek orzecznictwem sądowym;

• art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak sądowej kontroli wydanej decyzji administracyjnej nieodpowiadającej w pełni wymogom prawa, tj. wydanie decyzji nieposiadającej uzasadnienia faktycznego, które powinno zawierać w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz przede wszystkim niedostrzeżenie przez Sąd I instancji, iż skarżona decyzja nie zawiera uzasadnienia prawnego, wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa oraz poglądów judykatury sądowej;

• art. 11 k.p.a. poprzez brak sądowej kontroli w zakresie nieprawidłowo zredagowanego pod względem merytorycznym i prawnym uzasadnienia skarżonej decyzji;

• art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. poprzez brak dostrzeżenia przez Sąd I instancji zaniechania organu odwoławczego w zakresie braku wszechstronnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz zaniechaniu dążenia do ustalenia zgodnego z prawdą stanu faktycznego sprawy oraz brak rozpatrzenia zebranego materiału dowodowego, zgodnie z podstawowymi zasadami logiki i doświadczenia życiowego,

• art. 6 k.p.a. w związku z art. 8, 11, 107 § 3, 140 k.p.a. poprzez niedostrzeżenie przez Sąd I instancji braku ustosunkowania się w uzasadnieniu skarżonej decyzji do wszystkich zarzutów i argumentów podnoszonych przez skarżącą w postępowaniu odwoławczym oraz brak rzeczowego odniesienia się do zarzutów i argumentów strony skarżącej istotnych dla rozstrzygnięcia oraz ich merytorycznej oceny;

• art. 8, 107 § 3 k.p.a. poprzez niedostrzeżenie przez Sąd I instancji faktu, że organ II instancji w żaden sposób nie uzasadnił, dlaczego skarżąca posiadając ważną cywilnoprawną umowę użyczenia lokalu nie ma jakiegokolwiek tytułu prawnego, który uprawniałby ją do uzyskania dodatku mieszkaniowego na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 4 u.d.m.

W oparciu o przytoczone zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi lub uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu oraz zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Ponadto złożyła oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy.

W uzasadnieniu podniosła, iż uzasadnienie zaskarżone decyzji nie spełnia wymagań zawartych w art. 107 k.p.a., bowiem nie wynika z niego dlaczego wnioskodawcy przyznano świadczenie w takiej wysokości, dlaczego przyjęto do obliczeń kwoty wydatków w zupełnie innej wysokości niż wskazana przez zarządcę domu. W jej ocenie decyzja o odmowie przyznania dodatku oparta o art. 7 ust. 3 u.d.m. wymaga szczególnie starannego uzasadnienia.

Zwróciła ponadto uwagę, iż w zaskarżonym wyroku brak jest odniesienia się do zarzutów podniesionych w punktach 1-6 skargi, zatem nie sposób stwierdzić czy Sąd I instancji we właściwy sposób dokonał sądowej kontroli skarżonej decyzji administracyjnej. Tym samym, w jej ocenie, nierozpatrzone pozostały mające znaczący wpływ na wynik sprawy zarzuty skargi. Sąd I instancji bezrefleksyjnie przyjął, iż nie doszło do naruszenia zasad prowadzonego postępowania administracyjnego, jednakże w uzasadnieniu wyroku nie przedstawił toku rozumowania, który doprowadził go do tej konkluzji, co sprawia, iż nie dokonał we właściwy sposób sądowej kontroli zaskarżonej decyzji.

Zwracając uwagę na treść art. 45 ust. 1 Konstytucji wyjaśniła, iż wynika z niego obowiązek Sądu odniesienia się w uzasadnieniu wyroku do wszystkich podnoszonych w skardze zarzutów. W zaskarżonym rozstrzygnięciu brak jest odniesienia do zarzutów naruszenia procedury postępowania administracyjnego, co powoduje, iż uzasadnienie wyroku jest wadliwe pod względem prawnym i narusza normę prawna art 141 § 4 p.p.s.a.

Odnosząc się zaś do podniesionych zarzutów prawa materialnego skarżąca wskazał na treść art. 2 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Przypomniała także, iż zajmuje pokój nr 1 wraz z ½ udziału w częściach wspólnych lokalu mieszkalnego położonego w [...] przy ulicy [...], na mocy umowy użyczenia zawartej [...] marca 2019 r., z której wynika, iż na mocy § 3 umowy zobowiązana jest ponosić opłaty dotyczące utrzymania lokalu i świadczeń w wysokości ½ ich wartości zgodnie z zawiadomieniem o wysokości opłat za lokal wystawionym przez Z. Sp. z o.o. oraz że dokonuje sama płatności na właściwe konto. Odwołując się do treści art. 710 k.c. oraz art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych wskazała, iż w jej ocenie, tytułem prawnym do zajmowanego lokalu, uprawniającym do przyznania dodatku mieszkaniowego, jest każdy inny niż wymieniony we wskazanym przepisie (takim tytułem jest cywilnoprawna umowa użyczenia części nieruchomości) w punktach od 1 do 3 i w punkcie 5 tytuł do zajmowanego lokalu, który zobowiązuje osobę go posiadająca do ponoszenia wydatków związanych z korzystaniem z mieszkania. W oparciu zaś o art. 6 ust. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych wskazała zaś co należy rozumieć pod pojęciem wydatków związanych z korzystaniem z mieszkania.

Zdaniem skarżącej tytuł prawny do zajmowanego lokalu nie musi zatem wynikać, jak przyjął organ I instancji - wyłącznie z ograniczonych praw rzeczowych, ale może również wypływać z prawa o charakterze obligacyjnym, innego aniżeli umowa o dożywocie, np. umowy użyczenia, najmu, czy wreszcie innej umowy nienazwanej oraz iż nie musi być to umowa zawarta na piśmie, bowiem dla ważności umowy użyczenia nie jest wymagane zachowanie formy pisemnej. Jest to bowiem umowa realna, która dochodzi do skutku przez porozumienie stron połączone z wydaniem rzeczy biorącemu. Przypomniała, że dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, które mają tytuł prawny do lokalu mieszkalnego: najemcy oraz podnajemcy lokali mieszkalnych, osoby mieszkające w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego, osoby mieszkające w lokalach mieszkalnych znajdujących się w budynkach stanowiących ich własność i właściciele samodzielnych lokali mieszkalnych, inne osoby mające tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszące wydatki związane z jego zajmowaniem.

Podniosła, że zamieszkiwanie jest elementem istotnym dla ustalenia prawa do dodatku mieszkaniowego w świetle przepisów art. 2 ust. 1 u.d.m. oraz że w celu ustalenia, czy dana osoba zamieszkuje w lokalu, można pomocniczo posłużyć się przepisami art. 25 i art. 28 Kodeksu cywilnego. Zdaniem skarżącej Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania w przedmiotowej sprawie art. 2 ust. 1 pkt 4 u.d.m., gdyż skarżąca na mocy zawartej umowy użyczenia jest inną osobą mającą tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszącą wydatki związane z jego zajmowaniem, a więc spełnia ona wszystkie warunki do przyznania jej dodatku mieszkaniowego.

Zwróciła uwagę, że w orzecznictwie wskazuje się, że prawo do zamieszkiwania z głównym najemcą nie stanowi żadnego z tytułów prawnych do mieszkania, o których mowa w art. 2 ust. 1 u.d.m. Podniosła, iż na podstawie umowy użyczenia K.K. posiada tytuł prawny do pokoju nr: 1 wraz z 1/2 udziału w częściach wspólnych lokalu oraz zobowiązana jest ponosić opłaty z tytułu czynszu najmu oraz zużycia przez nią mediów - w związku z użytkowaniem i zamieszkiwaniem w przedmiotowym lokalu, zaś umowa użyczenia ma zabezpieczać interesy stron wynikające z użytkowania lokalu oraz konieczności ponoszenia opłat za użytkowanie tego lokalu tytułem czynszu najmu oraz zużycia mediów.

Ponadto wyjaśniła, że na podstawie art. 129 § 1, art. 128 oraz art. 133 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego A.K. jest obciążona obowiązkiem alimentacyjnym względem swojej matki, co za tym idzie zapewniła swojej matce Pani K.K. "dach nad głową", ponieważ K.K. nie posiada żadnego mieszkania w swoim majątku oraz nie posiada żadnego tytułu prawnego do innego lokalu mieszkalnego. Tym samym hipotetyczne ponoszenie opłat za pokój nr 1 wraz z ½ udziału w częściach wspólnych lokalu tytułem czynszu najmu i zużycia mediów przez A.K. byłoby niezgodne z zasadami współżycia społecznego, ponieważ użyczyła ona swojej matce "dach nad głową", tym samym spełniając obowiązek alimentacyjny względem swojej schorowanej matki.

W ocenie skarżącej Sąd I instancji nie odróżnia prawa do zamieszkiwania wynikającego z Umowy najmu od tytułu prawnego uprawniającego do zajmowania lokalu.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podniesiono, że skarżąca w skardze kasacyjnej przedstawiła nową informację, która nie była ujawniona w postępowaniu administracyjnym, że A.K. (najemca) od [...] marca 2019 r. nie zamieszkuje w lokalu, nie posiada w nim swojego centrum życiowego, nie korzysta z mediów oraz nie ponosi żadnych kosztów z tytułu użytkowania mieszkania. [...] marca 2019 r. wprowadziła się do niego K.K., zamieszkująca wcześniej w innym lokalu. Organ podniósł, że A.K. jest obciążona obowiązkiem alimentacyjnym względem matki, wobec tego zapewniła matce dach nad głową, zaś K.K. nie posiada żadnego majątku ani też innego miejsca zamieszkania.

Następnie organ wyjaśnił, że w sprawie nie wystąpiły takie wady postępowania, które miałyby wpływ na wynik sprawy. Wskazał, że ważne dla rozstrzygnięcia sprawy były dwa dowody znajdujące się w aktach sprawy, tj.:

- umowa życzenia z [...] marca 2019 r. zawarta pomiędzy A.K. jako użyczającą a K.K. jako biorącą w użyczenie pokój nr 1 - o pow. [...] m2 i 1/2 udziału w częściach wspólnych lokalu (kuchni [...] m2, łazienki z wc - [...] m2 i korytarza - [...] m2 (łącznie - [...] m2), oraz

- umowa najmu lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w [...] z [...] lipca 2018r., zawarta pomiędzy Z. Sp. z o.o. w [...] jako wynajmującym, reprezentowanym przez Prezesa Zarządu – A.S. i Członka Zarządu – M.P., a najemcami – A.K. i B.K.

Organ wskazał, iż skarżąca pomija to, że K.K., jako osoba bliska najemców (matką A.K. i babcią B.K.), objęta została umową najmu jako osoba uprawniona do wspólnego zamieszkiwania z najemcą (§ 3 umowy najmu), która była umową wcześniejszą i to ona dawała jej uprawnienie do zamieszkiwania w ww. lokalu mieszkalnym. Jednocześnie organ wskazał, iż nie jest to samodzielny tytuł prawny do zajmowania lokalu, wobec tego nie może stanowić podstawy do przyznania dodatku mieszkaniowego. Zaznaczył, że przedstawiona umowa użyczenia jest umową wtórną, która zarówno w ocenie organów administracji jak i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu jedynie porządkuje sposób korzystania z lokalu.

Ponadto organ wskazał, że według wiedzy, posiadanej z urzędu, B.K., najemca ww. lokalu, złożył w organie I instancji wniosek o przyznanie mu dodatku mieszkaniowego z dnia [...] czerwca 2019 r. (obejmującego okres 6-ciu miesięcy od dnia [...] lipca 2019 r. do dnia [...] grudnia 2019 r.) oraz późniejszy wniosek z dnia [...] września 2019 r. (obejmującego okres 6-ciu miesięcy od [...] października 2019 r. do [...] marca 2020 r.). Wnioski dotyczą częściowego pokrycia opłat za zajmowaną wspólnie z K.K. część lokalu nr [...] przy ul. [...]. Postępowanie w sprawie wniosku z dnia [...] czerwca 2019 r. o przyznanie dodatku mieszkaniowego na okres od [...] października 2019 r. do [...] grudnia 2019 r. zostało zawieszone postanowieniem z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej z wniosku K.K. o ustalenie prawa do dodatku mieszkaniowego, złożonego [...] marca 2019 r.

Ponadto B.K. na podstawie decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2019 r. Nr [...] otrzymał dodatek mieszkaniowy na okres 3 miesięcy od dnia [...] stycznia 2020 r. do [...] marca 2020 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a." Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Istota skargi kasacyjnej sprowadza się do zarzucenia rażącego naruszenia przepisów prawa materialnego, to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 ust. 1, 1a oraz art. 2 ust. 1 pkt 4 u.d.m. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 2 ust. 1 pkt 4 u.d.m. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 4 u.d.m. dodatek mieszkaniowy przysługuje innym osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem.

W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny zaakceptował ustalenia organów, że skarżąca kasacyjnie K.K. w dniu [...] marca 2019 r, zawarła z córką A.K., będącą najemcą lokalu, umowę użyczenia części lokalu mieszkalnego. Sąd I instancji wywiódł, że co do zasadny umowa użyczenia stanowi inny tytuł prawny do lokalu, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4 u.d.m., co wynika z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 2008 r. sygn. akt I OSK 1181/07. Jednakże Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważył, że stanowisko to odnosiło się do odmiennego stanu faktycznego i nie znajduje odniesienia do realiów rozpoznawanej sprawy.

Zasadnie Sąd I instancji zwrócił uwagę, że wykładni umowy użyczenia z dnia [...] marca 2019 r. nie można dokonać z pominięciem pozostałych dokumentów zgromadzonych w sprawie. Podzielić należy stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że istotne znaczenie dla oceny czy umowa użyczenia z dnia 1 marca 2019 r. stanowi tytuł prawny do zajmowanego lokalu zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 4 u.d.m. ma treść umowy najmu z dnia [...] lipca 2018 r. zawarta pomiędzy Z. a A.K. i B.K. Z umowy tej wynika, że skarżąca kasacyjnie jest uprawniona do wspólnego zamieszkiwania z najemcami. Nie oznacza to jednak, że K.K. jest najemcą tego lokalu. Tego rodzaju postanowienie umowy nie kreuje stosunku prawnego do lokalu, który mógłby stanowić podstawę do przyznania dodatku mieszkaniowego.

Podkreślić przy tym należy, że zgodnie z § 10 umowy najmu z dnia [...] lipca 2018 r. najemca nie może bez pisemnej zgody oddać całości lub części przedmiotu najmu w podnajem lub do innego korzystania. Bez uzyskania pisemnej zgody Z. najemcy nie byli uprawnieni do rozporządzenia przedmiotem najmu, w tym także do zawierania umowy użyczenia. Przy czym ponownie podkreślić należy, że uprawnienie skarżącej do zamieszkiwania z lokalu wynika z postanowień § 3 umowy najmu z dnia [...] lipca 2018 r., które to postanowienie nie świadczy jednak o istnieniu samoistnego tytułu do lokalu, ale jedynie o prawie zamieszkiwania w nim, które to prawo związane jest z umową najmu tego lokalu zawartą przez córkę skarżącej kasacyjnie A.K.. Podzielić więc należy zapatrywanie Sądu I instancji, że choć umowa użyczenia może stanowić inny tytuł prawny do zajmowania w lokalu w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 4 u.d.m., to w rozpoznawanym przypadku umowa użyczenia z dnia [...] marca 2019 r. nie stanowi tytułu do zajmowania lokalu, albowiem prawo do wspólnego zamieszkiwania z najemcami (a więc osobami posiadającymi tytuł prawny do lokalu) wynika z § 3 umowy najmu z dnia [...] lipca 2018 r. Nie kreuje tytułu prawnego do lokalu wywodzony w skardze kasacyjnej obowiązek alimentacyjny A.K. wobec swej matki K.K.. Przepisy art. 129 § 1, art. 128 i 133 § 2 ustawy z 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz.U. z 2020 r., poz. 1359, dalej k.r.i.o.). Przepisy te stanowią podstawę istnienia obowiązku dostarczania środków utrzymania, jednakże nie stanowią podstawy do przyjęcia, że jedynie bezpośrednio w oparciu o nie rodzicom przysługuje prawo do lokalu zamieszkiwanego przez ich dzieci, w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 4 u.d.m. Nie jest zasadne powoływanie się w skardze kasacyjnej na art. 6882 k.c., albowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny nie zakwestionował ważności umowy użyczenia, a jedynie stwierdził, że uprawnienie do zajmowania lokalu wynika z umowy najmu zawartej przez A.K. i nie spełnia przesłanek z art. 2 ust. 1 pkt 4 u.d.m.

Wszystkie wspomniane okoliczności prawne i faktyczne pozwalają na gruncie rozpatrywanej sprawy na przyjęcie, że skarżąca nie posiada tytułu prawnego do lokalu i nie jest osobą uprawnioną do otrzymania dodatku mieszkaniowego w świetle art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Tym samym przepis ten nie został naruszony przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku.

Niezasadny jest również zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 w zw. z art. 134 p.s.s.a, który określa warunki, jakie winno spełniać uzasadnienie wyroku. Powinno ono zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Treść wydanego orzeczenia i jego uzasadnienie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanki, jakimi kierował się Wojewódzki Sąd Administracyjny, podejmując zaskarżone orzeczenie i pozwala na pełną kontrolę kasacyjną tego orzeczenia. Sąd I instancji zbadał legalność decyzji, mając na uwadze wszystkie przepisy mające zastosowanie w sprawie. Sąd I instancji w sposób pełny, szczegółowy i poparty rozbudowaną argumentacją odniósł się do kwestii tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego, to jest umowy użyczenia z dnia [...] marca 2019 r. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie wyroku w sprawie objętej skargą kasacyjną spełnia wymogi określone w art. 141 § 4 p.p.s.a., wobec tego postawiony w tym zakresie w skardze kasacyjnej zarzut uznać należy za nieuzasadniony. Nie stanowi natomiast naruszenia prawa w rozumieniu art. 141 § 4 p.p.s.a. zawarcie innej oceny legalności decyzji niż domaga się skarżąca kasacyjnie.

Nie zasługują na uwzględnienie także zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Wbrew tym zarzutom Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że organy administracji nie naruszyły przepisów postępowania administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie nie można dopatrzeć się naruszenia art. 9, 11 i art. 107 § 3 k.p.a. Nadto skarżąca kasacyjnie nie wyjaśniła na czym miałoby polegać naruszenie art. 11 k.p.a. polegające na nieprawidłowym zredagowaniu pod względem merytorycznym i prawnym decyzji.

Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie został wszechstronnie oceniony, ustalenie zaś stanu faktycznego odmiennego od oczekiwań skarżącej kasacyjnie nie stanowi o naruszeniu art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a.

Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 6, 8, 11, 107 § 3 i 140 k.p.a., albowiem w skardze kasacyjnej nie wskazano jakie zarzuty i argumenty, które miałyby wpływ na wynik sprawy nie zostały uwzględnione przez organy.

Jak przedstawiono wyżej Wojewódzki Sąd Administracyjny wyjaśnił, z jakich przyczyn podzielił argumentację organów, że umowa użyczenia nie może w tym przypadku być rozpatrywana jako inny tytuł do zajmowania lokalu w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 4 u.d.m., co przesądza o niezasadności zarzutu dotyczącego naruszenia art. 8 i 107 § 3 k.p.a.

Mając na względzie powyższe skarga kasacyjna została oddalona w oparciu o art. 184 p.p.s.a.