Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Trzecki (spr.) Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia del. WSA Grzegorz Wałejko Protokolant Anna Ważbińska-Dudzińska po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2022 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi K.R. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 2017 r. sygn. akt II GSK 2327/15 w sprawie ze skargi kasacyjnej W.R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 66/15 w sprawie ze skargi W.R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym 1. wznawia postępowanie zakończone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 2017 r. sygn. akt II GSK 2327/15; 2. uchyla wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 2017 r., sygn. akt II GSK 2327/15 i wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 maja 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 66/15; 3. uchyla decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] stycznia 2014 r., nr [...] i utrzymaną nią w mocy decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] września 2013 r., nr [...]; 4. umarza postępowanie administracyjne w tym zakresie; 5. określa, że zwrotowi na rzecz K.R. podlega kwota uiszczonej kary pieniężnej w wysokości 5000 zł z odsetkami jak dla zaległości podatkowych od dnia zapłaty tej kwoty do dnia wydania prawomocnego orzeczenia; 6. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz K.R. kwotę 1867 (tysiąc osiemset sześćdziesiąt siedem) zł tytułem kosztów postępowania sądowego.

Wyrokiem z 17 maja 2017 r., sygn. akt II GSK 2327/15, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną W.R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 maja 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 66/15, w sprawie ze skargi W.R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] stycznia 2014 r., nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia i zasądził od skarżącego na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 450 złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekał w następującym stanie sprawy:

W dniu [...] lipca 2013 r. na drodze krajowej o dopuszczalnych naciskach osi do 10 t przeprowadzono kontrolę, będącego w posiadaniu W.R. (dalej "skarżący"), zespołu pojazdów (ciągnik siodłowy i naczepa), którym przewożony był ładunek podzielny (m.in. woda mineralna i inne napoje). Pojazd zważono i stwierdzono, że nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu na drogę wyniósł 11,1 t, przekraczając wartość dopuszczalną o 1,1 t. W związku z powyższym – na skutek stwierdzonych przekroczeń dopuszczalnych norm – Małopolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] września 2013 r. na podstawie art. 64 ust. 1 pkt 1 oraz art. 140aa ust. 1-3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.; dalej "p.r.d."), nałożył na W.R. karę pieniężną w wysokości 5000 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kat. IV.

Decyzją z [...] stycznia 2014 r., wydaną na podstawie m.in. art. 64 ust. 1 i 2, art. 64c, art. 140aa ust. 1, 3 pkt 1 i 4, art. 140ab ust. 1 pkt 2 i ust. 2 p.r.d., Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy powyższą decyzję. Stwierdził, że nałożenie na skarżącego kary było zasadne, ponieważ skarżący wykonywał przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kat. IV

Wyrokiem z 22 maja 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 66/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny Warszawie uznał skargę za niezasadną i ją oddalił. Zdaniem WSA z ustaleń kontroli jednoznacznie wynika, że przejazd był wykonywany po drodze krajowej o dopuszczalnych naciskach pojedynczej osi napędowej do 10 t z przekroczeniem tych nacisków o 1,1 t. Wobec tego WSA za prawidłowe uznał ustalenie, że doszło do wykonywania przejazdu pojazdem nienormatywnym w warunkach podanych przez art. 140aa ust. 1 p.r.d. W konsekwencji Sąd stwierdził, że słusznie nałożono na skarżącego karę pieniężną na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 2 p.r.d.

Od powyższego wyroku skarżący złożył skargę kasacyjną, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnemu (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; dalej "k.p.a."), jak również naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 140aa ust. 4 pkt 1 lit. a) i b) p.r.d.

Oddalając skargę kasacyjną, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że podniesione w niej zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Skarżący skutecznie nie podważył prawidłowość stanowiska WSA i organów co do ustaleń faktycznych dotyczących zarówno przekroczenia nacisku na pojedynczą oś napędową, jak również co do braku nadzoru nad kierowcą wykonującym przejazd, co doprowadziło w konsekwencji do powstania stwierdzonego naruszenia przekroczenia dopuszczalnego nacisku na oś napędową.

Pismem z 23 kwietnia 2021 r. K.R., następca prawny W.R., powołując się na przepisy art. 272 § 2a i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") w związku z art. 19 ustawy z dnia 18 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r., poz. 54; dalej "ustawa o zmianie") złożyła skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 maja 2017 r., sygn. akt II GSK 2327/15, w której wniosła o:

1) wznowienie ww. postępowania,

2) uchylenie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 maja 2017 r., sygn. akt II GSK 2327/15

3) uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 22 maja 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 66/15,

4) uchylenie decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] stycznia 2014 r., nr [...] i poprzedzającej ją decyzji Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] września 2014 r., nr [...],

5) zasądzenie od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na jej rzecz kosztów postępowania sądowego.

Z art. 19 ust. 1 ustawy zmieniającej wynika, że podstawę żądania wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego stanowi wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 21 marca 2019 r. w sprawie C-127/17, zgodnie z którym nakładając na przedsiębiorstwa transportowe wymóg posiadania specjalnych zezwoleń umożliwiających poruszanie się na niektórych drogach publicznych, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie przepisów art. 3 i art. 7 dyrektywy Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiająca dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym (Dz. Urz. UE L z 1996 r. Nr 235, str. 59 ze zm.; dalej "dyrektywa "96/53/WE").

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga o wznowienie postępowania zasługuje na uwzględnienie.

Z istoty żądania następcy prawnego W.R. wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 maja 2017 r., sygn. akt II GSK 2327/15, którym oddalono skargę kasacyjną W.R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 maja 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 66/15, w sprawie ze skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym, wynika, że zasadności tego żądania strona upatruje zarówno w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 21 marca 2019 r. w sprawie C-127/17, jak również w przepisie art. 19 ustawy o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw.

Ze wskazanego jako podstawa żądania wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 21 marca 2019 r. w sprawie C-127/17 wynika, że nakładając na przedsiębiorstwa transportowe wymóg posiadania specjalnych zezwoleń umożliwiających poruszanie się na niektórych drogach publicznych, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie przepisów art. 3 i art. 7 dyrektywy 96/53/WE w związku z pkt 3.1 i 3.4 załącznika I do dyrektywy 96/53/WE.

TSUE uznał, że system udzielania zezwoleń przyjęty w prawie krajowym należy uznać za sprzeczny z art. 3 i 7 dyrektywy 96/53 w związku z pkt 3.1 i 3.4 załącznika I do tej dyrektywy (pkt 123). Trybunał podniósł, że pojazdy odpowiadające dopuszczalnym wartościom nacisku osi określonym w pkt 3.1 i 3.4 załącznika I do dyrektywy 96/53 są uważane za "nienormatywne" w rozumieniu art. 2 pkt 35a p.r.d., jeśli naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych przewidzianych dla danej drogi w polskich przepisach o drogach publicznych. Ruch pojazdu nienormatywnego po takich drogach jest zgodnie z art. 64 ust. 1 p.r.d. uzależniony od uzyskania specjalnego odpłatnego zezwolenia, które jest wydawane przez właściwy organ. Wobec tego art. 64 ust. 2 p.r.d. skutkuje tym, że przewóz pojazdem "nienormatywnym" ładunku podzielnego jest co do zasady zabroniony (pkt 121).

Jak stwierdził TSUE, wynika z tego, że na drogach publicznych, na których ma zastosowanie wynikające z polskich przepisów ograniczenie nacisku osi, ruch pojazdów odpowiadających dopuszczalnym wartościom nacisku osi określonym w pkt 3.1 i 3.4 załącznika I do dyrektywy 96/53/WE jest uzależniony od uzyskania specjalnego zezwolenia (pkt 122). TSUE podkreślił, że wynikające z polskich przepisów ograniczenia nacisku osi, uzależniające przejazd pojazdów po drogach publicznych od uzyskania takiego zezwolenia są sprzeczne z art. 3 i 7 dyrektywy 96/53 w zw. z pkt 3.1 i 3.4 załącznika I do tej dyrektywy. Podobnie wprowadzony do prawa polskiego system udzielania zezwoleń należy uznać za sprzeczny z przepisami dyrektywy 96/53/WE.

Sprzeczne z dyrektywą 96/53 było zatem przyjęcie możliwości obniżenia kryterium dopuszczalnych nacisków osi, na niektórych z dróg do 10 t (lub nawet 8 t), gdyż wszystkie pojazdy winny mieć zagwarantowane prawo poruszania się po drogach bez zezwolenia do granicznej wartości nacisków 11,5 t. W związku z tym decyzja będąca przedmiotem wyroku WSA w Warszawie i wyroku NSA, objętego wnioskiem o wznowienie postępowania, nakładająca karę pieniężną, naruszyła art. 3 oraz art. 7 w związku z pkt 3.1. oraz pkt 3.4 załącznika nr I dyrektywy 96/53 w zw. z art. 91 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej, gdyż nałożono nią sankcję administracyjną w sytuacji nieprzekroczenia określonego przepisami wspólnotowymi dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej.

Wyjaśnić należy, że 13 marca 2021 r. weszła w życie ustawa o zmianie ustawy o drogach publicznych, przy czym jej art. 2, art. 4, art. 18 i art. 19 zaczęły obowiązywać już od 26 stycznia 2021 r.

W myśl art. 18 ustawy o zmianie, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną dotyczącą:

1) zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego albo

2) nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia, o którym mowa w pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia – w zakresie przejazdu dokonanego w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy można żądać wznowienia postępowania w związku z orzeczeniem przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej niezgodności przepisów krajowych nakładających obowiązek posiadania zezwoleń umożliwiających poruszanie się po drogach publicznych pojazdów o nacisku pojedynczej osi do 11,5 t z dyrektywą Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiającą dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym (Dz. Urz. WE L 235 z 17.09.1996, str. 59, Dz. Urz. WE L 67 z 09.03.2002, str. 47 oraz Dz. Urz. UE L 115 z 06.05.2015, str. 1).

Zgodnie zaś z art. 19 ust. 1 ustawy o zmianie, w sprawie określonej w art. 18 ust. 1 zakończonej prawomocnym orzeczeniem sądu administracyjnego można żądać wznowienia postępowania przed tym sądem w związku z orzeczeniem przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej niezgodności przepisów krajowych nakładających obowiązek posiadania zezwoleń umożliwiających poruszanie się po drogach publicznych pojazdów o nacisku pojedynczej osi do 11,5 t z dyrektywą Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiającą dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym. Wznowienia, o którym mowa w ust. 1, można żądać niezależnie od trasy przejazdu pojazdu lub miejsca jego załadunku lub rozładunku (art. 19 ust. 2). W sytuacji określonej w ust. 1 skargę o wznowienie wnosi się w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, a wznowienie postępowania następuje tylko na żądanie strony (art. 19 ust. 3).

Podkreślić trzeba, że unormowania te korelują z dodanym do ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi na mocy art. 4 pkt 1 ustawy zmieniającej art. 272 § 2a, zgodnie z którym można żądać wznowienia postępowania w przypadku, gdy zostało wydane orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, które ma wpływ na treść wydanego orzeczenia. Przy czym trzymiesięczny termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania biegnie od dnia publikacji sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Powyższy wyrok został opublikowany w Dzienniku Urzędowym UE 3 czerwca 2019 r., a zatem termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania upłynął 3 września 2019 r.

Według art. 19 ust. 8 ustawy o zmianie, w zakresie nieuregulowanym w ust. 1-7, do postępowania, o którym mowa w ust. 1, stosuje się przepisy p.p.s.a.; zgodnie z art. 275 tej ustawy, do wznowienia postępowania z przyczyn nieważności właściwy jest sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie, a jeżeli zaskarżono orzeczenia sądów obu instancji, właściwy jest Naczelny Sąd Administracyjny. Do wznowienia postępowania na innej podstawie właściwy jest sąd, który ostatnio orzekał w sprawie.

Badając przesłanki wznowienia postępowania, o których mowa w art. 272 § 2a p.p.s.a. stwierdzić należy, że K.R., jako następca prawny skarżącego W.R. nie tylko spełniła wymogi formalne skargi o wznowienia i prawidłowo wskazała wyrok TSUE jako podstawę wznowienia, ale również złożyła skargę o wznowienie w terminie określonym w art. 19 ust. 3 ustawy o zmianie.

W niniejszej sprawie decyzją z [...] września 2013 r. wydaną przez organ pierwszej instancji, utrzymaną w mocy decyzją organu odwoławczego z [...] stycznia 2014 r. nałożono na skarżącego karę pieniężną za przekroczenie podczas przejazdu wykonywanego [...] lipca 2013 r. na drodze krajowej, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t. dopuszczalnego nacisku na oś napędową o 1,1 t, Nie ulega zatem wątpliwości, że zostały spełnione przesłanki do wznowienia postępowania sądowego, gdyż nałożono sankcję administracyjną w sytuacji nieprzekroczenia, w świetle powołanego wyżej wyroku TSUE, określonego przepisami wspólnotowymi dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej.

W tym stanie rzeczy w celu realizacji prawa strony do ponownego rozpoznania sprawy w następstwie wydania przez TSUE wyroku z 21 marca 2019 r., C-127/17, w sprawie Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej, Naczelny Sąd Administracyjny postanowił wznowić postępowanie w sprawie zakończonej prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 maja 2017 r. (pkt 1 wyroku) i rozpoznać sprawę na nowo w granicach, jakie zakreśla podstawa wznowienia (art. 282 § 1 p.p.s.a.).

Stosownie do przedstawionych okoliczności, skoro sprzeczne z art. 3 dyrektywy 96/53/WE było obniżenie dopuszczalnych wartości nacisków osi pojazdów poniżej 11,5 t, to przepis krajowy ustanawiający w tym zakresie limit na poziomie 10 t nie mógł stanowić podstawy nałożenia na skarżącego administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 5000 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia (nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu w niniejszej sprawie wynosił 11,1 t). Tym samym decyzje nakładające na skarżącego taką karę – a w konsekwencji także wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 maja 2017 r. i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 22 maja 2015 r. – naruszały art. 3 i art. 7 w zw. z pkt 3.1 oraz pkt 3.4 załącznika I do dyrektywy 96/53/WE. NSA uznał, że wobec niebudzących ustaleń co do stwierdzonego nacisku pojedynczej osi napędowej (11,1 t) nie ulega wątpliwości, że w sprawie wadliwie zastosowano art. 140ab ust. 1 pkt 2 p.r.d. W świetle powołanego wyroku TSUE C-127/17 stwierdzony nacisk pojedynczej osi napędowej nie przekraczał bowiem dopuszczalnych wartości – co oznacza brak podstaw do nałożenia kary pieniężnej w wysokości 5000 zł.

Rozpoznając sprawę na nowo w granicach, jakie zakreśla podstawa wznowienia, uwzględniając sentencję i uzasadnienie wyroku TSUE z 21 marca 2019 r., C-127/17, wobec przedstawionych wyżej argumentów Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem i na podstawie art. 282 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 135 p.p.s.a. uchylił wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 maja 2017 r. i wyrok WSA w Warszawie z 22 maja 2015 r., jak również decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] stycznia 2014 r. i utrzymaną nią w mocy decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] września 2013 r. (pkt 2 i 3 sentencji wyroku).

Z uwagi na brak podstaw do kontynuowania postępowania administracyjnego w sprawie NSA na mocy art. 145 § 3 p.p.s.a. umorzył postępowanie administracyjne (punkt 4 wyroku).

W pkt 5 wyroku Naczelny Sąd Administracyjny określił, że zwrotowi na rzecz następcy prawnego skarżącego podlega kwota uiszczonej kary pieniężnej w wysokości 5000 zł z odsetkami jak dla zaległości podatkowych od dnia zapłaty tej kwoty do dnia wydania prawomocnego orzeczenia.

Zgodnie bowiem z art. 19 ust. 5 ustawy zmieniającej, "w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania, o którym mowa w ust. 1, wydane zostanie prawomocne orzeczenie skutkujące koniecznością zwrotu środków zapłaconych lub ściągniętych od strony w wyniku wykonania decyzji ostatecznej albo prawomocnego orzeczenia, o którym mowa w ust. 1, w orzeczeniu tym określa się również kwotę podlegającą zwrotowi wraz z odsetkami". Na podstawie ust. 6 tego artykułu, "odsetki ustala się za okres od dnia zapłaty lub ściągnięcia tej kwoty od strony do dnia wydania prawomocnego orzeczenia skutkującego koniecznością zwrotu środków zapłaconych lub ściągniętych od strony w wyniku wykonania decyzji ostatecznej albo prawomocnego orzeczenia, o którym mowa w ust. 1, w wysokości jak dla zaległości podatkowych".

Dodać należy, że zwrot następuje w terminie 14 dni od dnia, w którym orzeczenie skutkujące koniecznością zwrotu środków zapłaconych lub ściągniętych od strony w wyniku wykonania decyzji ostatecznej albo prawomocnego orzeczenia, o którym mowa w ust. 1, stało się prawomocne z:

1) budżetu właściwej jednostki samorządu terytorialnego – w przypadku gdy środki z tytułu uiszczonej opłaty albo nałożonej kary wpłynęły do tego budżetu na podstawie art. 64g ust. 1 pkt 1, 2 i 4 ustawy zmienianej w art. 3 w brzmieniu dotychczasowym albo art. 140ae ust. 1 ustawy zmienianej w art. 3;

2) Krajowego Funduszu Drogowego, o którym mowa w ustawie z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym – w przypadku gdy środki z tytułu uiszczonej opłaty albo nałożonej kary wpłynęły do tego funduszu na podstawie art. 64g ust. 2 ustawy zmienianej w art. 3 albo art. 140ae ust. 2 ustawy zmienianej w art. 3 (art. 19 ust. 7 ustawy zmieniającej).

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 276 w zw. art. 203 pkt 1 i art. 200 p.p.s.a., na które składały się koszty postępowania wznowieniowego, postępowania kasacyjnego i przed Sądem pierwszej instancji – wpis od skargi o wznowienie postępowania, wpis od skargi kasacyjnej, wpis od skargi, opłata kancelaryjna za sporządzenie uzasadnienia Sądu pierwszej instancji oraz koszty zastępstwa procesowego strony w postępowaniach przed Sądem Kasacyjnym oraz w postępowaniu wznowieniowym – ustalone w oparciu o § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a w związku z § 6 pkt 3, a także § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.) oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 1804 ze zm.).