Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sylwester Marciniak, po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia G. Spółki z o.o. w R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 18 stycznia 2024 r. sygn. akt I SA/Rz 349/23 w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi G. Spółki z o.o. w R. na decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 28 kwietnia 2023 r. nr 1801-IOV-1.4103.41.2022, 1801-IOV-1.4103.42.2022, 1801-IOV-1.4103.43.2022, 1801-IOV-1.4103.44.2022, 1801-IOV-1.4103.45.2022, 1801-IOV-1.4103.46.2022, 1801-IOV-1.4103.47.2022, 1801-IOV-1.4103.48.2022, 1801-IOV-1.4103.49.2022, 1801-IOV-1.4103.50.2022, 1801-IOV-1.4103.51.2022, w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, październik, listopad i grudzień 2015 r. postanawia oddalić zażalenie. Sylwester Marciniak Sędzia NSA

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 stycznia 2024 r., sygn. akt I SA/Rz 349/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (dalej: sąd pierwszej instancji) odrzucił skargę kasacyjną G. Spółki z o.o w R. (dalej: skarżąca lub spółka) w sprawie ze skargi spółki na decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 28 kwietnia 2023 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2015 r.

W uzasadnieniu postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że pełnomocnik spółki został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej. Wezwanie zostało doręczone do kancelarii pełnomocnika w dniu 2 stycznia 2024 r. Termin do uiszczenia wpisu upłynął bezskutecznie z dniem 9 stycznia 2024 r., stąd zaszły przesłanki do odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634, dalej: p.p.s.a.).

Spółka zaskarżyła wskazane wyżej postanowienie, wnosząc o jego uchylenie w całości i ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżąca zarzuciła naruszenie:

- art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 49 p.p.s.a. przez odrzucenie skargi z powodu jej braków formalnych, tj. ze względu na brak uiszczenia należnej opłaty, mimo że wystąpiły okoliczności niezależne od pełnomocnika spółki,

- art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 2 p.p.s.a. przez przyjęcie, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu mimo przedłożenia zaświadczenia lekarskiego świadczącego o niezdolności do pracy,

- art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, tj. zasady zaufania do organu wobec budowania przez niego postawy wzbudzającej nieufność,

- art. 2 w zw. z art. 78 Konstytucji RP wobec próby odebrania podatnikowi w sytuacji nadzwyczajnej, niezależnej od pełnomocnika spółki, prawa do zaskarżenia wyroku sądu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy nie skorzystał z możliwości wniesienia odpowiedzi na zażalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Należy przede wszystkim podkreślić, że pełnomocnik spółki nie zaprzecza, że wezwanie zostało doręczone prawidłowo i było w swej treści jednoznaczne (wiadomo było, jakiego zachowania oczekuje od pełnomocnika sąd), jak też, że nie wykonał wezwania w zakreślonym terminie. Akta sprawy potwierdzają, że pełnomocnik został pouczony o skutkach niewykonania wezwania w terminie 7 dni od jego otrzymania, tj. że nieuiszczenie wpisu spowoduje odrzucenie skargi kasacyjnej spółki.

W świetle art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga kasacyjna, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W okolicznościach sprawy nie ma wątpliwości, że przesłanki zastosowania tego przepisu zostały spełnione, gdyż skarżąca, mimo wezwania, skargi kasacyjnej nie opłaciła. W konsekwencji zaskarżone postanowienie należy uznać za zgodne z prawem.

Dla powyższej konstatacji bez znaczenia jest argumentacja zażalenia.

Treść art. 220 § 3 p.p.s.a. nie uzależnia możliwości odrzucenia nieopłaconej skargi kasacyjnej od tego, czy brak uiszczenia należnej opłaty był zawiniony. Kwestia ewentualnego przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej z uwagi na brak winy w uchybieniu terminu podlega rozważeniu w odrębnym postępowaniu wpadkowym, którego wynik nie wpływa na ocenę zgodności z prawem postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Stąd zarzut naruszenia art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 2 p.p.s.a. jest bezzasadny. Z tego samego powodu na uwzględnienie nie zasługuje art. 2 w zw. z art. 78 Konstytucji RP.

Oczywiście bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 49 p.p.s.a., gdyż przepisy te nie zostały przez sąd pierwszej instancji w zaskarżonym postanowieniu zastosowane. Podstawami rozstrzygnięcia wskazanymi przez sąd pierwszej instancji były art. 220 § 1 i 3 oraz art. 178 p.p.s.a. i te przepisy zostały prawidłowo przez sąd zastosowane (tj. sąd odrzucił na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną, która nie została przez spółkę – mimo wezwania – opłacona).

Nie został również naruszony art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej – przepis ten nie znajduje zastosowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Trudno też dostrzec, w jaki sposób według pełnomocnika spółki doszło do budowania przez organ (sąd?) postawy wzbudzającej nieufność. Jak już zaznaczono, wezwanie zostało pełnomocnikowi prawidłowo doręczone, czego pełnomocnik nie kwestionuje. Zarówno termin na wykonanie wezwania, jak i konsekwencje jego niewykonania określają wprost przepisy prawa, tj. art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. Ustawodawca przewidział, że w takiej sytuacji, jaka wystąpiła w sprawie, skarga kasacyjna podlega odrzuceniu, nie dając sądowi możliwości odstąpienia od zastosowania tej sankcji, a więc stosując ten rygor, sąd pierwszej instancji zadziałał zgodnie z przepisami prawa i zgodnie z pouczeniem udzielonym pełnomocnikowi spółki.

Ze wskazanych przyczyn, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie.

Sylwester Marciniak

Sędzia NSA

-----------------------

1