Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 8 lutego 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Leszek Tyliński Sędziowie: sędzia WSA Elżbieta Piechowiak sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Protokolant: asystent sędziego Magdalena Gadecka-Kauczor po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2017 roku sprawy ze skargi B W na decyzję Wojewody K-P z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę.

Decyzją z dnia [...] października 2014 r., nr [...], Prezydent Miasta T. na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej powoływana jako K.p.a.) oraz art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409, dalej powoływana jako P.b.) wniósł sprzeciw do zgłoszenia zamiaru wykonania okna o wymiarach 56x89 cm w ścianie budynku jednorodzinnego przy ul. Ł. w T. (dz. nr [...], obr. [...]). W uzasadnieniu organ wskazał, że planowane przez inwestora roboty nie znajdują się wykazie robót budowlanych nie wymagających uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 29 ust. 2 P.b.). W myśl art. 3 pkt 7a P.b., zgłaszane prace stanowią przebudowę obiektu budowlanego. W związku z powyższym na wykonanie przedmiotowych prac wymagane jest uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę.

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł B. W. W uzasadnieniu odwołania wskazał, że planowane przywrócenie okna w ścianie budynku nie nosi cech przebudowy, a jest prostą robotą budowlaną mieszczącą się w definicji remontu i zgłoszenia, bowiem nie występuje zmiana w konstrukcji budynku, która wymaga pozwolenia na budowę. Katalog robót wymienionych w art. 29 ust. 2 P.b. nie wymagających pozwolenia na budowę jest przykładowy, a powtórne wstawienie okna przez analogię do instalowania krat, urządzeń na obiektach budowlanych również nie wymaga pozwolenia na budowę.

Decyzją z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...], Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ wskazał, że inwestor powołując się na art. 30 P.b. zgłosił zamiar wykonania okna o wymiarach 56x89 cm w ścianie budynku jednorodzinnego w miejsce zlikwidowanego w latach 90-tych okna o wymiarach 120x145 cm. Do wniosku dołączył mapkę działki z naniesionym budynkiem, na którym naszkicował lokalizację planowanego okna.

Wykonanie okna w ścianie budynku nie jest wymienione w zamieszczonym w art. 29 ust. 2 P.b. katalogu robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę. Wbrew twierdzeniom odwołującego, jest to katalog zamknięty, a nie przykładowy i niezamknięty.

Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt. 1 P.b., pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na remoncie istniejących obiektów budowlanych. Jednak wykonanie okna w istniejącej ścianie nie można uznać za remont, ponieważ nie jest to zgodnie z definicją remontu zawartą w art. 3 pkt 8 P.b. wykonywaniem w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Nieistotne jest twierdzenie odwołującego, że planuje tylko przywrócić okno pod istniejącym nadprożem. Z akt sprawy nie wynika, w jakich okolicznościach i w jaki sposób okno istniejące w latach 90-tych zostało zlikwidowane. Stanem pierwotnym dla zgłoszonego zamierzenia jest ściana, w której odwołujący planuje wykonać otwór i zamontować okno.

Organ I instancji prawidłowo ocenił, że planowane zamierzenie budowlane to przebudowa, czyli zgodnie z art. 3 pkt 7a P.b. wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Planowana przebudowa nie jest wymieniona w art. 29 ust. 2 P.b. jako niewymagająca pozwolenia na budowę i organ pierwszej instancji prawidłowo na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 P.b. wniósł sprzeciw w drodze decyzji.

Na skutek skargi złożonej przez B. W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 18 sierpnia 2015 r., sygn. akt II SA/Bd 461/15 uchylił zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w brzmieniu obowiązującym w chwili orzekania przez organy przepis art. 30 ust. 6 pkt 1 P.b. stanowił, iż właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę.

Mając na uwadze specyfikę postępowania toczącego się na skutek wniesienia sprzeciwu, szczególnego znaczenia nabiera obowiązek podjęcia przez organ II instancji niezbędnych czynności celem wyjaśnienia okoliczności sprawy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 136 K.p.a.) oraz, w razie gdy wymagają tego okoliczności danej sprawy, możliwość i obowiązek wezwania inwestora przez organ II instancji do uzupełnienia zgłoszenia niespełniającego wymogów z art. 30 ust. 2 P.b.

W art. 30 ust. 2 P.b. wskazano, jakie informacje powinno zawierać zgłoszenie oraz jakie dokumenty inwestor jest zobowiązany dołączyć do zgłoszenia. W zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2, oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji.

W rozpoznawanej sprawie w zgłoszeniu inwestor wskazał, że przedmiot robót budowlanych stanowić ma wykonanie okna o wymiarach 56×89 cm "wg. załączonego szkicu na mapce", w miejsce zlikwidowanego okna o wymiarach 120×145 cm w latach 90-tych i nastąpi wbudowanie powyższego okna. Do wniosku dołączono oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz dokument - plan sytuacyjno-wysokościowy, sporządzony na kopii mapy zasadniczej, którego oznaczenia wskazują, że odzwierciedla stan nieruchomości na 30.09.1993 r., na którym uwidoczniono wyłącznie zarys budynku, na którym zaznaczono prawdopodobnie przybliżone miejsce planowanego do wykonania okna. Na przedstawionym planie sytuacyjno-wysokościowym jedyną zabudowę na działkach nr [...] i [...] stanowi jeden budynek, posadowiony na obu tych działkach ewidencyjnych.

Z kolei ze znajdującego się w aktach sprawy wydruku dla działki ewidencyjnej nr [...] wynika, że działka ta jest zabudowana trzema budynkami murowanymi oznaczonymi w ewidencji jako: budynek mieszkalny, rok budowy 1993, budynek o funkcji transportu i łączności, rok budowy 1993 oraz budynek mieszkalny, rok budowy 2011.

W tej sytuacji, skoro inwestor nie sprecyzował jednoznacznie, co jest przedmiotem inwestycji, nie przedstawił jakichkolwiek aktualnych rysunków wskazujących na stan zagospodarowania działki, budynku i zakres koniecznych do wykonania robót, a nadto dokumentów, które potwierdzałyby zlikwidowanie okna w budynku w latach 90-tych, i zamiar wykonania (odtworzenia otworu okiennego) w tym samym miejscu, a jedynie lakonicznie i hasłowo określił planowane roboty budowlane, bez szczegółowego opisu przedstawienia ich w formie rysunkowej i określenia terminu rozpoczęcia planowanych robót, organ I instancji nie miał podstaw, by uznać złożone zgłoszenie za kompletne. W niniejszej sprawie organ I instancji winien, działając na podstawie art. 30 ust. 2 Pb., wezwać inwestora, w drodze postanowienia, do uzupełnienia i sprecyzowania niekompletnego zgłoszenia w określonym terminie. Przy tak niekompletnym zgłoszeniu przedwczesna i dowolna była ocena, czy planowane roboty budowlane, co do których nie można ponad wszelką wątpliwość wykluczyć, że stanowić miały w istocie jedynie odtworzenia stanu pierwotnego (który nie został ustalony w jakikolwiek sposób) - stanowią w okolicznościach niniejszej sprawy przebudowę i jakiego obiektu budowlanego, czy jego remont.

To uchybienie organu I instancji, mogło i powinno, z uwagi na zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, być konwalidowane przez organ odwoławczy, który nie dostrzegł jednak, że zgłoszenie wykonania robót budowlanych nie spełnia wymogów określonych w art. 30 ust. 2 P.b., że brak w aktach jakiegokolwiek dokumentu wskazującego aktualny stan zagospodarowania działki i działek sąsiednich, chociażby rysunku wskazującego konstrukcję przedmiotowego budynku, z oznaczeniem planowanych rozwiązań budowlanych.

Nieuprawnione było, bez wezwania do uzupełnienia zgłoszenia oraz ewentualnego uzupełnienia materiału dowodowego z urzędu o dokumenty będące w posiadaniu organu administracji architektoniczno-budowlanej, dowolne stwierdzenie, jaki stan należy uznać za pierwotny, skoro nawet nie ustalono, jaki jest obecny stan budynku przed przystąpieniem do zgłoszonych robót budowlanych, i czy w istocie uprzednio istniał otwór okienny, który następnie i w jakim trybie został zamurowany, rzekomo w latach 90-tych. Zgodzić należy się z organem, że inwestor poza twierdzeniami nie przedstawił w toku postępowania na tę okoliczność żadnych dowodów, nie wynika z akt sprawy jaki jest obecnie stan przedmiotowej ściany, czy objęte zgłoszeniem roboty nie zostały już wykonane.

Nie zostało w niniejszej sprawie dostatecznie wyjaśnione, jaki jest stan budynku (ściany, w której wykonany ma być otwór okienny), jaki był jego legalny stan pierwotny (zgodny z dokumentami urzędowymi), w jakim trybie zostało wykonane wskazywane przez inwestora zlikwidowanie wybudowanego uprzednio otworu okiennego, ani czy w istocie można mówić o odtworzeniu i jakiego stanu pierwotnego (poprzez wykonanie otworu okiennego w tym samym miejscu tylko o mniejszych gabarytach), jak twierdzi skarżący. Co do zasady należy jednak zgodzić się z organem, że wykonanie otworu okiennego w ścianie dotąd go pozbawionej zmieni parametry użytkowe danego obiektu, co więcej w wielu sytuacjach może być niedopuszczalne z powodu np. zbyt małej odległości od sąsiedniej zabudowy, czyli warunków technicznych, przeciwpożarowych.

W związku z powyższym Sąd nakazał organowi przy ponownym rozpoznaniu sprawy wezwać inwestora do uzupełnienia zgłoszenia, aby spełniało ono wymogi określone w art. 30 ust. 2 P.b., uwzględniając opisane wyżej braki.

Ponadto, Sąd zwrócił uwagę na to, że z dniem 28.06.2015 r. nastąpiła istotna zmiana stanu prawnego wprowadzona ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 443), której głównym celem było dalsze uproszczenie i ułatwienie procedur inwestycyjnych, w szczególności związane z budową domów jednorodzinnych. W uprzednim stanie prawnym roboty budowlane polegające przebudowie domów jednorodzinnych nie zostały zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Zasadnie wskazywały organy, że zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 1 pozwolenia na budowę nie wymagało jedynie wykonanie robót budowlanych polegających na remoncie istniejących obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych (także więc domów jednorodzinnych), z wyjątkiem obiektów wpisanych do rejestru zabytków. Z kolei w stanie prawnym obowiązującym od 28.06.2015 r. pozwolenia na budowę nie wymaga już nie tylko budowa wolnostojących budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których obszar oddziaływania mieści się w całości na działce lub działkach, na których zostały zaprojektowane (art. 29 ust. 1 pkt 1a P.b.), lecz tym bardziej remont, jak również przebudowa budynków mieszkalnych jednorodzinnych, o ile nie prowadzi do zwiększenia dotychczasowego obszaru oddziaływania tych budynków (art. 29 ust. 2 pkt 1 i 1b). Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2-2b wykonywanie robót budowlanych, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 1b, wykonywanie remontu, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 1, z wyjątkiem remontu obiektów budowlanych, których budowa nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę oraz wykonywanie przebudowy obiektów, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1-2b, wymaga zgłoszenia właściwemu organowi.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] , Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ wskazał, że stosownie do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 r. poz. 718, dalej powoływana jako P.p.s.a.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. W związku z tym w dniu [...] .01.2016 r. organ wydał postanowienie, w którym nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia zgłoszenia we wskazanym w nim zakresie, między innymi poprzez:

przedstawienie aktualnego rysunku wskazującego na stan zagospodarowania działek nr [...]i [...] , aktualnego opisu ściany budynku, w którym ma zostać wykonany otwór okienny oraz zakresu (rozwiązań technicznych) koniecznych do wykonania robót,

określenie, w jakim trybie zlikwidowano istniejący uprzednio otwór okienny oraz przedłożenie dokumentów potwierdzających wcześniejsze, zgodne z prawem, zlikwidowanie otworu okiennego,

wskazanie odległości pomiędzy miejscem, w którym ma zostać wykonany otwór okienny a granicą z działką nr [...] oraz znajdującym się na niej budynkiem.

W odpowiedzi na powyższe postanowienie skarżący nie uzupełnił wszystkich braków. Przede wszystkim nie przedłożył dokumentów potwierdzających wcześniejsze zlikwidowanie otworu okiennego w przedmiotowym obiekcie, jak również nie wskazał dokładnie odległości planowanego okna od granicy z działką nr [...] oraz od znajdującego się na tej działce budynku. Z uwagi na powyższe, organ zobowiązany był na podstawie art. 30 ust. 5c P.b. utrzymać w mocy sprzeciw do przedmiotowego zgłoszenia. Jak wskazuje bowiem orzecznictwo sądowoadministracyjne, z przedstawionej regulacji wynika przede wszystkim, że organ ma obowiązek wnieść sprzeciw do złożonego zgłoszenia, gdy osoba zgłaszająca nie uzupełni, na wezwanie, dokonanego zgłoszenia o brakujące dokumenty (wyrok WSA w Gdańsku z 13.04.2016 r., II SA/Gd 52/16).

Niezależnie od powyższego, sprzeciw w sprawie niniejszego zgłoszenia jest zasadny również z uwagi na treść art. 30 ust. 6 pkt 2 P.b., w myśl którego organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy. Przez "inne przepisy" należy tutaj rozumieć regulacje zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422). Zgodnie z § 12 ust. 1 cyt. rozporządzenia, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy. Tymczasem z lakonicznych wyjaśnień inwestora wynika, że odległość planowanego okna od granicy z sąsiednią działką wynosić będzie około 1 m. Jest to zatem niezgodne z wyżej cyt. § 12 ust. 1 cyt. rozporządzenia.

Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia organ stwierdził, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie.

Skargę na powyższą decyzję złożył B. W. wnosząc o jej uchylenie.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że w sprawie chodzi o przywrócenie stanu poprzedniego. Istniejący otwór okienny w budynku został organom wykazany w dokumentacji remontu istniejącego obiektu w zgłoszeniu z [...] .06.1995 r. Tam zgodnie z art. 30 ust. 2 P.b. został ustalony na rysunkach konstrukcyjnych istniejący stan faktyczny, w tym istnienie przedmiotowego okna, a w całej dokumentacji zakres remontu budynku. Skarżony organ bezprawnie pomija fakt, że budynek został wybudowany z oknami i to zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami prawa budowlanego i tylko na skutek naruszania prawa przez organy administracji przy podziale nieruchomości znalazł się w takim położeniu, że ściana z oknami znajduje się w odległości jednego metra od granicy z działką sąsiednią, która w tym okresie była również własnością skarżącego.

Skarżony organ nie ustalił w ocenie skarżącego prawdy obiektywnej i powołuje argumentację, która stanowi naruszenie art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 K.p.a.

Zdaniem skarżącego organ nie uwzględnił wytycznych zawartych w wyroku WSA w z 18.08.2015 r. oraz działał w sposób przewlekły.

Organ naruszył również art. 29 ust. 2 pkt 1 P.b. (pozwolenia na budową nie wymaga wykonanie robót budowlanych polegających na remoncie istniejących obiektów i urządzeń budowlanych - wymianie okna , z wyjątkiem obiektów wpisanych do rejestru zabytków).

Doszło również do naruszenia zasady oficjalności - w toku postępowania organ ma obowiązek z urzędu podejmować wszelkie niezbędne kroki do wyjaśnienia i załatwienia sprawy i dopuszczać jako dowód wszystko, co może przyczynić się do ustalenia prawdy obiektywnej, a organ z niewiadomych powodów nie skorzystał z posiadanych archiwalnych materiałów. Ponadto, organ powołuje miejscowy plan zagospodarowania, który utracił swoją ważność .

Zgłoszenie dotyczy tylko zamiaru zmiany wymiarów okna, odbudowy okna o mniejszych wymiarach w miejsce okna, które istniało tam wcześniej, a zatem dotyczy dokończenia robót remontowych. Skarżący wskazał również na obowiązki nałożone w art. 61 i art. 62 P.b. Na etapie budowy w 1995 r. wypełniono otwór okienny murem, bo taka była potrzeba techniczna podczas wymiany stropu w budynku. Skarżący powołał się na zawartą w art. 3 ust 8 P.b. definicję remontu. Mając na uwadze powyższe zamiast zużytego okna drewnianego, obecnie wnioskuje o wstawienie w ścianie okna mniejszego z tworzywa sztucznego odpowiednio do potrzeb wentylacji i jako właściciel budynku do takiego działania ma prawo.

Organ w odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W rozumieniu powyższych przepisów, sąd administracyjny bada legalność, czyli innymi słowy zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron, oraz z przepisami proceduralnymi, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd orzekając w sprawie nie kieruje się zasadami słuszności, czy też celowości i nie ocenia kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Natomiast stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Po myśli art. 134 § 1 P.p.s.a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 P.p.s.a, skarga podlega oddaleniu w oparciu o przepis art. 151 P.p.s.a.

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji naruszeń prawa skutkujących koniecznością jej uchylenia (art. 145 § 1 P.p.s.a.).

Przypomnieć trzeba, na co również zwrócił uwagę organ odwoławczy, że stosownie do art. 153 P.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Obowiązkiem organu zatem było, zgodnie z zaleceniami Sądu, zobowiązanie inwestora stosownie do art. 30 ust. 5c P.b. do uzupełnienia brakujących dokumentów, co organ uczynił wydając postanowienie z dnia [...] .01.2016 r., którym zobowiązał skarżącego m.in. do określenia, w jakim trybie zlikwidowano istniejący uprzednio otwór okienny oraz do przedłożenia dokumentów potwierdzających wcześniejsze, zgodne z prawem, zlikwidowanie otworu okiennego, a także do wskazania odległości pomiędzy miejscem, w którym ma zostać wykonany otwór okienny a granicą z działką nr [...] oraz znajdującym się na niej budynkiem.

Skarżący w odpowiedzi na powyższe przedłożył jedynie zdjęcie ściany, w której ma być wykonane okno, zawiadomienie z Sądu Rejonowego w T. dotyczące zmian dokonanych w księdze wieczystej Kw. nr [...],[...] oraz kopię szkicu granicznego. Nie ulega zatem wątpliwości to, że skarżący nie uzupełnił brakujących dokumentów w zakresie wskazanym w ww. postanowieniu. Jak wynika z uzasadnienia wyroku WSA w Bydgoszczy z 18.08.2015 r., "Nie zostało w niniejszej sprawie dostatecznie wyjaśnione, jaki jest stan budynku (ściany, w której wykonany ma być otwór okienny), jaki był jego legalny stan pierwotny (zgodny z dokumentami urzędowymi), w jakim trybie zostało wykonane wskazywane przez inwestora zlikwidowanie wybudowanego uprzednio otworu okiennego". Dokumenty przedłożone przez skarżącego nie wyjaśniają powyższych wątpliwości.

Zgodnie z cyt. przepisem art. 30 ust. 5c P.c., w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji. Skoro zatem inwestor nie przedłożył brakujących dokumentów, obowiązkiem organu odwoławczego było utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji o wniesieniu sprzeciwu.

Ponadto, słusznie zwrócił uwagę organ II instancji na to, że wykonanie planowanych robót budowlanych doprowadziłoby do naruszenia § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którym (...) budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy. Jak wskazał sam skarżący w swoim piśmie (data wpływu [...].01.2016 r., k. 37 akt adm.) odległość okna od granicy działki ma wynosić ok. 1 m. Tymczasem zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 2 P.b., organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy. Niewątpliwie zatem planowane roboty budowlane naruszają przepisy, tj. są sprzeczne z cyt. § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, które, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie ma zastosowania jedynie do nowobudowanych budynków, ale również do już istniejących. W tym miejscu trzeba wskazać, że niezasadnie skarżący twierdzi, iż organ odwoławczy odwoływał się do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ponieważ organ przytaczał jedynie treść cyt. wyżej przepisu art. 30 ust. 6 pkt 2 P.b.

W świetle zebranego materiału dowodowego nie można podzielić poglądu skarżącego, że doszło do naruszenia art. 29 ust. 2 pkt 1 P.b., w myśl którego pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na remoncie obiektów budowlanych. Wykonanie nowego okna, nawet jeśli wcześniej było inne, ale zlikwidowane następnie, nie może być uznane za remont w rozumieniu art. 3 pkt 8 P.b. Przez remont zgodnie z tym przepisem należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Odtworzenie stanu pierwotnego nie obejmuje sytuacji, kiedy doszło do zmiany istotnych parametrów budynku (w tym przypadku zlikwidowania okna), kiedy nie zostały wyjaśnione okoliczności tejże zmiany, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Wskazać jednak trzeba, że w świetle obecnie obowiązujących przepisów nie jest wymagane pozwolenie na budowę (przebudowę) budynków mieszkalnych jednorodzinnych (art. 30 ust. 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 1a P.b.), jednak nie można zapomnieć, że niniejszej sprawie, o czym mowa była wcześniej, doszłoby do naruszenia § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, co uzasadniało, z przyczyn wskazanych wcześniej, wniesienie sprzeciwu

Mając na uwadze powyższe stwierdzić trzeba, że nie są zasadne zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 K.p.a. Organ w należyty sposób wyjaśnił istotne dla rozstrzygnięcia sprawy zagadnienia i powodem wydania zaskarżonej decyzji był brak odpowiedniej reakcji inwestora na postanowienie z dnia [...].01.2016 r. w przedmiocie obowiązku uzupełnienia zgłoszenia oraz sprzeczność planowanych robót budowlanych z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nie można również podzielić poglądu skarżącego o naruszeniu przez organ art. 153 P.p.s.a. poprzez ignorowanie zaleceń wskazanych w wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 18.08.2015 r. Wręcz przeciwnie, organ ściśle zastosował się do tychże zaleceń i wydana przez niego decyzja jest prostą konsekwencją nieuzupełnienia przez skarżącego braków zgłoszenia wskazanych przez Sąd.

Mając na uwadze powyższe skargę, jako niezasadną, należało na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalić.