Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Brolik (sprawozdawca), Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędzia NSA Dominik Gajewski, po rozpoznaniu w dniu 26 października 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. [...] Oddział Regionalny w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 stycznia 2023 r. sygn. akt VIII SA/Wa 609/22 w sprawie ze skargi A.[...] Oddział Regionalny w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z dnia 26 maja 2022 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. oddala skargę kasacyjną.

Zaskarżonym wyrokiem z 4 stycznia 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Agencji Mienia Wojskowego Oddział Regionalny w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z 26 maja 2022 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 rok (sygn. akt VIII SA/Wa 609/22 – wyrok wraz z uzasadnieniem dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

W uzasadnieniu wyroku Sąd przedstawił następujący stan sprawy:

Decyzją z 26 maja 2022r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Radomiu utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Nowego Miasta nad Pilicą z 15 lutego 2022 r. określającą Agencji Mienia Wojskowego zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2016 r. Decyzje zapadły w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 lipca 2022r., sygn. akt VIII SA/Wa 693/20 uchylającym uprzednio wydane w niniejszej sprawie decyzje wymiarowe organów podatkowych obydwu instancji, m.in. ze względu na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r., w sprawie SK 39/19.

Sąd podzielił ocenę organów podatkowych, że zgromadzony materiał dowodowy dowodzi, że Skarżąca gospodarowała mieniem (niestanowiącym budynków mieszkalnych) i podejmowała czynności mające na celu ich zbycia z zyskiem, co wypełnia definicję działalności gospodarczej (art. 1a ust. 1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych) i stanowi o związku będących w zasobach Strony nieruchomości z działalnością gospodarczą.

Skargę kasacyjną od przedstawionego na wstępie wyroku wniosła Agencja zaskarżając wyrok w całości i zarzucając naruszenie:

1. Przepisów prawa materialnego tj.:

1) art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy o Agencji Mienia Wojskowego z dnia z dnia 10 lipca 2015 r., art. 5, art. 18-22 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że Agencja Mienia Wojskowego każdorazowo w zakresie gospodarowania mieniem powierzonym przez Skarb Państwa jest przedsiębiorcą zobowiązanym opłacać podatek od nieruchomości w stawkach jak dla nieruchomości związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, w sytuacji gdy dopiero realizacja zadań przez Agencję jako przedsiębiorcę, uaktualnia jej status jako przedsiębiorcy,

2) art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez jego błędną wykładnię wyrażającą się w uznaniu, że sam fakt posiadania nieruchomości przez podmiot mogący prowadzić działalność gospodarczą w rezultacie mogący być przedsiębiorcą, decyduje o podwyższonej stawce podatku, a nie sposób wykorzystywania nieruchomości i faktyczne prowadzenie działalności gospodarczej,

3) art. 7 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy oraz art. 6 ustawy z 10 lipca 2015r. o Agencji Mienia Wojskowego w zw. z przepisem § 2 i 6 statutu AMW poprzez błędne przyjęcie, że Agencja w zakresie utrzymania i ewidencji mienia zbędnego MON oraz MSWiA jest przedsiębiorcą zobowiązanym opłacać podatek od nieruchomości w stawkach jak dla nieruchomości związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej,

4) art. 4 i art. 14 ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej - poprzez niewłaściwe zastosowanie, wyrażające się w przekonaniu, że w rozumieniu wskazanego art. 4 u.s.d.g. Skarżąca jest przedsiębiorcą wykonującym we własnym imieniu działalność gospodarczą, w sytuacji gdy Skarżąca nie spełnia przesłanek potrzebnych do uznania jej za przedsiębiorcę;

5) art. 2 u.s.d.g. (do 30 kwietnia 2018 r.) w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 7 oraz art. 7 ust. 2 u.a.m.w. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że w jej rozumieniu Skarżąca prowadzi działalność gospodarczą, w zakresie w jakim uznaje Agencję za podmiot prowadzący działalność we własnym imieniu, gdy tymczasem samo potencjalne wykonywanie działalności gospodarczej przez Agencję Mienia Wojskowego występuje w kontekście upoważnienia ustawowego w zakresie zawężonym jedynie do potrzeb obronności i bezpieczeństwa państwa;

2. Przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej wynikającej z art. 122 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 191 Ordynacji podatkowej polegającej na obowiązku ustalenia przez organ podatkowy stanu faktycznego zgodnie ze stanem rzeczywistym poprzez zebranie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w sytuacji gdy w sprawie nie dokonano wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a w związku z tym brak podstaw do stwierdzenia, czy okoliczność uznania, iż Agencja winna zapłacić podatek od nieruchomości w stawkach jak dla nieruchomości związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, została udowodniona,

2) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie przez Sąd I instancji stanu faktycznego i prawnego rozpoznawanej sprawy, w szczególności braku rozważenia przez Sąd kwestii dzierżenia, a nie posiadania nieruchomości przez skarżącą oraz brak rozróżnienia wykonywania przez skarżącą zadań w zakresie gospodarowania mieniem od prowadzenia działalności gospodarczej, nie uwzględnienia faktu, iż prowadzenie działalności gospodarczej przez skarżącą zawężone jest jedynie do potrzeb obronności i bezpieczeństwa państwa.

Mając na uwadze powyższe zarzuty strona wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie skargi i orzeczenie co do istoty sprawy ewentualnie, 2) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 3) zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. Strona skarżąca wniosła o rozpoznanie sprawy na rozprawie. W piśmie procesowym z 28 marca 2023 r. strona skarżąca oświadczyła, że zrzeka się rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Brak było dostatecznych podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej.

Na początek przypomnieć należy, że na podstawie art. 183§ 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), poza wskazanymi w art. 183§ 2 p.p.s.a. przypadkami nieważności postępowania sądowego, których nie stwierdzono, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę wyłącznie w granicach skargi kasacyjnej, które wyznaczają zarzuty kasacyjne: sformułowane, przedstawione i uzasadnione zgodnie z wymogami i standardami wynikającymi z unormowań art. 174 p.p.s.a. i art. 176 p.p.s.a.

W powyższym kontekście przypomnieć natomiast należy, że zarzut naruszenia art. 141§ 4 p.p.s.a. nie może stanowić w sprawie niniejszej samodzielnej podstawy kasacyjnej. Jak rozważył i ocenił Naczelny Sąd Administracyjny w Uchwale 7 Sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/9 : Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 tej ustawy), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie takie zostało w sprawie niniejszej niewątpliwie sporządzone, tak więc brak jest podstaw do uwzględnia w tym zakresie skargi kasacyjnej. Podnieść również należy, że jeżeli sąd administracyjny pierwszej instancji sporządził uzasadnienie wyroku zawierające stanowisko co do stanu faktycznego sprawy, to na podstawie zarzutu naruszenia art. 141§ 4 p.p.s.a. nie można kasacyjnie kwestionować określonych merytorycznych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę subsumcji prawa materialnego, a więc w tym kontekście, na wymienionej podstawie, zarzucać błędy w ustaleniach faktycznych lub w zastosowaniu prawa materialnego, ponieważ w odnośnie do tej problematyki przewidziane zostały odrębne – właściwe podstawy i zarzuty kasacyjne. Wobec powyższego łączenie w jednym zarzucie kasacyjny naruszenia art. 141§ 4 p.p.s.a. z (na przykład) zarzutami naruszenia art. 121, art. 187§ 1 i 3, art. 191, art. 210§ 1 i 4 ustawy Ordynacja podatkowa (o.p.) nie może być skuteczny procesowo, to jest nie może doprowadzić do wnioskowanego przez stronę rozstrzygnięcia w postaci uchylenia zaskarżonego wyroku. Przypomnieć trzeba, że uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego są wiążące w trybie prawnym i na podstawie prawnej art. 269 p.p.s.a.

Z regulacji prawnej art. 174 i art. 176 p.p.s.a. wynika, że skarga kasacyjna powinna posiadać uzasadnienie; w obszarze zarzutu naruszenia prawa materialnego odnosi się ono do subsumcji (wykładni i /lub zastosowania) prawa, w zakresie prawa procesowego – wskazania określonych ustaleń i ocen, do których przepisy postępowania zostały nieprawidłowo zastosowane lub bezpodstawnie nie zastosowane. Ogólne – to jest pozbawione realnego odniesienia do konkretnych czynności, ustaleń i ocen sprawy – przywołanie przepisów prawa nie stanowi wymaganego przez prawo uzasadnienia skargi kasacyjnej.

Niezasadne jest stanowisko strony wnoszącej skargę kasacyjną, że Sąd pierwszej instancji rozstrzygnięcie sprawy oparł tyko na ustaleniu faktu, że sporne co do opodatkowania obiekty znajdowały się w posiadaniu skarżącej, co niezgodne byłoby z ocenami wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r., SK 39/19. Rozważania i oceny Sądu pierwszej instancji odnoszą się do całości jak i określonych elementów stanu faktycznego w zakresie związku i wykorzystywania gruntów i obiektów budowlanych w odniesieniu do prowadzonej przez stronę skarżącą działalności gospodarczej. Jest to zgodne z wieloletnią i zasadniczo jednolitą linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjną, której transparentnym przykładem może być wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego wydany w sprawie III FSK 4061/21: Za związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 2021 r. o podatkach i opłatach lokalnych (u.p.o.l.), można uznać nieruchomości stanowiące własność podatnika (znajdujące się w posiadaniu samoistnym albo użytkowaniu wieczystym), które są w posiadaniu przedsiębiorcy (innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą) oraz jednocześnie:

1) wchodzą w skład prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 kodeksu cywilnego, w szczególności gdy podatnik ujął te składniki majątkowe w prowadzonej ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej

lub

2) przedmiot działalności przedsiębiorcy obejmuje jedynie prowadzenie działalności gospodarczej, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej,

lub

3) nieruchomości są funkcjonalnie powiązane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podmiot, w którego posiadaniu się znajdują, nawet jeżeli nie zostały uwzględnione w ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, tzn.:

- są faktycznie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w znaczeniu zdefiniowanym w art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l.

albo

- mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w ww. rozumieniu, przez co należy rozumieć sytuację, w której przedsiębiorca podejmuje i realizuje zachowania kwalifikowane w obrębie przedmiotu opodatkowania jako czynności mające na celu przygotowanie, zachowanie lub zabezpieczenie nieruchomości do przyszłej (planowanej) działalności gospodarczej, bądź do kontynuacji przerwanej działalności gospodarczej, związane z ponoszeniem wydatków rozliczanych w kosztach uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej.

- skoro ustawodawca posłużył się zwrotami "związane z prowadzeniem działalności gospodarczej", a nadto w kilku miejscach "zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej" oraz "wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej" należy przyjąć, że nadał tym określeniom inne znaczenie. Zwroty legislacyjne "zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej" czy "wykorzystywany na prowadzenie działalności gospodarczej", w odróżnieniu od "związany" z taką aktywnością, nie zostały wypełnione treścią normatywną. W judykaturze przez zwrot legislacyjny "zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej" należy rozumieć okoliczność faktyczną polegającą na rzeczywistym wykorzystywaniu (zajęciu) określonej części budynku na prowadzenie działalności gospodarczej, tj. prowadzeniu w tej części budynku działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. (por. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2013 r., sygn. akt II FSK 933/11). Skład orzekający w niniejszej sprawie, nawiązując do językowego znaczenia określenia "zajęty" (oznacza to tyle, co fizycznie zajmowany), jest zdania, że nieruchomość jest zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej przede wszystkim w przypadku, gdy dochodzi do rzeczywistego, efektywnego wykonywania w budynku, na gruncie lub ich części zorganizowanej działalności zarobkowej przez przedsiębiorcę (inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą), we własnym imieniu i w sposób ciągły, a także w przypadku podejmowania przez takiego przedsiębiorcę na nieruchomości czynności przygotowawczych niezbędnych do podjęcia działalności gospodarczej (remont, modernizacja, gromadzenie wyposażenia, rozruch, ponoszenie kosztów rozliczanych w prowadzonej działalności gospodarczej itp.). Natomiast przez "wykorzystywaną do prowadzenia działalności gospodarczej" należy rozumieć nieruchomość, w której działalność w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. jest faktycznie realizowana.

Strona wnosząca skargę kasacyjną w podatkowym stanie faktycznym sprawy (stan faktyczny i odnoszące się do niego adekwatne czasowo i przedmiotowo prawo) jest niewątpliwie podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą. Strona skarżąca jest podmiotem, którego działalność nie ma jednolitego charakteru. Zadania skarżącej reguluje (od 1 października 2015 r.) ustawa z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego (u.a.w.m.). Jako agencja wykonawcza w rozumieniu ustawy o finansach publicznych (art. 5 u.a.m.w.) realizuje ona zadania własne i zlecone. Do zadań własnych skarżącej Agencji należy: gospodarowanie mieniem Skarbu Państwa powierzonym i użyczonym Agencji, w tym obrót z zagranicą towarami, technologiami i usługami o znaczeniu strategicznym dla bezpieczeństwa państwa; obrót mieniem, w tym sprzedaż lokali mieszkalnych i innych nieruchomości oraz infrastruktury; przejmowanie i nabywanie mienia; uporządkowanie stanu prawnego mienia; prowadzenie ewidencji mienia, w tym mienia Skarbu Państwa, powierzonego lub użyczonego Agencji do zagospodarowania; dokonywanie remontów budynków i lokali mieszkalnych i użytkowych oraz internatów, a także związanej z nimi infrastruktury; prowadzenie działalności gospodarczej; sporządzanie projektu i korekty trzyletniego planu wykorzystania zasobu mieszkaniowego i internatowego i przedstawianie go Ministrowi Obrony Narodowej do zatwierdzenia; budowanie domów mieszkalnych; wytwarzanie, przechowywanie i obrót materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym; użytkowanie lasów przekazanych Agencji na podstawie przepisów ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach lub niniejszej ustawy; współpraca z przedsiębiorcami wykonującymi zadania w dziedzinie obronności i bezpieczeństwa państwa w zakresie realizacji obrotu towarami, technologiami i usługami o znaczeniu strategicznym dla bezpieczeństwa państwa; prowadzenie działań marketingowych i promocyjnych; realizacja zadań w zakresie inwestycji budowlanych i zakupów nieruchomości oraz ulepszeń posiadanych zasobów mienia, w tym spłaty zobowiązań wraz z kosztami ich obsługi zaciągniętych na te cele, oraz zakupów innych środków trwałych, a także wartości niematerialnych i prawnych na potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa (art. 7 ust. 1 u.a.m.w.). Prezes Agencji oraz dyrektorzy oddziałów regionalnych Agencji wykonują zadania własne i zadania zlecone z zakresu administracji rządowej, a w ramach wykonywania tych zadań wydają decyzje administracyjne (art. 17 ust. 2 i 3 u.a.m.w.). Agencja jest zatem podmiotem realizującym zadania z zakresu szeroko rozumianej administracji publicznej, jak i podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą. Skoro w funkcjonowaniu Agencji można wyodrębnić działalność gospodarczą, o której mowa art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., a także działalność, która nie spełnia tej definicji, to w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r., sam fakt prowadzenia przez Agencję działalności gospodarczej nie uzasadnia twierdzenia, że wszystkie posiadane przez nią nieruchomości są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Nieruchomości będące w posiadaniu Agencji, które nie mają związku z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą, nie mieszczą się w tej definicji. Takie stanowisko przyjął również do zasady Sąd pierwszej instancji. Nie ma zatem podstaw do uwzględnienia zarzutu błędnej wykładni i/lub nieprawidłowego zastosowania art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. W powyższym kontekście niezasadne byłoby również twierdzenie o naruszeniu art. 2 i art. 4 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (u.s.d.g.). Przepis art. 4 w.w. ustawy zawiera definicję przedsiębiorcy w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, w art. 2 zawarto natomiast definicję działalności gospodarczej. Trzeba zauważyć, że na gruncie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. prowadzenie działalności gospodarczej nie musi wiązać się ze statusem przedsiębiorcy. W analizowanym przepisie ustawodawca obok "przedsiębiorcy" wskazał także na "inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą". Są to podmioty prowadzące działalność gospodarczą, które nie mają formalnego statusu przedsiębiorcy (wpisu w Krajowym Rejestrze Sądowym lub Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej). Takim przykładem jest też Agencja, która może prowadzić działalność gospodarczą (np. por. wyrok NSA z 4 marca 2021 r., III FSK 895/21). Odnośnie uznania skarżącej za podmiot prowadzący działalność gospodarczą, okoliczność ta wynika wprost z art. 7 ust. 1 pkt 7 u.a.m.w. Przepis ten stanowi bowiem, że do zadań własnych Agencji należy prowadzenie działalności gospodarczej. Przepis art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. wyjaśniając pojęcie działalności gospodarczej wskazuje, że jest to działalność, o której mowa w ustawie z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2015 r. poz. 584, Z art. 2 u.s.d.g. wynika, że działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, handlowa, budowlana, usługowa, a także działalność zawodowa wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Każda zatem działalność, odpowiadająca powyższej definicji, bez względu na formę organizacyjną podmiotu, który ją wykonuje, jest uznana za działalność gospodarczą w rozumieniu u.s.d.g. Przedstawione powyżej obszernie stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego jest także akceptowane w doktrynie przedmiotu (por. B. Pahl, M. Radziłowicz, glosa aprobująca do wyroku NSA z dnia 4 marca 2021 r., III FSK 896/21, Finanse Komunalne 4/2021).

Na zakończenie dodać również można, że podstawą rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego nie mogły być przepisy art. 1 ust. 2 ab initio oraz art. 1 ust. 3 ustawy z dnia 17 sierpnia 2023 r. o zmianie ustawy o Agencji Mienia Wojskowego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1827), z których co do zasady wynika, że skarżąca Agencja nie jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą. Abstrahując już nawet od tego: w jakiej formie, postaci i w jakim czasie wymienione przepisy zostały przywołane do sprawy, stwierdzić należy, co następuje:

1. W demokratycznym państwie prawnym prawo nie działa wstecz – art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polski’

2. Wymienione powyżej regulacje prawne niewątpliwie nie stanowiły elementów podatkowych stanów faktycznych mających miejsce przed ich ustanowieniem,

3. Z treści art. 1 ust. 2 ab initio i art. 1 ust. 3 cyt. ustawy z dnia 17 sierpnia 2023 r. nie wynika, że mają one charakter "precyzujący", w szczególności że "precyzują" prawo z odległych czasowo podatkowych stanów faktycznych, na przykład prawo obowiązujące w 2016 czy też 2017 roku.

Z tych powodów, na podstawie art. 184 p.p.s.a.. Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił.

s. NSA Bogusław Dauter s. NSA Jacek Brolik s. NSA Dominik Gajewski