Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Łoboda, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Asesor WSA Tomasz Świetlikowski (sprawozdawca), Protokolant Marta Klimczak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 lutego 2008r. sprawy ze skargi Nadleśnictwa W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie interpretacji przepisów prawa podatkowego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzające ją postanowienie Wójta Gminy S. B. z dnia [...] [...]; II. stwierdza, że wymienione w pkt I orzeczenia nie podlegają wykonaniu; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz strony skarżącej kwotę 363,40 (słownie: trzysta sześćdziesiąt trzy 40/100) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przystępując do rozstrzygania sprawy, Sąd przyjął następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Pismem z dnia [...] Nadleśnictwo W., działając

w oparciu o art. 14a § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa (dalej: O.p.), zwróciło się do Wójta Gminy S. B. z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego. Zapytanie dotyczyło ustalenia, na kim spoczywał, za okres od 01.10.2006 r. do 31.12.2006 r., obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości w następstwie udostępnienia przez wnioskodawcę "A" [...], na podstawie umowy z dnia [...] - stanowiących przedmiot opodatkowania - gruntów pod liniami energetycznymi. W ocenie Nadleśnictwa, w stanie faktycznym sprawy, zastosowanie winny znaleźć uregulowania art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (dalej: u.p.o.l.). Zdaniem wnioskodawcy, w myśl tych przepisów, Nadleśnictwo nie było podatnikiem podatku od nieruchomości, ponieważ umowa obowiązywała do dnia [...] a "A" użytkowały w tym czasie grunty. Nadleśnictwo podkreśliło, iż "A" wypowiedziały w/w umowę bezprawnie. Wójt Gminy S. B., w postanowieniu z dnia [...]

(nr [...]), stwierdził, iż stanowisko Nadleśnictwa przedstawione we wniosku jest nieprawidłowe. Organ podatkowy wskazał na obowiązujące w 2006 r. brzmienie art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a/ u.p.o.l., zgodnie z którym podatnikami podatku od nieruchomości są m. in. osoby prawne będące posiadaczami nieruchomości lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem, (...) lub innego tytułu prawnego. Następnie powołał art. 3 ust. 2 u.p.o.l. stanowiący, że w przypadku przedmiotów opodatkowania będących

w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe obowiązek podatkowy ciąży na jednostkach organizacyjnych Lasów Państwowych faktycznie władających nieruchomościami lub obiektami budowlanymi. Wójt Gminy podkreślił, iż konstrukcja podatku od nieruchomości wskazuje, że należy on do grupy podatków od posiadania majątku, co oznacza, że obowiązek podatkowy ciąży, co do zasady, na podmiocie, który faktycznie włada tym majątkiem, co również podkreślił Trybunał Konstytucyjny w uchwale z 6 września 1995 r. (sygn. akt W 20/1994).

Odnosząc powyższe uwagi do stanu faktycznego sprawy, organ podatkowy stwierdził, iż na podstawie zawartej w dniu [...] umowy, Nadleśnictwo zezwoliło "A" na wejście (wjazd) na grunty leśne, celem wykonania czynności związanych z eksploatacją i utrzymaniem linii elektroenergetycznych, nie przenosząc przy tym na "A" posiadania gruntów. Zdaniem tego organu, czasowa umowa udostępnienia gruntów miała bowiem, w myśl § 2 umowy, charakter przejściowy do czasu ustanowienia służebności gruntowej a jej istotą nie był najem lub dzierżawa gruntów w celu prowadzenia działalności gospodarczej i pobierania pożytków, lecz zakres działań właściwy dla służebności gruntowej, którą Nadleśnictwo zobowiązało się ustanowić. Organ pierwszej instancji podkreślił, iż w następstwie zawartej umowy "A" nie nabyły władztwa nad spornymi gruntami.

Podsumowując, Wójt Gminy uznał, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości od gruntów pod napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi spoczywa na Nadleśnictwie a wypowiedzenie umowy przez "A" nie ma wpływu na zmianę podmiotu opodatkowania (podatnika). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej: SKO/Kolegium), po rozpatrzeniu wniesionego przez Nadleśnictwo zażalenia, powołaną w sentencji niniejszego wyroku decyzją, odmówiło zmiany postanowienia organu pierwszej instancji. SKO stwierdziło, że interpretacja udzielona przez Wójta Gminy jest prawidłowa. Organ odwoławczy, powielając argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu, podniósł, iż obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości, uregulowany w art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a/ oraz ust. 2 u.p.o.l., został powiązany

z faktycznym władztwem nad nieruchomością. Mając na względzie powyższe SKO wskazało, że rozstrzygnięcie powstałego w sprawie sporu wymaga ustalenia, czy

w następstwie czasowej umowy udostępnienia gruntów, Nadleśnictwo przeniosło posiadanie spornych gruntów pod napowietrznymi liniami energetycznymi na "A", przestając faktycznie władać tymi gruntami w świetle art. 3 ust. 2 u.p.o.l. Zdaniem SKO, istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia omawianej kwestii ma analiza postanowień umowy, a w szczególności § 2 i § 4, zgodnie z którymi w celu utrzymania i umożliwienia eksploatacji linii elektroenergetycznej Nadleśnictwo ustanowi na rzecz "A" odpłatną służebność gruntową, udostępniając do czasu ustanowienie tej służebności "A" grunty leśne celem realizacji w/w zadań. Kolegium podkreśliło, że strony umówiły się, iż obowiązek utrzymywania linii i urządzeń oraz gruntów pod tymi liniami spoczywa na "A", pozyskane sortymenty drzewne stanowią natomiast własność Lasów Państwowych.

W ocenie organu drugiej instancji, z postanowień umowy nie można wyprowadzić wniosku, iż Nadleśnictwo przeniosło na rzecz "A" posiadanie spornych gruntów

a samo przestało nimi władać. SKO stwierdziło, że w sprawie nie zaistniała zatem przesłanka z art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a/ u.p.o.l., pozwalająca na uznanie, iż obowiązek podatkowy z tytułu posiadania gruntów obciąża "A". Organ odwoławczy uznał, że pojęcie "posiadanie nieruchomości", użyte w w/w regulacji, należy rozumieć stosownie do art. 336 Kodeksu Cywilnego (KC). Podkreślił, iż na posiadanie

w rozumieniu tego przepisu (posiadanie samoistne, posiadanie zależne) składają się dwa elementy: element fizyczny (korpus possessionis) oraz element psychiczny (animus rem sibi habendi). Element fizycznego władztwa nad rzeczą tj. korpus, polega na tym, że pewna osoba znajduje się w sytuacji, która pozwala na korzystanie z rzeczy w taki sposób jak to mają prawo czynić osoby, którym przysługuje do rzeczy określone prawo. Inaczej mówiąc, posiadaczem rzeczy jest ten, kto włada rzeczą

i postępuje z nią jak osoba, której przysługuje do niej prawo własności lub inne prawo. SKO podniosło, iż odrębną instytucją prawną jest natomiast posiadanie służebności, określone w art. 352 KC. Dodało, że wykonywanie służebności nie polega z reguły na władaniu nieruchomością w sposób trwały, lecz na wykonywaniu względem niej sporadycznych aktów.

W skardze, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, Nadleśnictwo zaskarżyło decyzję organu odwoławczego zarzucając jej:

1) nierozstrzygnięcie istoty sprawy a w konsekwencji naruszenie interesu prawnego skarżącego,

2) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a/ u.p.o.l.

i nieuwzględnienie art. 3 ust. 2 tej ustawy.

Mając na uwadze powyższe, strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego ją postanowienia. Nadleśnictwo uzasadniało, iż organy podatkowe błędnie oceniły stan faktyczny i przyjęły, że treść § 2 ust. 1 umowy z dnia [...] wskazywała na ustanowienie służebności gruntowej. Argumentowało, że organy podatkowe pominęły ust. 2 art. 3 u.p.o.l., który stanowi, iż obowiązek podatkowy dotyczący przedmiotów opodatkowania będących w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe ciąży na jednostkach organizacyjnych Lasów Państwowych faktycznie władających nieruchomościami lub obiektami. Strona skarżąca podkreśliła, iż Nadleśnictwo

w imieniu Skarbu Państwa tylko zarządza nieruchomościami i obiektami. Dodała, że faktycznie nieruchomościami pod liniami elektroenergetycznymi władają "A" i to one winny być obciążone podatkiem od nieruchomości. Nadleśnictwo dowodziło, iż SKO błędnie przyjęło, że "A" są posiadaczem służebności (art. 352 KC). Zaakcentowało, że do czasu zawarcia umowy [...] użytkowały grunty bezumownie, zaś od momentu podpisania umowy w ramach posiadania zależnego, zgodnie z art. 336 KC. Mając na uwadze brzmienie art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a/ u.p.o.l. Nadleśnictwo stwierdziło, iż co najmniej przez okres obowiązywania umowy podatek winien opłacać posiadacz wskazany w umowie, gdyż to on faktycznie władał gruntami pod liniami elektroenergetycznymi. Podniosło, że przepisy prawa energetycznego nie zezwalają na prawidłową gospodarkę leśną na tym areale ze względów bezpieczeństwa. Strona skarżąca wskazała, iż w stanie faktycznym sprawy nastąpiło wyłączenie gruntów z gospodarki leśnej.

W odpowiedzi na skargę, SKO w W. podtrzymało argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). właściwość sądów administracyjnych obejmuje sprawowanie kontroli decyzji i innych rozstrzygnięć administracyjnych w oparciu o kryterium ich zgodności z prawem. Uchylenie przez sąd zaskarżonego aktu następuje tylko w razie zaistnienia istotnych wad

w przeprowadzonym postępowaniu lub w wyniku naruszenia przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.).

Skarga okazała się uzasadniona.

Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji, analizując przedstawiony we wniosku o interpretację prawa podatkowego stan faktyczny i prawny sprawy, Sąd stwierdza, że skarga winna być uwzględniona, gdyż ocena stanowiska zawartego

w rozstrzygnięciu SKO wskazuje na naruszenie przepisów prawa materialnego.

Na wstępie Sąd wskazuje, iż interpretacje co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, o których mowa w art. 14a i nast. ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r., Nr 8 poz. 60 ze zm. - dalej: O.p.), w brzmieniu mającym zastosowanie do niniejszej sprawy, stanowią ocenę prawną stanowiska pytającego (podatnika, płatnika...) w jego indywidualnej sprawie. Wnoszący zapytanie jest bowiem obowiązany do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego oraz własnego stanowiska w sprawie. Wydając interpretację podatkową organ podatkowy winien oprzeć się wyłącznie o stan faktyczny przedstawiony przez wnioskodawcę nie mogąc prowadzić w tym zakresie własnych ustaleń. Niedopuszczalne jest bowiem wydanie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w oderwaniu od przedstawionej przez autora wniosku sytuacji faktycznej. Rozpoznając niniejszą skargę, mając na uwadze brak istotnych wad

w przeprowadzonym postępowaniu, Sąd dokona merytorycznej oceny prawidłowości udzielonej przez organ podatkowy pierwszej instancji a następnie skontrolowanej przez organ odwoławczy interpretacji, tzn. oceny przedstawionej w pierwotnym wniosku sytuacji faktycznej w kontekście obowiązujących przepisów prawa.

Istota poddanego kognicji Sądu sporu sprowadza się zasadniczo do rozstrzygnięcia, czy w przedstawionym we wniosku o interpretację prawa podatkowego stanie faktycznym, tj. gdy - stanowiące przedmiot opodatkowania

i będące w zarządzie Nadleśnictwa W. - grunty leśne pod sieciami elektroenergetycznymi zostały udostępnione, na podstawie czasowej umowy udostępnienia gruntów z dnia [...] "A", obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości od tych gruntów spoczywa na Nadleśnictwie czy też na "A". Przy czym, w skierowanym do organu pierwszej instancji zapytaniu wnioskodawca (Nadleśnictwo) zaznaczył, że wniosek dotyczy ustalenia podmiotu opodatkowania (podatnika) w okresie od 01.10.2006 r. do 31.12.2006 r., tzn. w czasie, gdy - jego zdaniem - w/w umowa obowiązywała a "A" faktycznie użytkowało grunty. Strona skarżąca uznała bowiem, iż "A" wypowiedziały umowę bezprawnie.

Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.o.l., podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące:

1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3,

2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych,

3) użytkownikami wieczystymi gruntów,

4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie:

a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości,

b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2.

Stosownie do art. 3 ust. 2 u.p.o.l., obowiązek podatkowy dotyczący przedmiotów opodatkowania wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa lub będących w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe - ciąży odpowiednio na jednostkach organizacyjnych Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa i jednostkach organizacyjnych Lasów Państwowych, faktycznie władających nieruchomościami lub obiektami budowlanymi. W opinii Sądu, analiza przywołanych regulacji prawnych wskazuje, iż podatnikami podatku od nieruchomości są podmioty będące posiadaczami nieruchomości i faktycznie nimi władające. Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy należy przyjąć, że zasadniczo obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciąży na Nadleśnictwie, jako zarządcy nieruchomości będącej własnością Skarbu Państwa, jeżeli faktycznie włada ono nieruchomościami lub obiektami budowlanymi (ust. 2 art. 3 u.p.o.l.), tj. gdy nie przekazało w/w przedmiotów opodatkowania we władanie (w posiadanie) innemu podmiotowi. W sprawie, Nadleśnictwo W. zawarło z "A" - w dniu [...] - "czasową umowę udostępnienia gruntów". Powyższe wymaga zaś oceny, czy w zaistniałej sytuacji będzie miał zastosowanie art. 3 ust. 2 u.p.o.l. czy też art. 3 ust. 1 pkt 4 tej ustawy. Tym samym należy rozważyć, czy z zapisów umowy wynika, że to na "A"- z tytułu wykorzystywania w prowadzonej działalności gospodarczej gruntów pod liniami elektroenergetycznymi - ciąży obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości, czy też obowiązek ten spoczywa na Nadleśnictwie, jako jednostce zarządzającej nieruchomościami w imieniu Skarbu Państwa.

Zdaniem Sądu, celem rozstrzygnięcia powstałego między stronami sporu, niezbędne jest odwołanie się do cywilistycznych konstrukcji instytucji posiadania.

I tak, zgodnie z art. 336 KC posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo (podkreślenie Sądu), z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Z powołanej regulacji wynika, że posiadanie jest kategorią ściśle związaną

z władztwem faktycznym nad rzeczą. Władztwo to stanowi związek posiadacza

z rzeczą. Ten związek musi być faktyczny, czyli zapewniać posiadaczowi możliwość wpływu na rzecz przy użyciu bezpośrednich środków fizycznych, przy czym wystarczy sama możliwość sprawowania faktycznej władzy nad rzeczą. Trudno wymagać bowiem, by posiadacz w każdej chwili zachowywał fizyczny kontakt

z rzeczą (por.: Kodeks Cywilny. Komentarz, red. E. Gniewek , Wydawnictwo BECK, Warszawa 2006 r., str. 476). W ocenie Sądu, z postanowień umowy z dnia [...] wynika, że Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo W. - faktycznie przekazało odpłatnie "A" grunty leśne o powierzchni 86.714 m², celem utrzymania i umożliwienia eksploatacji linii elektroenergetycznej (§ 2 umowy). W § 4 umowy przewidziano bowiem, iż obowiązek utrzymywania linii i urządzeń z nimi związanych oraz gruntów pod tymi liniami, umożliwiających ich prawidłową eksploatację, w tym oczyszczanie z roślinności drzewiastej i krzewiastej, spoczywa na "A". W świetle zapisów umowy, obowiązki Nadleśnictwa sprowadzają się jedynie do współpracy z wybranym przez "A" wykonawcą realizującym oczyszczanie udostępnionych gruntów z drzew i krzewów. Lasy Państwowe zachowały także prawo własności do pozyskanych sortymentów drzewnych. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że faktyczny cel zawartej umowy stanowiło przekazanie przez Nadleśnictwo gruntów pod napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi na rzecz "A". Na mocy postanowień umowy "A" weszły

w faktyczne posiadanie (władanie) gruntów, jako posiadacz zależny, zgodnie z art. 336 KC. Z zapisów umowy wynika bowiem jednoznacznie, iż udostępnienie przez Nadleśnictwo "A" gruntów wiązało się z ich przekazaniem gdyż przekazanie było niezbędne celem wykonania przez "A" czynności wynikających z umowy (utrzymania i eksploatacji linii elektroenergetycznych). Powyższe jest zgodne z art. 348 KC, który przeniesienie posiadania wiąże nierozłącznie z wydaniem rzeczy.

Podsumowując Sąd rozstrzyga, że w następstwie wykonania postanowień umowy z dnia [...] Nadleśnictwo przeniosło na rzecz "A" posiadanie gruntów znajdujących się pod naziemnymi liniami elektroenergetycznymi, tracąc -

w okresie obowiązywania umowy - faktyczne nad nimi władztwo. Udostępnienie przez Nadleśnictwo gruntów należy więc uznać, nie jak sugeruje organ odwoławczy, za skutek czynności mającej cechy przypisane służebności gruntowej lecz za przekazanie ich w posiadanie"A". Według Sądu, udostępnienie gruntów Lasów Państwowych w celu umożliwienia eksploatacji linii przez "A" spełnia wszystkie przesłanki posiadania zależnego. Sąd za prawidłowe uznaje tym samym wyrażone przez Nadleśnictwo w zapytaniu o interpretację stanowisko, zgodnie z którym do opisanego we wniosku stanu faktycznego zastosowanie ma art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a/ u.p.o.l., w konsekwencji czego obowiązek podatkowy tytułem posiadania spornych gruntów spoczywa na posiadaczu tychże gruntów, czyli "A". Obowiązek podatkowy obciąża bowiem posiadacza nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa lub jej części wówczas, gdy posiadanie wynika m. in. z tytułu prawnego. Taki tytuł

w niniejszej sprawie stanowi umowa z dnia [...]. Umowa ta przenosi za "A" posiadanie określonej części gruntów leśnych, co wynika czynności prawnej określonej w § 2 ust. 2 umowy. Sąd zauważa, iż tożsamy - z wyrażonym wyżej - pogląd, tj. że podatnikiem podatku od nieruchomości jest zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. posiadacz zależny stanowiącego własność Skarbu Państwa gruntu pod linią elektroenergetyczną, gdy posiadanie wynika z umowy cywilnoprawnej zawartej z Lasami Państwowymi, prezentuje L. Etel i K. Teszner (Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych Nr 6 /64/). Podobne stanowisko zajął także M. Unisk (Doradztwo Podatkowe 2005/4/27), wskazując, że gdy przedmiotem zawieranych umów

- w zakresie gruntów leśnych - jest oddanie do korzystania pasa eksploatacyjnego gruntu na posadowienie budowli liniowej należy przyjąć, iż przedmiotem wyłączenia

z działalności leśnej i jednocześnie przedmiotem zajęcia na działalność gospodarczą, jest jedynie opisany powyżej, ściśle określony w zawartej umowie, pas gruntu zajęty na posadowienie i eksploatację budowli liniowej. Innymi słowy, pozostała część lasu zajęta jest (może być) w dalszym ciągu na wykonywanie działalności leśnej. Z kolei przedsiębiorca zajmujący pas eksploatacyjny gruntu (lasu) staje się posiadaczem zależnym części nieruchomości (gruntu) w wyniku umowy zawartej z właścicielem (Nadleśnictwem reprezentującym właściciela). Jest więc on w przedmiotowym zakresie podatnikiem podatku od nieruchomości na mocy art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a/ u.p.o.l. (przy zastosowaniu stawek właściwych dla gruntów związanych

z prowadzeniem działalności gospodarczej). Obowiązek podatkowy w stosunku do tego przedsiębiorcy (właściciela budowli liniowej) powstaje jednak jedynie w stosunku do części nieruchomości (gruntu), tzn. w zakresie pasa gruntu (pasa eksploatacyjnego), oddanego do korzystania na podstawie zawartej z Nadleśnictwem umowy. Obowiązek podatkowy w tym zakresie nie ciąży więc na Nadleśnictwie.

Skład orzekający wskazuje, iż również w uchwale z 19 sierpnia 1996 r. (sygn. akt FPK 9/96 ONSA 1996/4/152) Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnął, że gdy w wyniku umowy cywilnoprawnej, zawartej przez jednostkę organizacyjną Lasów Państwowych, przekazano w posiadanie zależne nieruchomość stanowiącą własność Skarbu Państwa, obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczach zależnych. Warto zaznaczyć, że także Trybunał Konstytucyjny

w uchwale z 6 września 1995 r. (W 20/1994) wyraził pogląd, iż podatnikiem podatku od nieruchomości jest osoba faktycznie władająca gruntem.

Sąd pragnie zaakcentować, że zajęte przez skład orzekający w niniejszej sprawie stanowisko jest zgodne z linią orzecznictwa wyrażoną w sprawach

o podobnym stanie faktycznym (por.: wyrok WSA we Wrocławiu z 11 października 2007 r. sygn. akt I SA/Wr 922/07, niepublikowany; wyrok WSA w Poznaniu

z 12 kwietnia 2007 r. sygn. akt I SA/Po 80/07 oraz wyrok z 19 grudnia 2007 r. sygn. akt I SA/Po 1075/07, niepublikowane).

Sąd stwierdza, iż bez znaczenia dla rozstrzygnięcia powstałego w sprawie sporu pozostaje okoliczność, że umowa z dnia [...] miała charakter czasowy (przejściowy) do mementu ustanowienia służebności gruntowej. W okresie, którego zapytanie dotyczy, obowiązywała bowiem "czasowa umowa udostępnienia gruntów", w następstwie której Nadleśnictwo przeniosło na rzecz "A" (jako posiadacza zależnego) posiadanie gruntów. Także pogląd, że ustanowiony

w umowie zakres działań właściwy był dla służebności gruntowej, określonej w art. 252 KC, jest - zdaniem Sądu - pozbawiony podstaw, gdyż niesłuszne jest stanowisko wyrażone w postanowieniu organu pierwszej instancji, iż "A" miały jedynie prawo wejścia/wjazdu na grunty leśne w celu wykonania czynności związanych

z eksploatacją i utrzymaniem linii elektroenergetycznych. Sąd stwierdza, iż ze stanu faktycznego sprawy nie wynika okoliczność ustanowienia służebności gruntowej

a w/w umowa zawiera tylko zapowiedź jej ustanowienia w przyszłości. Nie można zatem, w ocenie Sądu, uznać spornej umowy za umowę służebności gruntowej. Tym bardziej, że art. 245 § 2 KC wymaga dla oświadczenia właściciela nieruchomości ustanawiającego służebność gruntową formy aktu notarialnego, co w sprawie nie miało miejsca. Abstrahując od powyższego Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy

z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (tekst jedn.: Dz. U. z 2006 r., Nr 89, poz. 625 ze zm.) przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem lub dystrybucją paliw lub energii, jest obowiązane utrzymywać zdolność urządzeń, instalacji i sieci do realizacji zaopatrzenia w te paliwa lub energię w sposób ciągły

i niezawodny, przy zachowaniu obowiązujących wymagań jakościowych. Zakład energetyczny ustawowo został więc zobowiązany do dbania o urządzenia i to na nim spoczywa obowiązek układania swoich stosunków prawnych w taki sposób, aby możliwa była realizacja nałożonych na niego obowiązków. W umowie z dnia [...] "A" zobowiązały się do utrzymywania gruntów pod liniami elektroenergetycznymi, co oznacza, że na nich spoczywa obowiązek dbania o te grunty. "A", w wyniku tak skonstruowanych postanowień umowy, pozbawiły Nadleśnictwo możliwości prowadzenia na tych gruntach gospodarki leśnej, o jakiej mowa w ustawie z dnia 28 września 1991 r. o lasach (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r., Nr 45 poz. 435 ze zm.).

Mając na względzie powyższe - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ powołanej na wstępie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzające ją postanowienie Wójta Gminy S. B. Orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania decyzji, jak i orzeczenie w zakresie kosztów postępowania sądowego uzasadnione są treścią art. 152 i art. 200 tej ustawy.