Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia L. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 6 października 2025 r. sygn. akt II SA/Rz 1133/25 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi L. N. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia 9 lipca 2025 r. nr OA.7721.19.17.2025 w przedmiocie nakazu doprowadzenia kotłowni do stanu zgodnego z prawem postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 6 października 2025 r. sygn. akt II SA/Rz 1133/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi L. N. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia 9 lipca 2025 r. w przedmiocie nakazu doprowadzenia kotłowni do stanu zgodnego z prawem.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że L. N. złożyła skargę na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z 9 lipca 2025 r., którą uchylono decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Rzeszowa z 8 kwietnia 2025 r. i jednocześnie nakazano zainstalowanie urządzenia sygnalizacyjno-odcinającego dopływ gazu dla każdej z trzech kotłowni kontenerowych wymienionych w decyzji, zlokalizowanych na działce nr ewid. ... obr. ... przy ul. M. w R., w celu doprowadzenia ww. kotłowni do stanu zgodnego z prawem, w terminie do 30 września 2025 r.

W skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na fakt, że jej wykonanie narazi ją na poniesienie ogromnych kosztów, a decyzja jest w sposób oczywisty rażąco błędna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny powołał się na regulację art. 61 § 3 p.p.s.a. i wskazał, że skarżąca wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej nie uzasadniła w żaden sposób. Nie przedstawiła żadnych argumentów, czy też popierających je dokumentów, które potwierdzałyby, że w razie wykonania zaskarżonej decyzji, poniesie znaczną szkodę, czy też zajdą w stosunku do niej trudne do odwrócenia skutki. Sąd zauważył, że konieczność wykonania decyzji na pewno wymagać będzie wykonania określonych robót, jednak samo wnioskowanie o wstrzymanie wykonania nie wystarczy. Sąd zaznaczył, że nie ma obowiązku poszukiwania za stronę argumentów na poparcie złożonego wniosku. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, które wskazywałyby na to, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne. Ponadto Sąd wyjaśnił, że powołane w skardze zarzuty dotyczące zaskarżonej decyzji nie mogą stanowić uzasadnienia dla wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej. Ich uwzględnienie wkraczałoby bowiem w merytoryczną ocenę wydanych w sprawie decyzji, co na obecnym etapie postępowania jest niedopuszczalne.

Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.

Skarżąca złożyła od powyższego postanowienia zażalenie, zarzucając naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a., podczas gdy zgodnie z faktami powszechnie znanymi koszt wdrożenia decyzji tj. zainstalowanie urządzenia sygnalizacyjno-odcinającego dopływ gazu dla każdej z 3 kotłowni kontenerowych, pomimo oczywistej zasadności skargi, będzie wyrządzał znaczną szkodę przedsiębiorstwu skarżącej i nie będzie można przywrócić stanu poprzedniego. Powyższe – zdaniem skarżącej - nie wymaga przedstawienia żadnych dokumentów, gdyż oczywistym jest, że takie urządzenia gdy zostaną zamontowane, to będą musiały pozostać pomimo oczywistej bezzasadności stanowiska organów;

Skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania zaskarżonej skargą decyzji z uwagi na fakt, że jej wykonanie narazi ją na poniesienie ogromnych kosztów, a zaskarżona decyzja jest w sposób oczywisty rażąco błędna.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Jest to wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności (art. 61 § 1 p.p.s.a.).

W przedmiotowej sprawie decyzją z dnia 9 lipca 2025 r. WINB nakazał skarżącej zainstalowanie urządzenia sygnalizacyjno-odcinającego dopływ gazu dla każdej z trzech kotłowni kontenerowych wymienionych w decyzji.

Zgodzić się należało z oceną Sądu Wojewódzkiego, że skarżąca wnioskując o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wykazała przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. w postaci niebezpieczeństwa znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

Niewystarczające było bowiem podanie we wniosku, że wykonanie decyzji narazi skarżącą na poniesienie "ogromnych kosztów".

Aby Sąd Wojewódzki mógł stwierdzić zaistnienie niebezpieczeństwa znacznej szkody, skarżąca powinna uprawdopodobnić wysokość kosztów zainstalowania nakazanych urządzeń, a nadto odnieść je do swojej sytuacji majątkowej i finansowej.

Zauważyć trzeba, że również zawarte w zażaleniu twierdzenia o kosztach w wysokości kilkudziesięciu tysięcy złotych nie zostały w żaden sposób udokumentowane, a ponadto skarżąca nie wykazała, że ich wydatkowanie w kontekście ogólnego stanu majątkowego i zasobów finansowych skutkowałoby wyrządzeniem "znacznej szkody".

Skarżąca ani we wniosku, ani w zażaleniu nie wykazała w sposób przekonujący, iż realizacja nakazanych urządzeń spowoduje trudne do odwrócenia skutki. W szczególności nie przedstawiła żadnych dokumentów, czy fachowej opinii na tę okoliczność.

Nie bez znaczenia jest również to, że obowiązek nałożony decyzją organu nadzoru budowlanego dotyczy instalacji zapobiegającej pożarom i wybuchom.

Mając zatem na uwadze względy związane z ochroną dobra o szczególnym znaczeniu, jakim jest bezpieczeństwo zdrowia i życia osób korzystających z klubu sportowego, nie można było dać pierwszeństwa priorytetom ekonomicznym skarżącej. Dlatego podana przez nią argumentacja nie mogła stanowić podstawy do ustalenia przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a.

Z tych względów zażalenie podlegało oddaleniu, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.

-----------------------

3