Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Andrzej Skoczylas (spr.) Sędzia del. WSA Artur Adamiec Protokolant starszy asystent sędziego Agnieszka Cudna po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 27 października 2020 r. sygn. akt II SA/Rz 938/20 w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 22 lipca 2020 r. nr 1801-IOA.4246.34.2020 w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M. S. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 27 października 2020 r., sygn. akt II SA/Rz 938/20, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.), oddalił skargę M. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 22 lipca 2020 r., w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł M. S., domagając się jego uchylenia w całości i uwzględnienia skargi poprzez uchylenie zaskarżonych nią decyzji obu instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.

Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisu prawa materialnego w postaci:

a) art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 847 ze zm.; powoływanej dalej jako: u.g.h.) w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie art. 1 pkt 67 ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych (Dz. U. z 2017 r., poz. 88), tj. przed 1 kwietnia 2017 r. poprzez nieuprawnione w ramach procesu wykładni (subsumpcji) przyjęcie, że adresat decyzji był, do dnia 23 lipca 2015 r., urządzającym gry na automatach: 1) Apollo Games nr AO2TA0008812 w wysokości 12.000 zł oraz 2) Apex Multi Magic lll nr AP02340 w wysokości 12.000 zł - w lokalu B. [...] zlokalizowanym przy ul. [...] na działce nr [...] w Ł., skoro: a) jego zakres działania w tym lokalu ograniczał się do umownego wydzierżawienia właścicielowi obu automatów, spółce H. Sp. z o.o., części powierzchni lokalu użytkowego, za ryczałtową stawką wynagrodzenia miesięcznego odpowiadającą wartości obciążonej dzierżawą powierzchni, w wysokości 200 zł z możliwością włączenia urządzeń do sieci elektrycznej lokalu, za okres faktycznego przebywania na wynajętej powierzchni sprawnych automatów, oraz b) automaty nie wymagały od adresata decyzji ani umownej, ani nawet Faktycznej obsługi w związku z: samoczynnym działaniem, samoczynną wypłatą ewentualnych wygranych, a wypadku awarii gracz bezpośrednio kontaktował się z działającym w imieniu spółki H. Sp. z o.o. serwisantem, który po pierwsze reagował na zgłoszenia graczy, a po drugie regularnie dokonywał sprawdzenia maszyn, uzupełniał bilon oraz wymieniał zużyte części, co do zasady spalone żarówki i zużyte przyciski do gry.

Argumentację na poparcie zarzutu sformułowanego w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W piśmie procesowym z dnia 4 sierpnia 2021 r. skarżący kasacyjnie przedstawił nowe uzasadnienie zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., zawartego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zarzuty skargi kasacyjnej nie są uzasadnione i dlatego skarga nie może być uwzględniona.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać należy, że w przypadku oparcia skargi kasacyjnej na naruszeniu prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), wnoszący skargę kasacyjną musi mieć na uwadze, że dla ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej niezbędne jest wykazanie wpływu naruszenia na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez sąd I instancji wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pojawił się najdalej idący zarzut – to znaczy zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. W ocenie NSA zarzut ten nie jest trafny. W tym kontekście należy wskazać, iż w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2012 r. sygn. akt II OSK 1485/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i - w razie kontroli instancyjnej - Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności bądź niezgodności z prawem zaskarżonego aktu. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, że w razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione (por. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 1751/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji realizuje powyższe wymagania. Wynika z niego, jaki stan faktyczny został w tej sprawie przyjęty przez Sąd, dokonano też jego oceny, jak również zawarto rozważania dotyczące wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego i procesowego. To, że strona skarżąca nie zgadza się z dokonaną przez Sąd oceną prawną, nie oznacza, że został naruszony przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. i nie uprawnia do czynienia takiego zarzutu. Za pomocą tego zarzutu nie można bowiem zwalczać zaaprobowanej przez Sąd podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, czy też stanowiska co do wykładni lub zastosowania prawa materialnego (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 27 lipca 2012 r., sygn. akt I FSK 1467/11 oraz z dnia 13 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 358/12, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl), a taką próbę podejmuje strona skarżąca kasacyjnie, polemizując ze stwierdzeniami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Odnosząc się do pisma pełnomocnika skarżącego kasacyjnie z dnia 4 sierpnia 2021 r., w którym wskazywał, iż przedstawia nowe uzasadnienie zarzutu kasacyjnego naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. zawartego w skardze kasacyjnej z dnia 21 listopada 2020 r., należy zaznaczyć, że w istocie strona formułuje w tym piśmie zarzut naruszenia art. 189g § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775, powoływanej dalej jako: k.p.a). Nie ma wątpliwości, że takiego zarzutu nie sformułowano w złożonej do NSA skardze kasacyjnej, a termin do złożenia skargi kasacyjnej już minął. Należy zaznaczyć, iż ewentualna zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczona jest określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. W kontekście odnoszącym się do zasady związania granicami skargi kasacyjnej wskazanemu rozwiązaniu towarzyszy założenie, aby stan zarzutów kierowanych przeciwko wyrokowi sądu administracyjnego I instancji był wyraźnie określony i stabilny w czasie, zaś strona na poparcie tak zgłoszonych zarzutów mogła przedstawiać inne niż dotychczas argumenty. Muszą to być jednak nowe argumenty na rzecz przedstawionych zarzutów (konkretnych okoliczności prawnych), nie zaś nowe zarzuty, choćby dało się je ogólnie powiązać z przepisami prawa, na tle których zostały przedstawione. W przeciwnym razie granice skargi kasacyjnej byłyby płynne, zaś zainteresowane strony mogłyby podnosić zupełnie nowe okoliczności prawne nawet na rozprawie, co z pewnością nie byłoby zgodne z ustrojowym modelem sądowoadministracyjnego postępowania odwoławczego. Stąd też za uzasadniony uznać należy wniosek, że związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza, iż Naczelny Sąd Administracyjny może poruszać się tylko w ramach przytoczonych zarzutów, wyjaśnionych w uzasadnieniu, gdyż ten element skargi należy traktować jako całość (por. postanowienie składu 7 sędziów NSA z dnia 11 czerwca 2011 r., sygn. akt II GPS 2/08). Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności z przedstawionymi powyżej konsekwencjami tego stanu rzeczy i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania (zob. wyrok NSA z 18 stycznia 2018 r., II GSK 2113/16, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W świetle przedstawionych uwag wprowadzających, stanowiska pełnomocnika strony skarżącej kasacyjnie, zaprezentowanego w nadesłanym piśmie procesowym z dnia 4 sierpnia 2021 r., nie można było uznać za "przytoczenie nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych", o którym mowa w art. 183 § 1 p.p.s.a., gdyż w piśmie tym przedstawiono w istocie nowy zarzut naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, którego nie zgłoszono w terminie otwartym do wniesienia skargi kasacyjnej. Sytuacja taka uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu merytoryczne ustosunkowanie się do treści tak sformułowanego zarzutu.

Natomiast w petitum rozpoznawanej skargi kasacyjnej jej autor sformułował zarzut w ramach pierwszej z podstaw kasacyjnych (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), zarzucając sądowi pierwszej instancji naruszenie prawa materialnego "poprzez błędną wykładnię" (zob. petitum skargi kasacyjnej).

Podnieść należy, że zarzut błędnej wykładni wymaga wykazania, że sąd wadliwie zinterpretował stosowany przepis prawa i w konsekwencji zawartą w nim normę prawną, a zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wymaga wykazania, że sąd popełnił błąd w subsumcji stanu faktycznego sprawy w odniesieniu do hipotezy normy prawnej zawartej w konkretnym przepisie prawa.

Autor skargi kasacyjnej winien więc w rozstrzyganej sprawie wskazać, na czym polegała dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie błędna wykładnia poszczególnych przepisów i ich niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być prawidłowa ich wykładnia i właściwe zastosowanie.

W ramach zarzutu naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych strona skarżąca kasacyjnie wytyka - jej zdaniem - nieuprawnione w ramach procesu wykładni (subsumpcji) przyjęcie, że adresat decyzji był, do dnia 23 lipca 2015 r., urządzającym gry na automatach. Innymi słowy autor skargi kasacyjnej stawia zarzut błędu w ocenie rzeczywistej roli jaką strona odgrywała "w procederze" urządzania gier na automatach.

Zdaniem NSA stanowisko skarżącego kasacyjnie jest bezzasadne. Organy przeprowadziły prawidłowe postępowanie dowodowe, co słusznie zaakceptował WSA. Postępowanie to wykazało w sposób jednoznaczny, że kontrolowane urządzenia miały przede wszystkim charakter hazardowy i były umieszczone poza kasynem gry. Co istotne, w wyniku przeprowadzonej analizy materiału dowodowego organy celne wprost wykazały na czym polegał udział strony w urządzaniu gier hazardowych na automatach i że był on realnym zaangażowaniem w ten proceder.

Organ wykazał w sposób niewątpliwy, że w wyniku działań organów zatrzymano w lokalu należącym do skarżącego 2 automaty hazardowe.

Zestawiając to z przyjmowanym na podstawie umowy dzierżawy wynagrodzeniem, które powiązane zostało nie tyle z lokalem co z okresem rzeczywistego funkcjonowania automatów w nim, nie ma jakichkolwiek wątpliwości, że strona skarżąca kasacyjnie doskonale wiedziała, że uczestniczy w nielegalnym procederze. Analizując art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. (w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie) ustawodawca operuje w nim pojęciem "urządzającego gry", które nie doczekało się tak poprzednio jak i obecnie definicji legalnej. Podmiotem, wobec którego może zostać zastosowana odpowiedzialność administracyjna za omawiany delikt, jest więc każdy kto urządza grę na automatach w niedozwolonym do tego miejscu, a więc poza kasynem gry.

Pojęcie "urządzania gier na automatach poza kasynem gry" musi niewątpliwie zawierać element działania do pewnego stopnia czynnego w postaci organizowania (także współorganizowania) gier na automacie, przy czym czynności sprawczych wypełniających tę definicję może być wiele np. pozyskiwanie miejsca do zamontowania automatu, przystosowanie go do jego działania, umożliwienie dostępu do automatu osobom grającym, utrzymywanie automatu w stanie aktywności umożliwiającej granie, wypłacanie wygranych, czynności związane z obsługą takiego urządzenia, jego serwisowaniem, czy także zatrudnianie przeszkolonego personelu oraz pomaganie w tych czynnościach poprzez stwarzanie możliwości grania.

Przypisanie odpowiedzialności wymaga zatem po pierwsze stwierdzenia urządzania gier na automacie, a więc działania co do zasady czynnego, po drugie prowadzenia tego procederu poza kasynem gry. Możliwa jest przy tym odpowiedzialność za dany delikt więcej niż jednej osoby, co ma zazwyczaj miejsce w przypadku istniejącego podziału obowiązków w ramach przedsięwzięcia dotyczącego urządzania gier na automatach (wyraźnego lub dorozumianego). Każda z tych osób ponosi przy tym własną odpowiedzialność, zaś przewidziana kara nie podlega podziałowi bądź stosunkowemu rozdzieleniu. Jest to bowiem kara administracyjna, określona w sposób sztywny i nakładana za stwierdzone obiektywnie naruszenie, niezależnie od winy.

WSA i organy prawidłowo zatem przyjęły, że zakres art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. obejmuje zachowania w formie współsprawstwa w popełnieniu deliktu urządzania nielegalnych gier na automatach, np. poprzez udostępnianie automatów graczom w niedozwolonym miejscu, czy też czerpanie zysków z takich gier (nawet pośrednich, jednakże silnie z nimi związanych).

W niniejszej sprawie nie zachodzi sytuacja wskazywana w skardze kasacyjnej, w myśl której strona skarżąca kasacyjnie jedynie wydzierżawiła część lokalu, przez co nie może ponosić odpowiedzialności. Funkcjonariusze ujawnili w lokalu automaty, które był gotowe do użycia i których hazardowy charakter został potwierdzony, zaś strona skarżąca kasacyjnie czerpała zyski nie tyle z samej dzierżawy, co z umieszczonych w dzierżawionym lokalu automatów. Jak trafnie podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku świadczą o tym zapisy przedstawionej umowy, które nie precyzują wielkości wydzierżawionej powierzchni, ani ilości urządzeń do gier, które miały być zainstalowane. Nie określają również, w której części lokalu miały zostać wstawione. W § 2 umowy strony ustaliły, że wysokość miesięcznego czynszu dzierżawnego należnego wydzierżawiającemu, będzie każdorazowo wynosiła 200 zł. Kwota czynszu obejmowała również inne koszty związane z utrzymaniem urządzeń, w tym koszty energii elektrycznej zużytej przez automaty oraz koszty ich oświetlenia, co pośrednio wskazuje na partycypowanie przez skarżącego w kosztach związanych z prowadzoną działalnością hazardową przez H. Sp. z o.o. Czynsz miał być płatny od chwili uruchomienia automatów do miesiąca, w którym automaty przestały być eksploatowane. W przypadku nieużytkowania automatów obowiązek zapłaty czynszu aktualizować miał się w miesiącu, w którym rozpoczęło się ich użytkowanie lub dotychczasowy automat nie został zastąpiony nowym. Płatność z tytułu czynszu dzierżawy następowała w dniu wyjęcia gotówki przez przedstawiciela dzierżawcy. DIAS zwrócił uwagę, że powyższe zapisy umowy wskazują, że dochód z czynszu dzierżawnego nie był ściśle powiązany z samą dzierżawą powierzchni lokalu, lecz w istocie zależał od tego, czy na tej powierzchni dzierżawca będzie mógł prowadzić działalność gospodarczą. Taka sytuacja z kolei powoduje, że pomimo podpisania ramowej umowy dzierżawy powierzchni i udostępnienia dzierżawcy części powierzchni lokalu, w przypadku gdyby M. S. nie mógł uruchomić w lokalu automatów, nie osiągałby przychodu. Tym samym nie otrzymałby z tytułu zawartej umowy żadnej kwoty czynszu. To zaś pośrednio wskazuje, że odwołujący w przypadku tej umowy czerpał zysk z eksploatacji automatów nie zaś z samej dzierżawy lokalu. Zysk był bowiem powiązany z okresem użytkowania automatów, a zapłata należności następowała w dniu wyjęcia gotówki przez przedstawiciela dzierżawcy.

Ponadto, co równie istotne, działania skarżącego nie polegały wyłącznie na oddaniu lokalu do korzystania drugiej stronie umowy. Urządzenie było aktywnie udostępniane graczom w lokalu. Zapisy ramowej umowy dzierżawy powierzchni wskazują bowiem, że na wydzierżawiającym ciążył obowiązek związany z eksploatacją automatów. W świetle przywołanego w skardze kasacyjnej przepisu, tj. art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych - za prawnie relewantny fakt ustalony w postępowaniu administracyjnym w sprawie nałożenia kary pieniężnej należy uznać również to, że M. S. zobowiązał się do informowania dzierżawcy o włamaniu lub jakimkolwiek istotnym uszkodzeniu urządzenia - niewątpliwie celem zapewnienia sprawnego i niezakłóconego funkcjonowania urządzeń oraz ich używania do celów związanych z komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych. Odwołujący był więc zainteresowany tym, by na dzierżawionej powierzchni lokalu jednak automaty były użytkowane. Ponadto dzierżawca natomiast zobowiązał się zapewnić wydzierżawiającemu obsługę prawną, związaną z funkcjonowaniem i eksploatacją urządzeń w niezbędnym zakresie, uzgodnionym wcześniej pomiędzy stronami.

Słusznie zatem wskazują organy, co zaakceptował WSA, że strona skarżąca kasacyjnie współtworzyła warunki do sprawnego funkcjonowania automatów w wydzierżawionym lokalu, mając pełną świadomość nielegalności tego procederu. Suma ustaleń na jakie powołał się organ prowadzi do wniosku, że strona skarżąca była współurządzającym gry hazardowe. Nie są trafne twierdzenia o braku wiedzy czy świadomości nielegalności procederu.

W tej sytuacji ziściły się przesłanki odpowiedzialności skarżącego kasacyjnie za urządzanie gier na automatach poza kasynem w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. (w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie).

Z tych wszystkich względów, skarga kasacyjna jako niemająca usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1. sentencji wyroku.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.). Zasądzona kwota stanowi zwrot kosztów za sporządzenie i wniesienie w terminie przewidzianym w art. 179 p.p.s.a. odpowiedzi na skargą kasacyjną oraz za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym profesjonalnego pełnomocnika organu, który nie występował przed sądem pierwszej instancji.