Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosław Wincenciak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędzia del. WSA Ewa Kręcichwost - Durchowska po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej I.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 marca 2019 r., sygn. akt IV SA/Wr 485/18 w sprawie ze skargi I.K. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę kasacyjną

Zaskarżonym wyrokiem z 13 marca 2019 r., sygn. akt IV SA/Wr 485/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, dalej również jako "WSA", oddalił skargę I.K. na postanowienie Wojewody [...], dalej jako "Wojewoda", z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Jak wynika z akt sprawy Prezydent Miasta [...], dalej jako "Prezydent Miasta", decyzją z [...] czerwca 2013 r., nr [...] uznał skarżącą za osobę bezrobotną z dniem [...] czerwca 2013 r. oraz przyznał jej prawo do zasiłku od dnia [...] lipca 2013 r. do dnia [...] stycznia 2014 r. w wysokości 823,60 złotych brutto miesięcznie (w okresie pierwszych trzech miesięcy posiadania prawa do zasiłku), a następnie 646,70 złotych brutto miesięcznie (w okresie kolejnych miesięcy posiadania prawa do zasiłku).

Postanowieniem z [...] kwietnia 2018 r., nr [...] Prezydent Miasta wznowił postępowanie zakończone wydaniem opisanej wyżej decyzji w związku z ujawnieniem się nowych okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydania decyzji, lecz nieznanych organowi ją wydającemu, z których wynika, że od [...] lutego 1997 r. strona posiadała aktywny wpis do Ewidencji Działalności Gospodarczej.

Prezydent Miasta, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, decyzją z [...] czerwca 2018 r., nr [...], orzekł o (1) uchyleniu ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta z [...] czerwca 2013 r., nr [...], (2) odmowie uznania skarżącej za osobę bezrobotną z dniem [...] czerwca 2013 r. oraz (3) umorzeniu postępowania w sprawie przyznania prawa do zasiłku od dnia [...] lipca 2013 r. do dnia [...] stycznia 2014 r. Wskazane rozstrzygnięcie zostało przesłane skarżącej na adres: ul. [...]. Przesyłka zawierająca decyzję, mimo dwukrotnego awizowania (w dniach 14 i 22 czerwca 2018 r.), nie została podjęta przez skarżącą i w dniu 2 lipca 2018 r. zwrócono ją do nadawcy. W związku z tym wydana decyzja została pozostawiona w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia.

W dniu [...] lipca 2018 r. do organu pierwszej instancji wpłynęło wniesione przez skarżącą odwołanie od wydanej przez ten organ decyzji, w którym strona wskazała, że rozstrzygnięcie w sprawie zostało jej doręczone w dniu [...] lipca 2018 r. W dniu [...] lipca 2018 r., skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania podając, że z przyczyn przez nią niezawinionych nie odebrała listu zawierającego kwestionowane rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, gdyż od czerwca 2017 r. nie ma stałego meldunku oraz mieszkania i przebywa w różnych miejscach, głównie u znajomych. Kserokopia decyzji została jej wydana dopiero w dniu [...] lipca 2018 r. Podkreśliła, że nie ma wiedzy prawniczej i nie zdawała sobie sprawy ze sposobu liczenia terminów.

Postanowieniem z [...] sierpnia 2018 r., nr [...], Wojewoda odmówił skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że żądanie skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie można uznać, że wniosek o przywrócenie terminu strona złożyła z zachowaniem 7-mio dniowego terminu od ustania przeszkody, ani też, że uprawdopodobniła ona brak swojej winy w uchybieniu terminu. Zdaniem Wojewody skarżąca, dbając należycie o swojej interesy, winna była powiadomić urząd pracy o zmianie adresu swojego pobytu. Ponadto skoro w dniu [...] lipca 2018 r. zapoznała się z treścią decyzji i miała wiedzę o uprzednim przesłaniu jej na swój adres, mogła zachować termin przewidziany do wniesienia odwołania.

Na powyższe rozstrzygnięcie skarżąca wniosła skargę do WSA.

W uzasadnieniu powołanego na wstępie wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Co prawda wbrew twierdzeniom organu uznał, że w okresie siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu skarżąca złożyła wniosek o jego przywrócenie oraz dokonała uchybionej czynności, jednakże dalej wskazał, że dostrzeżone uchybienie procesowe nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy, gdyż skarżąca nie uprawdopodobniła w toku postępowania administracyjnego, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jej winy. Powołane przez nią twierdzenia na uzasadnienie tej okoliczności, takie jak doręczenie decyzji na nieprawidłowy adres, nieprzebywanie pod tym adresem, niepouczenie o faktycznie przysługującym terminie na wniesienie odwołania, czy też jej ogólnie zła sytuacja życiowa i zdrowotna, nie powodowały, że nie była ona w stanie złożyć odwołania w terminie. Stąd też organ odwoławczy zasadnie odmówił skarżącej jego przywrócenia.

Skarżąca wniosła od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzuciła naruszenie:

I. przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 129 § 1 i § 2 k.p.a. i art. 134 i art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z :2017 r., poz. 1257 ze zm.), dalej jako "k.p.a." oraz art. 57 § 1 i art. 58 § 1 i § 2 k.p.a. i art. 59 k.p.a., a także art. 60 i art. 63 § 2 i 64 § 1 k.p.a. poprzez odmowę przywrócenia terminu do wniesienia przez skarżącą odwołania od decyzji PUP, działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta, przez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, w tym poprzez nieprawidłowe i nierzetelne przeprowadzenie postępowania administracyjnego w tej sprawie wskutek braku ustalenia przez organy administracji adresu do doręczeń decyzji dla osoby bezdomnej oraz niepoinformowania skarżącej o przysługujących jej terminach do złożenia odwołania, gdy jest ona osobą chorą, nieporadną życiowo, bezdomną, nieposiadającą stałego miejsca zamieszkania, działającą na tamtym etapie sprawy bez prawnika oraz przez nierzetelnie prowadzone postępowanie wyjaśniające stan faktyczny sprawy, a także wadliwie prowadzone postępowanie dowodowe oraz uznanie, iż złożyła wniosek o przywrócenie terminu bez zachowania okresu 7 dni od ustania ku temu przeszkody ani też rzekomo nie uprawdopodobniła braku swojej winy w uchybieniu,

II. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 10 § 1 w zw. z art. 73 § 1 i 77 k. p. a. i art. 183 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", na skutek tego, że wydając zaskarżone postanowienie organ administracji doprowadził do rzeczywistego pozbawienia możliwości obrony swoich interesów i praw, pozbawienia możliwości wypowiedzenia się skarżącej, co do zebranych dowodów, przejrzenia akt i złożenia końcowego oświadczenia, bezzasadnego i bezpodstawnego uniemożliwienia skarżącej złożenia odwołań w sprawie przez co nie przeprowadzono niniejszego postępowania w sposób rzetelny, nie gromadząc wszystkich dowodów w sprawie, nadto z uwagi na to, iż administracyjny organ pierwszej instancji nie podjął wszelkich czynności zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz na skutek doręczania decyzji na wadliwy i nieaktualny w dacie doręczenia adres (dla osoby bezdomnej), a także na skutek tego, że omawiane w skardze uchybienia organów administracji przeniknęły do postępowania sądowoadministracyjnego, co spowodowało wydanie zaskarżonego wyroku oraz skutkuje przyjęciem, iż w tej sprawie zachodzi nieważność postępowania w szczególności, iż skarżąca (także jako osoba bezrobotna, bezdomna i nieporadna życiowo oraz cierpiąca na [...]) nie mogła zająć stanowiska, zgłaszać ustnie i pisemnie żądań, wniosków, złożyć zeznań co pozbawiło ją możliwości obrony jej praw przez zapewnienie stronie aktywnego uczestnictwa w sprawie.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o (1) uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA we Wrocławiu, (2) ewentualnie z ostrożności procesowej uchylenie i zmianę zaskarżonego postanowienia przez przywrócenie terminu do wniesienia odwołania złożonego przez skarżącą, (3) niezwłoczne wstrzymanie wykonania decyzji PUP, działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta, (4) przyznanie od organu administracji na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowoadministracyjnego według norm przepisanych, (5) ustanowienie dla skarżącej pomocy prawnej w niniejszym postępowaniu poprzez ustanowienie dla niej adwokatem z urzędu autora niniejszej skargi oraz przyznanie od Skarbu Państwa na rzecz adwokata kosztów zastępstwa procesowego z urzędu w niniejszej sprawie, (6) dopuszczenie w poczet materiału dowodowego sprawy, znajdujących się już w aktach sprawy i załączonych do pierwszej skargi skarżącej: (6.1) dowodów z dokumentów: (a) zaświadczenia o stanie bezrobocia skarżącej, (b) zaświadczenia Urzędu Skarbowego [...] z [...] kwietnia 2012 r., (c) zaświadczenia ZUS o przyznaniu renty, (d) zaświadczenia z Przychodni [...] z [...] maja 2018 r., (e) opinii biegłego neurologa z [...] października 2015 r., (f) zaświadczenia lekarskiego o schorzeniach kręgosłupa i przeciwskazaniach do ciężkiej pracy z [...] czerwca 2010 r., (g) wyników aktualnych badań lekarskich, (h) zaświadczenia o wpisach do ewidencji działalności gospodarczej skarżącej i jej byłego męża K.K. z 1997 r., (i) potwierdzenia przyjęcia wniosku o zmianę wpisu i wykreśleniu przedsiębiorcy (skarżącej) [...] grudnia 2000 r., złożonego [...] kwietnia 2018 r., (j) pisemnego oświadczenia o sytuacji osobistej skarżącej z [...] lipca 2018 r., (k) druku ZUS ZWUA z [...] grudnia 2000 r., (i) zawiadomienia byłego męża skarżącej z podrobionymi podpisami skarżącej o zawieszeniu działalności do Urzędu Skarbowego z [...] grudnia 2000 r., [...] kwietnia 2000 r., [...] czerwca 2000 r., oraz [...] marca 1999 r., (m) podrobionego przez byłego męża skarżącej wyrejestrowania druku z ZUS z 2001 r., (n) oświadczenia skarżącej z [...] czerwca 2018 r., (6.2) z ostrożności procesowej – dokumentów znajdujących się w aktach (a) sprawy Sądu Rejonowego [...], I Wydział Cywilny, sygn. akt [...], a w szczególności znajdujących się tam protokołów rozpraw zawierających zeznania byłego męża skarżącej, (b) dokumentów dołączonych do złożonych przez skarżącą odwołań z [...] lipca 2018 r., (6.3) dowodu z (a) przesłuchania skarżącej oraz (b) zeznań świadka D.K. (syna skarżącej)

- na okoliczność ich treści oraz okoliczności wskazane w uzasadnieniu niniejszej skargi, w szczególności umocowania do wykonywania działalności gospodarczej i składania wszelkich oświadczeń i czynności prawnych (także dokonania wykreślenia z CEilDG) rejestrowanej formalnie tylko na skarżącą przez jej byłego męża, niepoinformowania skarżącej o terminach do złożenia odwołań od decyzji PUP, barku zawinienia skarżącej w uchybieniach co do terminów do złożenia odwołań, sytuacji majątkowej, osobistej i zdrowotnej skarżącej.

Ponadto skarżąca wniosła o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca wskazała, że wiadome jest organom administracji, że od czerwca 2017 r., jest ona osobą bezdomną. Czasowo przebywa u swoich znajomych (głównie w [...]), czasami u ojca w [...] lub u syna D.K. Dalej podniosła, że niemożliwością jest przewidzenie przez nią, że w konkretnym tygodniu lub dniu będzie przebywać pod konkretnym adresem (o czym informowała organy administracji m.in. w oświadczeniu z [...] czerwca 2018 r.). Podając adres syna ([...]) spodziewała się, że będzie tam przebywać przez najbliższych kilka tygodni, co jednak nie nastąpiło, z przyczyn od niej niezależnych, przy czym nie umocowała syna do odbioru korespondencji. Wyjaśniła, że dopiero podanie adresu Kancelarii Adwokackiej jako adresu do doręczeń, należy uznać jako wskazanie adresu właściwego do doręczenia decyzji i pisma dla bezdomnej. Skarżąca wskazała też na liczne dolegliwości zdrowotne, a także podkreśliła, że jest osobą niezorientowaną w procedurach prawnych i nieporadną życiowo. W jej ocenie wydając zaskarżone postanowienie "organ administracji doprowadził do rzeczywistego pozbawienia możliwości wypowiedzenia się skarżącej, co do zebranych dowodów, przejrzenia akt i złożenia końcowego oświadczenia poprzez uniemożliwienie skarżącej złożenia odwołań w sprawie i niezawiadomienia o możliwości dokonania takich czynności (...) przez co nie przeprowadzono niniejszego postępowania w sposób rzetelny".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy zauważyć, że na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842), dalej jako "uCOVID-19", przedmiotową sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym. Powołany przepis umożliwia przewodniczącemu zarządzenie przeprowadzenia posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. W związku z zastosowaniem art. 15zzs4 ust. 3 uCOVID-19 strony zostały zawiadomione o prawie do pisemnego dodatkowego przedstawienia swojego stanowiska w sprawie w granicach zarzutów złożonej skargi kasacyjnej (w terminie siedmiu dni).

W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

W tym miejscu nadmienić należy, że zgodnie z uchwałą z dnia 26 października 2009 r. podjętą przez Naczelny Sąd Administracyjny w pełnym składzie, sygn. akt I OPS 10/09 (ONSAiWSA z 2010 r. nr 1, poz. 1), przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 p.p.s.a., obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Stosownie zaś do art. 59 § 1 k.p.a. o przywróceniu terminu postanawia właściwy w sprawie organ administracji publicznej. Tak więc w postępowaniu poprzedzającym wydanie postanowienia na podstawie art. 58 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej sprawdza czy wnioskodawca uprawdopodobnił, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Inicjatywa w zakresie uprawdopodobnienia została pozostawiona wnioskodawcy, który nie musi udowadniać lecz jedynie uprawdopodobnić, że uchybił terminowi bez swojej winy (wyrok NSA z 28 marca 2008 r., II GSK 10/08, wyrok NSA z 12 października 2018 r., I OSK 1268/18). Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 czerwca 2002 r., sygn. akt II SA/Ka 1977/00 uprawdopodobnienie istnienia danej okoliczności jest środkiem zastępczym dowodu w ścisłym tego słowa znaczeniu i nie daje pewności lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Wymaganie uprawdopodobnienia zamiast udowodnienia braku winy w uchybieniu terminu świadczy o intencji ustawodawcy odformalizowania i uproszczenia postępowania w tym przedmiocie, tak aby ułatwić zainteresowanemu przedstawienie swych racji i na skutek nadmiernej surowości nie zamknąć stronie zbyt pochopnie drogi do obrony jej praw. Tym niemniej przywrócenie terminu uzasadnia podanie przez wnioskodawcę takich obiektywnych i niezależnych od niego okoliczności, które wskazują na to, że nawet pomimo dołożenia odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły mu one dokonanie czynności w terminie.

Takich okoliczności nie podała skarżąca w złożonym przez siebie wniosku, wobec czego skarga kasacyjna nie mogła zostać uwzględniona. Słusznie bowiem uznano, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania. Jak słusznie wskazał WSA powołane przez nią twierdzenia (takie jak doręczenie decyzji na nieprawidłowy adres, nieprzebywanie pod adresem na który wysłano decyzję, niepouczenie o faktycznie przysługującym terminie na wniesienie odwołania, zła sytuacja życiowa i zdrowotna) nie stanowiły o braku winy.

W oświadczeniu (sporządzonym odręcznie przez skarżącą) z dnia [...] czerwca 2018 r., skarżąca wskazała adres [...]. Słusznie zatem organ pierwszej instancji wysłał decyzję z [...] czerwca 2018 r., na ostatnio wskazany przez skarżącą adres. Nie bez znaczenia pozostaje także, że [...] czerwca 2013 r. skarżąca potwierdziła otrzymanie "Pouczenia dla osoby bezrobotnej z prawem do zasiłku", tym samym oświadczając, że została pouczona o obowiązku zawiadamiania w terminie 7 dni o wszelkich zmianach danych i oświadczeń przekazanych w trakcie rejestracji, np. zmiana miejsca zameldowania lub przebywania (zamieszkania).

Zasadą jest, że doręczenie następuje do rąk adresata, o czym stanowi art. 42 k.p.a., jednakże w przypadku nieobecności adresata, doręczenia można dokonać za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi (art. 43 § 1 zd. 1 k.p.a.), a w razie niemożności doręczenia przesyłki w sposób przewidziany w art. 42 i art. 43, przepis art. 44 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. przewiduje możliwość zastosowania tzw. doręczenia zastępczego – przez operatora pocztowego. W przypadku doręczenia przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, operator przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej (art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a.). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w placówce pocztowej, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 k.p.a.). Doręczenie, zgodnie z art. 44 § 4 k.p.a. uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. W okolicznościach przedmiotowej sprawy przesyłka zawierająca decyzję organu pierwszej instancji została wysłana na wskazany przez skarżącą adres. Mimo to przesyłka nie została przez nią odebrana (nie została też odebrana przez domownika – syna skarżącej). Słusznie zatem przesyłka zawierająca decyzję została doręczona w trybie doręczenia zastępczego, tzn. dwukrotnie awizowana, a następnie złożona do akt ze skutkiem doręczenia z dniem [...] czerwca 2018 r. Należy przy tym stwierdzić, że zastępcze doręczenie decyzji nastąpiło w sposób prawidłowy. Wobec powyższego termin na wniesienie odwołania upływał z dniem [...] lipca 2018 r.

Wbrew też zarzutom skargi WSA wyraźnie wskazał, że w jego ocenie skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu w okresie siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu wraz z dokonaniem uchybionej czynności, jednakże nie miało to żadnego wpływu na wynik sprawy.

Zatem wydana w sprawie decyzja Prezydenta Miasta została wysłana na prawidłowy adres (wskazany przez samą skarżącą), a fakt nieprzebywania pod tym adresem przez skarżącą, nie mógł być uznany za uchylający skutek prawny doręczenia. Zamierzonego rezultatu nie mogło również odnieść powoływanie się na nieporadność życiową. W aktach nie ma informacji, które wskazywałyby na różnego rodzaju ułomność skarżącej, która uniemożliwiłaby jej prawidłowe rozumienie sytuacji i podejmowanie działań, czy też rozumienie pouczeń zawartych w decyzjach.

Wobec tego zawarte w skardze zarzuty tj. naruszenia art. 129 § 1 i § 2 k.p.a., w zw. z art. 134 i art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w zw. z art. 57 § 1 i art. 58 § 1 i § 2 k.p.a. i art. 59 k.p.a., a także art. 60 i art. 63 § 2 i 64 § 1 k.p.a. poprzez odmowę przywrócenia terminu do wniesienia przez skarżącą odwołania oraz naruszenia art. 10 § 1 w zw. z art. 73 § 1 i 77 k.p.a. i art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a., na skutek tego, że wydając zaskarżone postanowienie organ administracji doprowadził do rzeczywistego pozbawienia możliwości obrony swoich interesów i praw, nie mogły zostać uwzględnione.

Odnośnie wniosków dowodowych skarżącej wskazać należy, że WSA w zaskarżonym wyroku zaznaczył, że odnosiły się one w większości do prawidłowości wydania decyzji w zakresie statusu osoby bezrobotnej, a nie do kwestii uchybienia terminu do wniesienia odwołania, wobec czego nie mogły podlegać ocenie WSA. Sąd ten słusznie podkreślił, że przedmiotem niniejszej sprawy jest wyłącznie zagadnienie o charakterze procesowym, nie zaś sprawa administracyjna w jej materialnym znaczeniu. Wskazał też, że pozostałe dowody znajdowały się już w aktach sprawy, a inne (np. dowód z przesłuchania strony i zeznań świadka) były niedopuszczalne w toku postępowania sądowoadministracyjnego, zgodnie z treścią art. 106 § 3 p.p.s.a. Z analogicznych powodów NSA nie znalazł podstaw aby przeprowadzić ww. dowody.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako niemającą usprawiedliwionych podstaw.

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o przyznaniu pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenia, bowiem wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w art. 254 § 1 i art. 258-261 p.p.s.a.