Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 6 lutego 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2008 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku R. K. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2007 p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W dniu 11 grudnia 2007 roku R. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] roku, którą utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy W. z dnia [...] roku w sprawie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości na rok 2007 w kwocie 14.616 złotych.

W powyższej skardze pełnomocnik R. K. zamieścił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc, iż decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa, a uiszczenie podatku w ustalonej przedmiotową decyzją wysokości narazi skarżącego na konieczność uiszczenia podatku w kwocie wyższej od należnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z treścią przepisu art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej zwanej p.p.s.a. - wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, natomiast po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. Z.Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z dnia 23 stycznia 1997 roku, sygn. akt SA/Rz 1382/96, opubl. OSP 1998/3/54, t. 1).

W pierwszej kolejności podkreślić należy, iż katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Oznacza to, że sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku.

Obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. spoczywa na wnioskodawcy, przy czym przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia. Uprawdopodobnienie nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Sąd musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko. Ciężar uprawdopodobnienia spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń (por. Kodeks postępowania cywilnego z komentarzem pod red. Jodłowskiego, Warszawa 1989, str. 426).

W przypadku decyzji w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego ustawodawca nie przewidział automatyzmu wstrzymywania wykonalności decyzji. Również wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny Sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 294 i n.).

Ponieważ postępowaniem w przedmiocie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji rządzi zasada oficjalności, Sąd bierze pod rozwagę również te okoliczności, które nie zostały powołane przez skarżącego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2005 roku, sygn. akt II OZ 155/05, opubl. OSS 2005/3/72). Niemniej jednak przyjęcie takiego stanowiska nie może prowadzić do całkowitego zwolnienia strony z podania okoliczności mających uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i w konsekwencji do przerzucania w całości ciężaru wskazania tych przesłanek na sąd administracyjny.

Na stronie składającej wniosek w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności. Nie jest wystarczające powtórzenie we wniosku treści przepisu. Rzeczą Sądu jest zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Przy takim badaniu wniosku i argumentów strony Sąd winien dodatkowo rozważyć z urzędu, czy nie zachodzą inne okoliczności uzasadniające wniosek.

Skarżący jako okoliczność uprawdopodabniającą przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. wskazał na wadliwość zaskarżonej decyzji, tj. ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego w wysokości wyższej od należnej. Ponieważ, jak już wyżej podniesiono, na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sąd administracyjny nie dokonuje merytorycznej oceny skargi to zarzuty dotyczące zaskarżonej decyzji nie mogły mieć znaczenia dla załatwienia przedmiotowego wniosku. W tym miejscu należy podnieść, iż niezgodność decyzji z prawem, która będzie przedmiotem oceny Sądu w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 p.p.s.a. to dwie różne kwestie. O ile pierwsza z nich (kontrola legalności aktu) jest celem postępowania sądowoadministracyjnego, to druga znacznie może poprzedzać merytoryczną decyzję sądu i ma odmienną osnowę. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej.

R. K. podał także, iż wykonanie wadliwej decyzji narazi go na szkodę w postaci uiszczenia podatku od nieruchomości w kwocie wyższej od należnej.

Przesłanka niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody musi być rozważana z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie. Chodzi o szkodę znaczną, a więc taką, której wysokość przekracza zwykłe uszczuplenie w majątku wywołane uiszczeniem podatku.

Konieczność zapłaty podatku jest zwykłym następstwem decyzji w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego. Skutkiem zapłaty podatku jest uszczuplenie majątku adresata decyzji. W przypadku wyegzekwowania zobowiązania podatkowego w wysokości ustalonej decyzją administracyjną, która następnie została uchylona, podatnikowi należy się zwrot uiszczonego świadczenia wraz z odsetkami. W tym stanie rzeczy obowiązkiem wnioskodawcy jest więc wykazanie, iż na skutek zapłaty podatku grozi skarżącemu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty podatku.

W ocenie Sądu analiza akt sprawy nie pozwala na przyjęcie, iż skarżący uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji pociąga za sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody znacznych rozmiarów, albo trudnych do odwrócenia skutków.

Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.

M.P.