Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Miron sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Ewa Dubiel po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 grudnia 2016 r. sygn. akt II SA/Łd 442/16 w sprawie ze skargi B. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki ogrodzenia oddala skargę kasacyjną.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 9 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 442/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, oddalił skargę B. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...]/2016, w przedmiocie nakazu rozbiórki ogrodzenia.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła B. S., wnosząc o jego uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, jak również o zasądzenie niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 p.p.s.a., zarzucono:

I. naruszenie prawa materialnego, tj.:

1) art. 6 ust. 1 pkt 18 w zw. z art. 168 ust. 2 Prawa geologicznego i górniczego, poprzez ich niewłaściwą wykładnię polegającą na uznaniu, że zabezpieczenie wyrobiska górniczego w postaci ogrodzenia nie stanowi części zakładu górniczego, a tym samym, że organy nadzoru górniczego nie wykonują zadań z zakresu administracji architektoniczno-budowlanej oraz nadzoru budowlanego w odniesieniu do przedmiotowego zabezpieczenia wyrobiska górniczego, a w konsekwencji błędne przyjęcie, iż decyzje w niniejszej sprawie zostały wydane przez właściwe organy tj. Powiatowego i Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, podczas gdy winien to ewentualnie uczynić odpowiedni organ nadzoru górniczego;

2) § 19 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 17 czerwca 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy, prowadzenia ruchu oraz specjalistycznego zabezpieczenia przeciwpożarowego w odkrywkowych zakładach górniczych wydobywających kopaliny podstawowe, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż obowiązek wykonania zabezpieczenia wyrobiska górniczego w formie ogrodzenia lub tablic informacyjnych, stanowi, iż strona nie jest zobowiązana do wykonania ogrodzenia, a brak ogrodzenia nie rodzi dla niej negatywnych konsekwencji prawnych, gdyż ogrodzenie może zostać zastąpione tablicami informacyjnymi, podczas gdy forma zabezpieczenia została pozostawiona przez ustawodawcę do swobodnego wyboru stronie, a ewentualna możliwość innej formy zabezpieczenia nie może stanowić podstawy zanegowania negatywnych konsekwencji rozebrania pierwotnie istniejącego zabezpieczenia, tym samym pozbawiając stronę prawa swobodnego wyboru zabezpieczenia wyrobiska, pozostawionego jej przez ustawodawcę,

3) art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlanego, poprzez jego zastosowanie, podczas gdy w stanie faktycznym sprawy zastosowanie winny ewentualnie mieć przepisy poprzednio obowiązującej ustawy Prawo budowlane z1974 r., gdyż zabezpieczenie wyrobiska górniczego w postaci ogrodzenia, objęte niniejszą sprawą, powstało przed wejściem w życie aktualnie obowiązującej ustawy;

4) § 53 ust. 3 uchwały Rady Gminy [...] nr [...]/2004 z dnia [...] kwietnia 2004 r. o uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...], poprzez jego zastosowanie i ustalenie odległości jaka winna być zachowana pomiędzy droga publiczną, a zabezpieczeniem wyrobiska górniczego w postaci ogrodzenia, podczas gdy zabezpieczenie wyrobiska górniczego, objęte niniejszą sprawą, powstało przed wejściem w życie ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który zatem nie będzie miał zastosowania w niniejszej sprawie, a w konsekwencji powoduje, iż w sprawie nie może mieć zastosowania art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego, a ewentualnie winno zastosować się art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego lub inne odpowiednie przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974 roku;

5) art. 2 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 17 ustawy Prawo geologiczne i górnicze w zw. z § 19 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 17 czerwca 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy, prowadzenia ruchu oraz specjalistycznego zabezpieczenia przeciwpożarowego w odkrywkowych zakładach górniczych wydobywających kopaliny podstawowe, poprzez ich niezastosowanie lub błędną wykładnię (co wynika z posługiwania się przez Sąd § 12 ww. rozporządzenia, który nie dotyczy zabezpieczenia wyrobisk górniczych), polegającą na uznaniu, iż zabezpieczenie wyrobiska górniczego w postaci ogrodzenia nie stanowi części tego wyrobiska, a w konsekwencji uznanie, iż do takiego zabezpieczenia stosuje się przepisy ustawy Prawo budowlane, podczas gdy podlegają one wyłączeniu na podstawie art. 2 ust. 1 Prawa budowlanego;

6) § 12 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 17 czerwca 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy, prowadzenia ruchu oraz specjalistycznego zabezpieczenia przeciwpożarowego w odkrywkowych zakładach górniczych wydobywających kopaliny podstawowe, poprzez jego zastosowanie, podczas gdy przepis ten nie ma zastosowania w niniejszej sprawie i nie dotyczy żadnego z elementów stanu faktycznego sprawy;

7) art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlanego, poprzez jego niewłaściwą wykładnię, polegającą na uznaniu, iż nakaz rozbiórki ogrodzenia musi odnosić się do całości ogrodzenia, w tym części znajdującej się od strony nieruchomości sąsiedniej (nie graniczącej z drogą gminną), jak również, że nakaz ten musi dotyczyć także bram wjazdowych znajdujących się w głębi nieruchomości, które zostały wykonane zgodnie z zapisami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...], i które to elementy (bramy oraz boczna część ogrodzenia) stanowią samodzielne części, które nie powinny być objęte nakazem rozbiórki, nakaz winien dotyczyć ewentualnie tych części ogrodzenia które nie odpowiadają zapisom Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...];

II. naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 133 p.p.s.a., poprzez oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na orzeczeniach wydanych przez Naczelny Sąd Administracyjny z pominięciem dowodów i faktów wynikających z akt sprawy oraz bez przeprowadzenia własnej analizy przedmiotowej sprawy;

2) art. 141 § 4 oraz art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. w z w. z art. 19 k.p.a. w zw. z art. 20 k.p.a., poprzez oddalenie skargi, podczas gdy powinna ona zostać uwzględniona w całości, gdyż Sąd I instancji bezpodstawnie przyjął, że nie istnieją podstawy do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, podczas gdy istniała podstawa do stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż została ona wydana z naruszeniem przepisów dotyczących właściwości organów;

3) art. 141 § 4 oraz art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez oddalenie skargi, podczas gdy powinna ona zostać uwzględniona w całości, gdyż Sąd I instancji bezpodstawnie przyjął, że nie istnieją podstawy do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, podczas gdy istniała podstawa do stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż została ona wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa, w tym w szczególności bez podstawy prawnej oraz na podstawie przepisów, które nie miały w niniejszej sprawie zastosowania;

4) art. 141 § 4 oraz art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a., poprzez oddalenie skargi, podczas gdy powinna ona zostać uwzględniona w całości, gdyż Sąd I instancji bezpodstawnie przyjął, że nie istnieją podstawy do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, podczas gdy istniała podstawa do stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż wykonanie decyzji mogłoby spowodować czyn zagrożony karą określoną w art. 177 Prawa geologicznego i górniczego;

5) art. 141 § 4 oraz art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., poprzez oddalenie skargi, podczas gdy powinna ona zostać uwzględniona w całości, gdyż Sąd I instancji bezpodstawnie przyjął, że decyzja została wydana po należycie przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym oraz nie istniały przesłanki stwierdzenia jej nieważności, podczas gdy organ winien był zawiesić postępowanie, z uwagi na istnienie zagadnienia wstępnego, od którego uzależnione jest rozpoznanie sprawy i wydanie decyzji tj. toczącego się przed Sądem Rejonowym w Kutnie postępowania o rozgraniczenie nieruchomości skarżącej oraz W. D., z uwagi, iż część ogrodzenia objętego zaskarżoną decyzją znajduje się na spornej części nieruchomości, co implikuje niepewność w zakresie stron, przedmiotu postępowania oraz adresata zaskarżonej decyzji, gdyż jeżeli sąd powszechny uzna, iż ogrodzenie znajduje się na nieruchomości stanowiącej własność W. D. wyłącznie W. D. będzie mógł być adresatem decyzji o nakazie rozbiórki ogrodzenia, a decyzja wydana wobec skarżącej stanie się niewykonalna, jak również jest niewykonalna obecnie z uwagi na brak możliwości ustalenia na kogo nieruchomości znajduje się ogrodzenie, a tym samym czy skarżąca posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, niezbędne do przeprowadzenia prac budowlanych w postaci rozbiórki, co stanowi podstawę stwierdzenia nieważności decyzji jako niewykonalnej w chwili wydania;

6) art. 141 § 4 oraz art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a. w zw. z art. 10 k.p.a., poprzez oddalenie skargi, podczas gdy powinna ona zostać uwzględniona w całości, gdyż Sąd I instancji bezpodstawnie przyjął, że stwierdzone uchybienie organu II instancji w postaci nie zawiadomienia skarżącej o zakończeniu postępowania, nie miało wpływu na wynik postępowania, podczas gdy okoliczność ta miała istotny wpływ na wynik postępowania, gdyż skarżąca zamierzała złożyć stosowne wnioski dowodowe na okoliczność okresu wykonania zabezpieczenia wyrobiska górniczego oraz istnienia obiektów budowlanych na nieruchomości skarżącej, w tym dowody przedłożone w toku postępowania przed Sądem I instancji, która to okoliczność ma pierwszorzędne znaczenie w niniejszej sprawie;

7) art. 141 § 4 oraz art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 6, 7, 8, 75, 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a., poprzez oddalenie skargi, podczas gdy powinna ona zostać uwzględniona w całości, gdyż Sąd I instancji bezpodstawnie przyjął, że postępowania dowodowe organu zostało przeprowadzone w należyty sposób, podczas gdy postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone wadliwie, a ustalone na jego podstawie okoliczności są niezgodne z rzeczywistością, gdyż:

- organ nie dokonał własnych ustaleń faktycznych i oparł się wyłącznie na czynnościach organu I instancji;

- organy administracyjne nigdy nie dokończyły czynności dowodowej w postaci oględzin;

- wadliwie ustalono, iż zabezpieczenie wyrobiska górniczego powstało w latach 2011- 2013, podczas gdy zabezpieczenie to powstało przed 1995 r., w tym w szczególności Sąd I instancji pominął okoliczność, iż zeznania świadków były kwestionowane przez skarżącą, z uwagi na ich zależność służbową od Wójta Gminy [...]; mapy służące za dowody nie mogą stanowić pewnego źródła wywodzonych z nich okoliczności, gdyż zabezpieczenie wyrobiska, nie musiało być w nich uwzględnione (okoliczność taka nie została udowodniona), tak jak to miało miejsc w przypadku zbiornika wodnego wskazanego w pismach kierowanych do Sądu, który na przestrzeni lat pojawiał się i znikał z map sporządzanych na zlecenie Wójta Gminy [...], jednocześnie z pism Okręgowego Urzędu Górniczego w K. znajdujących się w aktach sprawy wynika, że przedmiotowe zabezpieczenie wyrobiska istniało w latach wcześniejszych, niż ustaliły to organy, co winno być samoistną podstawą do uchylenia zaskarżonej decyzji, jako wydanej na podstawie wadliwie ustalonego stanu faktycznego sprawy, a tym samym brak było rzetelnych, jednoznacznych i właściwych dowodów stwierdzających okres powstania zabezpieczenia wyrobiska;

- wadliwie ustalono, że na nieruchomości nie znajdują się obiekty budowlane;

8) art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a. oraz art. 1 p.p.s.a. poprzez wadliwe wykonanie przez Sąd I instancji obowiązku kontroli zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] pod względem zgodności z prawem, co doprowadziło do błędnego uznania, iż postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie przeprowadzono w sposób prawidłowy.

Jednocześnie skarżąca wniosła o przedstawienie składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego lub większemu składowi do rozstrzygnięcia zagadnień prawnych, budzących poważne wątpliwości interpretacyjne, a mających zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy tj.:

1. "Czy zabezpieczenie wyrobiska górniczego w postaci ogrodzenia, znajdujące się w oddaleniu od samego wyrobiska, na nieruchomości stanowiącej w całości teren górniczy i teren zakładu górniczego, na której znajduje się wyrobisko, będące jednocześnie ogrodzeniem części tej nieruchomości, stanowi część zakładu górniczego w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 18 Ustawy Prawo geologiczne i górnicze, a w konsekwencji właściwymi organami architektoniczno-budowlanymi oraz nadzoru budowlanego wobec tego ogrodzenia są właściwe organy nadzoru górniczego, zgodnie z art. 168 ust. 2 Ustawy Prawo geologiczne i górnicze?";

2. "Czy ogrodzenie będące jednocześnie ogrodzeniem części nieruchomości stanowiącej w całości teren górniczy i teren zakładu górniczego oraz zabezpieczeniem wyrobiska górniczego, podlega jednocześnie nadzorowi architektoniczno-budowlanemu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego i Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego, czy podlega wyłącznie jurysdykcji jednego z w/w organów i któremu?";

3. "Czy zabezpieczenie wyrobiska górniczego w postaci ogrodzenia, znajdującego się w oddaleniu od samego wyrobiska tj. na granicy nieruchomości stanowiącej w całości teren górniczy i teren zakładu górniczego, na której znajduje się wyrobisko, stanowi zabezpieczenie wyrobiska górniczego w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 17 Ustawy Prawo geologiczne i górnicze w zw. z § 19 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 17 czerwca 2002 roku w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy, prowadzenia ruchu oraz specjalistycznego zabezpieczenia przeciwpożarowego w odkrywkowych zakładach górniczych wydobywających kopaliny podstawowe, a zatem stanowi część tego wyrobiska górniczego, do którego nie stosuje się przepisów Ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, w konsekwencji, czy do zabezpieczenia wyrobiska górniczego (ogrodzenia) zastosowanie mają przepisy w/w Ustawy Prawo budowlane?".

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca rozwinęła zarzuty, wskazując m.in., że na jej nieruchomości znajduje się zakład górniczy, co znajduje potwierdzenie także w aktach postępowania. Co więcej, dokumenty w tym zdjęcia składane przez skarżącą, jasno wykazują, iż na nieruchomości znajdują się obiekty budowlane, w rozumieniu ustawy Prawo budowlane, związane bezpośrednio z zakładem górniczym i służące do wydobywania kruszywa, takie jak wolnostojące instalacje przemysłowe - specjalistyczny zakład przetwórczy posadowiony na płytach betonowych i związane z nim urządzenia techniczne, konstrukcje oporowe z boksami betonowymi, place składowe i postojowe oraz drogi dojazdowe. Natomiast ogrodzenie stanowi zabezpieczenie wyrobiska oraz jest funkcjonalnie połączone z ww. obiektami, będące warunkiem koniecznym funkcjonowania zakładu górniczego wraz z wyrobiskiem, w tym w szczególności uzyskania właściwych koncesji oraz zgód na wydobycie. Brak ogrodzenia spowodowałby brak możliwości prowadzenia prac wydobywczych i przetwórczych. W ocenie skarżącej kasacyjnie, organem wyłącznie właściwym w I instancji w zakresie administracji architektoniczno-budowlanej był zatem Dyrektor Okręgowego Urzędu Górniczego w K., co wynika z art. 168 ust. 2 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 18 ustawy Prawo geologiczne i górnicze.

Strona stwierdziła także, że zabezpieczenie wyrobiska zostało wykonane przed 1995 r., co powoduje, że w niniejszej sprawie nie powinny mieć zastosowania przepisy aktualnie obowiązującej ustawy Prawo budowlanego oraz zapisy uchwały Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. o uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...]. Skarżąca podkreśliła, że organy ustaliły rzekomy okres wykonania zabezpieczenia (lata 2011-2013) wyłącznie na podstawie zeznań dwóch świadków, w tym jednego zeznającego nie co do faktów, a co do stanu prawnego stanowiącego podstawę wykonywanych przez niego czynności (map). Obaj świadkowie były to osoby zależne bezpośrednio lub pośrednio od Wójta Gminy [...] lub działające na jego zlecenie. Zaznaczyła, że czynności wykonywane na zlecenie Wójta Gminy [...], takiej jak sporządzanie map, wykonywanie wyrysów z MPZP, były wykonywane niezgodnie z powszechnie obowiązującymi przepisami. Na mapach tych np. znajdowały się obiekty, które nie istniały lub nie uwzględniono tych, które znajdowały się w terenie. Ponadto, np. wyrysy z MPZP nie stanowiły części załącznika graficznego do uchwały o przyjęciu MPZP, a były to mapy wykonane na podstawie map zasadniczych. Zatem ustalenie w toku niniejszego postępowania, iż zabezpieczenie wyrobiska istniało już wcześniej, a nie zostało uwzględnione na mapach, mogłoby rodzić negatywne konsekwencje dla Wójta Gminy [...] oraz wydawanych przez niego dokumentów. Wnosząca skargę kasacyjną wskazał, że z dokumentów niezależnego organu jakim jest Dyrektor Okręgowego Urzędu Górniczego wynika wprost, że zabezpieczenie istniało i było kontrolowane przez ten organ wcześniej (np. dokumenty kontroli z 2010 r.), niż jego powstanie ustaliły organy nadzoru budowlanego.

W piśmie procesowym z dnia 22 maja 2017 r., stanowiącym wniosek o zawieszenie postępowania (NSA postanowieniem z dnia 4 lipca 2017 r., sygn. akt II OSK 776/17, odmówiło zawieszenia postępowania kasacyjnego), skarżąca kasacyjnie wskazała m.in., że na nieruchomości objętej postępowaniem, znajduje się zbiornik wodny, który jest budowlą i jednocześnie stanowi obiekt budowlany. Okoliczność ta ma, w jej ocenie, istotne znaczenie dla sprawy, gdyż posadowienie obiektów budowlanych, statuuje ogrodzenie jako urządzenie budowlane, w rozumieniu art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane.

Przy piśmie z dnia 14 lutego 2019 r. skarżąca załączyła: 1) wyrok Sądu Okręgowego w Łodzi V Wydział Karny Odwoławczy z dnia 3 grudnia 2018 r., sygn. akt V Ka 1305/18, 2) wyrok Sądu Rejonowego w Kutnie II Wydział Karny z dnia 12 czerwca 2018 r. sygn. akt II K 778/16, umarzający postępowanie karne na okres próby 1 roku wobec J. B., oskarżonego o to, że w dniu 17 czerwca 2016 r. jako Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przekroczył swoje uprawnienia, poprzez uniemożliwienie kontynuowania zapoznania się ze zgromadzonymi aktami sprawy przez K. S. i S. S. i odmowę przyjęcia pisma na dziennik podawczy, 3) zawiadomienie z dnia 6 lutego 2019 r., w przedmiocie objęcia J. B. ochroną kuratorską. Jednocześnie wniosła o przeprowadzenie dowodu z ww. dokumentów, na okoliczność zaistnienia poważnych wątpliwości, co do braku bezstronności w "przeprowadzanym postępowaniu" przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K..

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, iż strona wnosząca ten środek odwoławczy, zarzucając naruszenie konkretnych przepisów prawa w określonej formie, sama wyznacza obszar kontroli kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny bierze zaś pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a która nie zachodzi w tej sprawie.

Skarga kasacyjna złożona w przedmiotowej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 p.p.s.a. tj. na naruszeniu prawa materialnego oraz naruszeniu przepisów postępowania.

Na wstępie zauważyć jednakże należy, odnosząc się do redakcji zarzutów, że nie można skutecznie zarzucić Sądowi I instancji naruszenia art. 1, art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a., bowiem są to przepisy ustrojowe. Sąd administracyjny może naruszyć ww. przepisy wówczas, gdy zaniecha kontroli skutecznie złożonej skargi, rozpozna sprawę nienależącą do jego kognicji, zastosuje środek kontroli inny niż określone w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi bądź zastosuje inne niż zgodność z prawem kryterium kontroli działalności administracji publicznej. W tej sprawie Sąd rozpoznał skargę na decyzję ostateczną, oceniał ją pod kątem legalności, zastosował środek kontroli przewidziany w art. 151 p.p.s.a. To czy ocena legalności zaskarżonej decyzji była prawidłowa czy też błędna, nie może być utożsamiane z naruszeniem ww. przepisów ustrojowych. Ponadto, skoro Sąd I instancji za podstawę swojego rozstrzygnięcia przyjął przepis art. 151 p.p.s.a., wnosząca skargę kasacyjną kwestionując zasadność oddalenia skargi, powinna wskazać na naruszenie tego przepisu, nie zaś przepisu art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (przepis ten składa się także z liter – strona winna wskazać podstawę według najmniejszej jednostki redakcyjnej). Naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może się ewentualnie przejawiać w jego niezastosowaniu. Skarżąca kasacyjnie niesłusznie wiąże naruszenie wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania z naruszeniem art. 141 p.p.s.a. W ramach tego przepisu nie można skutecznie zwalczać błędnej oceny okoliczności faktycznych, czy też wadliwości argumentacji dotyczącej wykładni lub zastosowania prawa.

Skarga kasacyjna dotyka zasadniczo dwóch kwestii:

- kwalifikacji spornego ogrodzenia, jako zabezpieczenia wyrobiska górniczego w zakładzie górniczym, a w związku z tym ustalenia organ właściwego do wydania rozstrzygnięcia,

- prawidłowości zastosowania, w ustalonym przez organy nadzoru budowlanego stanie faktycznym, art. 49b ust. 1 ustawy Prawo budowlane.

Podkreślić należy, że w niniejszej sprawie orzekał już dwukrotnie Naczelny Sąd Administracyjny – wyrokami z dnia 25 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2331/14 i II OSK 7/16, które to wyroki, mają moc wiążącą, na podstawie art. 153 w zw. z art. 170 p.p.s.a. Stosownie do dyspozycji ww. przepisów, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

I tak, w wyroku z dnia 25 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2331/14, Naczelny Sąd Administracyjny w odniesieniu do wskazanego w skardze kasacyjnej art. 2 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym, ustawy tej nie stosuje się do wyrobisk górniczych, wskazał, że wyrobiskiem górniczym jest, zgodnie z art. 6 pkt 17 ustawy z dnia 9 czerwca 2011r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. 2015 r., poz. 196) przestrzeń w nieruchomości gruntowej lub górotworze powstała w wyniku robót górniczych. Za zasadne uznał stanowisko Sądu I instancji, że ogrodzenie nieruchomości, na której znajduje się teren górniczy nie mieści się w pojęciu wyrobiska górniczego. Obiekt ten nie powstał w nieruchomości gruntowej lub górotworze w wyniku robót górniczych, chociażby z tego powodu, że nie zajmuje przestrzeni wyłącznie w gruncie, lecz także ponad nim. Zatem w sprawie nie został naruszony art. 2 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Naczelny Sąd Administracyjny odniósł się także do powołanego w skardze kasacyjnej § 12 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy, prowadzenia ruchu oraz specjalistycznego zabezpieczenia przeciwpożarowego w odkrywkowych zakładach górniczych wydobywających kopaliny pospolite, który stanowi, że "teren zakładu górniczego, łącznie z wyrobiskiem górniczym oraz terenami zwałowisk i składowisk, jeżeli nie jest ogrodzony, oznakowuje się tablicami, na których umieszcza się nazwę zakładu górniczego oraz napis zakazujący wstępu osobom nieupoważnionym", wskazując, że wbrew stanowisku skarżącej powyższe uregulowanie nie wprowadza obowiązku budowania ogrodzenia wokół terenu górniczego, gdyż taki obszar może być oznakowany jedynie tablicami i w żadnym razie nie upoważnia do zwolnienia od obowiązku zgłoszenia. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że słusznie uznał Sąd I instancji, że ogrodzenie "nie jest także obiektem budowlanym zakładu górniczego, stanowiącego wyodrębniony technicznie i organizacyjnie zespół środków służących "bezpośrednio do wykonywania działalności" regulowanej ustawą w zakresie wydobywania kopalin ze złóż (...) (art. 6 ust. 1 pkt 18 ustawy Prawo geologiczne i górnicze). Art. 6 ust. 1 pkt 4 doprecyzowuje, że obiektem budowlanym zakładu górniczego jest znajdujący się poza podziemnym wyrobiskiem górniczym obiekt zakładu górniczego, będący obiektem budowlanym w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, służący bezpośrednio do wykonywania działalności regulowanej ustawą w zakresie wydobywania kopalin ze złóż (......)". W konkluzji Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że Sąd I instancji słusznie doszedł do wniosku, że budowa przedmiotowego ogrodzenia nie mieści się w pojęciu wyrobiska górniczego i że z akt sprawy nie wynika, aby przedmiotowe ogrodzenie służyło bezpośrednio do wykonywania działalności regulowanej ustawą w zakresie wydobywania kopalin ze złóż, wobec czego zastosowanie mają w sprawie przepisy ustawy Prawo budowlane. W związku z powyższym, w jego ocenie, nie był usprawiedliwiony zarzut skargi kasacyjnej, że Sąd I instancji nieprawidłowo przyjął, że budowa ogrodzenia działki 165 wymagała zgłoszenia właściwemu organowi.

W wyroku z dnia 25 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 7/16, Naczelny Sąd Administracyjny odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 168 ust. 2 ustawy z dnia 9 lipca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze "poprzez jego niezastosowanie, mimo iż w odniesieniu do projektowania i wykonywania robót budowlanych oraz utrzymania obiektów budowlanych na terenie zakładu górniczego organy nadzoru górniczego wykonują zadania z zakresu administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego", wskazał, że "w okolicznościach niniejszej sprawy należało ustalić, czy przedmiotowe ogrodzenie można uznać za "obiekt budowlany zakładu górniczego". Pozytywna odpowiedź skutkowałaby bowiem zastosowaniem ustawy Prawo budowlane, ale orzekałby na podstawie art. 168 ust. 2 ustawy Prawo geologiczne i górnicze organ nadzoru górniczego. Ustawa Prawo budowlane, która w art. 2 ust. 1 stanowi, że ustawy tej nie stosuje się do wyrobisk górniczych, odsyła także do prawa geologicznego i górniczego w ust. 2, stanowiąc, że przepisy prawa budowlanego nie naruszają przepisów odrębnych, a w szczególności prawa geologicznego i górniczego w odniesieniu do "obiektów budowlanych zakładów górniczych". W art. 168 ust. 2 ustawy z dnia 9.VI.2011r. Prawo geologiczne i górnicze ustawodawca postanowił, że w odniesieniu do projektowania i wykonywania robót budowlanych oraz utrzymywania obiektów budowlanych zakładu górniczego - organy nadzoru górniczego wykonują m.in. zadania z zakresu nadzoru budowlanego. Zgodnie zaś z art. 106 do projektowania, budowy, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych zakładu górniczego stosuje się przepisy prawa budowlanego oraz odpowiednio przepisy Działu VI Rozdz. 2 i 5 Prawa geologicznego i górniczego. Zakład górniczy – jest wyodrębnionym technicznie i organizacyjnie zespołem środków służących bezpośrednio do wykonywania działalności regulowanej ustawą w zakresie wydobywania kopalin ze złóż (...) (art. 6 ust. 1 pkt 18). Art. 6 ust. 1 pkt 4 doprecyzowuje, że obiektem budowlanym zakładu górniczego jest znajdujący się poza podziemnym wyrobiskiem górniczym obiekt zakładu górniczego, będący obiektem budowlanym w rozumieniu Prawa budowlanego, służący bezpośrednio do wykonywania działalności regulowanej ustawą w zakresie wydobywania kopalin ze złóż (...)". Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko Sądu I instancji, że z akt sprawy nie wynika, że przedmiotowe ogrodzenie służy bezpośrednio do wykonywania działalności regulowanej ustawą w zakresie wydobywania kopalin ze złóż. Zauważył, że ze złożonej przez skarżącą kasacyjnie decyzji Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w K. z dnia [...] czerwca 2015 r. wynika, że organ nadzoru górniczego nie wymienił ogrodzenia wśród obiektów zakładu górniczego, podczas gdy kontrolę przeprowadzono "w celu skontrolowania lokalizacji obiektów budowlanych zakładu górniczego". Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skoro słusznie uznano, że przedmiotowe ogrodzenie od strony drogi nie można zaliczyć do "obiektów budowlanych zakładu górniczego", w rozumieniu art. 2 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego oraz art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo geologiczne i górnicze (które doprecyzowuje pojęcie obiektu budowlanego zakładu górniczego), to nie można było zarzucić, że orzekał w sprawie organ niewłaściwy. Właściwym w sprawie orzekania co do zgodności jego wykonania z przepisami Prawa budowlanego był organ nadzoru budowlanego, a nie organ nadzoru górniczego. W powołanym wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny odniósł się także do zarzutu naruszenia § 12 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy, prowadzenia ruchu oraz specjalistycznego zabezpieczenia przeciwpożarowego w odkrywkowych zakładach górniczych wydobywających kopaliny pospolite, stwierdzając, że skarżąca kasacyjnie nie wykazała, aby organ nadzoru górniczego nakazał jej wykonanie ogrodzenia, organ ten kontrolował zabezpieczenie zgodnie z § 12 rozporządzenia, nie nakazując wykonania ogrodzenia. Wskazany § 12 rozporządzenia wprost stanowi o zabezpieczeniu: tablice lub ogrodzenie, jednak wbrew stanowisku skarżącej, powyższe uregulowanie nie wprowadza obowiązku budowania ogrodzenia wokół terenu górniczego, gdyż taki obszar może być oznakowany tylko tablicami, i w żadnym razie nie upoważnia do zwolnienia od obowiązku zgłoszenia budowy ogrodzenia właściwemu organowi. Dodał przy tym, że słusznie twierdzi skarżąca kasacyjnie, że wybór zabezpieczenia należy do przedsiębiorcy, jednak po dokonaniu tego wyboru (ze wskazaniem np. na ogrodzenie) należy wykonać je zgodnie z przepisami Prawa budowlanego. § 12 rozporządzenia nie daje, jak słusznie podkreślił Sąd I instancji pozwolenia na jego wykonanie bez zgłoszenia na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 3, który konkretnie dotyczy ogrodzenia w określonych tam przypadkach, w tym budowy ogrodzenia od strony drogi.

W niniejszej sprawie, przywołane wyżej wyroki przesądziły zatem właściwość organu nadzoru budowlanego do podjęcia działań i wydania rozstrzygnięcia oraz że zastosowanie mają przepisy ustawy Prawo budowlane, a budowa ogrodzenia działki nr [...] wymagała zgłoszenia właściwemu organowi.

Tym samym zarzuty wskazane w punktach I. 1), 2), 5), 6) i II. 2), 3), 4) skargi kasacyjnej nie zasługiwały na uwzględnienie. Przy czym należy zauważyć, że uszło uwadze wnoszącej skargę kasacyjną, że zarówno organ nadzoru budowlanego i Sąd I instancji, odnosząc się do obowiązku oznakowania terenu górniczego tablicami, jeżeli teren nie jest ogrodzony, prawidłowo wskazały, za ww. wyrokami, na przepis § 12 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy, prowadzenia ruchu oraz specjalistycznego zabezpieczenia przeciwpożarowego w odkrywkowych zakładach górniczych wydobywających kopaliny pospolite (Dz.U. z 2002 r., nr 109, poz. 962). Na marginesie, zbieżną treść przepisu przewiduje § 19 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 17 czerwca 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy, prowadzenia ruchu oraz specjalistycznego zabezpieczenia przeciwpożarowego w odkrywkowych zakładach górniczych wydobywających kopaliny podstawowe (Dz.U. z 2002 r., nr 96, poz. 858), na który wnosząca skargę kasacyjną się powołuje.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego pozostałe podniesione przez skarżącą kasacyjnie zarzuty nie mogły podważyć ustalonego przez organy nadzoru budowlanego stanu faktycznego sprawy, ocenionego przez Sąd wojewódzki i dokonanej jego subsumcji pod hipotezę normy przewidzianą w art. 49b ust. 1 ustawy Prawo budowlane.

Ustalenia organów obu instancji pozwalają stwierdzić, że sporne ogrodzenie powstało na przestrzeni lat 2010-2013, a zatem mają do niego zastosowanie przepisy ustawy Prawo budowlane z 1994 r., a nie - jak oczekiwałaby tego skarżąca - Prawo budowlane z 1974 r. Na taki czasookres powstania ogrodzenia wskazuje W. D. (lata 2011 - 2013) oraz długoletni pracownik Zespołu Szkół w G. – P. J. (lata 2010 r. – 2012). W. D. załączył także do akt sprawy mapy obrazujące stan nieruchomości na dzień 24 czerwca 2003 r., w latach 2005 i 2007, na których brak jest widocznego ogrodzenia działki nr [...]. Na okoliczność powstania map przesłuchiwany był L. N., który stwierdził, że ogrodzenie jest ogrodzeniem trwałym i powinno być naniesione na mapach z lat 2003, 2005 i 2007, zgodnie z instrukcją techniczną K-1 obowiązująca do 2011 r. Brak ogrodzenia naniesionego na mapach oznacza, że w tym czasie ogrodzenia nie było, czyli działka nr [...] nie posiadała ogrodzenia od strony drogi gminnej. B. S. w skardze kasacyjnej nie przywołał żadnych konkretnych dowodów na podważenie prawidłowości i legalności ww. map, ani także na potwierdzenie, że "mapy dotychczas sporządzane na zlecenie Wójta Gminy [...] obarczone były kwalifikowanymi wadami prawnymi". Zarzuty skarżącej kasacyjnie o braku obiektywizmu świadków L. N. i P. J. są gołosłowne oparte jedynie na przypuszczeniach. Strona nie może także czynić zarzutu, że organy wzięły pod uwagę powyższe mapy, nie poddając ich weryfikacji przez pryzmat przepisów jakie obowiązywały ówcześnie, a które regulowały sposób i zakres sporządzania map. Wystarczającym było oparcie się na oświadczeniu L. N., który podkreślił, że był obowiązany przy podejmowaniu czynności uwzględnić wymogi wynikające z ww. instrukcji. Jego zeznania co do faktów (istnienia ogrodzenia) wynikały z konieczności oparcia się na obowiązujących przepisach regulujących zasady opracowywania map. Trudno jest bowiem wymagać, aby osoba postronna, która przebywała na nieruchomości sporadycznie, jedynie w celu aktualizowania map, posiadała szczegółową wiedzę na temat procesu inwestycyjnego na nieruchomości.

Zauważyć także należy, że strona wnosząca skargę kasacyjną, formułując zarzuty naruszenia przepisów postępowania powinna wykazać, jaki wpływ na wynik sprawy miało naruszenie wskazanych przepisów. Przedmiotowa skarga kasacyjna nie czyni zadość temu wymogowi. Skarżąca kasacyjnie nie wyjaśniła, jaki wpływ na treść rozstrzygnięcia miała okoliczność, że w jej ocenie, organy nigdy nie dokończyły czynności dowodowej w postaci oględzin (mając na uwadze uzasadnienie zaskarżonej decyzji zapewne chodzi o oględziny z dnia 15 września 2015 r.), jak również, że nie ustaliły, iż na nieruchomości znajdują się obiekty budowlane. Wnosząca skargę kasacyjną nie przedstawiła żadnych dowodów na etapie postępowania administracyjnego, jak również sądowego, że realizacja ogrodzenia powiązana była z realizacją konkretnego obiektu budowlanego posadowionego legalnie (na podstawie pozwolenia na budowę, czy zgłoszenia), że była częścią tego obiektu stanowiącą urządzenie techniczne, nie podważyła skutecznie także daty realizacji spornego ogrodzenia. Przedstawione przez skarżącą w toku postępowania sądowoadministracyjnego dokumenty, w tym protokół nr 1/10 kontroli limitowanej z dnia 18 października 2010 r., nie są w stanie podważyć ustalonego przez organy nadzoru budowlanego stanu faktycznego, mającego oparcie w załączonych mapach i zeznaniach stron postępowania administracyjnego. Z ww. protokołu kontroli nie wynika jednoznacznie, czy od strony drogi gminnej teren jest ogrodzony, nie wiadomo, czy zabezpieczenie terenu górniczego siatką metalową "od strony zachodniej i południowej" zostało zrealizowane wcześniej, tj. przed dniem 10 lipca 2008 r. (w tym dniu została udzielona koncesja na wydobywanie kruszywa) oraz czy obejmuje także teren od strony drogi gminnej. Z oświadczenia W. D. wynika, że brama metalowa, o której mowa w protokole, obecnie nie istnieje, na nieruchomości znajdują się jedynie jej pozostałości. Jedyny zarzut jaki można czynić organowi odwoławczemu, związany jest z tym, iż ten nie poinformował strony, o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Jednakże w kontekście ww. rozważań i argumentacji strony skarżącej przedstawionej na poparcie zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a., uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego słusznie zauważył Sąd I instancji, powołując się na pogląd prezentowany w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2102/10, że w postępowaniu legalizacyjnym toczącym się w trybie art. 49b ustawy Prawo budowlane rozstrzygnięcie sprawy w postępowaniu rozgraniczeniowym przed sądem powszechnym nie jest zagadnieniem wstępnym, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W chwili obecnej niewątpliwie decyzja o nakazie rozbiórki jest wykonalna, została skierowana do inwestora, aktualnie posiadającego prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ponadto z akt sprawy nie wynika, aby W. D., uczestnik postępowania rozgraniczeniowego i jednocześnie niniejszego postępowania, sprzeciwiał się nakazowi rozbiórki ogrodzenia.

Skoro zatem niewadliwie ustalono, że realizacja spornego ogrodzenia nastąpiła pod rządami obecnie obowiązującej ustawy Prawo budowlane z 1994 r., bez wymaganego przepisami art. 29 ust. 1 pkt 23 i art. 30 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy zgłoszenia oraz w dacie obowiązywania postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r., nr [...] i sprzecznie z jego zapisami, ogrodzenie znajduje się bowiem w odległości 505 cm od osi drogi, gdzie tymczasem powinno być usytuowane w odległości 6 metrów od osi pasa drogowego, to zasadnie przyjęto, iż nie jest możliwa jego legalizacja i zachodzą podstawy do wydania nakazu rozbiórki, w oparciu o art. 49b ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Przy czym zauważyć należy, że wbrew twierdzeniom wnoszącej skargę kasacyjną, nie przyjęto, że nakaz rozbiórki musi odnosić się do całości ogrodzenia, w tym części znajdującej się od strony nieruchomości sąsiedniej (nie graniczącej z drogą gminną). Obowiązek wynikający z decyzji jest jasny, nakazem rozbiórki objęto ogrodzenie działki wykonane od strony drogi gminnej (31 przęseł oraz dwóch bram wjazdowych). Zasadność zaś likwidacji bram wjazdowych wynika ze słusznego spostrzeżenia, iż stanowią one część ogrodzenia.

Odnosząc się do sformułowanego w skardze kasacyjnej wniosku o przedstawienie składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego lub większemu składowi do rozstrzygnięcia zagadnień prawnych, podkreślić należy, że stosownie do art. 187 § 1 p.p.s.a. przesłanką do przedstawienia składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego do rozstrzygnięcia zagadnienia jest okoliczność polegająca na pojawieniu się w konkretnej sprawie zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości. W orzecznictwie sądowym dominuje pogląd, że zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości obejmuje taką kwestię prawną, której wyjaśnienie nastręcza znaczne trudności głównie z powodu możliwości różnego rozumienia przepisów prawnych. Podstawą do przyjęcia, że wystąpiła przesłanka określona w art. 187 § 1 p.p.s.a. będzie przede wszystkim pojawienie się w danej kwestii prawnej rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. wyrok NSA z 5 lipca 2017 r. sygn. akt II OSK 2670/16, wyrok NSA z 2 marca 2016 r. sygn. akt II FSK 412/15). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w tej sprawie nie występują w orzecznictwie wskazane przez skarżącą kasacyjnie rozbieżności interpretacyjne, skarżąca nie przywołała konkretnych orzeczeń sądowych. Spór "interpretacyjny" w niniejszej sprawie zaistniał jedynie pomiędzy sądem administracyjnymi (organami nadzoru budowlanego), a skarżącą, która próbuje zwalczyć poglądy prezentowane m.in. w poprzednich wyrokach zapadłych w sprawie.

Przedłożone przy piśmie z dnia 14 lutego 2019 r. dokumenty, nie mogą zmienić zapatrywania na prawidłowość podjętego przez organy nadzoru budowlanego rozstrzygnięcia, albowiem dotyczą osoby Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w związku z czynem, który zaistniał w czerwcu 2016 r., a więc po wydaniu przez organ odwoławczy zaskarżonej do Sądu I instancji decyzji.

Mając na uwadze, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.