II SA/Op 410/13 - Wyrok

Data orzeczenia	2014-01-30	
Data wpływu	2013-09-19	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu	
Sędziowie	Elżbieta Kmiecik
Ewa Janowska
Grażyna Jeżewska /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6320 Zasiłki celowe i okresowe	
Hasła tematyczne	Administracyjne postępowanie
Pomoc społeczna	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2013 nr 0 poz 182; art. 2, art. 3 ust. 1, 3, i 4, art. 7, art. 8, art. 39 ust. 1 i 2; Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity
Dz.U. 2013 nr 0 poz 267; art. 7, art. 77 par. 1, art. 107 par. 3, art. 138 par. 2; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Jeżewska – spr. Sędziowie Sędzia WSA Ewa Janowska Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Protokolant apl. prokuratorski Beata Skrobich po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 14 czerwca 2013 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę.	
Uzasadnienie
Przedmiotem zaskarżenia do Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 14 czerwca 2013 r., nr [...] wydana na podstawie 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 - zwanej dalej K.p.a.), utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Opolu z 14 marca 2013 r. przyznającej R. S. zasiłek celowy na dofinansowanie zakupu leków (50 zł), pojemnika na obiady (20 zł) i czujnika tlenku węgla (30 zł), tj. w łącznej wysokości 100 zł.

Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym.

W dniu 20 lutego 2013 r. R. S. złożył w Miejskim Ośrodku Pomocy Rodzinie w Opolu wniosek o udzielenie pomocy w formie zasiłku celowego na zakup pojemnika na obiady oraz leki.

W trakcie wywiadu środowiskowego przeprowadzonego z R. S. 20 lutego 2013 r. organ ustalił, że prowadzi on jednoosobowe gospodarstwo domowe, jest osobą niezdolną do pracy z powodu złego stanu zdrowia, legitymuje się znacznym stopniem niepełnosprawności, a na jego dochód składa się zasiłek stały w wysokości 389,00 zł i zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 153,00 zł.

W dniu 28 lutego 2013 r. R. S. wystąpił o pomoc finansową na zakup czujnika dwutlenku węgla lub wymianę "junkersa".

Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Opolu, działając z upoważnienia Prezydenta Miasta Opola, decyzją z dnia 14 marca 2013 r., nr [...], przyznał R. S. zasiłek celowy z przeznaczeniem na dofinansowanie kosztów zakupu leków (50 zł), pojemnika na obiady (20 zł) i czujnika tlenku węgla (30 zł), tj. w łącznej wysokości 100 zł. i nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

Jako podstawę prawną wydanej decyzji organ wskazał przepisy art. 3 ust. 1, ust. 3, ust. 4, art. 7 pkt 5, art. 8 ust. 1, ust. 3 i ust. 4, art. 9, art. 17 ust. 1 pkt 5, art. 36 pkt 1 lit. c, art. 39 ust. 1 i 2, art. 102 ust. 1, art. 106 ust.1, ust. 3 i ust. 4, art. 110 ust. 7 i 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. nr 175, poz. 1362, z późn. zm.) oraz § 1 pkt 1 lit. a i b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2012 r. poz. 823), zwanego dalej rozporządzeniem. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ wskazał, że wnioskodawca spełnia warunki uprawniające do przyznania pomocy społecznej w formie zasiłku celowego z uwagi na występującą niepełnosprawność oraz spełnienie kryterium dochodowego. Wskazał, że dochód w kwocie 542 zł nie przekracza kryterium dochodowego wynoszącego dla osoby samotnie gospodarującej w kwocie nieprzekraczającej 542 zł oraz zachodzi konieczność zaspokojenia potrzeby wnioskodawcy, jaką jest zakup leków, pojemnika na obiady i czujnika tlenku węgla. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ wyjaśnił, że celem pomocy społecznej jest wspieranie osób i rodzin w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwienie im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka, co oznacza, że organ dysponujący środkami pomocy społecznej nie ma obowiązku zaspokojenia wszystkich (nawet najbardziej uzasadnionych) potrzeb osoby lub rodziny ubiegającej się o taką pomoc i do niej uprawnionej. Wskazał, że wnioskodawca spełnia warunki uprawniające do przyznania pomocy społecznej w formie zasiłku celowego z uwagi na występującą niepełnosprawność oraz spełnienie kryterium dochodowego. Podał, że dochód w kwocie 542 zł nie przekracza kryterium dochodowego wynoszącego dla osoby samotnie gospodarującej, kwoty 542 zł. Przedstawiając analitykę wydatkowanych środków na realizację omawianej formy pomocy organ odnotował, że na realizację zasiłków celowych w bieżącym miesiącu przeznaczono w planie finansowym Ośrodka kwotę ok. 22300 zł, co przy wypłacie ok. 223 świadczeń daje średnio zasiłek w kwocie około 100 zł, w zależności od sytuacji osoby lub rodziny. W pierwszej kolejności pomocą objęte zostały osoby i rodziny bez dochodu, a następnie te, których dochód jest niższy od kryterium dochodowego. W odniesieniu do pomocy przyznanej wnioskodawcy organ wskazał, że wzięto pod uwagę jego trudną sytuację bytową, niepełnosprawność, niski dochód i przyznano zasiłek celowy w wysokości, tj. 100 zł, który jest dofinansowaniem wydatków na wskazane cele. Nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 K.p.a. organ wyjaśnił wyjątkowo ważnym interesem strony, spowodowanym trudną sytuacją życiową, tj. brakiem środków na zakup leków, pojemnika na obiady i czujnika tlenku węgla.

W piśmie z 15 marca 2013 r., zatytułowanym "skarga na decyzję nr [...]" i złożonym 18 marca 2013 r. w Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Opolu, R. S. wskazał, że jest ona dla niego krzywdząca, gdyż "wyprowadzano środki do [...] w [...]i firmy hydraulicznej", wielokrotnie zgłaszał się o przyznanie opieki, a otrzymał tylko cztery godziny. Zarzucił także organowi bezczynność i oszustwo przy wypełnianiu wniosku, bowiem często nie otrzymywał decyzji na środki higieny i czystości oraz transport medyczny do [...]. Podał, że na leczenie czeka od ubiegłego roku, oraz że z jego domu "zniknął" odkurzacz. W trakcie rozmowy z wnioskodawcą w dniu 26 marca 2013 r. pracownik socjalny MOPR w Opolu ustalił, że opisana wyżej "skarga" kwestionuje wysokość zasiłku celowego, który jest za niski i wystarcza jedynie na wykupienie części leków. Skarżący zauważył, że jeżeli kupi wszystkie leki, to nie kupi czujnika tlenku węgla ani menażki.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu decyzją z dnia 14 czerwca 2013 r., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, podzielając w pełni ustalenia faktycznie i prawne organu I instancji. W oparciu o te ustalenia Kolegium stwierdziło, że R. S. spełnia wymogi ustawowe i tym samym uprawniony jest do świadczeń z pomocy społecznej wynikających z przepisów ustawy, w tym przyznania zasiłku celowego na dofinansowanie zakupu leków, pojemnika na obiady i czujnika tlenku węgla. Zasiłek przyznany w kwocie 100 zł umożliwi przy tym dofinansowanie wydatków na wnioskowane cele. Dostrzegł też, że nie jest to jedyna pomoc otrzymana w marcu 2013 r., gdyż decyzją z tego samego dnia organ I instancji skierował stronę do Domu Dziennego Pobytu " [...]" w [...] oraz przyznał jej nieodpłatnie posiłki w tamt. Ośrodku wsparcia. Kolegium uznało, że organ pierwszej instancji, przedstawiając analitykę rozdysponowania środków, wykazał swe ograniczone możliwości finansowe, jak również, że przyznawanie świadczeń odbywa się zgodnie z ustalonymi kryteriami. Stosownie do dokonanej oceny przyjęło, że w sprawie nie nastąpiło przekroczenie granic uznania administracyjnego. Wskazując na ustalone w ustawie cele pomocy społecznej organ odwoławczy wyjaśnił, że ustawodawca nie stworzył po stronie organów dysponujących środkami pomocy społecznej obowiązku zaspokojenia wszystkich, chociażby nawet jak najbardziej uzasadnionych potrzeb osoby lub rodziny ubiegającej się o taką pomoc i do tej pomocy uprawnionej. Podkreślił, że zadaniem organów pomocy społecznej jest jedynie wspomaganie w działaniach, zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb, a nie zagwarantowanie źródła utrzymania, zatem pomoc nie może oznaczać bezwarunkowego zaspokajania wszystkich żądań i akceptowania przez organy postawy roszczeniowej. Podzielając stanowisko odnośnie nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, Kolegium wskazało, że argumenty organu pierwszej instancji znajdują uzasadnienie w zgromadzonym materiale dowodowym.

Na powyższą decyzję R. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu podtrzymało w całości argumentację przytoczoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.

Postanowieniem z dnia 22 października 2013 r., sygn. akt II SA/Op 410/13, skarżącemu zostało przyznane prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata z urzędu.

Na rozprawie pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę wskazując, że doszło do naruszenia art. 7 K.p.a. poprzez nieustalenie ceny zakupu czujnika pojemnika na żywność oraz jakie środki są wydatkowane na zakup leków przez skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego i trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury.

Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję administracją następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku natomiast braku wskazanych uchybień skarga podlega oddaleniu na mocy art. 151 P.p.s.a,.

Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji o przyznaniu skarżącemu zasiłku celowego w łącznej kwocie 100 zł z przeznaczeniem na zakup leków, pojemnika na obiady i czujnika tlenku węgla. Kwestionując prawidłowość merytorycznego rozstrzygnięcia, skarżący zarzucił organom nieustalenie cen zakupu czujnika pojemnika na żywność oraz jakie środki są mu potrzebne na zakup leków.

Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych powyżej zasad, kontrola legalności wykazała jednak, że zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja wydana w pierwszej instancji odpowiadają przepisom prawa.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia o przyznaniu skarżącemu świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r., poz. 182), zwanej dalej ustawą. Zauważyć w związku z tym należy, że - jak słusznie zauważyło Kolegium - stosownie do treści art. 2 ust. 1 tej ustawy, pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy, służy ona wspieraniu osób i rodzin w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwieniu im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Rodzaj, forma i rozmiar świadczeń z pomocy społecznej powinny być jednak odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, a potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 3 i 4 ustawy). W myśl art. 3 ust. 2 ustawy, zadaniem pomocy społecznej jest zapobieganie sytuacjom, o których mowa w art. 2 ust. 1, przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem. Zgodnie z przepisem art. 7 ustawy pomocy udziela się osobom i rodzinom m. in. z powodu ubóstwa, bezrobocia, niepełnosprawności, czy też długotrwałej lub ciężkiej choroby.

Powołane przepisy jednoznacznie określają ogólne zasady pomocy społecznej, z których wynika, że przyznanie pomocy społecznej jest zależne zarówno od całokształtu sytuacji życiowej osoby bądź rodziny, jak również zakresu środków przeznaczanych na ten cel. Oznacza to, że przyznanie świadczenia z pomocy społecznej dla osoby znajdującej się w trudnej sytuacji życiowej, nawet jeśli jest ona związana z którąkolwiek okolicznością określoną w art. 7 ustawy, nie jest prawem bezwarunkowym i nie wiąże się z przerzuceniem wszelkich kosztów utrzymania na organy pomocy społecznej będących dysponentami środków publicznych, przeznaczonych na realizację zadań pomocy społecznej. Pomoc społeczna oparta jest bowiem na zasadzie pomocniczości. Jej celem jest wspieranie osób w trudnej sytuacji życiowej i nie może być ona traktowana jako stałe źródło dochodu służące zaspokajaniu wszystkich zgłoszonych potrzeb. Tym samym nawet w sytuacji, gdy istnieją podstawy do udzielenia pomocy osoba uprawniona musi liczyć się z tym, że organ może odmówić przyznania jej żądanego świadczenia, albo że zostanie ono przyznane w rozmiarze innym od tego, jaki został określony we wniosku i który wnioskodawca uważa za niezbędny.

W niniejszej sprawie odnotować należy, że skarżący, prowadzący jednoosobowe gospodarstwo domowe, w złożonych wnioskach domagał się udzielenia pomocy w formie zasiłku celowego. Wobec tego przyjdzie odnotować, że świadczenie w postaci zasiłku celowego jest jedną z form pomocy społecznej określonych w art. 36 ustawy. W myśl art. 39 ust. 1 i ust. 2 ustawy zasiłek ten może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Przyznanie tego rodzaju zasiłku uzależnione jest jednakże od spełnienia obligatoryjnej przesłanki, jaką jest uzyskanie dochodu niższego od kryterium dochodowego, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy, a które aktualnie określane jest w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2012, poz. 823) i zgodnie z § 1 pkt 1 lit. a tego rozporządzenia, w przypadku osoby samotnie gospodarującej wynosi 542 zł. Stosownie do art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy prawo do świadczenia pieniężnego w postaci zasiłku celowego, o którym mowa w art. 39 ustawy, przysługuje zatem osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 542 zł, przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2-15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej.

Zaakcentowania wymaga, że rozstrzygnięcie wniosku o przyznanie świadczenia w formie zasiłku celowego podejmowane jest w ramach tzw. uznania administracyjnego, o czym przesądza treść art. 39 ust. 1 i ust. 2 ustawy, w których w odniesieniu do zasiłku celowego ustawodawca użył zwrotu "może być przyznany". Pozwala to organowi na wybór takiego rozstrzygnięcia, które uważa za najwłaściwsze dla osiągnięcia określonych omawianą ustawą celów pomocy społecznej, zarówno co do przyznania, jak i odmowy przyznania świadczenia, a także co do jego wysokości. Uznanie daje zatem organowi pewną swobodę przy podejmowaniu decyzji. O ile bowiem rozstrzygnięcie musi wynikać z okoliczności sprawy, ustalonych w trakcie postępowania administracyjnego, to zastosowana instytucja uznania administracyjnego powoduje, że organ nie jest zobligowany do zaspokajania każdego żądania strony w żądanym zakresie. Podkreślenia wymaga, że przyznanie pomocy, w tym również w formie zasiłku celowego, uzależnione jest nie tylko od sytuacji materialnej strony i jej żądań. Rozpatrując wniosek o przyznanie zasiłku organ musi uwzględniać także ogólne zasady przyznawania pomocy społecznej, co oznacza potrzebę dostosowywania przez organ rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględniania potrzeb osób korzystających z pomocy, jeżeli odpowiadają one celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej, a także uzależnienie wysokości przyznanej pomocy zarówno od wielkości środków finansowych przyznanych z budżetu państwa na tę pomoc, jak i od liczby osób uprawnionych do korzystania z niej i ubiegających się o tę pomoc. Z omówionych przepisów, określających zasady przyznawania pomocy społecznej, wynika bowiem zasada indywidualizacji oraz zasada fakultatywności świadczeń. Pierwsza z nich dotyczy indywidualnego rozpoznania świadczeń, zaś druga dotyczy dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczenia do indywidualnych właściwości świadczeniobiorcy. Dokonując zatem kontroli legalności rozstrzygnięcia opartego o uznanie administracyjne Sąd bada, czy postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego, czy zgodnie z nimi ustalono stan faktyczny sprawy i czy rozstrzygnięcie wynika z tych ustaleń.

Mając na uwadze powyższe, w kontrolowanej sprawie stwierdzić należy, że skarżący jako osoba niepełnosprawna i posiadająca niewielkie dochody, bez wątpienia był uprawniony do ubiegania się o przyznanie pomocy społecznej. Trudna sytuacja życiowa skarżącego związana jest bowiem z wystąpieniem okoliczności uzasadniających przyznanie pomocy wskazanych w art. 7 ustawy. Jednocześnie dochód skarżącego, ustalony zgodnie z zasadami określonymi w art. 8 ustawy, nie przekracza kwoty ustalonego kryterium dochodowego, a potrzeby, na zaspokojenie których domagał się wsparcia, można zaliczyć do niezbędnych. Przyznanie skarżącemu zasiłku celowego znajdowało zatem umocowanie prawne.

Zdaniem Sądu, podjęcie rozstrzygnięcia merytorycznego nastąpiło po dokonaniu wnikliwych ustaleń co do okoliczności faktycznych, na podstawie oceny uwzględniającej zgromadzony materiał dowodowy. Postępowanie wyjaśniające przeprowadzone zostało zgodnie z zasadami regulującymi postępowanie przed organami administracji publicznej, przy czym rozstrzygnięcie podjęto po przeprowadzeniu wywiadu środowiskowego, wymaganego na mocy art. 106 ust. 4 ustawy. W postępowaniu tym ustalono zarówno sytuację osobistą, jak i majątkową skarżącego. W tym celu zebrano konieczne dowody m.in. w postaci wywiadu środowiskowego, oświadczenia skarżącego o jego sytuacji majątkowej, decyzji o przyznaniu skarżącemu zasiłku stałego w kwocie 389 zł oraz zasiłku pielęgnacyjnego w kwocie 153 zł. Ponadto, co do potrzeb, których dotyczył wniosek, tj. zakupu leków, pojemnika na obiady i czujnika tlenku węgla.

Zdaniem Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do rozpoznania wniosku strony i podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiocie przyznania zasiłku celowego na wnioskowane przez skarżącego cele. Nie zostały przy tym ujawnione jakiekolwiek okoliczności mogące poddawać w wątpliwość ustalony stan faktyczny. Okoliczności takich nie wskazał również skarżący. Z tego też względu nie sposób, tak jak podniósł pełnomocnik skarżącego, skutecznie zarzucić organowi odwoławczemu, że doszło do naruszenia art. 7 K.p.a. przez niewyjaśnienie wskazanych okoliczności sprawy.

Zgodnie z ustaloną w art. 15 K.p.a. zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, każda sprawa administracyjna winna podlegać dwukrotnemu, merytorycznemu rozstrzygnięciu przez dwa różne organy administracji publicznej. Zasadniczym celem postępowania odwoławczego jest zatem ponowne rozpatrzenie sprawy. Rozstrzygnięcie określone w art. 138 § 2 K.p.a. stanowi natomiast wyłom od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu odwoławczym i znajduje zastosowanie tylko w przypadku zaistnienia wskazanych w tym przepisie przesłanek. Na jego podstawie organ odwoławczy może tym samym uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji jedynie w sytuacji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przyjąć przy tym należy, że druga ze wskazanych przesłanek wystąpi wówczas, gdy konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy wymaga przeprowadzenia dodatkowego, obszernego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów, a więc w zakresie przekraczającym kompetencje organu odwoławczego.

Oceniając legalność decyzji wydanych w niniejszej sprawie nie można uznać, że merytoryczne rozstrzygnięcie w przedmiocie przyznania skarżącemu zasiłku celowego było dowolne i naruszało regulacje ustawy, a zwłaszcza, że w sposób niezgodny z prawem organ odmówił skarżącemu przyznania pomocy w całym wnioskowanym przez niego wymiarze. W odniesieniu do stanowiska strony skarżącej dostrzec przede wszystkim trzeba, że skarżący nie wskazał kwot wnioskowanego wsparcia na poszczególne cele, jak również nie określił jego łącznej kwoty. Nie można tym samym czynić organowi zarzutu, że przyznany zasiłek jest zbyt niski oraz, że pomoc nie została przyznana we wnioskowanym wymiarze zwłaszcza w sytuacji, gdy skarżącemu przyznano zasiłek na dofinansowanie wskazanych przez niego celów, a nie na całkowite ich zaspokojenie. Stąd organ nie miał obowiązku ustalenia kosztów wnioskowanych potrzeb. Brak jest tym samym podstaw do zarzucenia organom dowolności przy ustalaniu kwot świadczenia przyznanego na poszczególne cele. Ustalając wysokość świadczenia organy zbadały sytuację finansową wnioskodawcy i podały analitykę dotyczącą wielkości środków pieniężnych przeznaczonych w skali miesiąca na pomoc w formie zasiłków celowych oraz liczbę wnioskodawców domagających się pomocy. Ponadto przedstawiły kryterium jakie było uwzględniane przy rozdziale posiadanych środków i wskazały na średnią wysokość przyznawanych zasiłków, przyznając skarżącemu świadczenia w średniej przyznawanej kwocie zasiłku celowego.

W odniesieniu do zaskarżonej decyzji zauważyć trzeba, że przytoczenie w niej wskazanych okoliczności potwierdza, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu dokonało powtórnej oceny i analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz - zgodnie z wymogami art. 107 § 3 K.p.a. - przedstawiło w uzasadnieniu okoliczności i fakty przemawiające za uznaniem decyzji organu pierwszej instancji za zgodną z prawem.

Reasumując stwierdzić przyjdzie, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie przeprowadzone zostało prawidłowo i doprowadziło do dokładnego ustalenia stanu faktycznego niezbędnego do podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia, a motywy uzasadniające jego treść zostały przedstawione zostały w uzasadnieniu wydanych decyzji w sposób odpowiedni. Ponadto, skoro z zaskarżonej decyzji, podobnie jak z decyzji pierwszoinstancyjnej wyraźnie wynika, jakie czynniki zadecydowały o przyznaniu skarżącemu zasiłku w łącznej wysokości 100 zł, ze wskazaniem przeznaczenia określonych kwot na poszczególne cele, to nie można postawić organom zarzutu przekroczenia granic uznania administracyjnego i dopuszczenia się dowolności przy rozpatrywaniu wniosku. W takiej sytuacji przyznanie skarżącemu świadczenia o fakultatywnym charakterze znajduje oparcie w przepisach prawa i nie może być uznane za dowolne działanie organu.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.