Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia del. WSA Krzysztof Sobieralski (spr.) Protokolant Anna Ważbińska-Dudzińska po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lutego 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 2175/20 w sprawie ze skargi Regionalnej Izby Obrachunkowej w [...] na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 25 czerwca 2020 r. nr 448/2020/Ub w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od Regionalnej Izby Obrachunkowej w [...] na rzecz Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 18 lutego 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 2175/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi Regionalnej Izby Obrachunkowej w [...], zwanej dalej "skarżącą", na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia, zwanego dalej "organem odwoławczym", z dnia 25 czerwca 2020 r., nr 448/2020/Ub, w przedmiocie podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia, zwanego dalej "organem pierwszej instancji", z dnia 11 października 2016 r.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Organ pierwszej instancji ustalił, że M.M., zwany dalej "szkolącym", podlegał obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu w dniu 18 września 2015 r., z tytułu wykonywania na rzecz skarżącej Izby pracy na podstawie "umowy o dzieło" z dnia 14 września 2015 r., której przedmiotem było przeprowadzenie szkolenia "[...]". W ocenie organu pierwszej instancji powyższa umowa pozbawiona jest zapisu dotyczącego indywidualnych predyspozycji, jakie musi posiadać dzieło, a więc nie został ustalony konkretny rezultat, jaki ma powstać na skutek podjętych czynności przez szkolącego. Przedmiotem umowy nie było więc osiągnięcie oznaczonego rezultatu, gdyż takowy nie został w umowach określony. Z tych też względów organ pierwszej instancji przyjął, że jest to umowa o świadczenie usług, do której, zgodnie z ustawą z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019 r. poz. 1145, dalej ,,K.c.") stosuje się przepisy dotyczące zlecenia. W oparciu o powyższe ustalenia organ pierwszej instancji wydał decyzję w przedmiocie podlegania szkolącego obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu, która to decyzja została utrzymana w mocy przez organ odwoławczy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucono: naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1373 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o świadczeniach", w związku z art. 627 K.c. poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów, w wyniku czego uznano, iż szkolący wykonując umowy o dzieło podlegał obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu; 2. naruszenie innych przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji.

Sąd I instancji, uwzględniając skargę i uchylając obie decyzje, stwierdził, że kwestią sporną jest ocena charakteru prawnego umowy zawartej między skarżącą Izbą a szkolącym w dniu 14 września 2015 r., zatytułowanej przez strony "umową o dzieło", której przedmiotem było przeprowadzenie szkolenia "[...]", a która to umowa, zdaniem organów, jest umową o świadczenie usług, a nie umową o dzieło. Przesądzenie natomiast, z jaką umową mamy do czynienia, determinuje z kolei zasadność rozstrzygnięcia organów odnośnie podlegania przez szkolącego obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu wykonywania na rzecz skarżącej Izby pracy na jej podstawie.

Zdaniem Sądu I instancji, skoro w myśl art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy o świadczeniach obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają te osoby, które spełniają warunki do objęcia ubezpieczeniami społecznymi, kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia zaistniałego między stronami sporu, miała niewątpliwie podnoszona w skardze kwestia różnej sytuacji prawnej osób - wykładowców, ocenianych przez ZUS (a następnie przez sądy powszechne) i Prezesa NFZ (a następnie sądy administracyjne). W tym zakresie skarżąca wskazywała bowiem, że analogiczną kwestię podlegania ubezpieczeniom społecznym z tytułu prowadzonych na rzecz skarżącej wykładów zajął się wcześniej Sąd Apelacyjny w [...], który wyrokiem z dnia 26 września 2018 r., w sprawie o sygn. akt [...], oddalił apelację Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...]. Sąd Apelacyjny w [...] w pełni podzielił stanowisko skarżącej dotyczące kwalifikacji prawnej umów zawieranych z osobami prowadzącymi szkolenia i skutków tychże umów w zakresie ubezpieczeń społecznych, tj. braku obowiązku składkowego. Jak stwierdzono w uzasadnieniu wyroku: " (...) skoro ustawodawca w art 1 ust. 4 ustawy o regionalnych izbach obrachunkowych nałożył na izby obowiązek przeprowadzania specjalistycznych szkoleń celem zapewnienia prawidłowego stosowania prawa w jednostkach podległych nadzorowi izby, to nie ma postaw, aby kwestionować możliwości osiągnięcia takiego rezultatu niematerialnego w przypadku prowadzenia specjalistycznych szkoleń przez wykładowców legitymujących się wysokimi kwalifikacjami". Dalej Sąd I instancji wskazał, że co prawda powołany wyrok Sądu Apelacyjnego w [...] nie dotyczy osoby szkolącego, ale wskazuje na szereg innych wykładowców, którzy zawierali z Regionalną Izbą Obrachunkową w [...] analogiczne umowy o dzieło w postaci przygotowania i wygłoszenia wykładu naukowego. Sąd I instancji przywołał również wyroki NSA z dnia 26 lutego 2020 r. wydane w sprawach o sygnaturach akt: II GSK 1211/19 oraz II GSK 873/19. W sprawach tych NSA, odnosząc się do przedłożonych przez stronę wyroków Sądu Apelacyjnego w Warszawie dotyczących analogicznych stanów faktycznych, a odmiennie ocenionych prawnie przez ten Sąd niż przez Prezesa NFZ, uznał za priorytetowe ustalenia dokonane przez sąd cywilny. W ocenianym przez NSA przypadku Sąd Apelacyjny stwierdził, że sporne umowy nie miały charakteru umów o świadczenie usług, do których stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu cywilnego o zleceniu, lecz miały - zgodnie z nazwą, charakter umów o dzieło w rozumieniu art. 627 k.c. W konsekwencji NSA uznał, że omawiane wyroki sądu cywilnego ukształtowały sytuację prawną skarżącej w zakresie obowiązku ubezpieczenia emerytalnego, rentowego i wypadkowego. Wartość ta - zdaniem NSA - nie może być w obecnie rozpatrywanej sprawie obojętna z punktu widzenia oceny analogicznych okoliczności faktycznych z perspektywy tych samych kryteriów pozostających w sferze prawa cywilnego. Dlatego też Sąd I instancji, przyjmując za decydującą zasadę wynikającą z treści art. 8 K.p.a., stwierdził wadliwość wydanych w niniejszej sprawie decyzji, podzielając zarzuty skargi w tym zakresie. Zdaniem Sądu w demokratycznym państwie prawa nie powinno być tak, że tożsame albo bardzo zbliżone stany faktyczne są różnie oceniane przez różne sądy (powszechne i administracyjne).

Ze skargą kasacyjną od powyższego wyroku wystąpił Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia. Zaskarżając wyrok Sądu I instancji w całości podniesiono obie podstawy kasacyjne określone w .art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie Dz. U. z 2023 r. poz. 1634), zwanej dalej "P.p.s.a.".

W oparciu o art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., tj.:

a) art. 1 § 1 i 2 P.p.s.a. oraz art. 3 § 1 P.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez wadliwe i lakoniczne uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nieodpowiadające wymogom art. 141 § 4 P.p.s.a. polegające na pominięciu ustaleń i rozstrzygnięć dokonanych przez organy NFZ;

b) art. 3 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. poprzez odstąpienie przez Sąd I instancji od obowiązku dokonania kontroli postępowania i rozstrzygnięć organów NFZ;

c) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez nieustosunkowanie się w uzasadnieniu do stanowiska Prezesa Funduszu przedstawionego w odpowiedzi na skargę, jak również poprzez nieprzedstawienie przez Sąd I instancji wskazania co do dalszego postępowania;

d) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie przez Sąd I instancji przyczyn uznania, że w postępowaniach prowadzonych przez organy NFZ doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego jak również innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także na czym polegała wadliwość decyzji organów NFZ z punktu widzenia naruszenia zasady określonej w art. 8 K.p.a.;

e) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. poprzez brak stwierdzenia, którym przepisom i w jaki sposób uchybił organ, wydając określoną decyzję, oraz jaki wpływ to naruszenie miało na treść podlegającej ocenie decyzji;

f) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. poprzez brak wskazania przepisów proceduralnych, którym organ uchybił oraz niewykazanie prawdopodobieństwa oddziaływania naruszeń przepisów proceduralnych na wynik sprawy administracyjnej stanowiącej przedmiot rozstrzygnięcia; Naruszenie przepisów przez Sąd skutkowało błędnym uchyleniem zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a.

W oparciu o art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego:

a) art. 627 i art. 734 K.c., polegające na niedokonaniu wykładni tych przepisów i arbitralnym przyjęciu, że umowa zawarta między skarżącą a szkolącym jest umową o dzieło, wbrew ustaleniom dokonanym przez uprawnione do tego organy;

b) art. 109 ustawy o świadczeniach poprzez błędne przyjęcie, że organy Narodowego Funduszu Zdrowia są związane rozstrzygnięciami sądów powszechnych zapadłymi w sprawach o podobnym stanie faktycznym i prawnym i w tym zakresie, w celu zachowania jednolitości i przestrzegania zasady zaufania obywatela do państwa wyrażonej w art. 8 K.p.a. winny odstąpić od ustawowej kompetencji w zakresie samodzielnego rozstrzygania w przedmiocie objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym i dokonywania związanej z tym samodzielnej kwalifikacji umów zawieranych pomiędzy płatnikiem a ubezpieczonymi, przyjmując jako wiążące rozstrzygnięcia sądów powszechnych. Naruszenie przepisów przez Sąd I instancji skutkowało błędnym uchyleniem zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a.

W oparciu o powołane zarzuty skarżący kasacyjnie sformułował wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji w całości i oddalenie skargi ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Sformułowano również wniosek o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumenty na poparcie zarzutów postawionych w petitum wniesionego środka zaskarżenia.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Regionalna Izba Obrachunkowa w [...] wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie na jej rzecz od skarżącego kasacyjnie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu (art. 183 § 1 P.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny jako sąd drugiej instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonymi przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie.

W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 819/11, LEX nr 1217424; wyrok NSA z dnia 26 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 1842/08, LEX nr 596025; wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2014 r., sygn. akt II GSK 402/13, LEX nr 1488113).

Zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. należało uznać za uzasadniony. W myśl tego przepisu uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Uzasadnienie winno zatem zawierać wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia wraz z jej wyjaśnieniem. Obowiązkiem sądu pierwszej instancji jest więc przeprowadzenie wywodu prawnego, w którym omówiona zostanie podstawa prawna orzeczenia z uwzględnieniem jej wykładni. W ramach uzasadnienia sąd zobowiązany jest także do odniesienia się do zarzutów podnoszonych w skardze. Podkreślić w tym miejscu trzeba, że uzasadnienie wyroku musi pozwalać na jednoznaczne ustalenie przesłanek jakimi kierował się sąd podejmując zaskarżone rozstrzygniecie. Uzasadnienie orzeczenia nie może być lakoniczne i ogólnikowe. Wskazane elementy są nieodzowne do dokonania pełnej kontroli kasacyjnej orzeczenia sądu pierwszej instancji.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się w tym zakresie, że w uzasadnieniu wyroku niezbędne jest wskazanie przyjętego stanu faktycznego sprawy, ustosunkowanie się do zarzutów podniesionych w skardze, podanie przepisów prawa, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia. Podstawa prawna rozstrzygnięcia (wyroku) obejmuje wskazanie zastosowanych przepisów prawnych oraz wyjaśnienie przyjętego przez sąd sposobu ich wykładni i zastosowania. Znaczenie procesowe tego elementu uzasadnienia uwidacznia się w tym, że ma on dać rękojmię, iż sąd dołożył należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia; ma umożliwić sądowi wyższej instancji ocenę, czy przesłanki, na których oparł się sąd niższej instancji, są trafne; ma w razie wątpliwości umożliwić ustalenie granic powagi rzeczy osądzonej i innych skutków prawnych wyroku (por. wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2017 r., sygn. akt I FSK 942/15, LEX nr 2249327). Sytuacja, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, ma miejsce, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 17 marca 2016 r., sygn. akt I OSK 2436/15, LEX nr 2081143). Adresatem uzasadnienia wyroku jest również Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli. Niemożliwa jest kontrola orzeczenia, które nie zawiera określonych w art. 141 § 4 P.p.s.a. części (np. przedstawienia stanu sprawy, czy też podstawy prawnej rozstrzygnięcia), lecz również orzeczenia zawierającego te elementy, lecz sformułowanego w sposób lakoniczny, niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego orzeczenia sądu (por. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2016 r., sygn. akt I GSK 810/14, LEX nr 2032605). Z naruszeniem art. 141 § 4 P.p.s.a. mamy do czynienia, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się sąd, podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie zapewnia możliwości kontroli instancyjnej orzeczenia, lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 14 września 2017 r., sygn. akt II FSK 2140/15, LEX nr 2389908 oraz wyrok NSA z dnia 7 września 2017 r., sygn. akt II FSK 2036/15 LEX nr 2374149). Lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie wyroku stanowi uchybienie mające niewątpliwie istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 164/06, LEX nr 505730). Tylko przy prawidłowym, zgodnym z przywołanymi regułami, uzasadnieniu możliwe jest poznanie motywów wyroku oraz dokonanie ich oceny. Sąd powinien tak wytłumaczyć motywy rozstrzygnięcia, by w wyższej instancji mogła zostać oceniona jego prawidłowość. Uzasadnienie wyroku powinno zatem umożliwiać jego kontrolę.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zapadłe w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji uniemożliwia kontrolę instancyjną Naczelnego Sądu Administracyjnego, czyniąc niemożliwym ustosunkowanie się merytoryczne do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej.

W zaskarżonym wyroku sąd pierwszej instancji nie wywiązał się w pełni z zakreślonych obowiązków wynikających z art. 141 § 4 P.p.s.a. Stwierdzić w tym zakresie należy, że sąd pierwszej instancji sporządził tzw. część prawną uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób lakoniczny, a przede wszystkim bez wyjaśnienia w dostatecznym stopniu przyjętych przesłanek rozstrzygnięcia i sposobu rozumowania. W szczególności ograniczył się w nim do zdawkowego przytoczenia treści przepisów krajowych odnoszących się do decyzji zapadłych w sprawie. Brak w uzasadnieniu sądu pierwszej instancji jest omówienia odnoszącego się do wykładni przepisów znajdujących zastosowanie w sprawie. Bez dokonania własnej oceny i analizy, bez konstruktywnej polemiki ze stanowiskiem organów oraz brakiem ustosunkowania się do okoliczności podnoszonych w skardze, uzasadnienie nie spełnia warunków określonych w art. 141 § 4 P.p.s.a.

Nie można w niniejszej sprawie nie zauważyć, że stwierdzenie przez Sąd pierwszej instancji wadliwości wydanych w sprawie decyzji oparte zostało wyłącznie na zaakceptowanym przez ten Sąd stanowisku wyrażonym przez Sąd Apelacyjny w [...] w wyroku z dnia 26 września 2018 r., sygn. akt: [...]., który rozstrzygał kwestię podlegania ubezpieczeniom społecznym z tytułu prowadzonych na rzecz skarżącej wykładów. Podkreślenia wymaga, że uzasadnienie sprowadzające się do prostej akceptacji stanowiska przyjętego w orzecznictwie bez przedstawienia własnej argumentacji Sądu nie może być traktowane jako rezultat prawidłowo przeprowadzonej kontroli sądowoadministracyjnej.

Sąd pierwszej instancji winien był dokonać samodzielnej oceny spornej umowy w oparciu o przepisy prawa. Sąd powinien był ocenić kwestię ewentualnego rezultatu spornej umowy oraz kwestię odpowiedzialności zainteresowanego za ewentualne wady dzieła. Należało także odnieść się do rozstrzygnięcia, czy przeprowadzenie szkolenia było czynnością lub szeregiem czynności realizowanych z należytą starannością

Kwestie te nie zostały w niniejszej sprawie poprzedzone jakimkolwiek wywodem, mogącym uwidocznić sposób rozumowania sądu pierwszej instancji, co nie pozwalało na dokonanie kontroli rozstrzygnięcia pod względem merytorycznym – a tym samym na dokonanie oceny podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów.

Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za usprawiedliwioną, skoro nie była możliwa merytoryczna kontrola toku rozumowania, które doprowadziło sąd pierwszej instancji do podjętego rozstrzygnięcia, a w konsekwencji na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie weźmie pod uwagę powyższe rozważania, wyjaśniając swoje stanowisko dotyczące kwestii charakteru spornych umów. Ponadto, przy ponownym rozpoznawaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie winien odnieść się do stanowiska zaprezentowanego przez organ i ocenić w sposób dający podstawę do kontroli instancyjnej zastosowanych przez organ przepisów prawa, a także wskazać przepisy prawa, których zastosowanie winno mieć miejsce w niniejszej sprawie, oraz wyjaśnić ewentualne przyczyny dla których uznał to za konieczne biorąc pod uwagę stan faktyczny stanowiący podstawę faktyczną rozstrzygnięcia przy uwzględnieniu w tym zakresie zarzutów podniesionych w skardze.

O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o art. 203 pkt 1 P.p.s.a.