Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Sławomir Fularski (spr.), , , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 listopada 2020 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ze skargi na przetwarzanie danych osobowych oddala skargę

Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych (dalej jako "organ" lub "Prezes UODO") decyzją nr [...] działając na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm., dalej jako "k.p.a."), art. 12 pkt 2, art. 22 i art. 43 ust. 1

i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 922 z późn. zm., dalej jako "u.o.d.o.") w związku z art. 100 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku

z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości (Dz. U. 2019 r. poz. 125, dalej jako: "ustawa z 14 grudnia 2018 r.") umorzył postępowanie administracyjne w sprawie skargi M. G. (dalej jako "skarżąca") na niezgodne z prawem przetwarzanie jej danych osobowych przez Centralne Biuro Antykorupcyjne (dalej także jako "CBA").

W uzasadnieniu organ wskazał, że do Biura Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych wpłynęła skarga skarżącej na niezgodne z prawem przetwarzanie jej danych osobowych przez CBA. Wyjaśnił, że z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2019 r, poz. 1781), tj. 25 maja 2018 r., Biuro Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych stało się Urzędem Ochrony Danych Osobowych. Zgodnie zaś z art. 100 ust. 1 ustawy z 14 grudnia 2018 r., postępowania prowadzone przez Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (tj. przed 6 lutego 2019 r.) prowadzone są przez Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych na podstawie u.o.d.o. zgodnie z zasadami określonymi w k.p.a.

Prezes UODO wskazał, że skarżąca podniosła, iż CBA wykorzystało jej dane osobowe, w tym dane wrażliwe, niezgodnie z prawem i przeznaczeniem poprzez wszczęcie [...] sierpnia 2011 r. postępowania [...] [...] (nadzorowanego przez Prokuraturę Okręgową w [...] sygn. akt [...], a następnie prowadzonego przez Sąd Okręgowy w [...] sygn. akt [...], [...]), co stanowi naruszenie art. 47 i art. 51 Konstytucji RP, u.o.d.o., art. 1, art. 2 pkt. 1 ustawy o CBA

z 2010 r. i szeregu innych przepisów (art. 231 k.k.) oraz rozpowszechnianie zniesławiających i nieprawdziwych notatek z [...] stycznia 2012 r. w środkach masowego przekazu (PAP, TVN, Onet, media internetowe etc.), identyfikujących skarżącą

w kontekście zatrzymania przez CBA J. K. jako osobę uczestniczącą w nielegalnych korupcyjnych działaniach, a także odmowę usunięcia i sprostowania tych informacji. Skarżąca zażądała od Prezesa UODO podjęcia działań mających na celu usunięcie naruszeń poprzez okazanie bezprawnie zbieranych dotyczących jej danych i ich zniszczenie; usunięcie wszelkich dotyczących jej dokumentów; usunięcie notatek rozpowszechnianych przez CBA w mediach po aresztowaniu J. K. oraz zarządzenie wysłania do Polskiego Instytutu [...] przez byłego Szefa CBA P. W. pisma zawierającego stosowne przeprosiny

o wskazanej przez skarżącą treści.

Organ podniósł, że uzasadniając swoje żądanie skarżąca wskazała, iż zgodnie

z treścią art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz.U. z 2018 r. poz. 2104 ze zm., dalej jako: "ustawa o CBA"), CBA może prowadzić postępowanie przygotowawcze obejmując wszystkie czyny ujawnione w jego przebiegu, jeśli pozostają w związku podmiotowym lub przedmiotowym

z czynem stanowiącym podstawę jego wszczęcia. Zdaniem Skarżącej, kluczową kwestią jest sposób wykrycia lub zgłoszenia korupcji czy płatnej protekcji, którą można zgłosić lub wykryć w wyniku czynności operacyjnych. Skarżąca wyjaśniła także, że postępowanie wykazało, iż CBA nie prowadziło ani nie podejmowało w tej sprawie czynności operacyjnych oraz że nikt korupcji czy powoływania się na wpływy nie zgłaszał ww. organom. W nawiązaniu do dalszych zarzutów skarżąca wskazała, że jej zdaniem doszło do naruszenia art. 1 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 u.o.d.o., bowiem działania CBA doprowadziły do ujawnienia zniesławiających skarżącą informacji

w mediach. Skarżąca wskazała, że działania te doprowadziły do powstania dotkliwej szkody na jej reputacji, bowiem z wysyłanych przez CBA pism do Państwowego Instytutu [...] wynikało, że to skarżąca jest obiektem zainteresowania CBA, a nie J. K.. Skarżąca zwracała uwagę ww. służbom na to, że działania te naruszają jej dobra osobiste i są nadużyciem. Skarżąca wskazała nadto, że poprzez opublikowanie w mediach notatki z [...] stycznia 2012 r. zatytułowanej "Oszust zatrzymany przez CBA", ww. służba zniszczyła jej wiarygodność i reputację zarówno osobistą, jak i profesjonalną niezbędną do wykonywania zawodu.

Prezes UODO wskazał, że pismami z [...] kwietnia 2019 r. poinformował skarżącą oraz Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego (dalej jako: "Szef CBA") o wszczęciu postępowania wyjaśniającego w sprawie oraz zwrócił się do Szefa CBA

o ustosunkowanie się do treści skargi oraz złożenie pisemnych wyjaśnień. W dniu [...] czerwca 2019 r. do organu wpłynęło pismo Pełnomocnika do spraw kontroli przetwarzania przez Centralne Biuro Śledcze danych osobowych, dalej jako: "Pełnomocnik", działającego z upoważnienia Szefa CBA, w którym wyjaśniono, że dane osobowe skarżącej były przetwarzane w związku ze śledztwem wszczętym postanowieniem Prokuratury Okręgowej w [...] z [...] sierpnia 2011 r.

W przedmiotowym postępowaniu skarżąca miała status pokrzywdzonej. Ponadto dane osobowe skarżącej były przetwarzane w związku z kierowanymi przez nią do CBA wystąpieniami. W wyjaśnieniach wskazano, że wszystkie czynności, w ramach których przetwarzane były dane osobowe skarżącej, realizowane były przez CBA zgodnie

z właściwością ustawową, określoną w art. 2 ustawy o CBA i były niezbędne do zapewnienia prawidłowej realizacji zadań związanych z prowadzeniem powierzonego śledztwa. Wskazano nadto, że stosownie do treści art. 22a ust. 1 ww. ustawy,

w granicach zadań, o których mowa w art. 2 ust. 1 ustawy, CBA może przetwarzać dane osobowe, w tym dane wskazane w art. 27 ust. 1 u.o.d.o., bez wiedzy i zgody osoby, której dane dotyczą. Kolejny aspekt przetwarzania danych osobowych skarżącej wynikał ze składania przez nią skarg na działanie funkcjonariuszy CBA i wiązał się

z koniecznością odniesienia się do przywoływanych w nich wniosków na podstawie przepisów Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. Pełnomocnik wyjaśnił także, że obecnie ww. dokumentacja stanowi materiał archiwalny i jako taki podlega ochronie zgodnie z ustawą z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym

i archiwach oraz wydanych na jej podstawie przepisach wykonawczych, w tym

z Jednolitym Rzeczowym Wykazem Akt, obowiązującym w CBA. W przedmiotowym piśmie zaznaczono, że zgodnie z art. 22a ust. 8 ustawy o CBA, Biuro przetwarza dane osobowe przez okres, w którym są one niezbędne do realizacji jego ustawowych zadań. CBA dokonuje, nie rzadziej niż co 5 lat, weryfikacji potrzeby dalszego przetwarzania tych danych, usuwając dane zbędne. Powyższe obowiązki są realizowane

w CBA i podlegają szczególnej weryfikacji przez Pełnomocnika ds. kontroli przetwarzania przez CBA danych osobowych, zaś kontrole prowadzone przez Pełnomocnika w tym zakresie nie potwierdziły uchybień opisanych przez skarżącą.

W odniesieniu do kwestii niezgodnego z prawem wykorzystania danych osobowych skarżącej, zgromadzonych w ramach postępowania prowadzonego pod sygnaturą [...] wyjaśniono, że dane osobowe skarżącej były przetwarzane

w związku z prowadzonym przez Delegaturę CBA w [...] śledztwem, w sprawie o sygnaturze [...]. Wskazano, że skarżąca prowadziła z CBA korespondencję związaną z ww. postępowaniem, w następstwie której złożyła do CBA szereg skarg, które rozpatrywane były w postępowaniach wewnętrznych: [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...]. Jak wyjaśnił Pełnomocnik, jedno z ww. postępowań o nr [...], zainicjowane skargą złożoną telefonicznie prokuratorowi Prokuratury Okręgowej w [...], dotyczyło naruszenia danych osobowych skarżącej, poprzez przesłanie pisma faksem do księgarni, który był przez nią wykorzystywany. Skarga została uznana za zasadną, jednak nie z powodu niewłaściwego przetwarzania danych osobowych, a w związku z uchybieniem

w sposobie doręczenia pism. Wyjaśniono nadto, że postępowanie skargowe,

w następstwie którego do skarżącej wystosowano zawiadomienie o sposobie rozpatrzenia skargi ([...]), nie dotyczyło przetwarzania danych osobowych, lecz treści komunikatu rzecznika prasowego CBA ze stycznia 2012 r., które było, zdaniem skarżącej, krzywdzące dla poszkodowanych. Podkreślono jednocześnie, że w treści komunikatu nie wspomniano o skarżącej, choćby w formie inicjałów. Wskazano ponadto, że skarżąca zwracała się do CBA z roszczeniami o odszkodowanie za poniesiony uszczerbek na zdrowiu i szkodę w mieniu. W związku z odmową uznania jej roszczeń skierowała do Prezesa Rady Ministrów wniosek o odszkodowanie na podstawie art. 25 ustawy o CBA. Jeden z wątków tego pisma dotyczył wyjawienia danych osobowych skarżącej, jako źródła informacji o korupcji w CBA. Powodem tego zarzutu był fakt, że materiały sporządzone po rozmowie ze skarżącą, a także inną osobą, wskazujące na nieprawidłowości w działaniach CBA, zgodnie z właściwością zostały przesłane przez CBA do prokuratury. Na podstawie tych materiałów Prokuratura Rejonowa [...] przeprowadziła śledztwo (sygn. [...]),

w toku którego zweryfikowano zasadność podnoszonych przez skarżącą zarzutów i nie stwierdzono przestępstwa w działaniach funkcjonariuszy. Pełnomocnik wskazał nadto, że skarżąca wielokrotnie podnosiła kwestie związane z rzekomymi uchybieniami, które miały wystąpić w prowadzonym przez Delegaturę CBA w [...] postępowaniem

o sygnaturze [...]. Wystąpienia były kierowane bezpośrednio do CBA, jak również do organów nadzorczych. Każdorazowo podejmowano czynności zmierzające do wyjaśnienia wskazanych przez skarżącą uchybień, ale podjęte czynności nie potwierdziły okoliczności, że w toku prowadzonego postępowania nastąpiło naruszenie ochrony danych osobowych skarżącej. Wskazano jednocześnie, że dane osobowe skarżącej przetwarzane były zgodnie z obowiązujących przepisami, w szczególności określonymi w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego, ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, ustawie

o CBA, uwzględniając poszanowanie i ochronę przetwarzanych danych osobowych,

w tym danych dotyczących skarżącej.

Prezes UODO wyjaśnił, że CBA jest służbą specjalną powołaną do zwalczania korupcji w życiu publicznym i gospodarczym, w szczególności w instytucjach państwowych i samorządowych, a także do zwalczania działalności godzącej w interesy ekonomiczne państwa. CBA jest urzędem administracji rządowej, przy pomocy którego działa Szef CBA, będący centralnym organem administracji rządowej. Do zadań CBA należy przede wszystkim rozpoznawanie, zapobieganie i wykrywanie przestępstw wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o CBA oraz ściganie ich sprawców, ale także m.in. ujawnianie i przeciwdziałanie przypadkom nieprzestrzegania przepisów

o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne, ujawnianie przypadków nieprzestrzegania określonych przepisami prawa procedur podejmowania i realizacji decyzji w przedmiocie: prywatyzacji i komercjalizacji, wsparcia finansowego, udzielania zamówień publicznych, rozporządzania mieniem jednostek sektora finansów publicznych, jednostek otrzymujących środki publiczne, przedsiębiorców z udziałem Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, przyznawania koncesji, zezwoleń, zwolnień podmiotowych i przedmiotowych, ulg, preferencji, kontyngentów, plafonów, poręczeń i gwarancji bankowych oraz kontrola prawidłowości i prawdziwości oświadczeń majątkowych lub oświadczeń o prowadzeniu działalności gospodarczej osób pełniących funkcje publiczne. Podstawę prawną do przetwarzania danych osobowych przez CBA stanowi art. 22 ustawy o CBA, który wskazuje, że w zakresie swojej właściwości CBA może uzyskiwać informacje, w tym także niejawnie, gromadzić je, sprawdzać i przetwarzać. Należy mieć nadto na względzie art. 22a ustawy o CBA, który stanowi, że w granicach zadań, o których mowa w art. 2 ust. 1, CBA może przetwarzać dane osobowe, w tym dane wskazane w art. 14 ust. 1 ustawy z 14 grudnia 2018 r., bez wiedzy i zgody osoby, której te dane dotyczą.

W ocenie organu, decydujące znaczenie w niniejszej sprawie ma treść art. 43 u.o.d.o., zgodnie z którym do grupy zbiorów danych, które nie podlegają rejestracji oraz względem których zostały ograniczone uprawnienia kontrolne i nadzorcze Generalnego Inspektora (obecnie: Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych), należą m.in. zbiory danych zawierające dane osobowe uzyskane w wyniku czynności operacyjno -rozpoznawczych przez funkcjonariuszy organów uprawnionych do tych czynności. Należy rozumieć przez to nie tylko dane zbierane przez funkcjonariuszy służb mundurowych, lecz również innych formacji, np. przez inspektorów kontroli skarbowej, przeprowadzających czynności wywiadu skarbowego, także w formie czynności operacyjno-rozpoznawczych. Wskazać należy, że wyłączenie obejmuje tylko sytuacje, w których przetwarzanie danych jest dokonywane przez Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencję Wywiadu, Centralne Biuro Antykorupcyjne, Służbę Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służbę Wywiadu Wojskowego. W tym zakresie Generalny Inspektor (obecnie: Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych)

w szczególności: a) nie ma prawa wstępu do pomieszczeń, w których zlokalizowane są zbiory, oraz pomieszczeń, w których przetwarzane są dane poza zbiorem danych,

i przeprowadzenia niezbędnych badań lub innych czynności kontrolnych w celu oceny zgodności przetwarzania danych z ustawą; b) nie ma prawa wglądu do wszelkich dokumentów i danych mających bezpośredni związek z problematyką kontroli oraz sporządzania ich kopii ani nie ma prawa zlecać sporządzania ekspertyz oraz opinii, ani też przeprowadzać oględzin urządzeń, nośników oraz systemów informatycznych służących do przetwarzania danych; c) nie może wydawać żadnych decyzji administracyjnych, w tym nakazujących administratorowi przywrócenie stanu zgodnego z prawem, ani rozpatrywać skarg w sprawach wykonania przepisów o ochronie danych osobowych; d) nie może żądać wszczęcia postępowania dyscyplinarnego lub innego przewidzianego prawem postępowania przeciwko osobom winnym dopuszczenia do uchybień.

Mając na uwadze treść art. 43 u.o.d.o. organ wskazał, że w ramach kompetencji przyznanych mu ustawą nie może ingerować w tok ani w sposób postępowań prowadzonych przez inne, uprawnione na podstawie odrębnych przepisów organy,

w tym przypadku przez CBA. Tym samym nie może ingerować w treść dokumentów zgromadzonych w aktach takich postępowań. W związku z powyższym, wszczęte przez skarżącą postępowanie administracyjne należało na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzyć jako bezprzedmiotowe.

Pismem z [...] sierpnia 2019 r. skarżąca wniosła skargę na ww. decyzję Prezesa UODO do wojewódzkiego sądu administracyjnego.

W uzasadnieniu skargi podniosła, że zaskarżona decyzja jest bezprawna,

a sposób prowadzenia sprawy wskazuje na tuszowanie nadużycia, zmowę z organem kontrolowanym oraz działanie na szkodę skarżącej. Organ zaniechał ustalenia stanu faktycznego i nie przeprowadził kontroli zgodności przetwarzania danych z przepisami

o ochronie danych osobowych i nie wydał stosownej decyzji. Wniosła o przesłuchanie dziennikarki "[...]" W. K., która to uważa sprawę za skandaliczną.

W odpowiedzi na skargę organ, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację wniósł o oddalenie skargi.

W piśmie procesowym z [...] listopada 2019 r. skarżąca wnosząc o niezwłoczne wyznaczenie rozprawy wniosła o wezwanie przez Sąd wskazanych przez nią osób

w charakterze świadków w celu potwierdzenia zasadności jej skargi.

W piśmie procesowym z [...] lutego 2020 r. Szef CBA reprezentowany przez pełnomocnika - radcę prawnego, jako uczestnik postępowania na prawach strony, wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu, skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie stwierdził bowiem przy wydaniu przez organ zaskarżonej decyzji naruszenia prawa materialnego, jak również prawa procesowego w stopniu, który miałby wpływ na wynik niniejszej sprawy.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja organu wydana na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., o umorzeniu postępowania wszczętego na skutek skargi skarżącej w sprawie niezgodnego z prawem przetwarzania jej danych osobowych przez CBA.

Decyzja wydana na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. nie rozstrzyga o materialnoprawnych uprawnieniach i obowiązkach stron przyjmując, że nie ma przesłanek do merytorycznego rozstrzygania co do istoty sprawy.

Zgodnie z ww. przepisem, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części.

Brzmienie powołanego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że w razie stwierdzenia bezprzedmiotowości postępowania organ prowadzący to postępowanie obligatoryjnie je umarza. Jednocześnie w literaturze przedmiotu wskazuje się, że bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi art. 105 § 1 k.p.a. oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego,

a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty (B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" wydanie 7, wyd. C.H. Beck, Warszawa 2005 r., str. 485).

W wyroku z 18 kwietnia 1995 r., SA/Łd 2424/94, opublikowanym w ONSA 1996/2/80, Naczelny Sąd Administracyjny zawarł zasługującą na pełną aprobatę tezę, że z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Oznacza to, że wszystkie elementy badanego stanu faktycznego i prawnego są tego rodzaju, że niepotrzebne jest postępowanie mające na celu wyjaśnienie wszystkich tych okoliczności w sprawie. Chodzi tu o kryterium bezprzedmiotowości odnoszące się do postępowania, ale w taki sposób, że wynik tego postępowania nie powinien mieć charakteru merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, lecz jedynie być formalnym jego zakończeniem. Bezprzedmiotowość postępowania może bowiem wynikać z istnienia przesłanki podmiotowej bądź też przesłanki przedmiotowej w prowadzonym postępowaniu. W szczególności gdy w znaczeniu prawnym brakuje przedmiotu postępowania, można mówić o braku przesłanki przedmiotowej do merytorycznego rozstrzygnięcia. Podobnie jest w przypadku braku przesłanki podmiotowej, a więc w sytuacji braku strony postępowania mającej interes prawny w uzyskaniu rozstrzygnięcia.

Podobne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie

w trafnie przywołanym przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyroku z 27 lutego 2008 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Kr 762/2007, w którym to ww. sąd stwierdził, że postępowanie staje się bezprzedmiotowe, gdy brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, co powoduje, że nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie co do istoty.

Tak więc, ustalenie przez organ publiczny istnienia przesłanki, o której mowa

w art. 105 § 1 k.p.a. zobowiązuje go, jak podkreśla się w doktrynie i orzecznictwie, do umorzenia postępowania, albowiem brak jest podstaw do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty, zaś dalsze prowadzenie postępowania w takim przypadku stanowiłoby o jego wadliwości, mającej istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu, na podstawie zgromadzonego przez organ materiału dowodowego, w sposób oczywisty stwierdzić należy brak podstaw prawnych

i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy bowiem postępowanie zainicjowane przez skarżącą jest bezprzedmiotowe.

Na wstępie wyjaśnić należy, że u.o.d.o. stwarza prawne podstawy stosowania ochrony państwowej w sytuacjach nielegalnego przetwarzania danych osobowych obywateli przez zarówno podmioty prawa publicznego, jak i podmioty prawa prywatnego. W celu jej realizacji organ ochrony danych osobowych został wyposażony w kompetencje władcze, umożliwiające sankcjonowanie stwierdzanych nieprawidłowości w procesie przetwarzania danych osobowych. Oznacza to, że organ ochrony danych osobowych, oceniając stan sprawy i dokonując subsumpcji, stwierdza, czy kwestionowane przetwarzanie danych osobowych znajduje oparcie choćby w jednej z przesłanek legalizujących przetwarzanie danych osobowych, wskazanej w art. 23 ust. 1 u.o.d.o. i w zależności od występujących w sprawie ustaleń - albo wydaje nakaz lub zakaz, albo odmawia uwzględnienia wniosku, ewentualnie umarza postępowanie. Wydanie nakazu usunięcia uchybień w procesie przetwarzania danych osobowych następuje wówczas, gdy organ ochrony danych osobowych stwierdza naruszenie norm prawnych w zakresie przetwarzania danych osobowych.

Zgodnie z treścią art. 1 przywołanej ustawy, każdy ma prawo do ochrony dotyczących go danych osobowych, a przetwarzanie tych danych, w znaczeniu,

o którym mowa w art. 7 pkt 2 tej ustawy, dopuszczalne jest tylko ze względu na określone dobra, tj. dobro publiczne, dobro osoby, której dane dotyczą lub dobro osoby trzeciej i tylko w zakresie oraz trybie określonym ustawą. Mając zatem na uwadze powyższe, stosując przepisy tej ustawy, należy za każdym razem wyważać dobra, które legły u jej podstaw.

Prawo do ochrony danych osobowych, jako jeden z elementów prawa do ochrony prywatności osoby, ma swoje źródło w przepisach ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z ustawą zasadniczą każdy ma prawo m.in. do ochrony prawnej życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia (art. 47 Konstytucji), nikt nie może być obowiązany inaczej niż na podstawie ustawy do ujawniania informacji dotyczących jego osoby (art. 51 ust. 1 Konstytucji), a zasady i tryb gromadzenia oraz udostępniania informacji o osobie określa ustawa (art. 51 ust. 5 Konstytucji). Dyspozycję art. 51 ust. 5 Konstytucji wypełnia ustawa o ochronie danych osobowych, która określa zasady postępowania przy przetwarzaniu danych osobowych oraz prawa osób fizycznych, których dane osobowe są lub mogą być przetwarzane

w zbiorach danych (art. 2 ust. 1 u.o.d.o.).

Przechodząc ponownie na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, że w toku postępowania organ ustalił, iż podstawą prawną do przetwarzania danych osobowych skarżącej przez CBA stanowi art. 22 ustawy o CBA. Przepis ten stanowi, że w zakresie swojej właściwości CBA może uzyskiwać informacje, w tym także niejawnie, gromadzić je, sprawdzać i przetwarzać. Z kolei art. 22a ustawy o CBA, który stanowi, że

w granicach zadań, o których mowa w art. 2 ust. 1, CBA może przetwarzać dane osobowe, w tym dane wskazane w art. 14 ust. 1 ustawy z 14 grudnia 2018 r., bez wiedzy i zgody osoby, której te dane dotyczą. Nadto, decydujące znaczenie w niniejszej sprawie miała treść art. 43 u.o.d.o., zgodnie z którym do grupy zbiorów danych, które nie podlegają rejestracji oraz względem których zostały ograniczone uprawnienia kontrolne i nadzorcze Generalnego Inspektora, należą m.in. zbiory danych zawierające dane osobowe uzyskane w wyniku czynności operacyjno-rozpoznawczych przez funkcjonariuszy organów uprawnionych do tych czynności. Wskazać należy, że wyłączenie obejmowało tylko sytuacje, w których przetwarzanie danych było dokonywane przez Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencję Wywiadu, Centralne Biuro Antykorupcyjne, Służbę Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służbę Wywiadu Wojskowego. Jednocześnie wskazać należy, że art. 3 ust. 2 ustawy z 14 grudnia 2018 r. stanowi, iż przepisów niniejszej ustawy nie stosuje się do ochrony danych osobowych przetwarzanych w związku z zapewnieniem bezpieczeństwa narodowego, w tym w ramach realizacji zadań ustawowych Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego oraz Centralnego Biura Antykorupcyjnego. W myśl zaś art. 1 ust. 1 ustawy o CBA, CBA jest służbą specjalną do spraw zwalczania korupcji w życiu publicznym

i gospodarczym, w szczególności w instytucjach państwowych i samorządowych,

a także do zwalczania działalności godzącej w interesy ekonomiczne państwa.

Zgodnie z zasadą legalizmu, obowiązującą zarówno w porządku prawnym krajowym, jak i unijnym, organy władzy publicznej zobowiązane są działać w granicach prawa i nie mogą przekraczać kompetencji powierzonych im przez ustawy. Niedopuszczalne jest, aby organy administracji wychodziły poza obowiązujące je ramy ustawowe.

Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że skoro u.o.d.o. nie ma zastosowania do ochrony danych osobowych znajdujących się w aktach spraw karnych, w tym w aktach postępowań przygotowawczych prowadzonych przez organy ścigania, organ w ramach kompetencji przyznanych mu ustawą nie mógł ingerować w tok ani

w sposób postępowań prowadzonych przez inne, uprawnione na podstawie odrębnych przepisów organy, w tym przypadku przez CBA. Tym samym nie mógł ingerować

w treść dokumentów zgromadzonych w aktach takich postępowań, wobec czego postępowanie wszczęte skargą skarżącej zostało prawidłowo rozstrzygnięte decyzją

o umorzeniu postępowania.

Zauważyć również w tym miejscu wypada, że akta spraw karnych nie są zorganizowane według kryteriów dotyczących osób fizycznych, a sposób ich prowadzenia w ogóle nie uwzględnia kwestii ułatwienia dostępu do danych osobowych. Kryteria, według których organizowane są akta, odnoszą się nie do danych osobowych, a do kolejności przeprowadzania dowodów lub wątków postępowania, dotyczących zwykle odrębnych przestępstw. Gromadzone i dokumentowane w aktach spraw karnych dowody nie tworzą zatem zbioru danych. Sam fakt, że dokument, pośród innych informacji i dowodów, zawiera dane osobowe nie sprawia, że dokument taki staje się zestawem danych osobowych, a tym bardzie zbiorem danych. Akta jednej sprawy karnej, w której zgromadzono dane osobowe skarżącej, nie są więc zbiorem danych osobowych w rozumieniu art. 7 ust. 1 u.o.d.o. i w związku z tym nie podlegają kontroli organu.

Powyższe znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z 2 marca 2001 r. sygn. akt II SA 401/00 stwierdził, że Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych nie jest organem kontrolującym ani nadzorującym prawidłowość stosowania prawa materialnego i procesowego

w sprawach należących do właściwości innych organów, służb czy sądów, których orzeczenia podlegają ocenom w toku instancji czy inny sposób określony odpowiednimi procedurami.

Z akt sprawy, wbrew temu co podnosi skarżąca, nie wynika aby CBA rozpowszechniało zniesławiające i nieprawdziwe notatki w środkach masowego przekazu, identyfikujące skarżącą jako osobę uczestniczącą w nielegalnych korupcyjnych działaniach.

Reasumując, w przedstawionym stanie faktycznym zaskarżoną decyzję, należy uznać za zgodną z prawem, zaś zarzuty skargi za nieuzasadnione. Organ zebrał

i prawidłowo bowiem rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz w sposób przekonujący wyjaśnił przesłanki podjętego rozstrzygnięcia.

W związku z wnioskami dowodowymi skarżącej wyjaśnić jeszcze należy, że zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.

W postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie może być zaś prowadzone postępowanie dowodowe z zeznań świadków (por. wyrok NSA z 25 lutego 2000 r., sygn. akt I SA 428/99, LEX nr 55 767)

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.