Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia NSA Anna Świderska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Porczyńska Sędzia NSA Paweł Janicki Protokolant: St. sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi A Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P.T. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 rok oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z [...] stycznia r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy L. z [...] października 2016 r. określającą A S.A. (dawnej B S.A.) w W. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r. w wysokości 16.231 zł.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że B Spółka Akcyjna z siedzibą w W. 15 stycznia 2010 roku złożyła deklarację na podatek od nieruchomości na rok 2010 wykazując podatek w łącznej wysokości 6.119 zł przyjmując za podstawę opodatkowania: budowle o wartości 295.143 zł, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 0,55 m2, oraz grunty związane z działalnością gospodarczą o pow. 301,10 m2.

Postanowieniem z 3 czerwca 2015 roku Wójt Gminy L. wszczął z urzędu postępowanie w przedmiocie określenia A. S.A. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 rok.

W toku postępowania ustalono, iż w okresie od stycznia do lipca 2010 r. spółka nie deklarowała do opodatkowania wartości należących do niej telekomunikacyjnych linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej bowiem od 31 stycznia 2009 roku kanalizacja kablowa stała się własnością C Sp. z o.o. zaś, linie kablowe pozostały własnością B. S.A.

Pismem z dnia 28 września 2015r. spółka przesłała wykaz linii kablowych znajdujących się na terenie gminy L. według stanu na dzień 01.01.2010 r. o wartości 866 688,90 zł (wartość ta do dnia 31.07.2010 r. nie uległa zmianie). Na tę wartość, zgodnie ze złożonym przez podatniczkę zestawieniem składają się następujące obiekty:

1. WK-[...] - Kablowa linia [...] o wartości 307.269,89 zł,

2. WK-[...] - Linia światłowód. T. – G. [...] o wartości 78.401,47 zł,

3. WK-[...] - SIEC MIEJSCOWA G. o wartości 27.919,44 zł

4 WK-[...] - SIEC MIEJSCOWA G. o wartości 313.816,91

5. WK-[...] -LINIA ŚWIATŁOWODOWA RELACJI CSN L. -CSN o wartości 126.443,54 zł,

6. WK-[...] -SIEC MIEJSCOWA – G. [...] o wartości 12.837,65 zł.

Spółka ponadto przedłożyał wykaz budowli ujętych w deklaracji na podatek od nieruchomości za 2010 r. W "zestawieniu środków trwałych podstawa opodatkowania UG L. na O l -O l -2010" wymieniła obiekty takie jak:

1. Rurociąg dla światłowodu [...] relacji CSN G. - CSN L. o wartości 52.347,88 zł,

2. Sieć miejscowa L. o wartości 6.102,21 zł,

3. Sieć miejscowa L. o wartości 226.491,39 zł,

4. Sieć miejscowa G. o wartości 10.201,57 zł.

Łączna wartość tych obiektów wynosiła 295.143,05 zł (zmiany w wartości budowli zachodzące w trakcie roku 2010 nie miały wpływu na opodatkowanie budowli w tym roku - budowa kabli napowietrznych lub doziemnych miała wpływ na podstawę opodatkowania dopiero w 2011 r.)

Zdaniem organu podatkowego I instancji dokonana w styczniu 2009 r. sprzedaż kanalizacji nie miała wpływu na opodatkowanie linii kablowych ułożonych w tejże kanalizacji, w miesiącach styczeń - lipiec roku 2010 roku tj. do momentu zmiany przepisów dokonanych ustawą z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych – (Dz. U. Nr 106, poz. 675), która weszła w życie z dniem 17 lipca 2010 r. W ocenie organu I instancji linie kablowe ułożone w obcej kanalizacji podlegały opodatkowaniu jako części budowli, na którą składa się kanalizacja wraz z kablami stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 849 ze zm.) – dalej "u.p.o.l.".

Wartość linii kablowych (866.689 zł) ułożonych w kanalizacji kablowej stanowiących podstawę opodatkowania w 2010 r. została ustalona przez organ podatkowy I instancji na podstawie wykazu budowli z dnia 28 września 2015 r. (potwierdzona także w piśmie spółki z dnia 23 sierpnia 2016 r.). Wartość pozostałych budowli podlegających opodatkowaniu w 2010 r. została ustalona zgodnie z deklaracją na podatek od nieruchomości za 2010 r. oraz wykazem tych budowli nadesłanym przy piśmie z dnia 28 września 2015 r.

W odwołaniu od powyższej decyzji spółka zarzuciła, iż wadliwie z naruszeniem art. 1a ust. 1 pkt 2 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. opodatkowano jako budowle linie kablowe znajdujące się w obcej kanalizacji. Zdaniem spółki w sytuacji, w której właścicielem kanalizacji, przez którą przebiegają linie kablowe, jest inny podmiot niż właściciel linii kablowych, linie te nie mogą zostać uznane za budowlę podlegającą podatkowi od nieruchomości.

Decyzją z [...] stycznia 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

Na wstępie organ odwoławczy wskazał, że w sprawie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia z dniem 2 września 2015 r., kiedy to Urząd Skarbowy w T. wszczął dochodzenie o czyn z art. 56 § 2 kks. O tym, że w dniu 2 września 2015 r. uległ zawieszeniu bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r., został zawiadomiony podatnik - A. S.A. (zawiadomienie zostało doręczone w dniu 15 września 2015 r., a więc przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego). Powyższe postępowanie zostało zakończone prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w T. z 21 września 2016 r. oddalającym zażalenie Wójta Gminy L. na postanowienie o umorzeniu dochodzenia w tej sprawie. Zatem od dnia 22 września 2016 r. zaczął biec dalej termin przedawnienia. W chwili podejmowania decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. termin przedawnienia zobowiązania za 2010 r. jeszcze nie nastąpił.

Organ odwoławczy podkreślił, że istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się wyłącznie do tego, czy w okresie od 1 stycznia 2010 r. do 31 lipca 2010 r. należące do spółki telekomunikacyjne linie kablowe położone w kanalizacji kablowej innego podmiotu (od 31 stycznia 2009 r. własność C Sp. z o.o.) podlegały, czy też nie podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Nie jest przy tym sporna wartość samych linii kablowych, jak i wartość pozostałych budowli.

Organ odwoławczy zauważył, że z całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie, wynika, że podanie niższej wartości budowli w 2010 roku miało związek z tym, że spółka wyłączyła z opodatkowania wartość linii kablowych umieszczonych w kanalizacji kablowej nie należącej do spółki.

SKO w P. w oparciu o dominujące w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko podniosło, że zasadność opodatkowania linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej jako części budowli, niezależnie od tego, że zmienił się właściciel kanalizacji kablowej (w wyniku zawarcia umowa sprzedaży i leasingu zwrotnego z dnia 31 stycznia 2009 r.) wynika z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., zgodnie z którym opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają zarówno całe budowle jak i tylko ich części, o ile są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, a obowiązek podatkowy ciąży na właścicielu tejże części budowli (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.). Linie kablowe pozostały nadal własnością podatniczki, natomiast właścicielem kanalizacji, przez którą przebiegały te linie był inny podmiot. Istotne jest to, że nie przestała istnieć całość techniczno-użytkowa pomiędzy liniami kablowymi a kanalizacją kablową, w której zostały umieszczone, a zatem ta wskazana część budowli (linie kablowe) podlegała opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Powyższą decyzję A. S.A. w W. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wnosząc o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, podnosząc zarzuty naruszenia:

1. art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.)- dalej "O.p." w związku z art. 233 § i1 pkt 1 O.p. oraz art. 233 § 1 pkt 2 lit. "a" O.p. i w związku z art. 208 § 1 O.p. oraz w związku z art. 70 § 1, § 6 pkt 1, § 7 pkt 1 O.p., a także w związku z art. 122 i art. 187 § 1 O.p. - poprzez niewyjaśnienie czy wszczęcie postępowania karnoskarbowego nie miało charakteru instrumentalnego, co w konsekwencji nie zawiesiło biegu terminu przedawnienia;

2. art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż w 2010 roku - ze względu na to, że własność kanalizacji i własność położonych w niej linii kablowych nie pokrywa się, nie stanowią one dla skarżącej budowli w rozumieniu u.p.o.l.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie, argumentując jak w treści zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

Przedmiotem sporu, jak wynika z treści skargi, są dwa zagadnienia. Po pierwsze, zasadności opodatkowania podatkiem od nieruchomości telekomunikacyjnej linii kablowej ułożonej w kanalizacji kablowej, w sytuacji gdy własność kanalizacji kablowej i własność położonych w niej linii nie pokrywa się. W sprawie skarżąca spółka w 2010 roku pozostawała właścicielem linii kablowych, a właścicielem kanalizacji kablowej był inny podmiot. Rozbieżność stanowisk pomiędzy skarżącą i organami dotyczy tego, czy w takiej sytuacji kable telekomunikacyjne są budowlą lub jej częścią. Po drugie, tego dotyczy zarzut sformułowany w pkt 1, właściwego ustalenia, że w sprawie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia.

Sedno postawionych w skardze zarzutów naruszenia prawa materialnego sprowadza się do kwestii, czy w stanie prawnym obowiązującym w okresie od stycznia do lipca 2010 r. linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej, której prawo własności należy do innego podmiotu, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W ocenie sądu stanowisko w tym zakresie zaprezentowane w decyzjach przez organy podatkowe jest prawidłowe i znajduje uzasadnienia w przepisach prawa. Sąd podziela dotychczasową ugruntowaną linię orzeczniczą, że przewody telekomunikacyjne ułożone w kanalizacji kablowej tworzą całość techniczno-użytkową podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości (m. in. wyrok NSA z 6 grudnia 2012 r., II FSK 182/11 dostępnym w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach na www.orzeczenia.nsa.gov.pl- dalej CBOSA). Jak trafnie ujął to NSA w wyroku z dnia 27 maja 2014 r. II FSK 1498/12, na który powołuje się skarżąca "Całość techniczno-użytkową należy zatem rozumieć jako połączenie poszczególnych elementów w taki sposób, aby zgodnie z wymogami techniki nadawały się one do określonego użytku. Nie można przy tym wykluczyć, że każdy z tych elementów może być samodzielnym obiektem, choć nie zawsze samodzielnie wykorzystywany będzie mógł służyć określonemu celowi. W zależności od konkretnego stanu faktycznego, obiektem budowlanym może być zatem budowla, budowla wraz z instalacjami i urządzeniami, a także traktowane jako jeden obiekt budowlany różne budowle, pozostające w funkcjonalnym związku i tworzące w nim całość techniczno-użytkową (por. Prawo budowlane. Komentarz pod. red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2007, s. 41-42). Nie budzi wątpliwości, że całość techniczno-użytkową mogą tworzyć zarówno kable wraz z urządzeniami wzmacniającymi i rozdzielczymi, jak i kanalizacja kablowa. Jeżeli jednak kable nie są położone bezpośrednio w ziemi, ale w kanalizacji kablowej, to wówczas obie te budowle tworzą całość".

Należy przyjąć, że sama kanalizacja kablowa, bez wypełnienia jej kablami, nie mogłaby służyć celowi świadczenia usług, np. telekomunikacyjnych, to jednak wypełniające ją kable należałoby uznać, jeśli nie za odrębną budowlę, to przynajmniej za urządzenie budowlane związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania kanalizacji zgodnie z jej przeznaczeniem (por. G. Liszewski, Glosa do wyroku WSA z dnia 25 stycznia 2008 r., I SA/Lu 703/07, PPLiFS 2015/1/33-37).

Ponadto – zdaniem WSA w Łodzi – obowiązek podatkowy ciąży zarówno na właścicielach całych budowli, jak i na właścicielach poszczególnych ich części. Przecząc temu stanowisku skarżąca Spółka odwołała się do cytowanego wyżej wyroku z dnia 27 maja 2014 r. II FSK 1498/12, w którym NSA przyjął, że nie można opodatkować części budowli, jaką stanowią kable położone w kanalizacji kablowej, z tego tylko powodu, że właścicielem kanalizacji kablowej jest inny podmiot niż właściciel kabli. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie podziela jednak tego stanowiska. W myśl art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają również części budowli związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 3 u.p.o.l. podatnikami są właściciele obiektów budowlanych i – jak należy zakładać – chodzi tu o obiekty budowlane wskazane w art. 2, a więc zarówno całe budowle, jak i części budowli. Również w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. ustawodawca definiując podstawę opodatkowania odnosi ją między innymi do budowli lub ich części. Zatem pod pojęciem właściciela budowli, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., należy rozumieć również właściciela części budowli, nawet w sytuacji gdy poszczególne części tej budowli samodzielnie nie stanowią budowli. W związku z powyższym nie ma przeszkód prawnych, aby opodatkować część budowli stanowiącą, z innymi elementami budowli, integralną całość użytkowo techniczną, nadającą się do określonego użytku.

W niniejszej sprawie zmiana właściciela jednego z elementów budowli (sieci telekomunikacyjnej) nie spowodowała zmiany jej charakteru, dalej bowiem mamy do czynienia z przewodami telekomunikacyjnymi ułożonymi w kanalizacji kablowej tworzącej całość techniczno-użytkową. Sprzedaż na podstawie umowy z dnia 31 stycznia 2009 r. kanalizacji kablowej C Sp. z o.o. z jednoczesnym pozostawieniem linii kablowych w rękach skarżącej Spółki, nie oznacza, że przestała istnieć całość techniczno-użytkowa pomiędzy tymi liniami kablowymi a kanalizacją kablową, w której zostały umieszczone. Czynność ta nie prowadzi do wyłączenia od opodatkowania części budowli, tylko dlatego, że wspomniana budowla nie jest już własnością jednego podmiotu. Organy podatkowe zasadnie zatem, na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., opodatkowały podatkiem od nieruchomości tę część budowli, która stanowi własność spółki.

Wskazać także należy, że aktualnie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i sądów administracyjnych dominuje pogląd dotyczący zasadności opodatkowania spornych linii kablowych (por. wyrok NSA z 14 czerwca 2016 roku II FSK 3033/15, sygn. akt II FSK 2651/15. oraz wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych, m. in.: WSA w Łodzi z 3 czerwca 2015 r., I SA/Łd 288/15 i z 10 lutego 2016 r., I SA/Łd 1379/15; WSA w Białymstoku z 14 października 2015 r., I SA/Bk 277/15; WSA w Rzeszowie z 10 listopada 2015 r., I SA/Rz 289/15; WSA w Krakowie z 25 listopada 2015 r., I SA/Kr 1459/15 dostępne w CBOSA).

Dokonując wykładni przepisów prawa materialnego organy prawidłowo uwzględniły także zmianę przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 290), która weszła w życie z dniem 17 lipca 2010 r. (ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. Nr 106, poz. 675), polegającą na dodaniu do art. 3 Prawa budowlanego pkt 3a. Przepis ten wprowadził i zdefiniował pojęcie obiektu liniowego wskazując, że budowlą jest kanalizacja kablowa, przy czym kable w niej zainstalowane nie stanowią obiektu budowlanego lub jego części, ani urządzenia budowlanego. Skoro zatem, zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, to biorąc pod uwagę, że linia telekomunikacyjna umieszczona w kanalizacji kablowej nie jest ani obiektem budowlanym lub jego częścią ani urządzeniem budowlanym, linia taka po dniu wejścia w życie omawianej nowelizacji nie stanowi już przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W rozstrzyganej sprawie organy prawidłowo w okresie od sierpnia 2010 r. nie traktowały już kabli telekomunikacyjnych umieszczonych w kanalizacji kablowej jako obiektu budowlanego lub jego części. Należy jednak wyrazić pogląd, że omawiana zmiana stanu prawnego miała charakter prawotwórczy, a więc potwierdza stanowisko, że w okresie wcześniejszym tj. do lipca 2010 r., sieć telekomunikacyjna stanowiła przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jeżeli była związana z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Nie są też uzasadnione zarzuty podniesione w pkt 1 skargi, bowiem organy prawidłowo ustaliły, że w sprawie doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia.

Stosownie do art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Z art. 6 ust. 9 pkt u.p.o.l, w brzmieniu obowiązującym w roku 2010, wynika, że osoby prawne, jednostki organizacyjne oraz spółki niemające osobowości prawnej, jednostki organizacyjne Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa, a także jednostki organizacyjne Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe są obowiązane wpłacać obliczony w deklaracji podatek od nieruchomości - bez wezwania - na rachunek budżetu właściwej gminy, w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminie do dnia 15 każdego miesiąca. Z powyższego wynika, że zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2010 przedawnia się, co do zasady z końcem roku 2015 r.

Określony w art. 70 § 1 O.p., pięcioletni okres przedawnienia zobowiązania podatkowego ulega wydłużeniu w przypadku wystąpienia okoliczności mających wpływ na jego bieg, stosownie do art. 70 § 2, § 3, § 4 i § 6 O.p. Jak wynika z treści przepisu art. 70 § 6 pkt 1 O.p., zawieszenie biegu terminu przedawnienia następuje w przypadku wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o ile podejrzenie przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania, którego dotyczy przedawnienie. Oznacza to, że początkową datę zawieszenia biegu terminu przedawnienia wyznacza wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe. Z kolei, datą wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe jest data wydania postanowienia o wszczęciu śledztwa lub dochodzenia, o jakim mowa w art. 303 lub 325 a k.k.s. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s., które to postanowienie określa nadto zakres prowadzonego postępowania przygotowawczego (tak: Komentarz do art. 70 O.p.), [w:] C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz,S. Presnarowicz, M. Popławski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III).

W rozpoznawanej sprawie pięcioletni okres przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r., o którym mowa w art. 70 § 1 O.p., upływał w dniu 31 grudnia 2015 r. Natomiast, decyzja organu odwoławczego została wydana w dniu [...] stycznia 2017 r., to jest po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynąłby termin płatności podatku. W sprawie nie doszło jednak do przedawnienia zobowiązania podatkowego na podstawie art. 70 § 1 O.p., z uwagi na to, że z dniem 2 września 2015 r., Urząd Skarbowy w T. wszczął wobec podatniczki dochodzenie o czyn z art. 56 § 2 k.k.s. tj. dotyczący podania nieprawdy w deklaracji na podatek od nieruchomości za 2010 rok (art. 70 § 6 pkt 1 O.p). W sprawie nie budzi tez wątpliwości, że o wszczęciu postępowania karnoskarbowego została zawiadomiona podatniczka oraz jej pełnomocnik przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Dochodzenie w sprawie o czyn z art. 56 § 2 k.k.s. zostało zakończone prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w T. z 21 września 2016 r. oddalającym zażalenie Wójta Gminy L. na postanowienie o umorzeniu dochodzenia w tej sprawie. Zatem od dnia 22 września 2016 r. termin przedawnienia zaczął biec dalej. Na mocy powyższego uregulowania doszło zatem do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia w dniu 2 września 2015 roku, który to stan trwał do 22 września 2016 roku i spowodował, że do dnia wydania zaskarżonej decyzji termin przedawnienia zobowiązania nie upłynął. Nie maja przy tym znaczenia podnoszone przez pełnomocnika skarżącej okoliczności, że w jego ocenie wszczęcie postępowania karnoskarbowego miało charakter instrumentalny, nastąpiło po to by zapobiec przedawnieniu się zobowiązania, a organy podatkowe nie dokonały oceny zasadności wszczęcia postępowania karnoskarbowego w przedmiotowej sprawie. Wskazać należy, że brzmienie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. jest jednoznaczne i kategoryczne "bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe..." W ocenie sądu powyższe sformułowanie nie nasuwa wątpliwości, że bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany przez sam fakt wszczęcia postępowania karnoskarbowego, bez znaczenia z jego punktu widzenia pozostają przyczyny i okoliczności jego wszczęcia. A organ podatkowy nie jest uprawniony do kontroli zasadności wszczęcia postępowania karnoskarbowego wobec podatnika. Postępowanie karnoskarbowe to postępowanie odrębne od postępowania podatkowego. Nie jest zatem rzeczą organów podatkowych oraz sądu administracyjnego ocena czy doszło do popełnienia przestępstwa karnoskarbowego (dla wszczęcia postępowania wystarczy podejrzenie jego popełnienia), jak również kto ponosi winę za zaistniały stan sprawy. Przepisy Ordynacji podatkowej dla zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego wymagają wyłącznie wszczęcia postępowania karnoskarbowego i zawiadomienia o tym podatnika, co w przedmiotowej sprawie miało miejsce.

Z tych względów w oparciu o art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało skargę oddalić.

db