Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2022 r., sygn. akt I SPP/Wa 16/21 o odrzuceniu sprzeciwu od postanowienia starszego referendarza sądowego z dnia 16 marca 2021 r. w sprawie ze skargi K. W. na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia 1 marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 14 lutego 2022 r., sygn. akt I SPP/Wa 16/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił sprzeciw K. W. od postanowienia starszego referendarza sądowego z dnia 16 marca 2021 r. o odmowie przyznania prawa pomocy.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z dnia 16 marca 2021 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, po rozpoznaniu wniosku K. W., odmówił przyznania prawa pomocy.

Skarżąca w dniu 5 lipca 2021 r. przesłała drogą elektroniczną (e-mail) skan sprzeciwu od powyższego zarządzenia starszego referendarza sądowego.

Zarządzeniem z dnia 14 lipca 2021 r. Przewodnicząca Wydziału I ww. sprzeciw wniesiony za pośrednictwem poczty e-mail dołączyła do akt sprawy bez nadawania dalszego biegu.

W dniu 15 lipca 2021 r. do Sądu wpłynął sprzeciw skarżącej od postanowienia z dnia 16 marca 2021 r. własnoręcznie przez nią podpisany. Sprzeciw został nadany w Urzędzie Pocztowym w dniu 9 lipca 2021 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przytoczył treść art. 259 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329), dalej powoływanej jako "P.p.s.a." i wskazał, że odpis postanowienia starszego referendarza sądowego z dnia 16 marca 2021 r. został doręczony skarżącej w dniu 28 czerwca 2021 r. Siedmiodniowy ustawowy termin do wniesienia sprzeciwu upłynął w dniu 5 lipca 2021 r. Tymczasem skarżąca sprzeciw wniosła w dniu 9 lipca 2021 r. (data stempla pocztowego), a więc z uchybieniem ustawowego terminu do jego wniesienia.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła K. W.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 259 § 1 P.p.s.a., od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga uzasadnienia. Sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 259 § 2 P.p.s.a.

W rozpoznawanej sprawie odpis postanowienia z dnia 16 marca 2021 r. o odmowie przyznania prawa pomocy został doręczony K. W. wraz z prawidłowym pouczeniem o przysługującym prawie do wniesienia sprzeciwu w dniu 28 czerwca 2021 r., a zatem siedmiodniowy termin do wniesienia sprzeciwu upłynął z dniem 5 lipca 2021 r. Co prawda skarżąca w terminie, o którym mowa w art. 259 § 1 P.p.s.a. przesłała drogą elektroniczną (e-mail) skan sprzeciwu, jednakże nie został on wniesiony za pomocą elektronicznej skrzynki podawczej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a zatem nie spełniał on wymogów dokumentu elektronicznego w rozumieniu przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zasadnie wobec powyższego Przewodnicząca Wydziału sprzeciw ten dołączyła do akt sprawy bez nadawania dalszego biegu. Przesłany drogą pocztową sprzeciw został natomiast nadany przez skarżącą w placówce pocztowej w dniu 9 lipca 2021 r., a więc z uchybieniem terminu, co uzasadniało jego odrzucenie na podstawie art. 259 § 2 P.p.s.a.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.