III SA/Gd 17/26 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-04-16	
Data wpływu	2026-01-12	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku	
Sędziowie	Bartłomiej Adamczak /sprawozdawca/
Jacek Hyla /przewodniczący/
Jolanta Sudoł	
Symbol z opisem	6480	
Hasła tematyczne	Dostęp do informacji publicznej	
Skarżony organ	Dyrektor Izby Administracji Skarbowej	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2026 nr 0 poz 143; art. 151; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Dz.U. 2025 nr 0 poz 111; art. 293 § 1 w zw. z § 2 pkt 3; Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j.)
Dz.U. 2022 nr 0 poz 902; art. 16 ust. 1; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (sprawozdawca), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Hanna Tarnawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 4 grudnia 2025 r. nr 2201-IWK.0150.137.2025 w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.	
Uzasadnienie
A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 4 grudnia 2025 r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Pismem z dnia 1 października 2025 r. A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (zwana dalej także "skarżącą", "spółką", "skarżącą spółką") wystąpiła do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdańsku z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej.

Powołując się na art. 2 ust. 1 i ust. 2, a także art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 10 ust. 1 oraz art. 7 ust. 2 i art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 902 – dalej w skrócie: "u.d.i.p.") spółka wniosła o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej tego, czy wobec E. Sp. z o.o. zostały wydane decyzje lub inne rozstrzygnięcia określające zobowiązania podatkowe za lata 2011-2016, a w przypadku wydania takich decyzji lub innych rozstrzygnięć, przesłanie ich kopii w formie zanonimizowanej oraz podanie informacji czy są one ostateczne.

Spółka wyjaśniła, że jest podmiotem posiadającym szeroko pojmowany interes prawny z uwagi na fakt, że w latach 2011-2016 dokonywała transakcji z ww. podmiotem, a w stosunku do których organy podatkowe i sądy administracyjne prowadzą obecnie postępowania. Udzielenie spółce przedmiotowych informacji może wpłynąć (choćby hipotetycznie) na jej prawa lub obowiązki, czyli w tym przypadku na rozstrzygnięcie prowadzonych wobec spółki postępowań podatkowych i sądowoadministracyjnych.

Decyzją z dnia 27 października 2025 r. (nr 2205-SWW.0150.16.2025) Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdańsku odmówił udostępnienia danych.

W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że informacje czy wobec określonego podmiotu (osoby prawnej) były prowadzone postępowania podatkowe, w wyniku których zostały wydane rozstrzygnięcia (decyzje), nie są informacją publiczną.

Zgodnie z art. 293 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2025 r., poz. 111 - zwanej w skrócie: "o.p."), indywidualne dane zawarte w deklaracji oraz innych dokumentach składanych przez podatników, płatników lub inkasentów objęte są tajemnicą skarbową. Z treści art. 293 § 2 pkt 3 o.p. wynika, że przepis art. 293 § 1 ww. ustawy stosuje się do danych zawartych w aktach postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej oraz aktach postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe.

Informacja czy wobec określonego podmiotu były prowadzone postępowania podatkowe stanowi tajemnicę skarbową i nie może być udostępniona osobom trzecim. Objęcie określonych informacji tajemnicą skarbową wyklucza dostęp do tych informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. W myśl art. 5 ust. 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych.

W wyniku rozpoznania odwołania spółki, zaskarżoną decyzją z dnia 4 grudnia 2025 r. (nr 2201-IWK.0150.137.2025) Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy, podtrzymując stanowisko organu I instancji nie dostrzegł podstaw do udzielenia informacji ze względu na fakt, że objęte są one tajemnicą skarbową.

Organ zwrócił uwagę na brzmienie art. 5 u.d.i.p. wyjaśniając, że "inną tajemnicą ustawowo chronioną", o której mowa w tym przepisie, jest tajemnica skarbowa.

Tryb i zasady udzielania informacji, w tym krąg osób uprawnionych do żądania informacji w indywidualnej sprawie podatkowej, stanowiącej tajemnicę skarbową reguluje Ordynacja podatkowa. Zgodnie z art. 293 § 1 o.p., indywidualne dane zawarte w deklaracji oraz innych dokumentach składanych przez podatników, płatników lub inkasentów objęte są tajemnicą skarbową. Zasadę tę stosuje się również do danych zawartych w:

1) informacjach podatkowych przekazywanych organom podatkowym przez podmioty inne niż wymienione w § 1;

2) aktach dokumentujących czynności sprawdzające;

3) aktach postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej oraz aktach postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe;

4) dokumentacji rachunkowej organu podatkowego;

5) informacjach uzyskanych przez organy Krajowej Administracji Skarbowej z banków oraz z innych źródeł niż wymienione w § 1 lub w pkt 1;

6) informacjach uzyskanych w toku procedur rozstrzygania sporów dotyczących podwójnego opodatkowania oraz w toku postępowania w sprawie wydania uprzednich porozumień cenowych, o których mowa w ustawie z dnia 16 października 2019 r. o rozstrzyganiu sporów dotyczących podwójnego opodatkowania oraz zawieraniu uprzednich porozumień cenowych;

7) aktach dokumentujących kontrolę, o której mowa w dziale III rozdziale 5 i w dziale IIIA rozdziale 5 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o wymianie informacji podatkowych z innymi państwami;

8) informacjach o wynikach analizy ryzyka, o której mowa w art. 119zn § 1, oraz innych informacjach i dokumentach, o których mowa w dziale IIIB;

9) informacjach i dokumentach, o których mowa w dziale III w rozdziale 11a;

10) aktach postępowania w sprawie wydania opinii zabezpieczającej oraz aktach postępowania określonego w dziale IIIA w rozdziale 5;

11) informacjach o ustaleniu prawdopodobieństwa wystąpienia opóźnień, o których mowa w art. 299f;

12) informacjach przekazanych przez podatnika w ramach realizacji współdziałania, o którym mowa w dziale IIB;

13) aktach postępowania określonego w dziale II w rozdziale 1a;

14) informacjach przekazanych przez inwestora w ramach porozumienia inwestycyjnego;

15) aktach dokumentujących nabycie sprawdzające;

16) aktach sprawy o wydanie opinii, o której mowa w art. 119zzl § 1.

Przepisy wskazujące na istotę tajemnicy skarbowej odwołują się do wyłączenia jawności indywidualnych danych zawartych we wszelkich dokumentach, jakie podatnik, płatnik, inkasent składa organowi podatkowemu, a także, jakie znajdują się w dokumentach tego organu lub pozyskanych przez organ informacji na temat tych danych. Dane objęte tajemnicą skarbową dotyczą w zasadzie pełnej treści dokumentów składanych przez podatników, płatników lub inkasentów. To przede wszystkim dane osobowe podatnika (imiona i nazwisko, nazwisko rodowe, imiona rodziców), data urodzenia, miejsce zamieszkania i miejsce wykonywania działalności gospodarczej lub miejsce zatrudnienia (nauki), numer ewidencyjny (PESEL), numer identyfikacji podatkowej (NIP), stan cywilny itp.

Ujawnienie informacji objętych tajemnicą skarbową nie może mieć miejsca, gdy jest realizacją osobistego interesu osoby trzeciej. Istnieje możliwość ujawnienia danych objętych tajemnicą skarbową. Może to się odbyć wyłącznie w zakresie uregulowanym w art. 299b o.p. i wyłącznie po wcześniejszym uzyskaniu zgody Szefa KAS. Organy podatkowe nie mają zatem swobody działania w tym zakresie.

Osoby trzecie nie mogą domagać się ujawnienia danych objętych tajemnicą skarbową w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych.

Dodatkowo celem tajemnicy skarbowej jest m.in. ochrona prywatności podatników, zabezpieczenie informacji gospodarczych i finansowych oraz budowanie zaufania do administracji skarbowej, co - zdaniem organu odwoławczego - zostało wykonane.

Odnosząc się do kwestii zanonimizowania danych zawartych w decyzjach i innych rozstrzygnięciach wydanych wobec podmiotu E. Sp. z o.o., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku zauważył, że anonimizacja danych nie spełniłaby zamierzonego skutku w postaci ochrony danych podatnika objętych tajemnicą skarbową, albowiem nadal wiadome byłoby kogo dotyczy dane rozstrzygnięcie. Takie działanie nie doprowadziłoby do umożliwienia niezastosowania art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

W skardze na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a ponadto o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 5 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 293 § 1 oraz § 2 o.p. oraz w zw. z art. 6 i art. 9 k.p.a. w zw. z art. 6 ust. 1 i art. 13 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, art. 47 i art. 48 ust. 1 i 2 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 1 Protokołu nr do ww. Konwencji - poprzez odmowę udzielenia spółce wskazanej we wniosku informacji publicznej, przy jednoczesnym braku poinformowania spółki, w jaki sposób powinna uzupełnić wniosek, aby uzyskać wnioskowaną informację, w sytuacji gdy uzyskanie wnioskowanej informacji przyczyniłoby się do zmiany w sytuacji spółki w prowadzonych wobec niej postępowaniach podatkowych oraz sądowoadministracyjnych i jest istotne dla zapewnienia jej realnej możliwości obrony w toku postępowań administracyjnych przysługujących jej uprawnień chronionych przepisami prawa;

2. art. 107 § 1 pkt 6 i art. 107 § 3 w zw. z art. 7, art. 8 § 1 i art. 11 k.p.a. - poprzez sporządzenie nieprawidłowego uzasadnienia decyzji, w szczególności w zakresie odmowy udzielenia spółce informacji publicznej, polegające na lakonicznym i niewystarczającym uzasadnieniu i wyjaśnieniu z jakich przyczyn - przy przyjęciu, że żądane dane objęte są tajemnicą skarbową - organ uznał za niemożliwe ich udostępnienie w formie zanonimizowanej, a także niewskazaniu konkretnych przepisów prawa oraz dóbr prawnie chronionych, które wyłączałyby możliwość przekazania informacji po przeprowadzeniu anonimizacji, co pozostaje w sprzeczności z obowiązkiem wyczerpującego wyjaśnienia sprawy, budzenia zaufania do organów administracji publicznej oraz należytego i przejrzystego uzasadniania rozstrzygnięć.

W uzasadnieniu skargi spółka stanęła na stanowisku, że zastosowane w sprawie przepisy zostały zinterpretowane w oderwaniu od kluczowych zasad prowadzenia postępowania administracyjnego, które mają zastosowanie do tego typu spraw.

Po przytoczeniu treści art. 6 i art. 9 k.p.a. spółka wskazała, że gdy otrzymanie informacji w zakresie decyzji wydanych wobec podmiotu E. Sp. z o.o. mogłoby mieć wpływ na prowadzone wobec spółki postępowania podatkowe i sądowoadministracyjne, na co spółka jasno wskazała we wniosku, to organ powinien zastosować zasadę płynącą z art. 9 k.p.a. i udzielić spółce informacji, w jaki sposób powinna postąpić i uzupełnić swój wniosek, aby otrzymać satysfakcjonującą odpowiedź, tj. w tym przypadku wystąpić o zanonimizowane treści informacji żądanych we wniosku.

Spółka nie negując objęcia danych ujętych w decyzjach podatkowych tajemnicą skarbową wskazała, że orzecznictwo sądów administracyjnych jednak jasno wskazuje, iż decyzja organu administracji skarbowej poddana anonimizacji nie jest objęta tajemnicą skarbową.

Jednocześnie spółka zauważyła, że pozbawianie jej możliwości dokonania obiektywnej oceny, czy informacje w zakresie decyzji wydanych wobec podmiotu E. Sp. z o.o. mogłyby mieć wpływ na prowadzone wobec spółki postępowania podatkowe i sądowoadministracyjne może doprowadzić do naruszenia art. 6 ust. 1 i art. 13 Konwencji, art. 47 i art. 48 ust. 1 i 2 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 1 Protokołu.

W związku z tym, celem wypełnienia zasady informowania stron, organ powinien wziąć pod uwagę zacytowane orzecznictwo i poinformować spółkę o możliwości modyfikacji wniosku w zakresie jego anonimizacji, z uwagi na ważny dla niej interes w postaci potencjalnego wpływu na rozstrzygnięcie prowadzonych wobec niej postępowań sądowych oraz administracyjnych.

Spółka dodała, że zaskarżona decyzja nie zawiera prawidłowego, kompletnego i przekonującego uzasadnienia odmowy udostępnienia informacji publicznej. Organ ograniczył się do ogólnego powołania się na tajemnicę skarbową, nie wyjaśniając w sposób należyty, dlaczego niemożliwe jest ich udostępnienie po uprzedniej anonimizacji.

Organy nie dokonały w treści uzasadnienia decyzji żadnego wyjaśnienia, z jakich względów ujawnienie spółce zanonimizowanych danych nie spełniłaby zamierzonego skutku w postaci ochrony danych podmiotu E. Sp. z o.o. Spółka ponadto wskazała, że ocena i uzasadnienie okoliczności uzasadniających odmowę udostępnienia żądanych danych, powinno być oparte o własną analizę organów prowadzących postępowanie podatkowe, w szczególności wyjaśnienie dlaczego anonimizacja, powszechnie akceptowana w orzecznictwie jako środek umożliwiający pogodzenie jawności z ochroną tajemnic prawnie chronionych, miałaby być w niniejszej sprawie niewystarczająca. Ogólnikowe powołanie się na "tajemnicę skarbową" bez wykazania, dlaczego w realiach sprawy nie jest możliwe zastosowanie rozwiązań minimalizujących zakres ograniczenia prawa do informacji, nie może zostać uznane za rzetelne uzasadnienie w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego.

Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest więc nieprawidłowe w zakresie odmowy udzielenia informacji publicznej, polegające na lakonicznym i niewystarczającym uzasadnieniu wyjaśnieniu z jakich przyczyn organ uznał za niemożliwe ich udostępnienie w formie zanonimizowanej, a także niewskazaniu konkretnych przepisów prawa oraz dóbr prawnie chronionych, które wyłączałyby możliwość przekazania informacji po przeprowadzeniu anonimizacji, co pozostaje w sprzeczności z obowiązkiem wyczerpującego wyjaśnienia sprawy, budzenia zaufania do organów administracji publicznej oraz należytego i przejrzystego uzasadniania rozstrzygnięć.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku wniósł o jej oddalenie wskazując na bezzasadność jej zarzutów.

W piśmie procesowym z dnia 14 kwietnia 2025 r., stanowiącym uzupełnienie skargi w zakresie zarzutu dotyczącego naruszenia art. 107 § 1 pkt 6 i art. 107 § 3 w zw. z art. 7, art. 8 § 1 i art. 11 k.p.a., pełnomocnik spółki wskazywał, że w istniejącym stanie sprawy dochodzi do sytuacji, w której organy Krajowej Administracji Skarbowej prowadzące postępowanie podatkowe wobec skarżącej spółki (Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego) mają możliwość pozyskania każdej decyzji wobec dowolnego kontrahenta skarżącej spółki (m.in. podmiotu E. Sp. z o.o.), natomiast skarżąca nie dysponuje innym instrumentem niż uzasadniony wniosek o udostępnienie informacji publicznej. W tej sytuacji odmowa udostępnienia żądanej informacji jest niezrozumiała, gdyż jej uzyskanie ma istotne znaczenie dla zapewnienia skarżącej spółce prawa do obrony w toczących się postępowaniach oraz dla zagwarantowania transparentności działań organów podatkowych, a zatem przejrzystości, jawności i czytelności podejmowanych przez te organy czynności oraz wydawanych decyzji. W ocenie zatem skarżącej przepisy ograniczające dostęp do informacji publicznej ze względu na tajemnicę skarbową zostały zastosowane w oderwaniu od kluczowych zasad prowadzenia postępowania administracyjnego. W szczególności też zaniechanie organu w poinformowaniu skarżącej o konieczności i zakresie uzupełnienia wniosku z dnia 1 października 2025 r., w sposób który pozwoliłby na udostępnienie żądanej informacji (w formie zanonimizowanej), a w konsekwencji przyczyniłby się do poprawy sytuacji procesowej spółki w toczących się z jej udziałem postępowaniach podatkowych i sądowoadministracyjnych, stanowiło w konsekwencji naruszenie art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 4 listopada 1950 r. (prawo do rzetelnego procesu sądowego), jak również art. 47 i art. 48 ust. 1-2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (prawo do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu oraz prawa do obrony).

W dniu 16 kwietnia 2026 r. obecni na rozprawie pełnomocnicy skarżącej spółki poparli skargę, jak i dotychczas prezentowane zarzuty oraz przedstawioną argumentację. Ponadto wnieśli o przedstawienie przez Sąd, w trybie art. 267 zd. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, pytania prejudycjalnego Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej o następującej treści: "Czy art. 47 i art. 48 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie stosowaniu przepisów prawa krajowego, w szczególności art. 293 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej w związku z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, w sytuacji, w której organy Krajowej Administracji Skarbowej odmawiają podatnikowi dostępu do dokumentów i decyzji mogących mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia jego sprawy – zarówno w toku postępowania podatkowego, jak i w trybie dostępu do informacji publicznej – mimo że dokumenty te mogłyby zostać udostępnione po anonimizacji, a ich nieudostępnienie uniemożliwia podatnikowi weryfikację kompletności i rzetelności materiału dowodowego, a tym samym narusza jego prawo do skutecznej obrony?".

Obecny na rozprawie pełnomocnik organu administracji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Na mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm. - zwanej w skrócie ""p.p.s.a."), uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że organ nie naruszył prawa.

Przedmiotem skargi skarżąca uczyniła decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdańsku odmawiającą skarżącej udostępnienia informacji publicznej w zakresie wydanych wobec wskazanego podmiotu, tj. E. Sp. z o.o. decyzji lub innych rozstrzygnięć określających zobowiązanie podatkowe za lata 2011-2016.

Materialnoprawną podstawę wydania kontrolowanych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 902 - zwanej w skrócie: "u.d.i.p."), w szczególności art. 2 ust. 1 i art. 5 ust. 1 tej ustawy, a także przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2025 r., poz. 111 ze zm. – dalej w skrócie: "o.p."), a w szczególności art. 293 tej ustawy.

Na wstępie należy wskazać, że będące podstawą żądania skarżącej spółki przepisy u.d.i.p. stanowią rozwinięcie art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, który statuuje prawo do informacji, w zakresie realizacji którego obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, zaś według ust. 2, prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu, przy czym – stosownie do ust. 4 - tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy.

Konkretyzację tego prawa stanowi m.in. przywołana ustawa o dostępie do informacji publicznej. Już w art. 1 u.d.i.p. stanowi ona, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Ponadto na podstawie art. 2 ust. 1 u.d.i.p., każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, co jednocześnie nie oznacza, że każdy podmiot jest zobligowany do jej udostępniania.

Realizacja bowiem tego prawa spoczywa na określonych w ustawie podmiotach. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie było zatem nie tyle to, czy dane, o których udostępnienie wnioskowała skarżąca spółka stanowią informacją publiczną i czy organy administracji skarbowej są podmiotami zobowiązanymi do udzielenia takiej informacji, co kwestia tego, czy ze względu na treść art. 293 § 1 w zw. z art. 293 § 2 pkt 3 o.p. zasadnie odmówiono udostępnienia skarżącej żądanej informacji - dotyczącej wydanych przez organy administracji skarbowej decyzji lub innych rozstrzygnięć określających zobowiązanie podatkowe za lata 2011-2016 wobec konkretnego podmiotu, tj. E. Sp. z o.o. z siedzibą w G. (tj. udostępnienia wydanych w formie zanonimizowanej kopii wskazanych decyzji lub innych rozstrzygnięć z informacją o posiadanym przez nie przymiocie ostateczności) - z powołaniem się na ograniczenie w dostępie do informacji publicznej wynikające z art. 5 ust. 1 u.d.i.p. ze względu na tajemnicę skarbową.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych.

Powołany przepis przewiduje możliwości ograniczenia prawa do informacji publicznej ze względu na ochronę tajemnic ustawowo chronionych, a ograniczenie tego prawa leży w gestii dysponenta danej informacji publicznej. Zatem obowiązkiem organu rozpoznającego wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest każdorazowe rozważenie czy udostępnienie wnioskowanej informacji publicznej nie będzie naruszało praw podlegających ochronie na podstawie powołanego wyżej art. 5 ust. 1 (i ust. 2) u.d.i.p. Przy czym, co istotne dokonując takich ocen, organ winien uwzględnić, że zasadą jest prawo dostępu do informacji publicznej, a odmowa jej udzielenia stanowi wyjątek (por. wyrok NSA z dnia 15 października 2024 r., sygn. akt III OSK 1019/23).

Uwzględniając treść i zakres żądania skarżącej spółki należało stwierdzić, że procedujące w sprawie organy administracji zasadnie uznały, iż wnioskowana informacja publiczna stanowi tajemnicę skarbową w rozumieniu ustawy - Ordynacja podatkowa, a tym samym stanowi jedną z tajemnic ustawowo chronionych, do której odwołuje się przywołany art. 5 ust. 1 u.d.i.p.

Zgodnie bowiem z art. 293 § 1 o.p. indywidualne dane zawarte w deklaracji oraz innych dokumentach składanych przez podatników, płatników lub inkasentów objęte są tajemnicą skarbową. Przepis § 1 stosuje się m.in. również do danych zawartych w aktach postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej oraz aktach postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe (art. 293 § 2 pkt 3 o.p.).

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że z rezultatu wykładni językowej wynika, że przepis art. 293 § 2 pkt 3 o.p. stosuje się do wszystkich danych znajdujących się w aktach postępowań. Użyte sformułowania przesądzają bowiem jednoznacznie, że tajemnicą skarbową objęte się dane pełnej treści dokumentów zawarte w aktach, a więc wszelkie dane znajdujące się w aktach (por. wyrok NSA z dnia 7 października 2022 r., sygn. akt III OSK 1482/21). Takie brzmienie przepisu art. 293 o.p. oznacza, że w trybie u.d.i.p. mogą być ujawniane dane podatników jedynie od strony zbiorczej, a nie z punktu widzenia konkretnego podatnika i decyzji podjętej przez organy podatkowe w jego sprawie. Dane zawarte w rozstrzygnięciu organu podatkowego w sprawach indywidualnego wymiaru podatku przez konkretnego podatnika stanowią tajemnicę skarbową (por. wyroki NSA: z dnia 2 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1060/04, z dnia 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1785/15, a także wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 414/10). Powyższe znajduje także potwierdzenie w stanowisku doktryny, w którym zwraca się uwagę na szeroki zakres rozumienia pojęcia "tajemnicy skarbowej", jak również na to, iż biorąc pod uwagę wykładnię systemową art. 293 § 2 o.p. (z uwagi na chociażby art. 305 o.p., jak też realizację konstytucyjnego prawa do informacji – art. 61 i art. 74 Konstytucji RP), należy opowiedzieć się za wyłączeniem z pojęcia "tajemnicy skarbowej" zbiorczych i niezindywidualizowanych danych (zob.: S. Babiarz, B. Dauter, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, J. Rudowski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wolters Kluwer, Warszawa 2017, s. 1460; B. Brzeziński, M. Kalinowski, M. Masternak, A. Olesińska, Ordynacja podatkowa. Komentarz, TNOiK, Toruń 2022, s. 907; B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa, Unimex 2009, s. 1106).

W niniejszej sprawie nie budziło wątpliwości, że skarżąca spółka domagała się dostępu do wskazanych we wniosku kopii dokumentów (tj. decyzji i innych rozstrzygnięć), odnoszących się do w pełni zindywidualizowanego podmiotu (tj. E. Sp. z o.o.), mających wynikać wprost z "akt podatkowych" dotyczących postępowań prowadzonych w przeszłości przez organy administracji podatkowej wobec wskazanego podmiotu w zakreślonym przez skarżącą spółkę przedziale czasowym. Należało zatem przyjąć, że wnioskowane informacje nie mają charakteru danych ogólnych z prowadzonych postępowań in generali, tj. zbiorczych danych o podatnikach, lecz dotyczą postępowań dotyczących konkretnego podatnika i – stanowiąc wydane wobec tegoż podatnika decyzje czy inne rozstrzygnięcia - niewątpliwie należą do dokumentacji, o której mowa w art. 293 § 2 pkt 3 o.p. objętej tajemnicą skarbową. Jednocześnie należało się też w pełni zgodzić ze stanowiskiem organów, że w okolicznościach faktycznych sprawy (wobec treści sformułowanego żądania) nie istniał taki sposób zanonimizowania informacji o tych postępowaniach, toczących się wobec konkretnego (wskazanego bowiem w samym wniosku) podatnika, który wykluczałby jego identyfikację i identyfikację podejmowanych wobec niego działań przez organy podatkowe, a zatem – jak słusznie wskazano w zaskarżonej decyzji – anonimizacja danych w omawianym przypadku nie spełniłaby zamierzonego skutku w postaci ochrony danych podatnika (w tym przypadku E. Sp. z o.o.) stanowiących tajemnicę skarbową, albowiem w istocie w dalszym ciągu byłoby wiadome jaki podmiot (podatnik) jest adresatem tychże udostępnionych decyzji czy rozstrzygnięć.

Uznając zatem za w pełni uzasadnione stanowisko, że wnioskowane informacje publiczne (kopie żądanych dokumentów i rozstrzygnięć), których ujawnienia domagała się skarżąca spółka stanowiły tajemnicę skarbową w rozumieniu art. 293 § 1 w zw. z § 2 pkt 3 o.p., to w konsekwencji należało - w ocenie Sądu - uznać, że organy orzekające w sprawie zasadnie odmówiły wnioskodawcy ich udostępnienia, wydając na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzje odmawiające udostępnienia informacji publicznej.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał za nieuzasadnione zarzuty skargi, co do naruszenia art. 5 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 293 § 1 i § 2 o.p.

Sąd, nie podzielając argumentacji skarżącej, nie dopatrzył się także naruszenia pozostałych przepisów przywoływanych zarówno w skardze, jak też w piśmie procesowym z dnia 14 kwietnia 2026 r.

Za chybione w ocenie Sądu należało uznać zarzuty odnoszące się do naruszenia przepisów proceduralnych wskazujących na nieprawidłowości przeprowadzonego przez organy postępowania wyjaśniającego w sprawie, tj. naruszenia przepisów art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 9, art. 11 k.p.a. statuujących ogólne zasady postępowania administracyjnego, jak również naruszenia art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a.

Przede wszystkim należy wskazać, że stosowanie uregulowań k.p.a. w sprawach dotyczących udostępnienia informacji publicznej zostało na mocy u.d.i.p. ograniczone do okoliczności związanych z wydaniem decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (art. 16 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p.). W orzecznictwie zwraca się uwagę, że "skoro przepisy k.p.a. mają bezpośrednie zastosowanie do decyzji o odmowie udostępnienia (...), to mają one zastosowanie do całego procesu wydawania decyzji, przy czym będą to tylko przepisy k.p.a., które odnoszą się do tej formy działania administracji publicznej (np. art. 107 § 1 k.p.a.) lub pozostają w związku z wydaniem decyzji. Chodzi zatem głównie o przepisy k.p.a. regulujące procedurę, która kończy się wydaniem decyzji, jak i te, które normują dalsze postępowanie w sprawie zakończonej wydaniem decyzji, a więc możliwość jej weryfikacji" (zob. wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2021 r., sygn. akt III OSK 2304/21). W wyroku z dnia 2 września 2022 r. (sygn. akt III OSK 1236/21) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził natomiast, że "użycie w art. 16 u.d.i.p. wyrazów "do decyzji" służy wyłączeniu stosowania reguł k.p.a. do faz postępowania poprzedzających wydanie decyzji w sprawie odmowy udostępniania informacji publicznej", bowiem "w tej sytuacji mamy do czynienia z kolizją ogólniejszej i wcześniejszej normy z art. 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej z normą szczególną i późniejszą zawartą w art. 16 ust. 2 tej ustawy". Jakkolwiek przyjmuje się także, że realizacja zasad ogólnych postępowania administracyjnego określonych w art. 6–16 k.p.a. powinna być w miarę możliwości zagwarantowana w postępowaniu w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej, to jednak akcentuje się, że winna ona przebiegać w sposób uwzględniający specyfikę trybu wnioskowego udostępniania informacji publicznej (w tym jego uproszczony i hybrydowy charakter), jak też z uwzględnieniem szczególnych rozwiązań proceduralnych występujących w u.d.i.p. (por. pkt 5 komentarza do art. 16 u.d.i.p. [w:] A. Piskorz-Ryń (red.), M. Sakowska-Baryła (red.), Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, LEX/el. 2025).

Mając powyższe na uwadze, jak też uwzględniając specyfikę sprawy dotyczącej udostępnienia informacji publicznej, uznać należało, że organy wydając w niniejszej sprawie zaskarżone decyzje, biorąc pod uwagę prezentowaną przez skarżącą argumentację, nie naruszyły powoływanych art. 6-9 i art. 11 k.p.a. Raz jeszcze należy podkreślić, że "ustawa o dostępie do informacji publicznej jest aktem autonomicznym względem Kodeksu postępowania administracyjnego. Postanowienia wynikające z k.p.a. są stosowane w tej procedurze wyłącznie w zakresie wydania decyzji (art. 16 ust. 2 u.d.i.p.). Podkreślić trzeba, że na gruncie u.d.i.p. podmiot, do którego skierowano nieprecyzyjne żądanie udostępnienia informacji nie ma podstaw do stosowania trybu uzupełniania podania poprzez jego sprecyzowanie. W takich sprawach nie ma zastosowania art. 64 § 2 k.p.a. Zgodnie bowiem z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. przepisy te mają zastosowanie tylko do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej" (zob. wyrok NSA z dnia 12 lutego 2025 r., sygn. akt III OSK 1872/23). Mając powyższe na uwadze – abstrahując od tego, że treść wniesionego przez skarżącą żądania była zrozumiała i nie wymagała jakiegokolwiek doprecyzowania – organy nie były zobowiązane do podejmowania w sprawie składanego przez skarżącą wniosku dostępowego jakichkolwiek czynności wyjaśniających czy też podejmowania oczekiwanej przez skarżącą aktywności w zakresie wskazania jej sposobu uzyskania żądanej informacji. Pamiętać należy, że "użyty w przepisie art. 9 k.p.a. zwrot "należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych" nie może być utożsamiony z udzielaniem stronom pomocy prawnej czy zastępowaniem ich aktywności poprzez instruowanie o wyborze optymalnego sposobu postępowania" (zob. wyrok NSA z dnia 23 marca 2023 r., sygn. akt II OSK 896/20), a tym bardziej, gdy strona – jak to miało miejsce w niniejszej sprawie – jest przed organem reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika.

Zdaniem Sądu organy nie naruszyły także art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. Ze wskazanych przepisów wynika, że decyzja musi zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne podjętego rozstrzygnięcia, które powinno być skonstruowane w sposób umożliwiający realizację zasady ogólnej przekonywania (art. 11 k.p.a.), a także objaśniać tok myślenia prowadzący do konkretnego rozstrzygnięcia w sprawie. Motywy rozstrzygnięcia muszą być zatem tak ujęte, aby strona zainteresowana mogła zrozumieć (i w miarę możliwości zaakceptować) zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy jej wydaniu.

W ocenie Sądu, kontrolowane decyzje zawierają należyte uzasadnienia, zarówno pod względem prawnym jak też faktycznym. Organy obu instancji w sposób prawidłowy i wyczerpujący przedstawiły swoje stanowisko, odnosząc je do zgłoszonego żądania, a – w przypadku organu odwoławczego – konfrontując je także z prezentowaną w odwołaniu argumentacją. Organy bowiem wyraźnie w uzasadnieniach kontrolowanych decyzji wyjaśniły, że odmowa udzielenia wnioskowanej informacji nastąpiła z powodu objęcia żądaniem udzielenia informacji danych stanowiących tajemnicę skarbową, zaś organ odwoławczy – odnosząc się do argumentacji podniesionej w odwołaniu – wyraźnie wskazał, że udostępnienie nawet zanonimizowanych kopii żądanych dokumentów nie spełniłoby zamierzonego celu tajemnicy skarbowej, jakim jest ochrona danych podatnika, albowiem nadal wiadome byłoby jakiego podmiotu dotyczy udostępnione rozstrzygnięcie.

Również za chybione należało uznać przywoływane zarzuty naruszenia art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r., Nr 61, poz. 284 ze zm.), tj. w zakresie naruszenia prawa do rzetelnego procesu sądowego, jak też naruszenia art. 47 i art. 48 ust. 1-2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (Dz. U. UE. C.2016.202.389), tj. w zakresie naruszenia prawa do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu oraz prawa do obrony. Zaznaczenia wymaga, że zasadność wydanej w sprawie decyzji o odmowie udzielenia żądanej przez skarżącą spółkę informacji publicznej, w zakresie określonym wnioskiem z dnia 1 października 2025 r., podlegała kontroli w administracyjnym toku instancji, jak też – w następstwie wniesienia skargi - podlega kontroli sądowoadministracyjnej. Stąd też zarzucane przez skarżącą naruszenie ww. praw uznać należy za co najmniej niezrozumiałe. Wskazać ponadto należy, że treść złożonego wniosku, jak i argumentacja skarżącej spółki prezentowana zarówno na etapie postępowania administracyjnego, jak i sądowoadministracyjnego prowadzi do stwierdzenia, którego zresztą skarżąca nie kwestionuje, że celem uzyskania przedmiotowej informacji publicznej jest pozyskanie materiału dowodowego na potrzeby prowadzonych w stosunku do skarżącej spółki postępowań podatkowych. Spółka podnosi, że w jej ocenie ww. postępowania prowadzone są na podstawie wadliwych, niepełnych ustaleń faktycznych, opartych o materiał dowodowy gromadzony przez procedujące w sprawach organy administracji skarbowej według własnego uznania, w sposób wybiórczy, z pominięciem wniosków dowodowych składanych przez skarżącą. To też, w ocenie Sądu prowadzi do wniosku, że skarżąca w sposób nieuprawniony, w trybie postępowania w sprawie dostępu do informacji publicznej dąży do zakwestionowania poprawności procedowania organów podatkowych w toczących się wobec niej odrębnych postępowaniach. Te kwestie przekraczają natomiast granice rozpoznawanej przez Sąd sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a.), którymi objęty jest wyłącznie ten stosunek prawny, którego dotyczy zaskarżony do sądu konkretny akt lub czynność, w tym przypadku wskazana na wstępie decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 4 grudnia 2025 r. Sąd nie może natomiast wkraczać w sprawę nową, w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim decyzji administracyjnych. Ewentualne zarzuty co do poprawności procedowania organów w odrębnych, prowadzonych w stosunku do skarżącej spółki postępowaniach winny być podnoszone i oceniane w ramach tych postępowań, czy to na etapie instancyjnej kontroli administracyjnej, czy też sądowoadministracyjnej.

Z tego też powodu Sąd nie znalazł też podstaw do skierowania do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wskazanego w złożonym na rozprawie wniosku pełnomocnika skarżącej pytania prejudycjalnego o żądanej treści. Z art. 267 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej wynika obowiązek sądu przedstawienia TSUE pytania prejudycjalnego w przypadku, gdy według tego Sądu do rozstrzygnięcia sprawy konieczna jest wykładnia aktów prawnych przyjętych przez instytucje Unii Europejskiej. W rozpatrywanej sprawie wątpliwości co do interpretacji przepisów prawa unijnego, w zakresie mającym zastosowanie w sprawie niniejszej, nie zaistniały. Wyjaśnienia dodatkowo wymaga, że uwzględnienie takiego wniosku jest kwestią uznaniową, pozostającą w sferze dyskrecjonalnej sądu (por. wyrok NSA z dnia 28 lipca 2004 r., sygn. akt GSK 310/04).

Reasumując, w kontrolowanej sprawie Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy prawa materialnego, jak również naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Na marginesie jedynie, Sąd pragnie zauważyć, że taka sama ocena prawna w stosunku do tej samej strony skarżącej (A. Sp. z o.o. z siedzibą w W.) w przedmiotowo analogicznej sprawie (dotyczącej tożsamego wniosku o udostępnienie informacji publicznej) została wyrażona w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 stycznia 2026 r. (sygn. akt II SA/ Łd 885/25).

Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).