Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. Sp. z o.o. w L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 17 grudnia 2025 r., sygn. akt II SA/Ol 892/24 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie skargi A. Sp. z o.o. w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia 30 września 2024 r., nr Rep.521.42.2024 w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, postanowieniem z dnia 17 grudnia 2025 r., odrzucił skargę A. Sp. z o.o. w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia 30 września 2024 r., w przedmiocie kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia.

Sąd I instancji wskazał, że w związku z wniesioną skargą na wskazaną decyzję strona wezwana została do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 4 grudnia 2024 r. o wezwaniu jej do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 616 zł. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 4 listopada 2025 r.

Sąd stwierdził, że termin wyznaczony do uiszczenia wpisu sądowego upłynął bezskutecznie w dniu 12 listopada 2025 r. a strona nie uiściła wpisu od skargi. Wobec powyższego, na podstawie art. 220 § 3 w związku z art. 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.), Sąd I instancji odrzucił wniesioną w sprawie skargę.

A. Sp. z o.o. w L., zażaleniem zaskarżyła postanowienie Sądu I instancji w całości wnosząc o jego uchylenie. Strona podniosła, że wystąpiła z wnioskiem o zwolnienie z opłat i kosztów sadowych w całości i nie musiała opłacać skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie albowiem podniesiona w nim argumentacja nie podważa prawidłowości postanowienia Sądu I instancji.

Jak słusznie wskazał Sąd i instancji, zgodnie z treścią art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.

Analiza akt przedmiotowej sprawy wskazuje, że zarządzeniem z dnia 4 grudnia 2024 r. strona skarżąca wezwana została do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi w kwocie 616 zł.

Wywiedzione od tego zarządzenia zażalenie zostało, mocą postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2025 r., sygn. akt II GZ 522/25 oddalone. Stan taki oznaczał, że wskazane zarządzenie wzywające stronę do uiszczenia należnego w sprawie wpisu od skargi stało się prawomocne.

W związku z powyższym Przewodniczący II Wydziału WSA w Olsztynie wezwała stronę skarżącą do wykonania zarządzenia z dnia 4 grudnia 2024 r. i uiszczenia wpisu od skargi. Wezwanie to zostało doręczone stronie w dniu 4 listopada 2025 r. Jak słusznie stwierdził Sąd I instancji, skuteczny termin do uiszczenia wpisu upływał z dniem 12 listopada 2025 r.

Jak wynika z dalszej analizy akt sprawy, strona w zakreślonym wezwaniem terminie nie uiściła wpisu od skargi w związku, z czym Sąd I instancji zobligowany był do zastosowania powołanej regulacji z art. 220 § 3 p.p.s.a. i odrzucenia skargi, co też niewadliwie uczynił.

Nie jest skuteczny argument strony o nieistnieniu obowiązku uiszczenia przez nią wpisu z uwagi na złożony wniosek o przyznanie jej prawa pomocy – zwolnienia jej z kosztów i opłat sądowych. Jak bowiem wynika z akt sprawy II Spp/Ol 25/25, na co również zwrócił uwagę Sąd I instancji, wniosek strony o zwolnienie jej z kosztów sądowych został rozpoznany negatywnie. Postanowieniem z dnia 13 maja 2025 r., utrzymanym w mocy postanowieniem z dnia 27 października 2025 r. odmówiono stronie przyznania prawa pomocy.

W takim stanie sprawy obowiązek uiszczenia kosztów sądowych w postaci uiszczenia wpisu od wniesionej skargi nie został ograniczony ani zniesiony, samo zaś istnienie wskazanego obowiązku potwierdziło powołane postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2025 r., sygn. akt II GZ 522/25.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.