Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Andrzej Skoczylas sędzia NSA Wojciech Kręcisz sędzia del. WSA Krzysztof Dziedzic (spr.) po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 września 2025 r. sygn. akt III SA/Łd 475/25 w sprawie ze skargi J. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 30 kwietnia 2025 r. nr KO.484.77.2025 w przedmiocie przywrócenia terminu do złożenia zawiadomienia o zbyciu pojazdu oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 18 września 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 1465/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (Sąd I instancji, WSA) oddalił skargę J. B. (skarżący, strona) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim (SKO, organ odwoławczy) z 30 kwietnia 2025 roku nr KO.484.77.2025 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia zawiadomienia o zbyciu pojazdu.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku wniesionej w imieniu skarżącego zaskarżono wyrok w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 58 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy ze zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz stanu faktycznego sprawy istniały przesłanki do przywrócenia przez organ terminu do złożenia zawiadomienia o zbyciu pojazdu przez skarżącego,

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. przez błędne przyjęcie, że normy te nie zostały naruszone i nie było podstaw do uchylenia postawienia SKO i zmiany postanowienia Prezydenta Miasta Piotrkowa, w sytuacji, gdy nie dokonano prawidłowej oceny materiału dowodowego, z którego wynika, że skarżący uchybił terminowi na zgłoszenie o zbyciu pojazdu nie ze swojej winy.

W skardze kasacyjnej wniesiono o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie co do istoty sprawy (art. 188 p.p.s.a.) poprzez uwzględnienie skargi w całości i uchylenie zaskarżonego postanowienia SKO w Piotrkowie Trybunalskim oraz poprzedzającego go postanowienia Prezydenta Miasta Piotrkowa Trybunalskiego i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania oraz zobowiązanie organu do wydania postanowienia uwzględniającego wniosek skarżącego o przywrócenie terminu na zawiadomienie o zbyciu pojazdu, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia, zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania za obie instancje według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., w myśl którego uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od przedstawienia stanu sprawy, ograniczając uzasadnienie do rozważań mających znaczenie dla oceny zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej.

Jak wynika z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku oraz zarzutów skargi kasacyjnej, spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem postanowienia SKO utrzymującego w mocy postanowienie organu I instancji o odmowie przywrócenia terminu do złożenia zawiadomienia o zbyciu pojazdu, zaakceptował stanowisko organów, że skarżący nie uprawdopodobnił istnienia braku winy w niedochowaniu terminu na zawiadomienie starosty o zbyciu pojazdu. Skarżący zbył pojazd w dniu 31 grudnia 2021 r., a termin do dokonania zawiadomienia o zbyciu pojazdu, określony w art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1251), w związku z art. 31ia ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2024 r. poz. 340 z późn. zm.) upłynął w dniu 1 marca 2022 r. Zgłoszenia zbycia przedmiotowego pojazdu skarżący dokonał 12 kwietnia 2022 r.

Zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a. w razie uchybienia terminowi należy przywrócić go na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Przytoczony przepis określa przesłankę przywrócenia terminu, tj. uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę braku winy w niedopełnieniu określonej czynności procesowej w wyznaczonym terminie. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że odwołanie się w art. 58 § 1 k.p.a. do braku winy powoduje, iż przywrócenie uchybionego terminu uzasadniają wyłącznie takie obiektywne, występujące bez woli strony, okoliczności i zdarzenia, które mimo dołożenia odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności we właściwym czasie. Przywrócenie terminu do dokonania czynności nie jest dopuszczalne, gdy strona zawiniła uchybienie terminu, choćby w postaci lekkiego niedbalstwa. Przy ocenie winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od osoby dbającej należycie o swoje interesy. Kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania staranności przy dokonywaniu czynności, a o braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody, która nie była możliwa do przezwyciężenia. W świetle art. 58 § 1 k.p.a., tylko w sytuacji, gdy strona dołożyła wszelkiej staranności i dbałości o swoje interesy, a niedopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody, w danych warunkach nie do przezwyciężenia, można uznać, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Istniejący stan epidemii i związane z nim obostrzenia nie mogą bezwzględnie usprawiedliwiać i samo przez się tłumaczyć w każdym przypadku naruszenia obowiązujących przepisów (por wyrok NSA z 19 maja 2021 r., sygn. akt I OSK 2539/20).

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że trafne było stanowisko organów i sądu I instancji, iż dla przywrócenia skarżącemu terminu na zawiadomienie starosty o zbyciu pojazdu, nie były wystarczające twierdzenia skarżącego, że brak jego winy w uchybieniu terminu wynikał z zachorowania rodziców na COVID-19 oraz występowania objawów tej choroby u skarżącego. Jak słusznie zauważył sąd I instancji, mimo prawidłowego pouczenia skarżącego przez organ o możliwości złożenia odpowiedniej dokumentacji, skarżący nie przedłożył do akt sprawy żadnych dokumentów, np. lekarskich, które mogłyby uprawdopodobnić, że wystąpiły u niego objawy choroby w postaci tzw. "mgły mózgowej", na co się powoływał, ani też dokumentów potwierdzających chorobę rodziców i konieczność sprawowania nad nimi opieki wykluczającej możliwość zachowania terminu na zawiadomienie o zbyciu pojazdu. Skarżący nie wykazał, że podejmował jakiekolwiek próby dokonania zawiadomienia o zbyciu pojazdu osobiście, poprzez pocztę elektroniczną, za pośrednictwem operatora pocztowego Poczty Polskiej, firmy kurierskiej czy też jeszcze innych osób lub podmiotów.

W rozpoznawanej sprawie organy słusznie uznały, że skarżący nie dołożył należytej staranności w prowadzeniu własnych spraw, a wskazane przez niego przyczyny niezachowania terminu na zawiadomienie o zbyciu pojazdu nie zostały uprawdopodobnione. Zarzuty skargi kasacyjnej i wskazana na ich poparcie argumentacja, stanowi w istocie powtórzenie zarzutów zgłoszonych przez stronę w skardze, do których Sąd I instancji w sposób trafny i wyczerpujący odniósł się w zaskarżonego wyroku.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.