Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Paweł Borszowski po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zawarte w punkcie 2 wyroku z dnia 17 czerwca 2025 r., sygn. akt I SA/Gd 80/25, w przedmiocie kosztów sądowych w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 9 grudnia 2024 r., nr 2201-IEW.4120.30.2024/KT; 2201-IEW.4128.1.2024/KT w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich postanawia: odrzucić zażalenie

Wyrokiem z 17 czerwca 2025 r., I SA/Gd 80/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie ze skargi W. K. (dalej jako: "Skarżąca") uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej: "Organ") z 9 grudnia 2024 r., w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich, w punkcie 2 zasądził od Organu na rzecz Skarżącej kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu sąd wyjaśnił, że o kosztach postępowania orzekł na podstawie art. 200, 205 § 2 i art. 209 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 poz. 935, dalej: "p.p.s.a.") w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm., dalej: "Rozporządzenie").

Zasądzone na rzecz Skarżącej koszty postępowania (997 zł) obejmują wysokość wpisu sądowego (500 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480 zł, określone w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.

Pismem z 27 lipca 2025 r. Skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie w zakresie kosztów postępowania, zawarte w punkcie 2 wymienionego wyroku. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła:

1) naruszenie § 14 ust. 1 lit. c) Rozporządzenia poprzez zastosowanie tego przepisu w sytuacji gdy nie znajduje on zastosowania i zasądzenie niewłaściwej kwoty kosztów zastępstwa procesowego tj. 480 zł,

2) naruszenie § 14 ust. 1 lit. a) w związku z § 2 pkt 7) Rozporządzenia poprzez niezastosowanie tego przepisu w sytuacji gdy znajduje on zastosowanie i nie zasądzenie kwoty kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 10.800 zł.

Skarżąca nie zawarła wniosku o zmianę lub uchylenie zaskarżonego orzeczenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie podlega odrzuceniu.

W myśl art. 194 § 3 "p.p.s.a.", zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia. Zgodnie z art. 178 p.p.s.a. sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Na mocy art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Należy zatem przypomnieć, że zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym.

Wniesione przez Skarżącą zażalenie, zawierało brak formalny. Skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika nie zawarła wniosku o zmianę lub uchylenie zaskarżonego postanowienia - stosownie do wymogów stawianych zażaleniu w myśl art. 194 § 3 p.p.s.a.

Trzeba wskazać ponadto, że Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się intencji autora zażalenia i jego uzupełniania.

Mając powyższe na uwadze, w okolicznościach niniejszej sprawy należy uznać przedmiotowe zażalenie za zawierające brak formalny. Fakt, iż pismo Skarżącej wypełniało pozostałe wymogi formalne nie jest wystarczające do rozpoznania zażalenia. Wniesione przez Skarżącą pismo nie zawiera żądania co do dalszego postępowania w przedmiocie zaskarżonego orzeczenia, co uniemożliwia sądowi merytoryczne rozpatrzenie wniesionego zażalenia. W tak przedstawionym stanie faktycznym należy uznać, iż omawiane zażalenie nie spełnia wymogów określonych w art. 194 § 3 p.p.s.a. Powyższe oznacza, że zażalenie podlega odrzuceniu przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 180 w zw. z art. 178 i art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji