Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej, Sędzia NSA Anna Wiciak (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Winiarski, Protokolant Michał Wikulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2007 r. sprawy ze skargi Z. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku, 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę "[...]" tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Działając na podstawie art. 233 §1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. -Ordynacja podatkowa ( tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.) oraz powołanych w uzasadnieniu decyzji przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z późn. zm.) oraz ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 29, poz. 154 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania Z.Z. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia "[...]" Znak: "[...]" określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. w wysokości "[...]"zł oraz odsetki na dzień 14.04.2004 r. od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące X, XI, XII. 2003 r. w wysokości "[...]" zł - Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Na wstępie uzasadnienia rozstrzygnięcia nawiązano do wyników kontroli obejmującej prawidłowość rozliczenia się podatnika z podatku dochodowego za rok 2003 w tym w szczególności prawidłowość odliczenia od dochodu darowizn dokonanych na rzecz działalności charytatywno-opiekuńczej prowadzonej przez Parafię Rzymskokatolicką pod wezwaniem Najświętszego Serca Pana Jezusa w N. w łącznej kwocie "[...]" zł. Zakwestionowanie prawidłowości tego rozliczenia w części stało się powodem wydania przez organ I instancji opisanej wcześniej decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2003 w kwocie wyższej niż zadeklarowana przez podatnika.

W odwołaniu od tej decyzji podatnik zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie następujących przepisów:

1. art. 55 ust. 7 ustawy z dnia 26 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczpospolitej Polskiej,

2. art. 2, art. 25 ust. l i art. 32 ust. l Konstytucji RP,

3. art.120 w związku z art. 14 § 3, art. 121, 180. 191 i 200 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, a także sprzeczność z unijnym orzecznictwem.

W uzasadnieniu odwołania podatnik podkreślił, iż bezspornym jest fakt dokonania darowizny na podstawie trzech pisemnych umów w łącznej kwocie"[...]"zł na rzecz Parafii Rzymskokatolickiej Najświętszego Serca Pana Jezusa w N. na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą, a także fakt przekazania darowizny na konto Parafii drogą przelewów bankowych. Według skarżącego organ podatkowy nie zakwestionował faktu, że Parafia przekazała podatnikowi sprawozdanie do każdej umowy darowizny. Organ podatkowy nie uznał jednak jako dowodów sprawozdań przedłożonych przez Parafię z uwagi na ich "ogólnikowość".

Skarżący stwierdził, że organ podatkowy uczynił go - jako podatnika -wyłącznie odpowiedzialnym za formę sprawozdania, a tym samym brak możliwości prawnej skontrolowania Parafii przez organy podatkowe.

Skarżący podkreślił też, że został obarczony odpowiedzialnością za niezdefiniowanie przez ustawodawcę pojęcia "sprawozdanie", zaś organ podatkowy nie podał w swej decyzji podstawy prawnej, w oparciu o którą darczyńca odpowiada za formę sprawozdania złożonego przez obdarowanego.

Kontynuując wywód podatnik zaznaczył, że pojęcie "sprawozdanie" dla celów fiskalnych zostało dokładnie sprecyzowane przez ustawodawcę w wielu przepisach m. in.: w art. 45, 46 i 47 ustawy o rachunkowości (sprawozdanie finansowe), w art. 18 ustawy o działalności publicznej i wolontariacie (sprawozdanie z wykonania zadań pożytku publicznego).

Zdaniem skarżącego, zaskarżone rozstrzygnięcie jest sprzeczne z orzecznictwem ETS, w którym wyrażane jest stanowisko, że brak jest podstaw do odpowiedzialności podatnika za złe, nieprecyzyjne prawo, a takim przepisem jest art. 55 ust. 7 ustawy kościelnej.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w K. na wstępie nawiązał do regulacji zawartych w art. 26 ust. 1 pkt. 9 lit. b. ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie "updf", zgodnie z którym, w brzmieniu obowiązującym w 2003 roku, podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 24 ust. 3 i art. 28-30 (które ze względu na ustalony stan faktyczny sprawy nie mają tu znaczenia ), stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 24 ust. 1 i 2 oraz ust. 4-6 i 8-12 lub art. 24 b ust. 1 i 2 lub art. 25, po odliczeniu między innymi kwot darowizn na cele kultu religijnego i na działalność charytatywno - opiekuńczą, - łącznie do wysokości nie przekraczającej 10 %.

Wskazano, że z kolei zgodnie z art. 55 ust. 7 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczpospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 29, poz. 154 z późn, zm.) zwanej dalej w skrócie "ustawą kościelną" darowizny na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą są wyłączone z podstawy opodatkowania darczyńców podatkiem dochodowym i podatkiem wyrównawczym jeżeli kościelna osoba prawna przedstawi darczyńcy pokwitowanie odbioru oraz - w okresie dwóch lat od dnia przekazania darowizny - sprawozdanie o przeznaczeniu jej na tę działalność.

Z powołanego wyżej przepisu wynika, iż warunkiem wyłączenia darowizny w całości z podstawy opodatkowania jest spełnienie dwóch przesłanek tj. przedstawienie pokwitowania odbioru darowizny i sprawozdania dotyczącego jej przeznaczenia.

Ustosunkowując się na gruncie wyżej powołanych przepisów do zarzutów zawartych w odwołaniu, organ II instancji stwierdził, powołując się na stosowne dowody, że podatnik spełnił jeden z określonych ustawowo warunków dokonania odliczenia darowizny tj. wykazał poniesienie wydatku na cele charytatywno - opiekuńcze (przekazanie darowizny).

Zdaniem tego organu nie można uznać, iż spełniony został drugi z wymogów warunkujących odliczenie darowizny w pełnej wysokości, związany z przedłożeniem sprawozdań, o którym mowa wyżej.

W tej mierze przedłożone zostały przez podatnika w trakcie prowadzonej kontroli pisma Parafii Rzymskokatolickiej NSPJ w N. zwane przez nią "sprawozdaniami dotyczącymi umów darowizny", w których stwierdza się, że w formie darowizny przyjęto kwoty w określonej wysokości, a pieniądze te zostały przeznaczone na cele zgodne z ustawą z dnia 17 maja 1989 roku. W aktach sprawy znajdują się trzy pisma - określone przez Parafię Rzymskokatolicką p. w. NSPJ w N. jako sprawozdania - dotyczące trzech okresów sprawozdawczych i kwot darowizn, w których Proboszcz Parafii Ks. J.P. stwierdza, że "pieniądze zostały przeznaczone w szczególności na:

- organizowanie pomocy sierotom, osobom znajdującym się w trudnym położeniu materialnym, zdrowotnym, rodzinom i osobom dotkniętym skutkami choroby alkoholowej i narkomanii, osobom po wyjściu z więzienia na wolność, udzielenie pomocy w zapewnieniu wypoczynku dzieciom i młodzieży znajdującej się w potrzebie, krzewienie idei pomocy bliźnim i postaw społecznych temu sprzyjających".

W pismach tych umieszczono każdorazowo klauzulę, że do dnia przedstawienia sprawozdania wymienione w nim kwoty darowizny zostały wydatkowane w całości.

Kontynuując, wskazano, że w pismach tych brak jest jakichkolwiek danych wskazujących na szczegóły opisanej działalności, takie jak wskazanie ilości osób, którym udzielono pomocy, formy tej pomocy, kwot przeznaczonych na różne jej formy.

Podkreślono, że ponieważ analizowane przepisy updf jak i ustawy kościelnej nie zawierają postanowień określających formę oraz niezbędne elementy sprawozdania, to nieodzownym jest zastosowanie wykładni przyjmowanej powszechnie w doktrynie prawnej rozpoczynając od wykładni gramatyczno - językowej. Zgodnie z definicją podaną w Słowniku języka polskiego (PWN. Warszawa 1978, tom III) "... sprawozdanie stanowić powinno przedstawienie przebiegu jakiejś działalności, szczegółowe zdanie sprawy z czegoś, opis jakichś zdarzeń, relację, raport...". Zatem, w świetle przedstawionej definicji przedłożone przez podatnika pisma nie mogą być, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, uznane za wystarczające sprawozdania. Ogólne bowiem wskazanie, iż darowiznę przeznaczono na wymienione powyżej cele nie spełnia wymogów ustawy, gdyż nie stanowi sprawozdania (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 04.l0.2004 r. Sygn. akt I SA./Ka 1914/03).

Zdaniem organu odwoławczego, sprawozdanie powinno mieć postać dokumentu zdatnego do uzasadnienia prawa do odliczeń. Winno ono posiadać zatem takie cechy, które pozwalają na sprawdzenie jego treści w postępowaniu podatkowym. W związku z tym sprawozdanie, oprócz daty i podpisu uprawnionej osoby, sporządzającej ten dokument, powinno zawierać opis zdarzeń z taką dokładnością, aby organ podatkowy mógł dokonać kontroli opisanych w nim faktów i je zweryfikować.

Dlatego też dokument ten powinien wskazywać cel spożytkowania konkretnej kwoty, czy też rzeczy, datę tej czynności, identyfikację osób, którym przekazano część darowizny, a także inne dane umożliwiające sprawdzenie czy darowizna została wykorzystana na cel wskazany w ustawie. Dokument, którego w postępowaniu nie można poddać kontroli jest nieprzydatny dla postępowania podatkowego (wyrok NSA Wrocław z dnia 24 czerwca l997r. Sygn. akt I SA/Wr 914/96).

Zdaniem organu odwoławczego, powoływanie się przez podatnika na definicje "sprawozdania" zawarte w innych ustawach nie jest jednak trafne. Wymienione ustawy nie mają charakteru przepisów prawa podatkowego, nie mogą zatem stanowić źródła praw i obowiązków organów podatkowych i podatników, a nadto dotyczą one sprawozdań charakterystycznych dla określonej problematyki i celów jakim mają służyć.

Podkreślono, iż konieczność szczegółowego wyjaśnienia przeznaczenia darowizny wynika także z faktu, iż sporna darowizna ("[...]"zł) wedle przedstawionych dokumentów została przekazana na rzecz Parafii Rzymskokatolickiej Najświętszego Serca Pana Jezusa w N., które jest zamieszkane przez stosunkowo niewielką liczbę ludności (w 2003 roku 3.874 osób ) i została w całości w bardzo krótkim okresie wykorzystana, co rodzi wątpliwości w zakresie faktycznego przebiegu wykonania umowy oraz wykorzystania darowizny, jeśli zważyć, iż z pomocy korzystały jedynie osoby znajdujące się - generalnie rzecz biorąc - w trudnym położeniu. Dla porównania podano, że zgodnie z pismem Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś. z pomocy społecznej w całej Gminie Ś. skorzystało 476 uprawnionych osób.

Mając na uwadze zarzuty naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej dotyczących prowadzenia postępowania dowodowego organ II instancji zwrócił się do Parafii Rzymskokatolickiej NSPJ w N. z prośbą o przesłanie szczegółowych danych (sprawozdań), dotyczących sposobu wykorzystania otrzymanych w formie darowizny środków pieniężnych od podatnika.

W odpowiedzi Proboszcz Parafii ograniczył się do zacytowania art. 55 ust. 7 ustawy kościelnej wyjaśniając jednocześnie, że ustawa mówi o sprawozdaniu dotyczącym przeznaczenia otrzymanych środków, a nie wykorzystaniu otrzymanych środków. Jego zdaniem w ustawie nie ma także mowy o szczegółowych danych dotyczących sposobu wykorzystanie otrzymanych w formie darowizny środków pieniężnych.

Organ podatkowy zwrócił się też do podatnika o dostarczenie sprawozdania, które winna wystawić obdarowana Parafia, zawierającego szczegółowe dane: komu, kiedy i w jakiej wysokości przekazane zostały kwoty darowizn; jak i w jakiej formie Parafia organizowała pomoc sierotom, osobom znajdującym się w trudnej sytuacji materialnej; jakiej liczbie dzieci i młodzieży zapewniono wypoczynek; na czym polegały działania w celu krzewienia pomocy bliźnim; czy w organizacji pomocy korzystano z pomocy obcych jednostek oraz czy dokonywała zakupów usług czy towarów od innych jednostek.

W odpowiedzi na to, podatnik poinformował Naczelnika Urzędu Skarbowego, że nie posiada innych sprawozdań poza uprzednio dostarczonymi, a sprawozdania z wydatkowania środków pieniężnych przedstawione mu przez Proboszcza Parafii były dla niego w zupełności wystarczające.

Odnosząc się do dalszych zarzutów proceduralnych wskazano, że przesłuchano w charakterze świadka Ks. Proboszcza J.P., lecz z protokołu tej czynności wynika, że w istocie uchylał się on od odpowiedzi na zadawane konkretne pytania dotyczące kwestii związanych z wykorzystaniem kwot darowizn.

Podkreślono też, iż w celu dalszego, dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy oraz pogłębienia oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Dyrektor Izby Skarbowej w K. zwrócił się z zapytaniem do Biskupa "[...]" na okoliczność: jakiego rodzaju sprawozdania składane są przez kościelne osoby prawne w przypadku wykorzystania darowizn na cele charytatywno – opiekuńcze, i czy Ks. Proboszcz obdarowanej Parafii złożył wymagane przepisami kan. 1287 § 2 Kodeksu Prawa Kanonicznego sprawozdania.

W odpowiedzi, Biskup "[...]" poinformował, iż podległe jurysdykcji Biskupa osoby prawne, jakimi są poszczególne parafie w "[...]" - nie mają obowiązku składania jakichkolwiek sprawozdań finansowych na rzecz Biskupa "[...]", gdyż nie jest to wymagane ani prawem ogólnokościelnym (Kodeksem Prawa Kanonicznego), ani prawem partykularnym (diecezjalnym). Biskup "[...]" poinformował ponadto organ odwoławczy, że sprawdzono dodatkowo przepisy regulujące działalność Caritas Diecezjalnej, które również nie wymagają takich sprawozdań.

Biskup "[...]" podkreślił jednocześnie, że w zakresie prawa podatkowego kościelne osoby prawne zobowiązane są do stosowania zasad i reguł wyznaczonych przez "prawo cywilne". Przytoczony natomiast przez organ odwoławczy przepis Prawa Kanonicznego " ... zarządcy powinni przedstawiać wiernym odpowiednie sprawozdania ...", zobowiązuje proboszcza parafii do poinformowania wiernych o sprawach finansowych swojej parafii, a nie władz zwierzchnich.

W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego Z.Z. powtórzył istotę zarzutów podnoszonych w toku postępowania podatkowego, w szczególności na etapie postępowania odwoławczego.

Zaakcentował głównie zarzut naruszenia przez organy podatkowe przepisu art. 55 ust. 7 ustawy kościelnej poprzez taką wykładnię tego przepisu, która nakłada na podatnika obowiązki nie do zrealizowania. Nie ma on bowiem żadnego wpływu na formę i treść sprawozdania jakie składa obdarowana parafia. Twierdzi też skarżący, że domaganie się przez organy podatkowe sprawozdania, którego treść nie została sprecyzowana w ustawie, stanowi naruszenie orzecznictwa ETS, który zakazuje przerzucanie na podatnika skutków złego, nieprecyzyjnego prawa.

Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie .

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem legalności, a więc zgodności działań administracji z obowiązującym prawem.

W sytuacji, gdy sąd administracyjny stwierdzi, iż wydana decyzja narusza prawo, to zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późno zm.) uchyla decyzję w części lub całości. Uchylenie decyzji następuje w przypadku, gdy doszło do naruszenia prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przechodząc do oceny zarzutów skargi, na wstępie należy zauważyć, że rację ma skarżący podnosząc naruszenie przez organy podatkowe art. 55 ust.7 ustawy kościelnej. Zgodnie z treścią tego przepisu, darowizny na kościelną działalność charytatywno - opiekuńczą są wyłączone z podstawy opodatkowania darczyńców podatkiem dochodowym (...), jeżeli kościelna osoba prawna przedstawi darczyńcy pokwitowanie odbioru oraz - w okresie dwóch lat od dnia przekazania darowizny - sprawozdania o przeznaczeniu jej na tę działalność. Oceniając zatem dokonaną darowiznę w pierwszej kolejności należy odnieść się do celu, na jaki została przekazana, bowiem tylko określone w ustawie cele, korzystają z wyłączenia z dochodu darczyńcy.

W rozpatrywanej sprawie, niekwestionowanym przez organy podatkowe jest fakt dokonania darowizny na rzecz parafii na cele korzystające z wyłączenia tj. charytatywno - opiekuńcze. Potwierdzają to także załączone do sprawy dokumenty w postaci dwóch wpłat na rachunek parafii w wysokości "[...]"zł oraz "[...]" zł. Także ze sprawozdań Parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w N. podpisanych przez Proboszcza i uzupełnionych następnie treścią jego przesłuchania w charakterze świadka wynikało, że całość darowizny została przeznaczona na cele charytatywno - opiekuńcze, w tym między innymi na organizowanie pomocy sierotom, osobom znajdującym się w trudnym położeniu materialnym, zdrowotnym, rodzinom i osobom dotkniętym skutkami choroby alkoholowej i narkomanii.

Zdaniem organów podatkowych, rozstrzygających sprawę, przedłożone dokumenty z wykorzystania darowizny, obejmowały tylko wyłącznie określone informacje.

Skarżący uznał je za sprawozdanie, organy podatkowe natomiast konsekwentnie odmawiały tym dokumentom cech sprawozdań.

Rozważenia zatem wymagała kolejna kwestia, a mianowicie zakres użytego w ustawie kościelnej pojęcia "sprawozdanie".

Termin "sprawozdanie", według reguł języka polskiego, oznacza ustne lub pisemne przedstawienie przebiegu jakiejś działalności, szczegółowe zdanie sprawy z czegoś, opis jakichś zdarzeń, wypadków; relacja, raport. Jednocześnie należy podkreślić, że w przepisie tym nie zostało określone, jakie warunki powinno spełnić sprawozdanie, zatem wymagania organów podatkowych w tym względzie nie powinny przekraczać tych oczekiwanych przy powszechnym użyciu analizowanego pojęcia.

Uwaga ta jest tym bardziej trafna, że w przypadku podobnej ulgi, uregulowanej we wskazanych wcześniej przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, także nie zostały ustanowione szczególne wymogi dokumentacji przeznaczenia uzyskanych środków. Nie bez znaczenia jest także to, że z ulgi podatkowej korzysta podatnik, a nie podmiot, na rzecz którego została dokonana darowizna, zatem niespełnienie przez niego żądań organów podatkowych nie może, w braku wyraźnych przepisów prawa, kształtować sytuacji prawnej podatnika, który wszelkich wymogów prawa dopełnił.

Zdaniem Sądu niedopuszczalne jest nakładanie na podatnika i na podmioty z nim związane dodatkowych obowiązków, które nie są przewidziane w sposób jednoznaczny w przepisach prawa, a tym bardziej obciążanie negatywnymi konsekwencjami zachowań osoby trzeciej, jeżeli oczekiwane zachowania nie zostały precyzyjnie określone w przepisach prawa.

Arbitralny charakter rozstrzygnięć przez organy administracji podatkowej jest niedopuszczalny w państwie, w którym prawa i obowiązki podatnika powinny wynikać z treści przepisów prawa.

Podobne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 7 grudnia 2005 r. (sygn. akt III SA/Wa 2865/05- LEX nr.190356). Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni ten pogląd podziela.

Przypominając, że spór między organami podatkowymi, a podatnikiem odnosi się zasadniczo do interpretacji art. 55 ust. 7 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do kościoła Katolickiego w RP ((Dz. U nr 29, poz. 154, ze zm.), Sąd stwierdza, że z analizowanego tu przepisu nie wynika, iż sprawozdanie ma mieć charakter sprawozdania z wydatkowania pieniędzy (sprawozdania finansowego), ani też, aby obdarowany rozliczał się z otrzymanej darowizny. Należy podnieść także, że w tym przepisie jest mowa o "przeznaczeniu" darowizny, a nie o jej "wykorzystaniu".

Tego rodzaju podejście, dające się uzasadnić rodzajem prowadzonej przez Kościół działalności charytatywno-opiekuńczej, za którym opowiada się również Sąd w składzie orzekającym, nie może oczywiście prowadzić do zwolnienia od obowiązku przedstawienia sprawozdania o przeznaczeniu tej konkretnej darowizny podlegającej odliczeniu na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą.

Zebrane w toku postępowania podatkowego dokumenty (sprawozdania) zawierają jednak pewną informację o przeznaczeniu przekazanych środków, co mogło wiązać się z realizacją celów działalności charytatywno-opiekuńczej kościelnej osoby prawnej. W ocenie Sądu złożone sprawozdania Proboszcza Parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w N. wobec niejednoznacznego ustawowego określenia wymogów, jakim winne one odpowiadać, zawierają informacje zasadniczo spełniające warunki sprawozdania (zdania sprawy), o którym mowa w art. 55 ust. 7 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w RP.

Wskazać też trzeba, na szczególny charakter działalności charytatywno-opiekuńczej, który czyni praktycznie niemożliwym wskazanie jak pomoc, na którą przeznaczono darowiznę szczegółowo przebiegała, to znaczy kiedy, komu i ile przeznaczono na konkretne formy pomocy.

Przyznać trzeba, że organy podatkowe w toku postępowania podjęły działania, które miały na celu bardziej szczegółowe określenie sposobu przeznaczenia darowizny. Zwracały się w tym celu do Proboszcza obdarowanej Parafii, przesłuchały go w charakterze świadka. Ich celem było - jak to podkreślono - realizowanie zasady prawdy materialnej.

Podjęte czynności doprowadziły do ustalenia w istocie niespornego, a mianowicie, że darowizna została przeznaczona na cel wskazany w ustawie kościelnej.

W tym miejscu należy zwrócić uwagę na problem nieprecyzyjności sformułowań przepisów i następstw takiego stanu rzeczy.

Sądy Administracyjne wielokrotnie zwracały no to uwagę podkreślając w swym orzecznictwie, że wszelkie przepisy o charakterze ograniczającymi, zwłaszcza w razie użycia sformułowań niejasnych czy nieprecyzyjnych, winny być wykładane w kierunku zawężenia, nie zaś zwiększenia skali ograniczeń (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2003 r. IV SA 4044/01). W podobny sposób wypowiedział się co do tych zagadnień Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (wyrok z 1 marca 2004, sygn. I SA/Wr 1950/01), który stwierdził, że przy stosowaniu przepisów prawa materialnego organ podatkowy nie może rozstrzygać na niekorzyść strony wszelkich niejasnych przepisów.

Organ odwoławczy wskazał jako główną przyczynę uznania, iż niespełnione zostały wymogi art. 55 ust. 7 ustawy kościelnej to, że ze sprawozdań jak i zeznań Proboszcza obdarowanej Parafii nie wynika "komu, kiedy i w jakiej wysokości udzielona została pomoc pochodząca z otrzymanej darowizny, ani nawet na które ze wskazanych celów i w jakiej części została ona przeznaczona."

Mając jednak na uwadze przedstawione powyżej rozważania, według oceny Sądu, błędem organów było przede wszystkim nałożenie na skarżącego obowiązku przedstawienia sprawozdania, w którym miały znaleźć się dane bardzo szczegółowo opisujące sposób wykorzystania darowizny, którego to obowiązku skarżący z powodów oczywistych spełnić nie mógł.

Kolejnym błędem, było przerzucenie na skarżącego skutków niespełnienia tego obowiązku.

Reasumując, skoro przedstawiono sprawozdanie, z którego wynika, że pieniądze przekazane przez skarżącego zostały przeznaczone na określone cele charytatywno-opiekuńcze, co wyczerpuje wymogi wynikające ze słownikowej definicji sprawozdania i wymaganego w przepisach prawa celu przeznaczenia środków pieniężnych, to dyspozycja art. 55 ust. 7 ustawy kościelnej została wypełniona. Niewykonanie zaś przez skarżącego, bądź obdarowanego dodatkowego wezwania organów podatkowych dotyczącego szczegółowych informacji o wykorzystaniu środków z darowizny, przy niekwestionowaniu przez organy faktu przekazania darowizny na zadeklarowane cele, nie może powodować negatywnych konsekwencji dla podatnika.

Sprostanie takiemu żądaniu było niewykonalne - ale przede wszystkim – zbędne dla spełnienia ustawowych wymogów art. 55 ust. 7 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w RP.(...).

Tym samym w ocenie Sądu zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem powołanego przepisu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

To zaś czyniło koniecznym jej uchylenie w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a u.p.p.s.a. oraz orzeczenia w oparciu o przepisy art. 152 i 200 tej samej ustawy

w przedmiocie kosztów postępowania oraz o tym, że decyzja nie podlega wykonaniu do czasu prawomocności wyroku w oparciu o przepisy art. 152 i 200 tej samej ustawy.