Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędziowie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędzia del. WSA Dariusz Chaciński (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Joanna Ukalska po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2020 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dyrektora [...] w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 20 czerwca 2018 r. sygn. akt II SAB/Ke 24/18 w sprawie ze skargi Ogólnopolskiego Związku Zawodowego [...] w [...] na bezczynność Dyrektora [...] w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Dyrektora [...] w [...] na rzecz Ogólnopolskiego Związku Zawodowego [...] w [...] kwotę 380 (słownie: trzysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z 20 czerwca 2018 r., II SAB/Ke 24/18, po rozpoznaniu skargi [...] Związku Zawodowego "Solidarność 80" w [...] na bezczynność Dyrektora [...] Centrum Ratownictwa Medycznego i Transportu Sanitarnego w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej:

I. zobowiązał Dyrektora [...] Centrum Ratownictwa Medycznego i Transportu [...] w [...] do rozpatrzenia wniosku Ogólnopolskiego Związku Zawodowego "Solidarność 80" w [...] z dnia [...] marca 2018 r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej dotyczącej regulaminu Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych - w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku;

II. stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa;

III. oddalił wniosek o wymierzenie organowi grzywny i zasądzenie na rzecz skarżącego sumy pieniężnej;

IV. zasądził koszty postępowania.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Dyrektor [...] Centrum Ratownictwa Medycznego i Transportu Sanitarnego w [...]. Zaskarżając wyrok w całości zarzucił mu naruszenie:

1. przepisów postępowania art. 5 ust. 2 zd. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej (u.d.i.p.) w związku z art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji poprzez brak wykładni tych przepisów w zakresie powołania się przez skarżącego na tajemnice przedsiębiorstwa w zakresie opracowanego dokumentu wraz z wzorami wniosków Regulaminu Zakładowego funduszu Świadczeń socjalnych wypracowanego z własnymi związkami zawodowymi jako utworu w rozumieniu art. 1 ustawy o prawie autorskim;

2. art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy i niekompletne uzasadnienie swojego stanowiska i przyjęcie, że skarżący ma obowiązek udostępnienia informacji publicznej;

3. art. 16 ust. 2 u.d.i.p. poprzez nietrafne przyjęcie, że skarżąca jest zobowiązana do udostępnienia informacji publicznej dotyczącej regulaminu Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o "uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu oraz zasądzenie kosztów niniejszego postępowania i rozpoznanie sprawy na rozprawie ewentualnie zmianę zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi".

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Ogólnopolski Związek Zawodowy "Solidarność 80" w [...] wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2335 ze zm.) – p.p.s.a. – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. w tej sprawie nie wystąpiły.

Kontrolując zatem zgodność z prawem zaskarżonego wyroku w granicach skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył tę kontrolę do wskazanych w niej zarzutów. Rozpatrywana pod tym kątem skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Na początku rozważań niezbędne jest poczynienie kilku uwag natury ogólnej, dla lepszego zrozumienia przez skarżący kasacyjnie podmiot zasad dotyczących skargi na bezczynność w przedmiocie informacji publicznej. Z orzecznictwa NSA wynika, że "Bezczynność organu stwierdzić można tylko w przypadku, gdy wniosek dotyczy informacji będącej informacją publiczną, a organ zobowiązany do jej udzielenie nie udziela jej (mimo że ją posiada), nie wydaje decyzji odmawiającej lub decyzji w przedmiocie umorzenia postępowania. Tym samym warunkiem stwierdzenia bezczynności jest uprzednie uznanie informacji objętej wnioskiem za informację publiczną" (zob. wyrok NSA z 14 czerwca 2019 r., I OSK 52/18, LEX nr 2696193). "Na gruncie przepisów u.d.i.p. o bezczynności możemy mówić, o ile wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia, który to pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy wobec braku realizacji obowiązku jej udostępnienia w formie i terminach określonych w tej ustawie" (zob. wyrok NSA z 17 stycznia 2020 r., I OSK 445/19, LEX nr 2777178).

W niniejszej sprawie Sąd I instancji uwzględniając skargę uznał, że żądana informacja stanowi informację publiczną (art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji oraz art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), a Dyrektor [...] Centrum Ratownictwa Medycznego i Transportu Sanitarnego w [...] jest podmiotem obowiązanym do jej udostępnienia, na gruncie art. 4 ust. 1 pkt 4 i 5 u.d.i.p. Te ustalenia Sądu I instancji nie zostały w skardze kasacyjnej w żaden sposób zakwestionowane. A ponieważ podmiot zobowiązany ani nie udzielił żądanej informacji (art. 13 u.d.i.p.), ani nie wydał decyzji o umorzeniu postępowania albo o odmowie udzielenia informacji publicznej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), to – jeśli nie zachodził przypadek, o jakim mowa w art. 1 ust. 2 u.d.i.p. – obowiązek wynikający z uwzględnienia skargi na bezczynność nie został w istocie podważony.

Zarzut naruszenia art. 5 ust. 2 u.d.i.p. mógłby być rozpatrywany dopiero wówczas, gdyby podmiot obowiązany do udzielenia informacji publicznej wydał decyzję o odmowie jej udzielenia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), z powodów, o jakich mowa w art. 5 ust. 2. Ponieważ do wydania decyzji odmownej w oparciu o ten ostatni przepis nie doszło, zarzut jego naruszenia jest zupełnie bezprzedmiotowy. Mieliśmy bowiem do czynienia ze skargą na bezczynność organu obowiązanego do udostępnienia informacji publicznej.

Drugi zarzut naruszenia art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. jest zupełnie niezrozumiały, zważywszy, że mamy do czynienia ze skarga kasacyjną od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, który rozpatrywał skargę na bezczynność organu. Sąd administracyjny nie stosuje bowiem przepisów k.p.a., a jedynie kontroluje ich stosowanie przez organy administracji publicznej, w sprawach, w których organy te mają obowiązek stosować przepisy k.p.a. Gdyby organ skarżący kasacyjnie wydał decyzję odmowną (zob. art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p.), to wówczas, zgodnie z art. 16 ust. 2 u.d.i.p., byłby zobowiązany do stosowania przepisów k.p.a. W takiej hipotetycznej sytuacji można byłoby uznać, że omawiany zarzut stawiany byłby samemu sobie. Skoro jednak do wydania decyzji nie doszło, to wskazany zarzut jest zupełnie niezrozumiały. Sąd I instancji orzekał bowiem w oparciu o art. 149 p.p.s.a., co jasno wynika z końcowej części uzasadnienia zaskarżonego wyroku, a żadna z jednostek redakcyjnych tego przepisu nie została powołana w zarzutach skargi kasacyjnej.

Z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. wynika natomiast obowiązek stosowania przepisów k.p.a., z wyjątkami tam wskazanymi, przy wydawaniu decyzji odmownej. Na podstawie tego przepisu w żaden sposób nie można dokonywać oceny, czy podmiot skarżący kasacyjnie jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej dotyczącej regulaminu Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych. Zarzut ten nie mógł więc doprowadzić do zakwestionowania obowiązku wynikającego z zaskarżonego wyroku.

Mając to na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. Uzasadnienie wyroku zostało sporządzone stosownie do wymogów wynikających z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a.